# (โดเนท)นิยายแปล x1 ค่ายกลแสวงนิรันดร์ Chapter 1147 สังหารในพริบตา Chapter 1183 th

https://www.youtube.com/watch?v=s6n3Iq1fJRA
Translation: en

[00:00] บทที่ 1139 สังหารในพฤตาลเขตภูเขาอันห่างไกลแห่งหนึ่ง
  Chapter 1139: Killing in a Remote Mountain Region of the Netherworld.

[00:02] โม่ฮาวาใช้ก้าววารีพุ่งทะยานไปข้างหน้าดุจสายน้ำพยายามหลบหนีอย่างสุดกำลัง
  Mo Huawa used the Water Step to surge forward like a stream, trying to escape with all his might.

[00:10] ผู้อาวุโสสวีและผู้อาวุโสอีก 3 คนจากหุกเขาซากศพทมิฬที่เต็มไปด้วยไอศพอันหน้าขนลุกก็ไล่ตามมาติดๆ
  Elder Xu and three other elders from the Ghastly Corpse Mountain, which was filled with a spine-chilling aura of death, chased closely behind.

[00:15] หลังจากไล่ตามาอีกครู่หนึ่งพวกเขาก็มาถึงหุกเขาแห่งหนึ่งซึ่งมีหมู่บ้านกระจัดกระจายอยู่ไม่กี่แห่งและมีผู้บำเพ็ญเพียรไร้สังกัดอาศัยอยู่
  After pursuing for a while longer, they arrived at a mountain where a few scattered villages were located, inhabited by unaffiliated cultivators.

[00:23] ผู้อาวุโสมากำลังจะเข้าไปสังหารชาวบ้านในหมู่บ้านนั้นแต่ในขณะนั้นเองโม่ฮวาที่กำลังหลบหนีอยู่ข้างหน้าดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างจึงเร่งเร้าพลังวิญญาณอย่างบ้าคลั่งทำให้วิชาหลบหนีเร็วขึ้นอีกหลายส่วน
  The elders were about to go and kill the villagers in that village, but at that moment, Mo Huawa, who was fleeing ahead, seemed to sense something and frantically urged his spiritual power, making his escape technique several times faster.

[00:34] ผู้อาวุโสหมาชะงักเล็กน้อยส่วนผู้อาวุโสวีกลับเยาะหยันเจ้าเด็กนี่กลัวพวกเราจะสังหารหมู่บ้านเลยร้อนใจอยากจะรีบพาพวกเราไปให้พ้น
  Elder Ma paused slightly, while Elder Xu sneered, 'This kid is afraid we will massacre the village, so he is anxious to quickly lead us away.'

[00:41] แต่ถ้าเขาระดมพลังวิญญาณทั้งหมดเพื่อหลบหนีแบบนี้พลังวิญญาณของเขาก็คงจะรองรับได้ไม่นานหรอก
  But if he mobilizes all his spiritual power to escape like this, his spiritual power probably won't last long.

[00:48] ตลอดทางพวกเขาก็สังเกตเห็นแล้วว่าหลักฐานพลังวิญญาณของโม่ฮวานั้นตื้นเขินมากก่อนหน้านี้ที่เขาสามารถหลบหนีได้ก็เป็นเพราะอาศัยวิชาซ่อนเร้นและวิชาตัวเบาที่แปลกประหลาด
  Along the way, they had already noticed that Mo Huawa's spiritual power foundation was very shallow; previously, he had been able to escape because he relied on concealment techniques and strange lightness skills.

[00:57] แต่ตอนนี้เมื่อเขาเร่งพลังทั้งหมดเพื่อหลบหนีพลังวิญญาณก็จะถูกใช้ไปอย่างรวดเร็วและคงจะหมดลงใน
  But now that he is using all his power to flee, his spiritual power will be consumed quickly and will likely run out soon.

[01:01] ไม่ช้านี่คือความแตกต่างระหว่างวิถีธรรม
  Soon, this is the difference between the path of righteousness

[01:03] และวิถีมารวิถีมารทำทุกอย่างโดยไม่เลือก
  and the path of demons. The demon path does everything without choosing

[01:06] วิธีดังนั้นหลายสิ่งหลายอย่างจึงทำได้
  methods, so many things can be done

[01:07] ง่ายกว่าส่วนวิถีทำนั้นทำไม่ได้ต้องยึด
  more easily. As for the righteous path, it cannot do that; it must adhere

[01:10] มั่นในคุณธรรมต้องคำนึงถึงสิ่งมีชีวิตไม่
  firmly to virtue, must consider living beings, not

[01:12] ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ทำให้มีข้อจำกัดมากมาย
  harm the innocent, causing many limitations

[01:14] ในการกระทำในโลกนี้การเดินตามวิถีธรรม
  in actions in this world. Walking the path of righteousness

[01:17] นั้นยากกว่าการเดินตามวิถีมารมากนักหาก
  is much harder than walking the demon path. If

[01:19] ไม่ระวังก็อาจจะเสียชีวิตเพราะผู้บำเพ็ญ
  not careful, one may lose their life. Because the cultivators

[01:21] เพียรต่ำต้อยไม่กี่คนได้ผู้อาวุโสมามอง
  of lowly cultivation, only a few, have the elders come to look

[01:24] ผู้อาวุโสวีผู้บำเพ็ญเพียรไร้สังกัดยังจะ
  Elder Wei, the unattached cultivator, will still

[01:27] ฆ่าหรือ
  kill or not?

[01:28] ผู้อาวุโสสวีสัมผัสได้ถึงเงาร่างของโม่
  Elder Sui sensed the shadowy figure of Mo

[01:30] ฮาวาที่กำลังหลบหนีอย่างน่าสมเพชรในจิต
  Hua, who was fleeing pitifully in his mind

[01:32] วิญญาณของเขาและยิ้มอย่างเย็นชาให้เกลียด
  and smiled coldly with hatred.

[01:34] เจ้าเด็กนี่หน่อยยังไม่ฆ่าตอนนี้ผู้
  This brat, I haven't killed him yet. Now, the

[01:37] อาวุโสมาพยักหน้าตามความเร็วในการหลบหนี
  elder nodded at the speed of the escape.

[01:39] ของเจ้าเด็กหนี้ไม่ถึง 1 ชั่วยามพลัง
  Of this brat, within less than one hour, his spiritual

[01:41] วิญญาณของเขาก็จะหมดลงผู้อาวุโสสวีมอง
  energy will be exhausted. Elder Sui looked

[01:44] ด้วยความอฆาตแค้นตลอดทางที่ผ่านมาการเยาะ
  with vengeful hatred. All along the way, the mockery

[01:46] เย้ยและดูถูกต่างๆนานาเขาจดจำไว้ทั้งหมด
  and various insults, he remembered them all.

[01:49] หากจับเจ้าเด็กนี่ได้จะต้องทรมานเขาให้
  If he catches this brat, he will torture him

[01:51] สาสมตามไปผู้อาวุโสทั้ง 4 ของหุบเขาซากศพ
  to his heart's content. The four elders of Corpse Valley

[01:55] ทมินเริ่มเร่งวิชาตัวเบาตามโม่ฮวาไปเป็น
  Tomin began to hasten their lightness skill, chasing Mo Hua. It went on

[01:59] เช่นนี้อีกครึ่งชั่วยามความเร็วในการหลบ
  like this for another half hour. The speed of Mo Hua's escape

[02:00] หนีของโม่ฮวาก็ค่อยๆช้าลงเห็นได้ชัดว่า
  gradually slowed down, clearly showing that

[02:02] การเร่งความเร็วเต็มที่โดยไม่ใช้กลอุบายใดๆทำให้พลังวิญญาณถูกใช้ไปมากเกินไป
  Accelerating at full speed without any tricks caused too much spiritual power to be consumed.

[02:06] เขาเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว
  He was beginning to be unable to bear it.

[02:09] ผู้อาวุโสวีและคนอื่นๆดีใจในใจ
  Elder Wei and the others were delighted in their hearts.

[02:13] สายตาของพวกเขากลายเป็นดูร้าย
  Their gazes turned fierce.

[02:15] แต่ในขณะนั้นเอองโม่ฮวาที่หนีไปตามขอบเขตของเทือเขาขั้น 2 มาตลอดก็หักเลี้ยวไปทางเขตแดนขั้น 3 ที่ไม่รู้จัก
  But at that moment, Eong Mohua, who had been fleeing along the boundary of the second-level mountain range all along, suddenly turned toward the unknown third-level territory.

[02:19] ผู้อาวุโสวีและคนอื่นๆชะงักงัน
  Elder Wei and the others were stunned.

[02:22] ไม่เข้าใจในใจเจ้าเด็กนี่อยากตายหรือไง
  They didn't understand—did this kid want to die?

[02:26] กล้าดีไงไปเขตแดนขั้น 3
  How dare he go to the third-level territory?

[02:28] ก่อนหน้านี้ที่โมฮวาสามารถยื้อเวลาอยู่กับผู้อาวุโสสวีและผู้บำเพ็ญแก่นทองคำทั้ง 4 ได้นานขนาดนั้น
  Earlier, the reason Mohua could stall for so long against Elder Wei and the four Golden Core cultivators

[02:32] นอกจากวิชาอาคมของเขาจะแปลกประหลาดและคาดเดาไม่ได้แล้ว
  Besides his strange and unpredictable techniques,

[02:35] ยังมีเงื่อนไขภายนอกที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง
  there was also another important external condition.

[02:38] คือเขาหนีอยู่ในเขตแดนขั้น 2 เท่านั้น
  That was that he only fled within the second-level territory.

[02:41] เขตแดนขั้น 2 คือเกราะป้องกันของเขา
  The second-level territory was his shield.

[02:43] ภายใต้ข้อจำกัดของวิถีแห่งสวรรค์ผู้อาวุโสแก่นทองคำทั้ง 4 ของหุบเขาซากศพทมินก็ไม่กล้าใช้พลังบำเพ็ญทั้งหมด
  Under the restrictions of the Heavenly Dao, the four Golden Core elders of the Corpse Valley also did not dare to use their full cultivation power.

[02:48] แต่เมื่อเข้าสู่เขตแดนขั้น 3
  But when entering the third-level territory,

[02:49] เมื่อไม่มีการป้องกันจากข้อจำกัดของวิถีแห่งสวรรค์
  without the protection of the Heavenly Dao's restrictions,

[02:51] เขาที่เป็นผู้บำเพ็ญสร้างหลักฐานถูกผู้บำเพ็ญแก่นทองคำ 4 คนล้อมไว้
  he, a Foundation Establishment cultivator, was surrounded by four Golden Core cultivators.

[02:56] นอกจากความตายแล้วจะมีอะไร
  Other than death, what else could there be?

[02:59] ผู้อาวุโสสวีขมวดคิ้ว
  Elder Wei frowned.

[03:02] เจ้าเด็กนี่เสียสติไปแล้วหรือ
  Has this kid lost his mind?

[03:02] ไม่น่าจะเป็นไปได้
  It shouldn't be possible.

[03:02] ตลอดทางที่ผ่านมาเจ้าเด็กนี่แม้จะโอ้อวดไปบ้างแต่
  Throughout the journey, this kid, though somewhat boastful, but

[03:04] สติปัญญาและกลอุบายของเขาก็เจ้าเล่หพอตัว
  His intelligence and tricks are quite cunning.

[03:07] เขาไม่มีทางทำเรื่องไร้สาระแน่นอน
  He would never do anything frivolous, for sure.

[03:09] ผู้อาวุโสมากล่าวเสียงทุ้มหรือว่าจะมีคนรอรับเขาอยู่ข้างหน้าในเขตแดนขั้น 3 หรือมีกับดักอื่น
  The elder said in a deep voice, or is someone waiting to receive him ahead in the third-level territory, or is there another trap?

[03:16] สีหน้าของผู้อาวุโสสวีเคร่งขรึม
  Elder Xu's expression was solemn.

[03:18] สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
  These things are not impossible.

[03:20] พลังบำเพ็ญของเจ้าเด็กนี่แปลกประหลาดขนาดนี้
  This kid's cultivation power is so strange.

[03:22] ที่มาของเขาต้องไม่ธรรมดา
  His background must be extraordinary.

[03:25] ในสำนักของเขาต้องมีผู้ยิ่งใหญ่
  There must be a great figure in his sect.

[03:27] จะชักช้าไม่ได้แล้ว
  We can't delay any longer.

[03:29] ผู้อาวุโสสวีตาเป็นประกาย
  Elder Xu's eyes sparkled.

[03:31] พวกเราต้องไล่ตามให้ติด
  We must pursue closely.

[03:33] เมื่อเด็กคนนี้เข้าสู่เขตแดนขั้น 3 ให้ระเบิดพลังแก่นทองคำทั้งหมดโจมตีอย่างเต็มที่จับกุมเขาให้เร็วที่สุด
  When this kid enters the third-level territory, explode all the golden core power, attack fully, and capture him as quickly as possible.

[03:34] อย่าล่าช้ามิฉะนั้นอาจเกิดการเปลี่ยนแปลงได้
  Don't delay, otherwise changes may occur.

[03:38] ผู้อาวุโสหม่าและคนอื่นๆพยักหน้าพร้อมกัน
  Elder Ma and the others nodded in unison.

[03:40] ขอรับ
  Yes, sir.

[03:44] หลังจากนั้นไม่ถึงครึ่งชั่วยาโม่ฮวาก็เริ่มมีอาการหมดแรง
  After that, within less than half an incense stick's time, Mo Hua began to show signs of exhaustion.

[03:46] ผู้อาวุโสสวีมองด้วยสายตาที่ดูร้ายแต่ไม่นานโม่ฮวาก็พลันร่างสั่นไหวกลายเป็นละอองน้ำหายไป
  Elder Xu watched with a fierce gaze, but soon Mo Hua's body suddenly trembled, turned into water droplets, and disappeared.

[03:50] ผู้อาวุโสของหุบเขาซากศพทมินชะงักงัน
  The elders of Corpse Valley were stunned.

[03:53] โม่ฮวาหายไปอีกแล้ว
  Mo Hua has disappeared again.

[03:56] ผู้อาวุโสสวีทำได้เพียงกัดฟันใช้วิธีเดิมเรียกศพธรณีออกมาและเลี้ยงด้วยเลือด
  Elder Xu could only grit his teeth, use the same method to summon the earth corpse and feed it with blood.

[03:58] แต่ครั้งนี้เขาให้เลือดมากเป็นพิเศษ
  But this time he gave an especially large amount of blood.

[04:00] ศพธรณีตัวนี้ไม่ใช่ว่าจะเรียกออกมาได้ง่ายๆ
  This earth corpse is not easy to summon.

[04:03] ตลอดทางที่ผ่านมาเพื่อติดตามโม่ฮวาผู้อาวุโสสวีได้เรียก
  All along the way, in order to track Mo Hua, Elder Xu has summoned it.

[04:05] มันออกมาเกินขีดจำกัดหลายครั้งแล้วศพธรณี
  It has exceeded the limit many times now, Corpse Earth.

[04:07] ที่เคยเชื่องก็เริ่มกระหายเลือดของเขามาก
  The once docile one has begun to crave his blood greatly.

[04:09] ขึ้นเรื่อยๆหากเรียกอีกไม่กี่ครั้งศพธรณี
  More and more, if summoned a few more times, Corpse Earth

[04:12] อาจจะควบคุมไม่ได้และย้อนกลับมาทำร้ายนาย
  might become uncontrollable and turn back to harm its master.

[04:16] ของมันได้เพราะศพประหลาดทุกตัวที่ทำสัญญา
  This is because every strange corpse that makes a contract

[04:18] ผูกมาศพล้วนหวังให้นายของมันตายเพื่อที่
  bound by the pact, all hope for its master's death so that

[04:21] พวกมันจะได้กินนายของมันและเติบโตพัฒนา
  they can devour their master and grow and develop

[04:23] ต่อไปเมื่อเห็นดวงตาที่โลกของศพธรณีผู้
  further. When the elder of Corpse Earth saw this,

[04:25] อาวุโสก็รู้ดีว่าไม่ควรรอช้าอีกต่อไปเขา
  he knew well that he should not delay any longer. He

[04:29] รีบใช้ภาษาศพที่เข้าใจยากถามถึงที่อยู่
  hurriedly used the difficult-to-understand corpse language to ask about the location

[04:31] ของโม่ฮวาจากนั้นก็ชี้ไปทางขวาหน้าอย่าง
  of Mo Hua, then pointed to the front right angrily.

[04:33] โกรธเคืองเจ้าเด็กนี่เข้าสู่เขตแดนขั้น 3
  This brat has entered the Tier 3 territory,

[04:35] แล้วฆ่ามันผู้อาวุโสทั้ง 4 ของหุบเขาซาก
  so kill him! The four elders of the Corpse Remnant Valley

[04:38] ศพทมิฬระเบิดพลังเต็มที่ข้ามขอบเขตภูเขา
  exploded with full power, crossing the mountain boundary,

[04:40] พุ่งเข้าสู่เขตแดนขั้น 3 แต่เมื่อเดินทาง
  and charged into the Tier 3 territory. But when they traveled

[04:43] ไปได้ไม่นานรอบๆก็ไม่มีแม้แต่เงาคนเดียว
  for a short while, there was not even a single shadow around,

[04:45] และสัมผัสจิตวิญญาณก็ไม่พบร่องรอยของ
  and their spiritual sense found no trace of

[04:47] โม่ฮวาผู้อาวุโสสวีขมวดคิ้วกำลังลังเล
  Mo Hua. Elder Xu frowned, hesitating,

[04:50] อยู่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงภาษาสกกระซิบ
  when suddenly he heard the corpse language whispering

[04:52] ข้างหูอีกครั้งศพธรณีไม่รู้ทำไมจู่ๆก็ใจ
  in his ear again. Corpse Earth, for some reason, suddenly felt kind-hearted

[04:56] ดีบอกที่อยู่ของโม่ฮวาให้เขาฟังแถมยังไม่
  and told him Mo Hua's location, and moreover did not

[04:58] ต้องการเลือดของเขาอีกด้วยผู้อาวุโสสวีใน
  demand his blood either. Elder Xu, as

[05:00] ฐานะนายของศพก็ไม่ได้คิดอะไรมากในตอนแรก
  the master of the corpse, did not think much of it at first.

[05:03] เขารีบตามคำแนะนำของศพธรณีรวบรวมจิต
  He quickly followed Corpse Earth's advice and gathered his spirit.

[05:06] วิญญาณและพบโม่ฮวาที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่ง
  The spirit found Mo Hua hiding in a certain valley.

[05:08] ผู้อาวุโสสวีโบกมือกระตุ้นไอ้ศพสีเขียวปกคลุมหุบเขา
  Elder Xu waved his hand, activating the green corpse to cover the valley.

[05:13] เมื่อมาถึงเขตแดนขั้น 3 พลังบำเพ็ญแก่นทองคำของเขาก็สามารถแสดงออกมาได้อย่างเต็มที่
  When he reached the third stage, his golden core cultivation power could be fully expressed.

[05:17] วิชาอาคมสายศพก็มีขอบเขตที่กว้างขึ้นและมีพลังมากขึ้น
  The corpse-based sorcery also had a wider scope and became more powerful.

[05:20] โมฮาวาถูกบีบให้ต้องเผยร่างออกมาและยังคงหลบหนีหนีอย่างน่าสมเพช
  Mo Hua was forced to reveal his form and continued to flee pathetically.

[05:25] และในขณะที่โมฮวาเผยร่างออกมาผู้อาวุโสอีก 3 คนของหุบเขาซากศพทมิฬที่มีประสบการณ์สูงก็มองด้วยสายตาที่ดูร้ายและเร่งพลังแก่นทองคำเต็มที่
  And as Mo Hua revealed his form, the other three highly experienced elders of the Dark Corpse Valley looked with fierce eyes and fully accelerated their golden core power.

[05:33] พลังชั่วร้ายสีแดงเข้มที่กลายเป็นผลึกปกคลุมทั่วร่างผู้บำเพ็ญศพแก่นทองคำ 3 คน
  A dark red evil power that turned into crystals covered the bodies of the three golden core corpse cultivators.

[05:37] คนหนึ่งร่างกลายเป็นศพทั้งหมด
  One person's body completely turned into a corpse.

[05:38] คนหนึ่งเรียกศพทองแดงออกมา
  One summoned a bronze corpse.

[05:40] คนหนึ่งถือดับโลหิตตะลายศพพุ่งเข้าสังหารโม่ฮวา
  One held a blood-extinguishing corpse-melting weapon and charged in to kill Mo Hua.

[05:44] ผู้อาวุโสวีก็รีบตามเข้าไปในหุบเขา
  Elder Xu also quickly followed into the valley.

[05:47] ผู้บำเพ็ญมารแก่นทองคำ 4 คนล้อมโจมตีอย่างเต็มที่เจตนาฆ่าพุ่งพล่าน
  The four golden core demon cultivators surrounded and attacked with full force, their killing intent surging.

[05:50] สำหรับผู้บำเพ็ญสร้างหลักฐานแล้วนี่คือสถานการณ์ที่ต้องตายอย่างแน่นอน
  For a cultivator at the Foundation Establishment stage, this was definitely a death sentence.

[05:55] แต่ในขณะที่ทั้ง 4 คนพุ่งเข้าสู่หุบเขาทันใดนั้นแสง 5 สีก็วาบผ่านไปรอบๆผนังภูเขา
  But just as the four of them charged into the valley, suddenly a five-colored light flashed around the mountain walls.

[05:59] ค่ายกลที่กระจัดกระจายและเก่าแก่ก็สว่างขึ้นทีละน้อย
  The scattered and ancient formation gradually lit up.

[06:02] สีหน้าของผู้อาวุโสทั้ง 4 ของหุบเขาซากศพทมิฬเปลี่ยนไป
  The expressions of the four elders of the Dark Corpse Valley changed.

[06:05] ค่ายกลแถมยังมากมายขนาดนี้ร่องรอยยังใหม่มากนี่
  So many formations, and the traces are still very fresh.

[06:07] ทั้งหมดถูกวาดขึ้นชั่วคราวหรือนี่คือฝีมือที่ปรมาจารย์ค่ายกลจะทำได้จริงหรือ
  Were they all drawn temporarily, or is this something a formation master could actually do?

[06:12] ในขณะที่ผู้อาวุโสทั้ง 4 ตกตะลึงค่ายกลก็ระเบิดออก
  While the four elders were stunned, the formation exploded.

[06:14] แต่ด้วยเวลาที่จำกัดโม่ฮวาเพื่อที่จะวาดให้เร็วจึงวางค่ายกลขั้นต้นระดับ 2 ซึ่งมีพลังไม่มากนักและแทบไม่มีภัยคุกคามต่อผู้บำเพ็ญแก่นทองคำเลย
  But due to limited time, in order to draw quickly, Mo Hua set up a basic level 2 formation, which had little power and posed almost no threat to a Golden Core cultivator.

[06:24] เพียงแต่หุบเขาที่ยาวเหยียดถูกระเบิดถล่มไปเกือบครึ่งรวมถึงหินภูเขาที่อยู่ 2 ข้างทางของหุบเขาก็เริ่มพังทลายลงมาทับถมผู้อาวุโสของหุบเขาซากศพทมิฬ
  However, the long valley was almost half destroyed by the explosion, and the mountain rocks on both sides of the valley began to collapse, burying the elders of the Corpse Valley.

[06:33] ผู้อาวุโสทั้ง 4 ของหุบเขาซากศพทมิฬจำเป็นต้องแยกย้ายกันหลบก้อนหินท่ามกลางเสียงกึกก้องควันและฝุ่นฟุ้งกระจาย
  The four elders of the Corpse Valley had to scatter to dodge the rocks amidst the roaring sound, smoke, and dust.

[06:37] ภูเขาพังคลายลงมารอบๆเต็มไปด้วยเศษหินที่กระจัดกระจาย
  The mountain collapsed around them, filled with scattered rubble.

[06:39] ครู่ต่อมามุมหนึ่งที่เต็มไปด้วยกองหินๆถูกพลังชั่วร้ายกระแทกกระเด็นควันและฝุ่นจางหายไป
  A moment later, a corner piled with rocks was blasted away by a sinister force, and the smoke and dust dissipated.

[06:45] ผู้อาวุโสสวีเดินออกมาจากกองหินใบหน้าเย็นชา
  Elder Xu walked out from the pile of rocks, his face cold.

[06:49] ระเบิดหุบเขาเพื่อขัดขวางพวกเราใช้ตะกลกลอุบายเล็กๆน้อยๆเหล่านี้ถูกเด็กน้อยผู้บำเพ็ญสร้างหลักฐานทำให้เสียหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
  Blowing up the valley to hinder us, using these petty tricks, being repeatedly humiliated by a young cultivator who leaves evidence.

[06:56] ผู้อาวุโสวีแห่งหุบเขาซากศพทมินก็หมดความอดทนโดยสิ้นเชิงดวงตาเต็มไปด้วยความดูร้าย
  Elder Wei of the Corpse Valley had completely lost patience, his eyes full of ferocity.

[07:00] แต่เขากวาดตามองไปรอบๆมีแต่หินภูเขาสัมผัสจิตวิญญาณก็ไม่พบเงาของโม่ฮวา
  But he swept his gaze around; there were only mountain rocks, and his spiritual sense could not find any trace of Mo Hua.

[07:06] กำลังลังเลอยู่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง
  While hesitating, suddenly he heard a sound.

[07:08] ภาษาศพกระซิบข้างหูอีกครั้งไปทางตะวันตก
  The corpse language whispered in his ear again, heading west.

[07:11] ผู้อาวุโสสวี ก้าวเท้าออกไป ทันใดนั้นในใจก็เกิดความระแวดระวังขึ้นเล็กน้อย รู้สึกว่าไม่ถูกต้องนัก
  Elder Xu stepped out. Suddenly, a slight wariness arose in his heart; he felt something was not quite right.

[07:15] ศพธรณีตัวนี้ ทำไมจู่ๆถึงได้เชื่อฟังขนาดนี้ แถมยังไม่ดื่มเลือดก็ยังนำทางให้ตัวเอง
  This corpse of the earth, why is it suddenly so obedient? Moreover, it hasn't drunk blood yet it still guides me.

[07:22] นี่คือมันดื่มเลือดจนอิ่มแล้ว และถูกตัวเองฝึกจนเชื่อสนิทแล้วหรือ
  Is it that it has drunk its fill of blood and has been trained by me to be completely obedient?

[07:24] ผู้อาวุโสสวีรู้สึกดีใจอย่างบ้าคลั่งชั่วขณะ แต่สติก็ยังคงกดดันความดีใจในใจของเขาไว้
  Elder Xu felt a momentary mad joy, but his reason still suppressed the joy in his heart.

[07:30] ผู้อาวุโสสวีค่อยๆสงบลง แล้วมองไปทางทิศตะวันตก
  Elder Xu gradually calmed down and looked to the west.

[07:32] ทางทิศตะวันตกเป็นทางเดินแคบๆที่เต็มไปด้วยเศษหิน นำไปสู่ปากหุบเขาที่มืดมิดและไม่รู้จัก
  To the west was a narrow path full of rubble, leading to a dark and unknown valley mouth.

[07:40] ในใจของผู้อาวุโสสวีเกิดความไม่สบายใจอย่างอธิบายไม่ได้ รู้สึกว่าเขาไม่ควรไป
  In Elder Xu's heart arose an inexplicable unease; he felt that he should not go.

[07:44] แต่หลังจากคิดทบทวนอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะเย้ยหยันในใจ
  But after careful consideration, he couldn't help sneering in his heart.

[07:46] ข้าก็เป็นอะไร เป็นไปนะ ยิ่งแก่ยิ่งถอยหลังเข้าคลอง
  What's wrong with me? How is it that the older I get, the more I regress?

[07:48] ข้าเป็นถึงคู่อาวุโสของหุบเขาซากศพทมิฬ สำนักมารใหญ่ที่ฝึกวิชาศพประหลาด
  I am a senior elder of the Ghastly Corpse Valley, a great demon sect that practices strange corpse arts.

[07:52] จะไปกลัวผู้บำเพ็ญสร้างหลักฐานได้อย่างไร
  How could I be afraid of a Foundation Establishment cultivator?

[07:55] ข้าจะกลัวอะไร เขากลัวเขาจะฆ่าข้าหรือไง
  What am I afraid of? Am I afraid he might kill me?

[07:58] ผู้อาวุโสสวีฮึดฮัดอย่างเย็นชาหมอง ด้วยสายตาที่ดูร้ายและเดินไปตามทางที่ศพธรณีชี้บอก
  Elder Xu snorted coldly and gloomily, with a fierce look in his eyes, and walked along the path the corpse of the earth had indicated.

[08:02] เขาเดินไปได้ไม่นานก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิต
  He had not walked long when he sensed the aura of a living being.

[08:05] เดินไปอีกหลายสิบจ้าง เมื่อใกล้ถึงปากหุบเขาก็
  He walked several dozen zhang further, and as he neared the valley mouth,

[08:10] เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่บนก้อนหิน
  Saw a young man standing on a rock.

[08:11] ขนาดใหญ่เบื้องหน้าเด็กหนุ่มหลับตาใช้
  A large one in front of the young man, he closed his eyes and used.

[08:14] นิ้วชี้ไปที่หว่างคิ้วผู้อาวุโสสวีรู้สึก
  His index finger pointed between his eyebrows. Elder Sui felt

[08:16] แปลกประหลาดในใจและรู้สึกว่าเด็กหนุ่มคน
  strange in his heart and felt that this young man

[08:18] นี้ช่างหน้าขันแต่ไม่รู้ทำไมคนทั่วร่าง
  was ridiculous, but he didn't know why his whole body

[08:20] ของเขากลับตั้งฉันขึ้นมาเองโดยสัญชาตญาณ
  instead stood up instinctively.

[08:23] เส้นชีพจรและกระดูกทั่วร่างก็เริ่มสั่น
  The pulse lines and bones all over his body began to tremble.

[08:24] สถานในใจก็เกิดความหนาวเย็นจากความกลัว
  In his heart, a coldness arose from fear.

[08:26] อย่างอธิบายไม่ได้ผู้อาวุโสสวีตระหนักได้
  Inexplicably, Elder Sui realized

[08:29] ว่ามีบางอย่างผิดปกติม่านตาหดเล็กลงทันใด
  that something was wrong. His pupils shrank suddenly.

[08:32] นั้นเขาก็เห็นโม่ฮาวเปิดตานี่คือดวงตาที่
  Then he saw Mo Hao open his eyes. These were eyes that

[08:34] งดงามอย่างยิ่งไซส์สะอาดราวกับน้ำผู้ลึก
  were extremely beautiful, clear as water, deep

[08:37] ซึ้งราวกับอำพันธ์พายในดวงตาประกายสีทอง
  as an abyss. In the eyes, golden light

[08:39] สีดำและสีขาวสลับกันไปมาเปล่งประกายแห่ง
  black and white alternated, radiating a brilliance of

[08:41] ความเก่าแก่และลึกลับนี่คือดวงตาที่น่า
  ancientness and mystery. These were eyes that were

[08:43] สะพรึงกลัวอย่างยิ่งแฝงไว้ด้วยความน่า
  extremely terrifying, concealing a sense of

[08:46] เกรงขามที่ปกครองสรรพสิ่งความเย็นชาที่
  awe that ruled all things, a coldness that

[08:48] ตัดขาดทุกสิ่งและบาปกรรมแห่งการสังหารที่
  severed everything, and the sin of slaughter that

[08:50] ลึกซึ้งราวกับห้วงเหวใบหน้าที่หล่อเหลา
  was deep as an abyss. The extremely handsome face,

[08:53] อย่างยิ่งดวงตาที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
  the extremely terrifying eyes,

[08:56] ระหว่างดวงตาที่น่าเกรงขามราวกับเทพมา
  between those awe-inspiring eyes like a god,

[08:58] นั้นมีคมดาบที่มองไม่เห็นซึ่งดูเหมือนจะ
  there was an invisible sword edge that seemed

[09:00] สามารถสังหารทุกสิ่งที่มีอยู่ในโลกนี้ได้
  able to kill everything that existed in this world.

[09:03] และนี่คือภาคสุดท้ายที่ผู้อาวุโสสวีได้
  And this was the last scene that Elder Sui

[09:05] เห็นในชีวิตของเขาโมฮวาปัดนิ้วแสงดาบที่
  saw in his life. Mo Hao flicked his finger, and the sword light that

[09:07] มองไม่เห็นและเจอจรัสก็พุ่งทะลุอากาศออก
  was invisible and dazzling shot through the air,

[09:09] ไปใช้เวลาสั้นมากแทบจะในพริบตาเดียวผู้
  taking a very short time, almost in the blink of an eye.

[09:12] อาวุโสสวีเพิ่งจะปรากฏตัวและมองโม่ฮวา
  Senior Sui just appeared and looked at Mo Hua.

[09:14] เพียงแวบเดียวก็ถูกดาบสังหารเทพที่สะสมพลังมานานพุ่งเข้าสู่ดวงตาทำลายทะเลแห่งจิตสำนึก
  In just a glance, he was struck by the god-slaying sword that had accumulated power for a long time, rushing into his eyes and destroying the sea of consciousness.

[09:18] บทขยี้จิตวิญญาวิญญาณและทำลายวิญญาณ
  The chapter crushed the soul and destroyed the spirit.

[09:20] ใบหน้าของผู้อาวุโสสวียังคงเหลือความตกใจที่ไม่รู้จัก
  Senior Sui's face still held an unrecognizable shock.

[09:23] ดวงตาเลื่อนลอยจากนั้นก็หมดสติคุกเข่าลงกับพื้น
  His eyes became vacant, then he lost consciousness and knelt to the ground.

[09:27] วิญญาณดับสลายภายใต้ดาบเดียว
  The soul was extinguished and shattered under a single sword.

[09:29] ชีวิตและความตายก็ถูกตัดสินทันที
  Life and death were decided instantly.

[09:32] และแทบจะในเวลาเดียวกันในขณะที่โมฮวาใช้จิตวิญญาณแปลงเป็นดาบพุ่งออกไปเขาก็ได้กลายเป็นแสงน้ำพุ่งเข้าใกล้ผู้อาวุโสสวีอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วราวกับลม
  And almost at the same time, as Mo Hua transformed his soul into a sword and shot it out, he himself turned into a water light, rapidly approaching Senior Sui with speed like the wind.

[09:38] คว้าถุงเก็บของของเขามาได้
  He grabbed his storage bag.

[09:40] จากนั้นก็กลายเป็นละอองน้ำหายไปในพริบตา
  Then he turned into water droplets and vanished in the blink of an eye.

[09:42] สิ่งที่เหลืออยู่ในที่เกิดเหตุมีเพียงร่างของผู้อาวุโสสวี
  What remained at the scene was only Senior Sui's body.

[09:44] ไม่นานนักก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากที่ไกลๆและเสียงศพทองแดงที่พังคลายเศษหินเพื่อเปิดทาง
  Not long after, the sound of footsteps came from afar, along with the noise of bronze corpses breaking apart rubble to clear the way.

[09:49] ผู้อาวุโสแก่นทองคำอีก 3 คนของหุบเขาซากศพทมินกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
  Three more Golden Core elders of the Corpse Valley of Thorns regrouped.

[09:54] และแต่ละคนก็ควบคุมศพซอมบี้ตัวหนึ่งเดินเข้ามา
  And each controlled a zombie corpse as they walked in.

[09:56] ขณะเดินก็พูดว่าผู้อาวุโสสวีเจ้าเด็กเวรนั่นหนีไป
  As they walked, they said, 'Senior Sui, that wretched kid has escaped.'

[09:59] อย่างไม่ทันพูดจบทั้ง 3 คนก็ชะงักไปทันที
  Before they could finish speaking, all three froze immediately.

[10:01] พวกเขาเห็นผู้อาวุโสวีกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นจึงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
  They saw Senior Sui kneeling on the ground and did not understand what had happened.

[10:05] เมื่อเดินเข้าไปใกล้ขึ้นมองเห็นใบหน้าซีกขาวของผู้อาวุโสวีและสัมผัสได้ถึงลมปรานของเขาสีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
  When they walked closer and saw Senior Sui's pale half-face and sensed his aura, their expressions suddenly changed.

[10:13] ตายๆแล้วรึตายแล้วเป็นไปได้อย่างไรตาย
  Dead? Already dead? How is that possible? Dead?

[10:17] แล้วผู้อาวุโสทั้ง 3 ของหุบเขาซากศพทมิน
  Then the three elders of the Corpse Valley Thumin

[10:20] เบิกตากว้างทันทีม่านตาสั่นสถานผู้อาวุโส
  immediately widened their eyes, their pupils trembling.

[10:23] แก่นทองคำ 4 คนของพวกเขาตามผู้บำเพ็ญ
  Their four Golden Core cultivators, following the cultivator,

[10:25] สร้างหลักฐานคนหนึ่งแยกกันไปเพียงชั่ว
  had set out separately for only the time

[10:27] เวลาไม่ถึง 1 ถ้วยชาในเวลาอันสั้นเช่นนี้
  of less than one cup of tea. In such a short time,

[10:29] ผู้อาวุโสสวีที่มีพลังบำเพ็ญไม่ธรรมดา
  Elder Xu, whose cultivation was extraordinary,

[10:31] กลับตายแล้วช่างไร้สาระสิ้นดีเป็นไปได้
  was already dead. How utterly absurd! How could it be

[10:34] อย่างไรแต่ความจริงก็อยู่ตรงหน้าผู้
  possible? But the truth was right before them.

[10:36] อาวุโสคนหนึ่งของหุบเขาซากศพทมินกล่าว
  One elder of the Corpse Valley Thumin said,

[10:38] เสียงสั่นเล็กน้อยผู้อาวุโสสวีเขาตายได้
  his voice trembling slightly, "Elder Xu, how did he die?

[10:41] อย่างไรผู้อาวุโสมารีดเดินเข้าไปตรวจสอบ
  Elder Malid walked over to examine

[10:44] บาดแผลบนร่างของผู้อาวุโสสวีอย่างละเอียด
  the wounds on Elder Xu's body in detail.

[10:46] ยิ่งดูในใจก็ยิ่งหนาวเย็น
  The more he looked, the colder his heart grew.

[10:48] ร่างกายไม่มีบาดแผลไม่มีร่องรอยวิชาอาคม
  The body had no wounds, no traces of magical techniques,

[10:50] ไม่มีพลังวิญญาณเสียหายไม่มีร่องรอยอะไร
  no damage to spiritual power, no traces of anything

[10:52] เลยแต่ผู้อาวุโสวีก็ตายไปอย่างอธิบายไม่
  at all. But Elder Xu had died inexplicably.

[10:55] ได้ร่องรอยเดียวคือดวงตาของเขาที่เลื่อน
  The only clue was his eyes, which were glazed

[10:58] ลอยไร้ชีวิตชีวาราวกับถูกพูดผีปีศาจดึง
  and lifeless, as if some demon had directly pulled

[11:00] วิญญาณไปโดยตรงเหลือเพียงร่างเปล่าที่ไร้
  away his soul, leaving only an empty, soulless

[11:02] วิญญาณผู้อาวุโสหมาทั้ง 3 รู้สึกขนหัวลุก
  body. The three elders felt their hair stand on end

[11:05] ไปทั่วร่างจากนั้นพวกเขาก็นึกถึงปัญหาอีก
  all over their bodies. Then they thought of another problem:

[11:07] อย่างหนึ่งใครฆ่าผู้อาวุโสวีใครกันที่มี
  Who killed Elder Xu? Who possessed

[11:11] วิชาอาคมที่แปลกประหลาดเช่นนี้สามารถ
  such a bizarre magical technique that could

[11:12] สังหารผู้อาวุโสผู้บำเพ็ญมารแห่งหุบเขา
  kill an elder of the demon cultivators of the valley?

[11:14] ซากศพทมิฬผู้มีวิชาศพสายตรงและมีศพธรณีมีคุ้มกันได้อย่างไร้ร่องรอยในเวลาอันสั้น
  The demon corpse with direct corpse arts and earth corpse protection vanished without a trace in a short time.

[11:19] เช่นนี้ใครกันเหงาร่างของเด็กหนุ่มที่เหมือนพูดผีก็ปรากฏขึ้นในความคิดของทุกคน
  Like this, who was the young man whose ghost-like words appeared in everyone's mind?

[11:23] ทันทีผู้อาวุโสคนหนึ่งของหุบเขาซากศพทมิฬกล่าวเสียงแหบแห้งไม่น่าใช่เจ้าเด็กนั่น
  Immediately, one of the elders of the Demon Corpse Valley said hoarsely, 'It couldn't be that kid.'

[11:29] สีหน้าของผู้อาวุโสมาเปลี่ยนไปทันทีและตำหนิเสียงต่ำหุบปากผู้บำเพ็ญสร้างหลักฐานกระจอกจอกจะฆ่าผู้อาวุโสสวีแก่นทองคำของหุบเขาซากศพทมิฬได้อย่างไร
  The elder Ma's expression changed instantly and he scolded in a low voice, 'Shut up, how could a mere Foundation Establishment cultivator kill Elder Sui, the Golden Core of the Demon Corpse Valley?'

[11:39] คิดว่าผู้อาวุโสของหุบเขาซากศพทมิฬเป็นอะไรไก่ดินสุนัขไม้หรือไง
  Do you think the elders of the Demon Corpse Valley are nothing but dirt chickens and wooden dogs?

[11:41] อีกอย่างเขาจะเอาอะไรมาฆ่าตั้งแต่เราแยกกันไปจนถึงผู้อาวุโสสวีเสียชีวิตใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจ
  Besides, what could he use to kill? From the time we parted to Elder Sui's death, it took only a few moments.

[11:46] เขาจะสามารถสังหารผู้บำเพ็ญแก่นทองคำได้ในเวลาอันสั้นขนาดนั้นจริงหรือ
  Could he really kill a Golden Core cultivator in such a short time?

[11:50] ถ้าอย่างนั้นเขายังเป็นผู้บำเพ็ญสร้างหลักฐานอยู่หรือเป็นขั้นเซียนแปลงยังจะพอว่า
  If so, is he still a Foundation Establishment cultivator or a Nascent Soul stage? That would be more plausible.

[11:54] ผู้อาวุโสอีก 2 คนของหุบเขาซากศพทมิฬพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
  The other two elders of the Demon Corpse Valley nodded with solemn expressions.

[11:59] พวกเขาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้เหลือเชื่อเกินไปแล้ว
  They also felt that this matter was too unbelievable.

[12:03] ใครกันแน่ที่ฆ่าผู้อาวุโสสวีคนหนึ่งถามเสียงต่ำ
  'Who exactly killed Elder Sui?' one asked in a low voice.

[12:05] ผู้อาวุโสหม่าเงียบไม่พูดอะไร
  Elder Ma was silent and said nothing.

[12:08] ผู้อาวุโสหมาผู้อาวุโสแก่นทองคำอีกคนของหุบเขาซากศพทมิฬกล่าวด้วยสีหน้าหวาดระแวง
  Elder Ma, another Golden Core elder of the Demon Corpse Valley, spoke with a wary expression.

[12:12] ตอนนี้ปัญหาคือเจ้าเด็กนั่น
  Now the problem is that kid.

[12:16] เรายังจะตามล่าเขาต่อไปหรือไม่
  Will we continue to hunt him or not?

[12:19] อากาศเงียบ
  The air was silent.

[12:19] งันผู้อาวุโสหมาตาเป็นประกายส่ายหน้าตาม
  Elder Ma's eyes sparkled as he shook his head.

[12:22] ไม่ได้แล้วผู้อาวุโสสวีตายแล้วไม่มีศพ
  It's no longer possible; Elder Sui is dead, with no corpse.

[12:24] ธรณีเราก็ไม่รู้ร่องรอยของเจ้าเด็กนั่น
  We also have no clue about the traces of that child.

[12:26] และยิ่งไม่รู้ว่าเขาจะหนีไปที่ไหน
  And we don't even know where he would flee.

[12:29] ผู้อาวุโสอีก 2 คนของหุบเขาซากศพทมินได้ยิน
  The other two elders of Corpse Valley, Thamin, heard.

[12:31] ดังนั้นก็รู้สึกโล่งใจอย่างอธิบายไม่ได้
  Thus, they felt an inexplicable relief.

[12:33] ในใจพวกเขาทั้งหมดรู้ดีว่าแม้ผู้อาวุโสสวีไม่น่าจะตายด้วยน้ำมือของเจ้าเด็กนั่น
  In their hearts, they all knew well that even though Elder Sui was unlikely to have died by that child's hand,

[12:38] แต่การตายของผู้อาวุโสสวีนั้นเกี่ยวข้องกับเจ้าเด็กนั่นอย่างแน่นอน
  Elder Sui's death was definitely related to that child.

[12:43] มิฉะนั้นผู้อาวุโสสวีในขั้นแก่นทองคำจะไม่มีทางตายกะทันหันโดยไม่มีบาดแผลหรือโรคภัยแค่เจ็บได้อย่างไร
  Otherwise, how could Elder Sui, at the Golden Core stage, have died suddenly without wounds or illness, just from pain?

[12:48] เงาร่างของโม่ฮาวาได้ปกคลุมจิตใจของผู้อาวุโสมาและผู้บำเพ็ญแก่นทองคำคนอื่นๆด้วยเงาที่แปลกประหลาด
  The shadow of Mo Hawa had covered the minds of Elder Ma and other Golden Core cultivators with a strange shadow.

[12:55] แม้จะไม่รู้ว่าเจ้าเด็กนั่นซ่อนความลับอะไรไว้
  Even though they didn't know what secrets that child was hiding,

[12:57] ไม่ว่าจะเป็นสมบัติล้ำค่าที่คุ้มกันตัวมีกรรมที่ไม่อาจล่วงเกินหรือมีผู้ยิ่งใหญ่คอยปกป้องเขาอยู่เบื้องหลัง
  whether it was a precious treasure protecting him with an untouchable karma, or a great figure backing him,

[13:03] แต่เมื่อมีผู้อาวุโสสวีเป็นตัวอย่างพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะได้ตามอีกต่อไปแล้ว
  but with Elder Sui as an example, they no longer dared to pursue him.

[13:08] มิฉะนั้นพวกเขาก็อาจจะจบลงเช่นเดียวกับผู้อาวุโสสวีตายไปอย่างไม่รู้สาเหตุในพริบตาเดียว
  Otherwise, they might end up like Elder Sui, dying for no apparent reason in the blink of an eye.

[13:12] และผู้อาวุโสหมาก็พูดถูกเมื่อไม่มีผู้อาวุโสสวีไม่มีศพทรพวกเขาก็ไม่สามารถหาเจ้าเด็ก
  And Elder Ma was right: without Elder Sui and without a corpse, they couldn't find that child.

[13:17] นั่นเจอได้เลยจิ้งสิถุงเก็บของของผู้
  That can be found, the storage bag of the.

[13:20] อาวุโสวีผู้อาวุโสคนหนึ่งของหุบเขาซากศพ
  Senior Wei, one of the elders of the Corpse Valley.

[13:22] ทมินกล่าวขึ้นมาทันทีในใจของผู้อาวุโสมา
  Thamin immediately spoke up in the mind of Elder Ma.

[13:24] อดไม่ได้ที่จะสั่นสถานถุงเก็บของเขาทำ
  Could not help but tremble; his storage bag made.

[13:27] เป็นไม่สนใจแต่สายตาของเขากลับกวาดไปทั่ว
  He pretended not to care, but his eyes swept across.

[13:29] หุบเขาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าในใจเต็ม
  The valley quickly like lightning, his heart full.

[13:31] ไปด้วยความปรารถนาแต่ไม่นานก็เต็มไปด้วย
  With desire, but soon it was filled with.

[13:33] ความผิดหวังหายไปแล้วผู้อาวุโสมาเงยหน้า
  Disappointment vanished, and Elder Ma looked up.

[13:36] สกตากับผู้อาวุโสอีก 2 คนในชั่วพริบตาก็
  He exchanged glances with the other two elders, in an instant.

[13:38] เข้าใจความคิดของกันและกันแต่ไม่มีใครพูด
  They understood each other's thoughts, but no one spoke.

[13:40] ออกมาดูเหมือนจะถูกใครบางคนเอาไปแล้วถูก
  It seemed someone had taken it, and it was.

[13:44] เจ้าเด็กนั่นเอาไปหรือเป็นไปได้ดวงตาของ
  Taken by that kid? Is it possible? The eyes of.

[13:46] ทั้ง 3 คนเป็นประกายเล็กน้อยในใจของผู้
  All three glimmered slightly; in the heart of the.

[13:49] อาวุโสมาชั่วขณะหนึ่งก็เกิดความคิดที่จะ
  Elder Ma, for a moment, had the thought to.

[13:51] ไล่ล่าโม่ฮวาต่อไปแต่โชคดีที่เขาสามารถ
  Continue chasing Mo Hua, but fortunately he could.

[13:53] ยับยั้งมันไว้ได้ตอนนี้มีเรื่องที่สำคัญ
  Suppress it; now there are more important matters.

[13:55] กว่าอย่ารอช้ารีบนำศพของผู้อาวุโสวีกลับ
  Don't delay; quickly bring Senior Wei's corpse back.

[13:59] ไปที่หุกเขาซากศพทมิฬผู้อาวุโสมากล่าวสี
  To the Corpse Valley of the Dead; Elder Ma said with a.

[14:02] หน้าเคร่งขรึมเล็กน้อยผู้อาวุโสสวีเลี้ยง
  Slightly solemn face; Senior Wei raised.

[14:04] ศพธรณีและทำสัญญาผูกมัดศพไว้หลังจากตาย
  A corpse of the earth and made a binding contract with the corpse; after death.

[14:06] แล้วจะมีการย้อนกลับของวิชาศพถูกศพธรณี
  There will be a backlash of the corpse technique; the corpse will be devoured by the earth corpse.

[14:08] กัดกินหากไม่รีบนำเขากลับไปที่หุบเขาซาก
  If we don't hurry to bring him back to the Corpse Valley.

[14:10] ศพทมิฬเมื่อถูกศพธรณีกัดกินเลือดเนื้อ
  Of the Dead, when the earth corpse devours his flesh and blood.

[14:12] ร่างกายก็จะพิการพวกเราก็จะไม่มีปากจะพูด
  His body will be crippled, and we will have no mouth to speak.

[14:14] แล้วผู้อาวุโสสวีตายแล้วถุงเก็บของหายไป
  Then Senior Wei is dead, and the storage bag is gone.

[14:17] แล้วศพก็พิการบรรพบุรุษของผู้อาวุโสสวีในหุบเขาซากศพทมิฬจะต้องคิดว่าพวกเขาเป็น 3 คนที่ทำร้ายเพื่อนร่วมสำนักแย่งชิงมรดก
  Then the corpse was mutilated; the ancestors of Elder Wei in the Demon Corpse Valley would think that they were the three who attacked their fellow sect members and seized the inheritance.

[14:25] แล้วปล่อยให้ศพธรณีกัดกินศพเพื่อทำลายหลักฐาน
  Then they let the earth corpse devour the bodies to destroy the evidence.

[14:27] ข้อหานี้พวกเขาไม่สามารถรับผิดชอบได้
  They could not bear this accusation.

[14:30] ในขณะนั้นเองพื้นดินก็เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อยดูเหมือนจะมีบางสิ่งบางอย่างอยู่ใต้ดินกำลังเคลื่อนไหวอย่างกระสับกระส่าย
  At that moment, the ground began to bulge slightly, as if something underground was moving restlessly.

[14:36] กลิ่นอายที่เคยเชื่อมก็ค่อยๆกลายเป็นดูร้าย
  The aura that was once connected gradually turned sinister.

[14:38] สีหน้าของผู้อาวุโสมาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันไม่ดีแล้วสัตว์ร้ายตัวนี้หลุดจากการควบคุมกำลังจ้ะกิกินนายแล้ว
  Elder Ma's expression suddenly changed: 'Not good, this beast has broken free from control and is about to devour us!'

[14:43] ศพประหลาดในวิชาศพไม่สามารถจัดอันดับตามลำดับขั้นปกติได้
  The strange corpses in corpse arts cannot be ranked according to normal levels.

[14:49] หากเป็นไปตามกฎของวิชาศพก็ยังดี
  If it followed the rules of corpse arts, it would still be fine.

[14:51] แต่เมื่อใดที่มันฝ่าฝืนกฎสัตว์ร้ายเหล่านี้จะกลายเป็นอะไรไม่มีใครรู้
  But once it violates the rules, no one knows what these beasts will become.

[14:56] เรวเข้าแยกดินออกไปนำศพของผู้อาวุโสวีไป
  Rui quickly parted the earth and took Elder Wei's corpse away.

[14:59] ผู้อาวุโสมาพูดด้วยเสียงทุ้ม
  Elder Ma said in a deep voice.

[15:02] ผู้อาวุโสแก่นทองคำคนหนึ่งของหุบเขาซากศพทมิฬรีบนำโลงศพเหล็กออกมาบรรจุศพของผู้อาวุโสสวีไว้ในโลงศพแยกจากดิน
  A Golden Core elder of the Demon Corpse Valley quickly brought out an iron coffin, placed Elder Wei's corpse inside the coffin, and separated it from the earth.

[15:07] ผู้อาวุโสอีกคนหนึ่งเรียกศพทองแดงและศพเหล็กออกมายกโลงศพและรีบออกจากที่เดิม
  Another elder summoned bronze and iron corpses to lift the coffin and quickly leave the original spot.

[15:13] ผู้อาวุโสมาอยู่ท้ายสุดก่อนจะจากไปเขาก็หันกลับไปมองไกลๆอย่างลึกซึ้งราวกับกำลังมองหาเงาของโม่ฮวา
  Elder Ma was at the very back; before leaving, he turned and looked into the distance deeply, as if searching for the shadow of Mo Hua.

[15:16] สุดท้ายก็ถอน
  Finally, he sighed.

[15:18] หายใจอย่างไม่เต็มใจน่าเสียดายหลังจาก
  Breathing reluctantly, regrettably after

[15:22] นั้นเขาก็ระงับความโลภไม่ยึดติดอีกต่อไป
  he then suppressed his greed and no longer clung to it.

[15:24] และพร้อมกับผู้อาวุโสแก่นทองคำอีก 2 คน
  Together with two other Golden Core elders,

[15:26] คุ้มกันศพของผู้อาวุโสสวีออกจากเขตแดน
  they escorted Elder Xu's corpse out of this territory.

[15:28] แห่งนี้ในขณะที่ห่างออกไปหลายสิบหลี่ภาย
  Meanwhile, dozens of li away,

[15:31] ในถ้ำแห่งหนึ่งภายในถ้ำที่ซ่อนเร้นและ
  inside a cave that was hidden and

[15:33] ป้องกันหลายชั้นด้วยค่ายกลภาพภาพลวงตา
  protected by multiple layers of illusion arrays,

[15:35] ค่ายกลหมอกเทพค่ายกลซ่อนเร้นและค่ายกล
  divine mist arrays, concealment arrays, and

[15:37] ป้องกัน 5 ธาตุเกิ้นซานที่ซ้อนทับกัน
  five-element Genshan defense arrays stacked together,

[15:39] โม่ฮวากำลังนั่งสมาธิอยู่กับที่เขาใช้
  Mo Hua was sitting in meditation. He used

[15:42] เคล็ดวิชาจิตวิญญาณแปลงเป็นดาบอย่างรุน
  the Soul Transformation Sword Art violently,

[15:43] รุนแรงสังหารผู้อาวุโสแก่นทองคำไป 1 คน
  killing one Golden Core elder.

[15:45] ละเมิดกฎทั้ง 2 ข้อการย้อนกลับของพลัง
  Violating both rules, the backlash of power

[15:47] สังหาร 2 เท่ากำลังจะมาถึงแน่นอนว่าไม่
  double the killing force was about to arrive. Surely,

[15:50] นานนักชะตาชีวิตที่โม่วกดข่มไว้อย่าง
  before long, the fate that Mo Hua had violently suppressed

[15:52] รุนแรงก็เริ่มปั่นป่วนพลังสังหารสีดำสนิท
  began to churn. The pitch-black killing power

[15:55] เริ่มไหลย้อนกลับจากชะตาชีวิตของเขาซึม
  started to flow back from his fate, seeping

[15:57] เข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกของเขาความตายอัน
  into his sea of consciousness. The terrifying death

[16:00] น่าสะพรึงกลัวที่เกิดจากการสังหารก็ค่อยๆ
  caused by the killing gradually

[16:02] แทรกซึมเข้าสู่จิตวิญญาณของเขากลืนกินจิต
  infiltrated his soul, devouring his

[16:04] ใจแห่งเต๋าของเขาผิวหนังของโม่ฮวาขาวซีด
  Dao heart. Mo Hua's skin turned deathly pale,

[16:06] จนน่ากลัวในพริบตาสีดำบนหน้าผากก็ดำสนิท
  so frightening. In an instant, the black mark on his forehead became pitch-black

[16:09] จนน่าตกใจราวกับปีศาจที่กำลังจะปรากฏตัว
  alarmingly, as if a demon was about to appear,

[16:11] เป็นมารร้ายที่ก่อกำเเขญมหาน
  a malevolent demon that would cause great calamity.

[16:14] ความหนาวเย็นที่ซึมซากบเข้าสู่กระดูกราว
  The cold that seeped into the bones, as if

[16:16] กลับมาจากนรก 9 ชั้นซึ่งแทบจะไม่อาจขับ
  returning from the nine layers of hell, could hardly be expelled,

[16:18] ไล่ออกไปได้ทำให้โมฮวาสั่นสถานทั่วร่าง
  causing Mo Hua to tremble all over.

[16:20] นี่เป็นเพียงความเจ็บปวดทางกายสิ่งที่ทำ
  This is just physical pain.

[16:23] ให้โมฮวายอมรับไม่ได้ยิ่งกว่าคือความทรงจำของเขาเริ่มพร่ามัวเรื่องราวในอดีตทีละเล็กทีละน้อยราวกับถูกแช่อยู่ในน้ำเสียที่เกิดจากพลังสังหารค่อยๆจังหายไปกลายเป็นสีขาวดำแล้วก็เริ่มถูกทำลาย
  What Mohua finds even more unacceptable is that his memories begin to blur, the stories of the past little by little as if soaked in wastewater generated by the killing power, gradually fading away, turning into black and white, and then beginning to be destroyed.

[16:34] โม่ฮวากำลังค่อยๆลืมเรือนผู้คนและเรื่องราวในอดีตกระทั่งค่อยๆลืมเรือนว่าเขาเป็นใคร
  Mohua is gradually forgetting the people and stories of the past, until he slowly forgets who he is.

[16:39] จบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่อง
  End of chapter, end of episode, and you can support the story you like at the link on the channel page.

[16:44] บทที่ 1140 โมฮวา
  Chapter 1140: Mohua.

[16:46] ภายในถ้ำที่ถูกปิดผนึกด้วยค่าไข้กลซับซ้อนใบหน้าของโมฮวาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาไร้อารมณ์และว่างเปล่าไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์แม้แต่น้อยราวกับอสูรปีศาจที่ถือกำเนิดจากฟ้าดินทำให้ผู้พบเห็นต้องหวาดผวา
  Inside the cave sealed with complex runes, Mohua's face turned cold, emotionless, and empty, devoid of any humanity, like a demon born from heaven and earth, terrifying all who saw it.

[16:59] นี่คือการย้อนกลับที่รุนแรงที่สุดเท่าที่โมฮวาเคยเผชิญมาและการย้อนกลับครั้งนี้ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น
  This is the most severe regression Mohua has ever faced, and this regression brought an unexpected incident.

[17:04] พลังมารกำลังกลืนกินความทรงจำของเขาลบเรือนความเป็นมนุษย์ของเขาผู้คนและเรื่องราวในอดีตค่อยๆเลือนรางไป
  The demonic power is devouring his memories, erasing his humanity; the people and stories of the past gradually fade away.

[17:10] โม่ฮวาถึงกับเริ่มสงสัยในการมีอยู่ของตัวเอง
  Mohua even begins to doubt his own existence.

[17:14] ข้าคือใครข้าชื่ออะไร
  Who am I? What is my name?

[17:18] ข้าคือข้าจริงๆหรือเปล่าชีวิตของข้าเป็นเพียงภาพลวงตาหรือเปล่า
  Am I really me? Is my life just an illusion?

[17:20] แท้จริงแล้วข้าไม่เคยมีตัวตนอยู่เลยผู้คนที่ข้าพบสถานที่
  In truth, I never existed at all—the people I met, the places...

[17:22] ที่ข้าเป็นเรื่องราวที่ข้าประสบทุกสิ่ง
  That I am a story that I have experienced everything.

[17:23] ทุกข์อย่างล้วนเป็นภาพลวงตาเป็นฟองสบู่ในความฝันที่จะสลายไปในพริบตา
  All suffering is an illusion, a bubble in a dream that will vanish in an instant.

[17:29] หรือหากทุกสิ่งเป็นภาพลวงตาแล้วข้าคืออะไร
  Or if everything is an illusion, then what am I?

[17:31] ข้าคืออะไรตอนนี้
  What am I now?

[17:32] ข้าอยู่ที่ไหน
  Where am I?

[17:33] ข้าต้องการทำอะไร
  What do I want to do?

[17:35] ข้าต้องการดวงตาที่ดำมืดของโม่ฮาวาเต็มไปด้วยความสับสนก่อนที่เขาจะค้นพบ 2 คำจากใจแห่งเต๋าของเสำเร็จเซียน
  I want the dark eyes of Mo Hawa, filled with confusion, before he discovers the two words from the heart of the Tao of the accomplished immortal.

[17:43] ข้าต้องการสำเร็จเซียนใจแห่งเต๋าของโม่ฮาวาปลันกระจั่งใสขึ้นชั่วขณะก่อนจะจมดิ่งลงสู่ความสับสนที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า
  I want to achieve the immortal heart of the Tao of Mo Hawa, clear for a moment before sinking into deeper confusion.

[17:50] ทำไมข้าถึงต้องการสำเร็จเซียนหยุงคงกระพันเท่าฟ้าดินเป็นอมตะ
  Why do I want to achieve immortality, indestructible like heaven and earth, eternal?

[17:55] แต่จะสำเร็จเซียนได้อย่างไร
  But how can one achieve immortality?

[17:56] บำเพ็ญเทียนไม่หยุดแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
  Cultivate the heavens without stopping, growing stronger and stronger.

[17:58] ไม่ไม่ใช่เส้นทางแห่งเต๋าของข้าคือจิตวิญญาณบรรลุเต๋าบำเพ็ญจิตวิญญาณเพื่อบรรลุเต๋าช่วยเหลือสรรพชีวิตเพื่อเป็นอมตะช่วยเหลือสรรพชีวิต
  No, that is not the path. My Tao is the spirit attaining the Tao, cultivating the spirit to attain the Tao, helping all living beings to become immortal, helping all living beings.

[18:06] แต่ทำไมข้าต้องช่วยเหลือสรรพชีวิต
  But why must I help all living beings?

[18:09] ทำไมสรรพชีวิตต้องการให้ข้าช่วยหรือ
  Why do all living beings need my help?

[18:11] และมีอะไรที่คู่ควรให้ข้าช่วย
  And what is worthy of my help?

[18:12] ทำไมข้าถึงฆ่าพวกมันไม่ได้
  Why can't I kill them?

[18:14] ฆ่าพวกมันให้หมด
  Kill them all.

[18:15] ฆ่าสรรพชีวิตทั้งหมดแล้วจะเกิดอะไรขึ้น
  Kill all living beings, then what will happen?

[18:17] จิตใจมนุษย์เต็มไปด้วยความโลภความเห็นแก่ตัวความต่ำทราม
  The human mind is full of greed, selfishness, and baseness.

[18:22] ความอัปปลักษณ์ความโอ้อวดความมากๆในกาม
  Ugliness, arrogance, and excessive indulgence in sensual pleasures.

[18:24] ความวุ่นวายไม่สิ้นสุดสงครามไม่หยุดหย่อน
  Endless chaos and incessant war.

[18:26] ล้วนเป็นต้นตอของภัยพิบัติทั้งปวงในโลก
  They are all the root causes of all disasters in the world.

[18:28] นี้ในเมื่อเป็นต้นตอของภัยพิบัติทำไมต้องปล่อยไว้
  Since this is the root of disasters, why let it be?

[18:29] ฆ่าสรรพชีวิตฆ่ามนุษย์ให้หมดไม่เหลือแม้แต่คนเดียว
  Kill all living beings, kill all humans, leaving not even a single person.

[18:34] เหลือไว้เพียงฟ้าที่สดใสแผ่นดินอันกว้างใหญ่ที่สะอาดบริสุทธิ์
  Leave only the clear sky and the vast, pure land.

[18:37] นับจากนั้นเป็นต้นไปฟ้าดินจะคงอยู่ชั่วนิรัน
  From then on, heaven and earth will last forever.

[18:39] ตะวันจันทราจะสุขใสไม่เปลี่ยนแปลงตลอดกาล
  The sun and moon will be bright and unchanging for all eternity.

[18:41] นี่จะไม่ใช่หนทางแห่งเต๋าอันยิ่งใหญ่หรือ
  Is this not the great path of the Tao?

[18:42] นี่จะไม่ใช่การบรรลุเต๋าหรือ
  Is this not the attainment of the Tao?

[18:46] ใช่แล้วนี่ก็คือเต๋าการเกิดคือเต๋าการตายก็คือเต๋า
  Yes, this is the Tao. Birth is the Tao, and death is also the Tao.

[18:48] จิตวิญญาณบรรลุเต๋าคือเต๋าการบรรลุเต๋าด้วยการฆ่าก็คือเต๋า
  The spirit attaining the Tao is the Tao; attaining the Tao through killing is also the Tao.

[18:53] ฆ่าคนให้หมดปล่อยให้คนตายทั้งหมดก็คือการบรรลุเต๋า
  Killing everyone, letting all people die, is the attainment of the Tao.

[18:55] และยังสำเร็จเซียนได้ม่านตาของโม่ฮวาเริ่มดำมืดลงไปอีกขั้น
  And it also achieves immortality. Mo Hua's pupils began to darken even further.

[18:59] ชะตาชีวิตของเขาก็เริ่มผกผันมากขึ้นเรื่อยๆในขณะนี้เขาราวกับเป็นผู้บำเพ็ญวิถีมารน้อยที่แท้จริง
  His fate began to reverse more and more. At this moment, he was like a true minor demon cultivator.

[19:07] เขากำลังก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการแสวงหาความเป็นเซียนอีกเส้นทางหนึ่งที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
  He was stepping onto another path of seeking immortality, one that was completely different.

[19:12] นับจากนี้ไปเขาจะตกอยู่ในห้วงนรกชั่วนิรันดร์เมืองธงเสี้ยนแคว้นหลีโจภายในร้านอาหารหลิวหรูว่าผู้เป็นแม่และลูกผูกพันกันด้วยสายใยรักพันรู้สึกเจ็บปวดราวกับผูกควักหัวใจ
  From now on, he would fall into an eternal hell. In the city of Thong Sean, Li Jo province, inside the Liu Ru restaurant, the mother and child bound by a deep bond of love felt pain as if their hearts were being gouged out.

[19:22] ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นภาพของโม่ฮวาในใจของนางพันเริ่ม
  Not knowing what had happened, the image of Mo Hua in her heart began to...

[19:24] เรือนรางและดำมืดราวกับว่านางกำลังจะสูญเสียลูกชายที่แสนดีและน่ารักคนนั้นไปตลอดกาล
  The room was dark and gloomy, as if she was about to lose that kind and lovely son forever.

[19:31] น้ำตาของหลิวรูฮาวะไหลรินออกมาอย่างห้าไม่ได้
  Liu Ruhao's tears flowed uncontrollably.

[19:34] ภายในภูเขาต้าเฮยโม่ซานที่กำลังล่าอสูรอยู่ก็รู้สึกตกใจอย่างไม่มีสาเหตุเช่นกัน
  Inside the Dahei Moshan Mountain, where they were hunting demons, he also felt a shock for no reason.

[19:38] ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางที่โม่ฮวาจับไปคิ้วของเขาขมวดแน่น
  Before looking up toward the direction where Mo Hua had gone, his brows furrowed tightly.

[19:43] และอีกหลายหมื่นลี้ห่างออกไปในแคว้นเฉียนเสวียโจท่านเฒ่าซุนก็รู้สึกใจหายว่าใบหน้าของเขาเปลี่ยนสี
  And tens of thousands of li away in the Qianxue Prefecture, Old Man Sun also felt a sinking heart, his face changing color.

[19:47] เขามีลังสังหรณว่าสิ่งที่เขากังวลที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว
  He had a premonition that what he feared most had already happened.

[19:49] พลังมาในตัวโม่ฮวาเปรียดเสมือนภูเขาดินปืน
  The power within Mo Hua was like a mountain of gunpowder.

[19:54] การเปลี่ยนแปลงของเจตนาฆ่าและผลกรรมจากการฆ่าใดๆก็อาจกลายเป็นเชื้อไฟที่จุดชนวนดินปืนจำนวนมหาศาลนี้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่าสะพรึงกลัวและคาดเดาไม่ได้
  Changes in killing intent and the consequences of any killing could become the spark that ignites this massive amount of gunpowder, causing a terrifying and unpredictable transformation.

[20:01] เดิมทีแคว้นหลีโจสงบสุขก็ยังพอรับมือได้
  Originally, the peaceful Li Prefecture could still cope.

[20:05] แต่ตอนนี้การกบฏของต้าหวงแคว้นหลีโจที่อยู่ใกล้ต้าหวงที่สุดย่อมได้รับผลกระทบจากไฟสงสงครามทำให้เกิดความขัดแย้งไม่หยุดหย่อน
  But now, with the rebellion of Dahuang, the Li Prefecture, being closest to Dahuang, is inevitably affected by the flames of war, causing endless conflicts.

[20:14] โมฮวาภูเขาดินปืนลูกนี้มีเชื้อไฟอยู่รอบตัวไม่ช้าก็เร็วมันจะต้องระเบิดขึ้น
  This Mo Hua, this mountain of gunpowder, has sparks all around him; sooner or later, it will explode.

[20:18] แต่ท่านซุนก็ไม่มีทางเลือกเขาไม่สามารถกำจัดโมฮวาเพื่อขจัดภัยคุกคามนี้ได้
  But Old Man Sun had no choice; he could not eliminate Mo Hua to remove this threat.

[20:24] 9 ปีแห่งการสั่งสอนการอยู่ร่วมกันทุกวันคืนเขารักเด็กคนนี้จากใจจริงจะทนลง
  Nine years of teaching and living together day and night, he truly loved this child from the bottom of his heart; he could not bear it.

[20:26] มือได้อย่างไรการปล่อยโม่ฮวาไว้ที่สำนัก

[20:28] เทศวีก็ยิ่งไม่ได้หากโม่ฮวาภูเขาดินปืน

[20:32] ลูกนี้ระเบิดขึ้นสำนักเทศวีทั้งหมดก็คง

[20:34] ต้องรับเพราะท่านเข้าซุนขมวดคิ้วแน่นทำ

[20:37] ได้แค่หาวิธีใช้กุญแจ 2 หยินหยางเทศวี

[20:39] เพื่อปกป้องจิตใจของเขาท่านเฒ่าซุนเริ่ม

[20:42] ร่ายคาถาชักนำเข็มทิศเทียนจีบังคับ

[20:44] กระตุ้นสมบัติล้ำค่าของสำนักเทศวีจากระยะ

[20:46] ไกลนั่นคือกุญแจ 2 หญิงหยางเทศวีเพื่อ

[20:48] ช่วยโม่ฮวาที่เสียสติให้ยับยั้งพลังมาร

[20:52] เมื่อพลังมารถูกยับยั้งหากจิตสำนึกของ

[20:54] โม่ฮวาสามารถฟื้นคืนความกระจั่งใสได้แม้

[20:56] เพียงเล็กน้อยเขาก็จะสามารถหาวิธีช่วยตัว

[20:58] เองได้ส่วนโม่ฮาวาจะช่วยตัวเองได้หรือไม่

[21:02] ก็ต้องขึ้นอยู่กับโชคชะตาของเขาเองระยะ

[21:03] ทางไกลเกินไปท่านเถ้าซุนก็ไม่สามารถช่วย

[21:05] อะไรได้มากนักเข็มทิศเทียนจีเริ่มหมุน

[21:08] ท่านเถ้าซุนใช้มันเป็นกุญแจชักนำกุญแจ 2

[21:11] หยินหยางเทศวีที่อยู่บนตัวโม่ฮวาในแคว้น

[21:13] หลีโจแต่หลังจากชักนำหลายครั้งพลังปรานก็

[21:16] ส่งออกไปแล้วแต่กุญแจ 2 หยินหยางกลับไม่

[21:18] ขยับแม้แต่น้อยท่านเข้าซุนขมวดคิ้วไกล

[21:20] เกินไปหรือไม่น่าจะเป็นไปได้นี่คือสมบัติ

[21:23] ล้ำค่าของสำนักเทศวีสมบัติเทียนจีทั่วไป

[21:25] ย่อมไม่สามารถข้ามก้าวแคว้นใหญ่เพื่อชัก

[21:27] นำเทียนจีได้แต่กุญแจ 2 หยินหยางเทศวีที่

[21:30] สืบทอดมาจากบรรบุรุษนั้นทำได้มิฉะนั้นก็

[21:32] ไม่มีคุณสมบัติที่จะได้รับการยกย่องให้

[21:34] เป็นสมบัติล้ำค่าของสำนักเทศวีระดับ 5

[21:36] ได้ท่านซุนลองอีกหลายครั้งก็ไม่เป็นผลพัน

[21:39] ตระหนักถึงบางสิ่งใบหน้าของเขาเปลี่ยนสี

[21:41] อย่างกะทันหันนี่มันถูกล็อคไว้หรือใคร

[21:43] ล็อกคกุญแจ 2 หญิงหยางเทศวี

[21:46] พลังปราณสีเทาประหลาดปรากฏขึ้นอย่างเลือน

[21:48] รางในความว่างเปล่าใบหน้าของท่านเท้าสุน

[21:50] พลันเคร่งขรึมอย่างน่ากลัวพลังมารยังคง

[21:52] เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆพลังปรานรอบไกโม่ฮวา

[21:55] ยังคงถูกพลังมารกัดกินกลายเป็นสีดำสนิท

[21:57] มากขึ้นเรื่อยๆแม้แต่ในดวงตาก็ไม่มีสี

[21:59] อื่นใดเจอปนอีกต่อไปแต่พลังมารเหล่านี้

[22:02] ไม่ได้โจมตีจิตวิญญาณของโมฮวาโดยตรงหรือ

[22:04] อาจกล่าวได้ว่าพลังมารเหล่านี้ไม่กล้าพวก

[22:07] มันไม่กล้าแมแม้แต่จะรุกรานตำแหน่ง

[22:09] วังหลวงของจิตวิญญาณโมฮวานั่นคือที่ตั้ง

[22:11] ของศิลาเต๋าแต่พวกมันเพียงแค่โจมตีทาง

[22:15] อ้อมเพื่อทำให้ความทรงจำของโม่ฮวาจังหาย

[22:17] ไปเปลี่ยนแปลงใจแห่งเต๋าของเขาทำให้เขา

[22:19] ยินยอมพร้อมใจที่จะทำการผกผันก้าวเข้าสู่

[22:21] เส้นทางแห่งการเป็นเซียนที่มืดมิดอีกเส้น

[22:23] ทางหนึ่งด้วยความสมัครใจกุญแจ 2 หยินหยาง

[22:27] ที่คอของโม่ฮวาสั่นสถานแต่ไม่สามารถหลุด

[22:29] พ้นจากพลังปราณสีเทาที่เหมือนโซ่ตรวนได้

[22:31] โมฮวาก็ไม่ได้เผชิญกับวิกฤตความเป็นความ

[22:33] ตายอย่างแท้จริงสิ่งที่เขาเผชิญคือถัง

[22:37] เลือกแห่งเต๋าแม้ความทรงจำจะถูกลบเรือน

[22:39] ชะตาชีวิตจะถูกเปลี่ยนแปลงใจแห่งเต๋าจะ

[22:41] ถูกผกผันแต่ตัวโมฮวาเองก็จะไม่ตายผู้ที่

[22:44] ตายไปก็คือโมฮวาคนเดิมเท่านั้นแต่สำหรับ

[22:47] โมฮวาแล้วการที่เขาคนเดิมตายไปอาจหมายถึง

[22:49] การที่เขาที่แท้จริงก็ตายไปด้วยเพียงแต่

[22:51] ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้แล้วเขาเสียความทรง

[22:54] จำไปแล้วจึงสูญเสียจุดยึดเหนี่ยวเมื่อลืม

[22:57] อดีตก็ลืมตัวตนสิ่งที่เข้ามาแทนที่คือจิต

[22:59] ใจของเขาถูกควบคุมโดยอารมณ์การฆ่าอย่าง

[23:01] สมบูรณ์ความเข้าใจในเต๋าของเขาก็พลิกผัน

[23:05] ไปในทางตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงเต๋าของ

[23:07] โมฮวาก็จะทำการผกผันและในขณะที่โมฮวา

[23:10] กำลังจะมืดมิดอย่างแท้จริงกลายเป็นโมฮวา

[23:14] อีกคนหนึ่งบนหน้าผ่าของเขาเหนือตำแหน่ง

[23:16] ชีวิตพลันสว่างวาบด้วยลวดลายเทียนจีสีขาว

[23:19] บริสุทธิ์ที่ลึกล้ำอย่างหาที่เปรียบไม่

[23:20] ได้ปกป้องชะตาชีวิตของเขาลวดลายเทียนจีสี

[23:24] ขาวนี้คำนวณและเปลี่ยนแปลงด้วยตัวเอง

[23:25] เริ่มรีเซตชะตาชีวิตของโมฮวาย้อนกลับ

[23:28] เทียนจีของโม่ฮวาทำให้หัวใจความทรงจำผล

[23:31] กรรมและความเข้าใจในเต๋าของโม่ฮวาถูก

[23:33] เรียบเรียงใหม่กลับไปสู่ช่วงเวลาก่อนที่

[23:35] จะถูกพลังมาร 8 เปื้อนข้าคือใครข้าชื่อ

[23:38] อะไรโมฮาวาเริ่มถามตัวเองอีกครั้งแต่คำ

[23:41] ถามนี้เขาเคยถามและตอบตัวเองมาแล้วครั้ง

[23:43] หนึ่งเมื่อนึกขึ้นได้อีกครั้งจะมีความรู้

[23:45] สึกคุ้นเคยอย่างมากโมฮวาผู้มีสติปัญญา

[23:49] เฉียบแหลมพันสังเกตเห็นความผิดปกติในทัน

[23:51] ทีเขาฉลาดขนาดนี้จะถามคำถามโง่ๆกับตัวเอง

[23:53] ถึง 2 ครั้งได้อย่างไรต้องมีบางอย่างผิด

[23:55] ปกติอะไรผิดปกติโมฮวาเริ่มพิจารณาตัวเอง

[23:59] ข้าคือใครข้าชื่ออะไรโมฮวาตกตะลึงชั่วขณะ

[24:02] ฉันแล้วข้าชื่ออะไรนะเขาจำชื่อตัวเองไม่

[24:05] ได้เลยแต่เมื่อพยายามคิดอย่างละเอียดใน

[24:07] สมองกลับว่างเปล่าไม่มีร่องรอยใดๆเลย

[24:09] โม่ฮวาทำได้เพียงสงบจิตใจลงพยายามนึกย้อน

[24:12] ภาพที่เลือนรางในสมองหลอมรวมกันเหมือนสี

[24:14] น้ำแยกไม่ออกว่าจริงหรือเท็จมีเพียงเสียง

[24:16] ที่ขาดๆหายๆดังขึ้นราวกับมีคนมากมายเคย

[24:18] เอ่ยชื่อเดียวกันกับเขาโมฮวาโมฮวาตกใจข้า

[24:22] ชื่อโมฮวาหรือแต่โมฮวาคือใครทำไมข้าจำไม่

[24:25] ได้เลยข้าคือโมฮวาจริงหรือเป็นไปได้ไหม

[24:29] ว่าทุกอย่างเป็นของปลอมแท้จริงแล้วข้าไม่

[24:31] ใช่โมฮวาแล้วข้าคือไม่ไม่ใช่โมฮวาค่อยๆ

[24:35] มั่นใจในความคิดหนึ่งข้าคือโมฮวาโลกนี้มี

[24:38] โมฮวาเพียงคนเดียวโมฮวาคนอื่นๆล้วนเป็น

[24:41] ของปลอมหากมีก็เป็นเพียงความคิดที่แยกออก

[24:42] มาจากข้าเท่านั้นจิตวิญญาณของโม่ฮวาเริ่ม

[24:46] กระจั่งใสขึ้นเรื่อยๆทันใดนั้นพลังมาร

[24:48] ประหลาดก็พรุ่งพล่านข้างหูของโม่ฮวาราว

[24:50] กับมีวิญญาณอาฆาตนับไม่ถ้วนกำลังคำรำก้อง

[24:52] ร้องขอชีวิตจากโม่ฮวาร่ำให้โกรธแค้นสาบ

[24:55] แช่งข่มขู่และเยาะเย้ยเขาโม่ฮวารู้สึก

[24:56] หงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆเจตนาข้าก็หนัก

[24:59] หน่วงขึ้นเรื่อยๆถ้ายังส่งเสียงดังอีกข้า

[25:01] จากฆ่าพวกเจ้าให้หมดเมื่อเจตนาข้าเกิด

[25:04] ขึ้นเต่าเขาที่ถูกลวดลายเทียนคำนวณและ

[25:07] รีเซตไปก่อนหน้านี้ก็เริ่มถูกคำนวณใหม่ใน

[25:09] ใจของโม่ฮวาฆ่าพวกมันให้หมดฆ่าสรรพชีวิต

[25:12] ทั้งหมดทำไมข้าถึงฆ่าพวกมันไม่ได้ช่วย

[25:15] เหลือสรรพชีวิตทำไมข้าต้องช่วยเหลือ

[25:16] สรรพชีวิตทำไมสรรพชีวิตต้องการให้ข้าช่วย

[25:19] หรือแล้วมีอะไรที่คู่ควรให้ข้าช่วยจิตใจ

[25:24] มนุษย์เต็มไปด้วยความโลภความเห็นแก่ตัว

[25:26] โมฮวาสังเกตเห็นว่าหัวใจของเขาเย็นชาลง

[25:28] เรื่อยๆจึงรีบหยุดความคิดของตัวเองตัดการ

[25:30] ไหลเวียนของความคิดทั้งหมดไม่ได้ต้องตาม

[25:33] ความทรงจำตามตัวตนกลับมาโมฮาวาเริ่มทิ้ง

[25:35] ความคิดฟุ้งซ่านพิจารณาที่มาของตัวเองถ้า

[25:38] ข้าคือโมฮวาข้าก็ควรมีพ่อแม่เพราะข้าไม่

[25:41] ได้กระโดดออกมาจากรอยแยกของหินพ่อแม่ของ

[25:43] ข้าใบหน้าอันแข็งแกร่งและใบหน้าอันอ่อน

[25:46] โยนเปี่ยมรักปรากฏขึ้นในสมองของโมฮวาพวก

[25:49] เขาคือพ่อแม่ของข้าถ้าอย่างนั้นข้าก็ยัง

[25:52] มีอาจารย์เพราะการบำเพ็ญเพียรต้องมีคนชี้

[25:54] แนะโมฮวาตกตะลึงอาจารย์

[25:57] ร่างอันสง่างามดุจเซียนและอิสระปรากฏขึ้น

[25:59] ในสมองของโม่ฮาวาใบหน้าหล่อเหลาของเขามอง

[26:01] โม่ฮวาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความคาด

[26:03] หวังอาจารย์ของข้าลวดลายเทียนจีระหว่าง

[26:07] คิ้วของโม่ฮาวาเปล่งแสงสีขาวขับไล่พลัง

[26:09] มารจำนวนมากส่องสว่างหมอกแห่งความทรง

[26:11] จำลึกลับเรือนไม้ไผ่สนามเล็กต้นหวงฮัว

[26:14] ใหญ่อาจารย์ท่านปู่หุ่นศิษย์พี่เล็กและ

[26:15] ศิษย์พี่หญิงเล็กศิษย์พี่หญิงเล็กคือของ

[26:17] ข้าโมฮวาขโมดคิ้วครุ่นคิดอยู่นาน 2 คำพัน

[26:21] ผุดขึ้นมาในสมองจุดยึดเหนี่ยวแต่ว่าจุด

[26:23] ยึดเหนี่ยวคืออะไรโมฮวาขมวดคิ้วแน่นหลัง

[26:26] จากนั้นความรู้สึกคุ้นเคยของความทรงจำก็

[26:28] ถาโถมเข้ามาเมื่อครั้งที่ฝึกฝนวิชาจิต

[26:31] วิญญาณแปลงเป็นกระบี่ที่สำนักไทศวีวิชาเท

[26:34] สร้างเทียนหมอจั่นฉิงที่ฝึกฝนควบคู่กันไป

[26:36] ก็ผุดขึ้นมาในใจของโม่ฮาวาเกือบจะโดย

[26:38] สัญชาตญาณราวกับเป็นความทรงจำของกล้าม

[26:40] เนื้อของจิตวิญญาณวิชาเทสร้างจั่นฉิง

[26:43] จำเป็นต้องตัดทิ้งความคิดฟุ้งซ่านความรู้

[26:45] สึกทางโลกและตัณหาทั้งหมดแต่ก็ไม่สามารถ

[26:47] ตัดทิ้งความเป็นมนุษย์ไปได้จริงๆดังนั้น

[26:49] จึงจำเป็นต้องมีจุดยึดเหนี่ยวเพื่อรักษา

[26:52] มนุษยธรรมไว้ในขณะนี้โมฮวาที่สูญเสียความ

[26:55] ทรงจำความเป็นมนุษย์ก็เลือนรางอยู่ในภาวะ

[26:58] ที่อาจมีหรือไม่มีก็ได้ซึ่งเหมาะอย่าง

[26:59] ยิ่งกับวิธีควบคุมความไร้อารมณ์ของวิชาเท

[27:02] สร้างจัฉิงโดยใช้จุดยึดเหนี่ยวเพื่อย้อน

[27:04] รอยความทรงจำและสร้างความเป็นมนุษย์ขึ้น

[27:06] มาใหม่ศิษย์พี่หญิงเล็กโมฮวาหนึกถึงรูป

[27:09] ลักษณ์ของศิษย์พี่หญิงเล็กในสมองตามความ

[27:11] เคยชินเริ่มจากครั้งแรกที่พบกันในเมือง

[27:14] ธงเสี้ยนรูปลักษณ์ที่งดงามราวกับเทพธิดา

[27:16] หนีวะปั้นแต่งจากลมและจันทราจากนั้นคือ

[27:18] ความสงบและสง่างามเมื่ออ่านหนังสือและฝึก

[27:20] ฝนใต้ต้นหวงฮวยใหญ่ต่อมาคือเรื่องราวเล็ก

[27:22] ๆน้อยๆระหว่างการเดินทางร่วมกันการกินนอน

[27:25] กลางแจ้งหลังจากนั้นคือการจักลาข่ามกลาง

[27:27] ทะเลเมฆอันกว้างใหญ่และการเหลือบมองเพียง

[27:29] ชั่วครู่ในทะเลเมฆที่พร่ามัวนั้นหัวใจที่

[27:32] เย็นชัและเฉยเมยของโม่ฮวาค่อยๆมีอุณหภูมิ

[27:35] ของมนุษย์ขึ้นมาบ้างเขาเริ่มหนึกถึงอดีต

[27:38] ของตัวเองต่อไปนึกถึงผู้คนมากมายเรื่อง

[27:40] ราวมากมายพ่อแม่อาจารย์ท่านปู่หุ่นศิษย์

[27:42] พี่เล็กศิษย์พี่หญิงเล็กเพื่อนเล่นในวัย

[27:43] เด็กผู้อาวุโสอวิอาจารย์เหย็นอาจารย์เฉิน

[27:45] ในเมืองธงเสี้ยลุงป้าน้าอาในละแวกบ้านและ

[27:48] ผู้คนมากมายที่พบและจักลากันระหว่างการ

[27:50] เดินทางท่านซุนป้าหวานยวิเอ้อลุงกู้ใน

[27:53] แคว้นเฉียนเสวียโจเจ้าสำนักผู้อาวุโสเฉิง

[27:56] โม่ซือถูเสี่ยวๆเสี่ยวๆเสี่วหมู่ๆโถและ

[27:58] ศิษย์น้องคนอื่นๆในสำนักเทศวีรวมถึงผู้คน

[28:01] หลากหลายประเภทในกรมราชสำสำนักเต่าตระกูล

[28:03] ผู้บำเพ็ญต่างๆสำนักต่างๆและผู้บำเพ็ญ

[28:05] เพียรไร้สังกัดในดินแดนต่างๆทุกคนปรากฏ

[28:07] ขึ้นในสมองของโม่ฮวาอีกครั้งในชั่วพริตตา

[28:10] โม่ฮวาก็รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าตระหนักได้

[28:12] ทันทีนี่ก็คือสรรพชีวิตสรรพชีวิตไม่ใช่

[28:15] แนวคิดที่ว่างเปล่าพ่อแม่ของเขาอาจารย์

[28:18] ของเขาศิษย์พี่เล็กและศิษย์พี่หญิงเล็ก

[28:19] ของเขาย่าสนิทมิตรสหายในเมืองทองเสี้ยนคน

[28:21] รู้จักเก่าแก่ในแคว้นเฉียนเสวียโจเจ้า

[28:23] สำนักผู้อาวุโสและศิษย์น้องคนอื่นๆใน

[28:25] สำนักเทศวีผู้คนเหล่านี้ที่เขาได้พบเจอมา

[28:28] ตลอดทางผู้คนที่เคยดูแลช่วยเหลือและห่วง

[28:31] ใยเขาล้วนเป็นสรรพชิชีวิตสรรพชีวิตเช่น

[28:33] นี้จะฆ่าได้อย่างไรการช่วยเหลือสรรพชีวิต

[28:36] กับการฆ่าสรรพชีวิตจะเหมือนกันได้อย่างไร

[28:38] จะเป็นไปได้อย่างไรเมื่อคิดได้ดังนั้นลวด

[28:41] ลายเทียนจีของโม่ฮาวาก็สว่างวาบใจแห่ง

[28:43] เต๋ากลับคืนสู่ที่เดิมเส้นทางแห่งเต๋าที่

[28:45] แสวงหาก็ถูกยึดเหนี่ยวใหม่จิตวิญญาณก็

[28:47] กระจั่งใสขึ้นอย่างสมบูรณ์เขายังได้หวน

[28:50] คืนสู่จิตใจดั้งเดิมของตัวเองอีกครั้งจาก

[28:52] ความสับสนความเย็นชาความไร้อารมณ์และ

[28:54] เจตนาค่าที่โหดร้ายเขาได้ค้นพบความทรงจำ

[28:56] และมนุษยธรรมดั้งเดิมกลับคืนมาโมฮวากลับ

[28:59] กลายเป็นโมฮวาอีกครั้งและในขณะที่ยับยั้ง

[29:03] พลังมารจิตใจดั้งเดิมและจิตวิญญาณกระจั่ง

[29:05] ใสโมฮวาก็ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของ

[29:08] พลังมารในชะตาชีวิตของเขาในที่สุดพลังมาร

[29:11] เหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงพลังมารบริสุทธิ์

[29:13] หรืออาจกล่าวได้ว่าพลังมารเป็นเพียงพาหะ

[29:16] สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในพลังมาระอย่างแท้

[29:18] จริงคือวิญญาณร้ายที่น่าสะพรึงกลัวและมี

[29:20] รูปลักษณ์ดูร้ายราวกับพ่วงลึกแห่ง

[29:22] มหาสมุทรวิญญาณร้ายเหล่านี้ล้วนมีรูป

[29:24] ลักษณ์อัปลักษณ์ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดและ

[29:26] น้ำตาคำรามก้องใส่โม่ฮวา

[29:28] สิ่งเหล่านี้คือวิญญาณอาฆาตของผู้บำเพ็ญ

[29:31] มารที่โมฮวาฆ่าตายในค่ายกลโลหิตสังเว่ห

[29:34] ตอนนี้พวกมันทั้งหมดได้กลายเป็นวิญญาณ

[29:36] ร้ายแห่งกรรมซ่อนอยู่ในชะตาชีวิตของ

[29:38] โม่ฮวาภายใต้การอำพรางของพลังมารคอยสับป

[29:40] แช่งดาบทอยเย้ยและข่มขู่โม่ฮวาอยู่ตลอด

[29:42] เวลากระตุ้นเจตนาฆ่าในใจของโม่ฮาวาทำให้

[29:45] เขาหลงผิดตกอยู่ในห้วงนรกชั่วนิรันดร์และ

[29:47] นี่คือต้นตอที่รบกวนจิตใจของโม่ฮวาม่านตา

[29:50] ของโม่ฮวาหดเล็กลงในขณะนี้เขาเพิ่งเข้าใจ

[29:52] อย่างแท้จริงว่าพลังมารในชะตาชีวิตของเขา

[29:54] คืออะไรกันแน่ไม่น่าแปลกใจเลยเขารู้สึก

[29:57] ว่าพลังมารธรรมดาๆดาจะสามารถหลอมรวมเข้า

[29:59] กับชะตาชีวิตของเขาและ 8 เปื้อนใจแห่ง

[30:01] เต๋าของเขาในระดับผลกรรมได้อย่างไรเดิมที

[30:03] พลังมารเป็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอกวิญญาณ

[30:06] ร้ายแห่งกรรมที่เกิดจากการตายของผู้

[30:07] บำเพ็ญมารที่ชั่วร้ายเหล่านี้ต่างหากคือ

[30:09] แก่นแท้เพียงแต่ก่อนหน้านี้พลังมันเข้ม

[30:11] ข้นเกินไปบทบังทุกสิ่งหากไม่ใช่เพราะเขา

[30:14] ใช้จิตวิญญาณแปลงเป็นกระบี่อย่างรุนแรง

[30:16] สังหารผู้บำเพ็ญมารขั้นแก่นทองคำเป็น 1

[30:18] คนทำให้พลังมารย้อนกลับอย่างรุนแรงวิญญาณ

[30:20] ร้ายแห่งกำปรากฏตัวออกมาเพื่อแก้แค้น

[30:22] พยายามกลืนกินความทรงจำของเขาทำให้ความ

[30:24] เป็นมนุษย์ของเขาเรือนรางและแปดเปื้อนจิต

[30:26] ใจดั้งเดิมของเขาอย่างสมบูรณ์มิฉะนั้นเขา

[30:29] ก็ไม่มีทางที่จะมองทะลุความจริงชั้นนี้

[30:30] ได้เลยผลกรรมวิญญาณร้ายแต่แล้วโมฮวาก็

[30:33] สังเกตเห็นความผิดปกติเล็กน้อยคนตายแล้ว

[30:36] ไม่ใช่ว่าจะกลายเป็นวิญญาณร้ายได้ง่ายๆ

[30:39] แม้จะมีบางคนตายแล้วกลายเป็นวิญญาณร้ายก็

[30:41] ไม่สามารถแปลงสภาพเป็นจำนวนมากได้ยิ่งไม่

[30:44] ต้องพูดถึงการหลอมรวมกับพลังมารกลายเป็น

[30:46] วิญญาณร้ายแห่งกำซ่อนอยู่ในชะตาชีวิตได้

[30:48] เลยและตามสุภาษิตที่ว่ามีหัวมีหนี้มีเจ้า

[30:51] หนี้มีลูกหนี้วิญญาณร้ายจะตามทวงชีวิตได้

[30:53] ก็ต่อเมื่อรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าพวกมันพวก

[30:54] มันจึงจะสามารถแก้แค้นฆาตกรตามผลกรรมได้

[30:58] แต่ปัญหาคือผู้บำเพ็ญมาเหล่านี้จะรู้ได้

[31:00] อย่างไรว่าเขาเป็นคนฆ่าพวกมันโมฮวาขโมด

[31:03] คิ้วรู้สึกแปลกๆในใจเขามักจะทำอะไรตาม

[31:05] หลักการเสมอคนที่ควรฆ่าถ้าฆ่าได้ก็ฆ่าไม่

[31:08] พูดพร่ำทำเพลงและมักจะทำอย่างลับๆผู้

[31:10] บำเพ็ญเพียรจำนวนมากจนตายก็ยังไม่รู้ว่า

[31:12] ถูกเขาฆ่าตายและค่ายกลหิตสังเวในต้าหวงก็

[31:15] พังทลายลงอย่างกะทันหันมีผู้บำเพ็ญมารตาย

[31:17] ไปมากมายผู้บำเพ็ญมารเหล่านี้ล้วนตาย

[31:19] อย่างกะทันหันส่วนใหญ่ตายอย่างไม่รู้

[31:20] สาเหตุผู้บำเพ็ญมารที่ตายไปทั้งหมดนี้หาก

[31:23] นับคนที่รู้ว่าตัวเองตายอย่างไรและตาย

[31:25] ด้วยน้ำมือใครคงนับได้ด้วยนิ้วมือข้าง

[31:27] เดียวในเมื่อพวกมันไม่รู้ว่าข้าข้าเป็นคน

[31:29] ฆ่าพวกมันแล้วทำไมพวกมันถึงกลายเป็น

[31:31] วิญญาณร้ายมาตามแก้แค้นข้าได้ยิ่งไปกว่า

[31:34] นั้นนี่ไม่ใช่วิญญาณร้ายธรรมดาๆดาวิญญาณ

[31:37] ร้ายธรรมดาๆดาคือเศษเสี้ยของจิตวิญญาณคือ

[31:40] ความคิดชั่วร้ายแต่วิญญาณร้ายในพลังมาร

[31:42] เหล่านี้คือวิญญาณร้ายแห่งกรรมในระดับผล

[31:44] กรรมหากก่อนหน้านี้โม่ฮวาคงไม่เข้าใจแต่

[31:47] หลังจากได้รับเคล็ดวิชาพยากรณ์กระดูก

[31:49] กระสุนต้าหวงและเติมเต็มความรู้ด้านผล

[31:51] กรรมบางส่วนโม่ฮวาก็รู้ว่าการแปลงสภาพผล

[31:53] กรรมไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยการเปลี่ยน

[31:56] วิญญาณของผู้ตายให้กลายเป็นวิญญาณร้าย

[31:58] แห่งกรรมในระดับผลกรรมสิ่งนี้ย่อมเกี่ยว

[31:59] ข้องกับวิชาผลกรรมที่ลึกซึ้งอย่างยิ่ง

[32:01] หรือแม้แต่เป็นวิชาผลกรรมที่ไม่เหมือนใคร

[32:04] นี่ยังหมายความว่าโมฮวารู้สึกหนาวสถานใน

[32:06] ใจมีคนแอบใช้วิชาผลกำบางอย่างเปลี่ยน

[32:09] วิญญาณอฆาตที่ตายในค่ายกลโลหิตสังเวต้า

[32:11] หวงให้กลายเป็นวิญญาณร้ายแล้วหลอมรวมเข้า

[32:13] กับชะตาชีวิตของข้าหรือและโม่ฮวานึกขึ้น

[32:17] ได้ทันทีถึงการตายของเซียนแปลงทั้ง 4 ใน

[32:19] ค่ายกลท่านอาจารย์ถูสร้างกวนว่าผู้อาวุโส

[32:21] ศพทองคำแห่งหุบเขาศพทมิฬและชายชราธาตุสัก

[32:23] กระบี่แห่งสำนักกระบี่มารเซียนแปลงทั้ง 4

[32:26] นี้ไม่มีใครเป็นคนดีเลยไม่มีทางตายง่ายๆ

[32:28] แต่พวกเขากลับตายในสายฟ้าแห่งภัยพิบัติ

[32:30] อย่างง่ายดายโม่ฮวาคาขมวดคิ้วแน่นตอนนั้น

[32:33] เกิดอะไรขึ้นในค่ายกลโลหิตสังเว่ยกันแน่

[32:35] เซียนแปลงทั้ง 4 นี้ตายได้อย่างไรการตาย

[32:37] ของพวกเขาจะเกี่ยวข้องกับข้าด้วยหรือไม่

[32:40] มีใครบางคนแอบวางแผนกับข้าหรือเปล่าใคร

[32:42] กันคือหัวใจของโม่ฮวาสั่นสถานีมีความหนาว

[32:45] เย็นอันน่าสะพรึงกลัวแผลซ่านไปทั่วร่าง

[32:47] เขาไม่กล้าเอ่ยถึงและไม่กล้าคิดถึงจบบทจบ

[32:51] ตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบได้ที่

[32:53] ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1141 กลอุบายประหลาด

[32:57] ภายในถ้ำที่ถูกปิดผนึกด้วยค่ากลความเย็น

[32:59] เยื่อแปลกประหลาดที่คุ้นเคยและเย็นชาแทรก

[33:01] ซึมอยู่ในความว่างเปล่าโม่ฮวากลั้นหายใจ

[33:04] ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงและบังคับตัดความ

[33:06] คิดของตนเองหยุดการไหลเวียนของจิตใจทั้ง

[33:08] หมดทำให้สมองว่างเปล่าเพื่อหลีกเลี่ยงการ

[33:09] กระตุ้นเหตุปัจจัยบางอย่างที่จะนำมาซึ่ง

[33:11] ความคิดประหลาดให้มาเยือนเวลาผ่านไปทีละ

[33:14] น้อยความเย็นเยื่อแปลกประหลาดไหลเอื่อ

[33:16] อยู่ในความว่างเปล่าโม่ฮวาเหมือนหนูตัว

[33:17] หนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินอย่างเงียบงัน

[33:20] ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหรกลิ่นอายแปลก

[33:22] ประหลาดในอากาศก็ค่อยๆจังหายไปและค่อยๆ

[33:24] สลายไปในที่สุดโมฮวัยยังคงไม่กล้าประมาท

[33:27] หายใจอย่างระมัดระวังซ่อนตัวอยู่อย่าง

[33:28] มั่นคงไม่กล้าแม้แต่จะผ่อนคลายแม้แต่น้อย

[33:31] เป็นเช่นนี้ดวงอาทิตย์ขึ้นดวงจันทร์ตกและ

[33:33] ดวงอาทิตย์ขึ้นอีกครั้งรวมเป็นเวลา 3 วัน

[33:35] เต็มในอากาศไม่มีความรู้สึกกดดันอีกต่อไป

[33:38] ในเหตุปัจจัยก็ไม่มีความรู้สึกแปลก

[33:40] ประหลาดที่ย่าจะหยั่งถึงย่าจะมองเห็นนั้น

[33:42] อีกแล้วโมฮวาจึงถอนหายใจโลกงอกอย่างแท้

[33:44] จริงแต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่กล้าผ่อน

[33:47] คลายไม่กล้าเอ่ยถึงหรือแม้แต่คิดถึงชื่อ 3

[33:49] คำนั้นในใจโม่ฮาวาทำได้เพียงเรียกเขาว่า

[33:51] ท่านอาจารย์อาเต๋าประหลาดเป็นชื่อเฉพาะใน

[33:54] โลกนี้หากเอ่ยถึงเต๋าประหลาดเหตุปัจจัยจะ

[33:56] ชี้ไปที่คนผู้นั้นเพียงเพียงคนเดียวผู้

[33:58] ที่เดินในวิถีแห่งเตาประหลาดแห่งสวรรค์

[33:59] และด้วยพลังบำเพ็ญขั้นเซียนแปลงก็สามารถ

[34:01] ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดของวิถีมารได้แต่

[34:04] ท่านอาจารย์อานั้นมีมากมายหลายคนมีท่าน

[34:07] อาจารย์อาหลายคนจะกลายเป็นท่านอาจารย์อา

[34:11] ในโลกนี้ท่านอาจารย์อาหมายถึงคนจำนวนมาก

[34:13] เกินไปปริมาณเหตุปัจจัยนั้นซับซ้อนเกินไป

[34:15] ความซับซ้อนหมายถึงความสับสนและความคลุม

[34:17] เครือดังนั้นเมื่อโมฮวาคิดถึง 2 คำนี้ใน

[34:20] ใจแทบจะไม่มีใครรู้ว่าท่านอาจารย์อาที่

[34:23] เขาเอ่ยถึงนั้นหมายถึงเตาประหลาดผู้ที่

[34:24] น่าสะพรึงกลัวจนผู้คนพูดถึงด้วยความหวาด

[34:26] กลัว

[34:28] 2 คำว่าท่านอาจารย์อานั้นค่อนข้างปลอด

[34:30] ภัยอย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่า 3 คำว่าเต๋า

[34:32] ประหลาดมากนักดังนั้นเรื่องนี้โมฮวาคิดทบ

[34:36] ทวนถึงสาเหตุและผลลัพธ์อย่างละเอียดสี

[34:38] หน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่งเป็นท่านอาจารย์อา

[34:39] ที่วางแผนลับๆหรือพลังพิฆาตในตัวข้าแท้

[34:43] จริงแล้วเป็นฝีมือของท่านอาจารย์อาหรือ

[34:45] ท่านอาจารย์อาต้องการทำอะไรแล้วท่าน

[34:47] อาจารย์อาใช้กลวิธีใดกันแน่โม่ฮวาขโมด

[34:51] คิ้วแน่นทำได้เพียงเริ่มต้นคิดจากพลัง

[34:53] พิฆาตพื้นฐานที่สุดผู้บำเพ็ญเพียรสาย

[34:55] ธรรมะโดยทั่วไปจะไม่ศึกษาพลังพิฆาตนี่

[34:57] เป็นขอบเขตของวิถีมารยกเว้นสำนักคุกวารี

[35:00] แต่สำนักคุกวารีศึกษาพลังพิฆาตบริสุทธิ์

[35:03] เพียงแต่สิ่งนี้แม้จะเรียกว่าบริสุทธิ์

[35:05] แต่ในสายทานแห่งธรรมะก็ยังดูเหมือนเป็น

[35:07] วิถีมารอยู่บ้างมิฉะนั้นสำนักคุกวารีก็คง

[35:10] ไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นทุกวันนี้และแม้แต่

[35:13] สำนักคุกวารีการศึกษาพลังพิฆาตก็ไม่อาจ

[35:15] กล่าวได้ว่ามีอำนาจที่แท้จริงผู้ที่ศึกษา

[35:17] พลังพิฆาตอย่างแท้จริงยังคงเป็นสำนักมาร

[35:20] การสืบทอดของสำนักมารหลายแห่งมีพลังพิฆาต

[35:22] เป็นหลักฐานพลังพิฆาตเป็นพลังชั่วร้ายที่

[35:26] มีคุณสมบัติในการสังหารสามารถสะกดจิตใจ

[35:28] ผู้คนทำให้หวาดกลัวและเมื่อนำไปรวมกับ

[35:30] วิชาอาคมของมารต่างๆก็สามารถเพิ่มพลังได้

[35:34] คนฆ่าคนก็จะติดพลังพิฆาตผู้บำเพ็ญมาหลาย

[35:36] คนจะสังหารผู้บริสุทธิ์อย่างบ้าคลั่ง

[35:38] เพื่อสะสมพลังพิฆาตไว้ฝึกฝนวิชามารดัง

[35:41] นั้นในสายตาของผู้บำเพ็ญมารพลังพิฆาตย่อม

[35:43] ยิ่งหนักยิ่งดียิ่งแข็งแกร่งยิ่งดียิ่ง

[35:44] พลังพิฆาตหนักเท่าไหรวิชาของมารก็ยิ่งลึก

[35:46] ซึ้งพลังสังหารก็ยิ่งแข็งแกร่งเท่านั้น

[35:49] แต่สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงสำหรับผู้บำเพ็ญ

[35:51] มาร่านั้นสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรสายธมะแล้ว

[35:53] กลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

[35:55] พลังพิฆาตที่เกิดจากการฆ่าคนมีผลข้าง

[35:57] เคียงที่รุนแรงอย่างยิ่งต่อผู้บำเพ็ญ

[35:59] เพียรเมื่อฆ่าคนมากเกินไปก็จะเริ่มชาชิง

[36:01] กับแนวคิดของมนุษย์โดยธรรมชาติไม่เห็นคน

[36:05] เป็นคนมากขึ้นเรื่อยๆและมองคนเป็นวัสดุ

[36:07] สิ้นเปลืองเป็นทาสเป็นปสุสัตว์สังหารตาม

[36:10] อำเภอใจและไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนมากขึ้น

[36:13] เรื่อยๆจิตใจก็ชาชินมากขึ้นเรื่อยๆเห็น

[36:15] แก่ตัวมากขึ้นเรื่อยๆเย็นชามากขึ้นเรื่อย

[36:17] ๆและโหดร้ายมากขึ้นเรื่อยๆสติปัญญาค่อยๆ

[36:20] จมดิ่งสู่ความบ้าคลั่งมนุษยธรรมพื้นฐานก็

[36:22] จะค่อยๆสูญสิ้นไปผลข้างเคียงนี้สำหรับ

[36:24] วิถีมาแล้วไม่มีความสำคัญเลยเพราะผู้

[36:27] บำเพ็ญมารส่วนใหญ่ล้วนเป็นสัตว์เดรัจฉาน

[36:30] ผู้ที่ยังคงมีมนุษยธรรมเหลืออยู่นั้นมี

[36:32] ไม่กี่คนแม้จะมีจิตสำนึกที่ดีหลังจากฝึก

[36:35] วิชามาแล้วไม่ช้าก็เร็วก็จะสูญสิ้นไปโดย

[36:37] สิ้นเชิงดังนั้นในโลกบำเพ็ญเพียรจะมีคำ

[36:39] กล่าวว่ามีสัตว์เดรัจฉานที่ฆ่าผิดแต่ไม่

[36:42] มีผู้บำเพ็ญมารที่ฆ่าผิดผู้บำเพ็ญมารทุก

[36:44] คนสมควรตายความแตกต่างระหว่างธรรมะและมาร

[36:46] นั้นชัดเจนราวกับเส้นแบ่งจุดแบ่งพื้นฐาน

[36:49] อยู่ที่มนุษยธรรมว่าจะมองผู้อื่นเป็นคน

[36:52] หรือไม่มองตนเองเป็นคนหรือไม่ผู้บำเพ็ญ

[36:55] มารไม่มองตนเองเป็นคนและไม่มองผู้อื่น

[36:56] เป็นคนดังนั้นพลังพิฆาตที่ทำลายมนุษยธรรม

[36:59] จึงไม่มีผลกระทบต่อพวกเขาเลยแต่สำหรับผู้

[37:02] บำเพ็ญเพียรสายธรรมะนี่เป็นข้อห้ามที่

[37:04] ร้ายแรงแม้ว่าการปราบปีศาจและกำจัดมารจะ

[37:08] เป็นการกระทำที่ชอบธรรมแต่เมื่อสังหารผู้

[37:10] บำเพ็ญมารมากเกินไปจนชาชินก็จะเป็นการทด

[37:12] สอบครั้งใหญ่ต่อมนุษยธรรมของตนเองและยัง

[37:15] เป็นการทดสอบและทรมานต่อจิตใจแห่งเต๋าอีก

[37:17] ด้วยผู้บำเพ็ญเพียรสายทำหลายคนที่จมอยู่

[37:19] ในทะเลเลือดและมีการสังหารที่รุนแรงล้วน

[37:21] มีเส้นบางๆใน

[37:23] หากเส้นนั้นยังอยู่มนุษยธรรมก็ยังอยู่แต่

[37:26] หากวันใดวันหนึ่งเกิดถูกกระตุ้นอย่าง

[37:28] กะทันหันเส้นในใจขาดสะบั้นสติปัญญาก็จะ

[37:30] ถูกแทนที่ด้วยความกระหายการฆ่าโดยสิ้น

[37:32] เชิงจิตใจแห่งเต๋าก็จะพังทลายลงในพริบตา

[37:35] จากผู้ยิ่งใหญ่แห่งธรรมะที่ได้รับการยก

[37:37] ย่องมีคุณธรรมสูงส่งและเด็ดขาดในการ

[37:38] สังหารก็จะตกต่ำลงเป็นจอมมารที่กระหาย

[37:40] เลือดในพริบตาเรื่องน่าเสียดายเช่นนี้

[37:42] เกิดขึ้นบ่อยครั้งดังนั้นผู้บำเพ็ญเพียร

[37:45] สายธรรมจึงเน้นการบ่มเพาะกายและใจและจะ

[37:47] ไม่ปล่อยให้ความกระหายการฆ่ามากเกินไป

[37:49] เว้นแต่จำเป็นจริงๆจะไม่สังหารผู้บำเพ็ญ

[37:52] จำนวนมากในคราวเดียวเพื่อเพิ่มแรงกดดัน

[37:54] ต่อจิตใจแห่งเต๋าของตนเองแม้แต่ราชสำนัก

[37:57] เต๋าและกฎหมายเต๋าก็ยังสนับสนุนว่าหาก

[37:59] เงื่อนไขเอื้ออำนวยควรจับกุมผู้บำเพ็ญมาร

[38:01] และส่งไปยังคุกเต๋าเพื่อลงโทษด้วยการ

[38:02] ประหารชีวิตโดยให้เครื่องประหารชีวิตแห่ง

[38:05] ราชสำนักเต๋าและค่ายกลสังหารเป็นผู้รับ

[38:07] ผิดชอบพลังพิฆาตนี้ทั้งหมดนี้ก็เพื่อ

[38:09] รักษามนุษยธรรมและจิตใจแห่งเต๋าของมนุษย์

[38:12] ส่วนพลังพิฆาตของโม่ฮวาที่แข็งแกร่งนั้น

[38:14] เป็นเพราะเขาได้สังหารผู้บำเพ็ญมารจำนวน

[38:16] มากเกินไปในพริบตาการตายของผู้บำเพ็ญมาร

[38:19] เหล่านี้ทำให้เกิดการสะสมของพลังพิฆาต

[38:21] จำนวนมหาศาลซึ่งไม่สามารถระบายออกได้ไม่

[38:24] ต้องพูดถึงว่าในบรรดาผู้บำเพ็ญมารที่ตาย

[38:26] ไปนั้นมีทั้งผู้บำเพ็ญเทียนขั้นหลอมรวม

[38:28] ปรานและสร้างหลักฐานเป็นพื้นฐานยังมีผู้

[38:30] บำเพ็ญเทียนขั้นแก่นทองคำจำนวนมากและแม้

[38:32] แต่จอมมารขั้นเซียนแปลง 4 คนไม่เพียงแต่

[38:35] ปริมาณของพลังพิฆ่าจะเพียงพอแต่คุณภาพก็

[38:38] สูงเกินกว่าจะจินตนาการได้และโมฮวาเพิ่ง

[38:40] จะอยู่ในขั้นสร้างหลักฐานเท่านั้นแม้ว่า

[38:44] คุณภาพของจิตวิญญาณของเขาจะแข็งแกร่ง

[38:46] เพียงใดก็ไม่มีขอบเขตที่เพียงพอที่จะรับ

[38:48] ผลกระทบจากพลังพิฆาตเหล่านี้ที่จะย้อน

[38:50] กลับมาทำลายจิตใจแห่งเต๋าและกัดกร่อนจิต

[38:52] ใจของเขาได้เลยแต่แท้จริงแล้วนี่ไม่ใช่

[38:55] สาเหตุหลักตามปกติแล้วแม้ว่าเขาจะสังหาร

[38:57] ผู้บำเพ็ญมารจำนวนมากขนาดนี้ก็ไม่จำเป็น

[38:59] ต้องรับผลกระทบจากพลังพิฆาตที่รุนแรงขนาด

[39:01] นี้เลยเพราะเขาฆ่าผู้บำเพ็ญมารผู้บำเพ็ญ

[39:04] มารเหล่านี้เป็นสัตว์เดรัจฉานโดยกำเนิดสม

[39:06] ควรตายยิ่งกว่านั้นเขาไม่ได้ฆ่าโดยตรงแต่

[39:09] ใช้ค่ายกลสังหารโดยอ้อมผู้บำเพ็ญมารที่

[39:12] ตายไปไม่รู้เลยว่าผู้บำเพ็ญเพียงขั้น

[39:14] สร้างหลักฐานอย่างเขาคือฆาตกรที่สังหาร

[39:16] พวกเขาเหตุปัจจัยในเรื่องนี้คลุมเครือคด

[39:17] เคี้ยวซ่อนเร้นและไม่มีใครรู้ดังนั้นผล

[39:20] กระทบจากพลังพิฆาตแม้จะมีอยู่บ้างแต่ก็

[39:23] ไม่รุนแรงนักและไม่สามารถน่ากลัวได้

[39:25] เหมือนตอนนี้ที่เหมือนภูเขาและทะเลก่อน

[39:27] หน้านี้โมฮวาเพียงแค่สงสัยแต่ตอนนี้เมื่อ

[39:30] เขาได้รับผลกระทบและได้ผ่านประสบการณ์

[39:32] ความเป็นความตายของมนุษยธรรมเขาก็เข้าใจ

[39:34] อย่างถ่องแท้ในเรื่องนี้มีคนบางคนได้ลง

[39:37] มือกระทำผู้เชี่ยวชาญด้านเทียนจีที่น่า

[39:39] สะพรึงกลัวได้ใช้เคล็ดวิชาเทียนจีที่แข็ง

[39:41] แกร่งอย่างยิ่งบังคับให้เหตุปัจจัยของตน

[39:43] เองปรากฏขึ้นเปิดเผยฆาตกรอย่างเขาต่อผู้

[39:47] บำเพ็ญมารที่ตายไปด้วยวิธีนี้ทุกสิ่งทุก

[39:50] อย่างก็มีจุดยึดความแค้นทั้งหมดก็มีเจ้า

[39:53] หนี้และวิญญาณร้ายทั้งหมดก็มีเป้าหมายที่

[39:56] จะมาทวงคืนชีวิตบาปกรรมพลังพิฆาตวิญญาณ

[39:59] ร้ายผีร้ายทั้งหมดถูกหลอมรวมเข้าด้วยกัน

[40:01] โดยมีเหตุปัจจัยเป็นเส้นได้ดึงดูดมายัง

[40:02] ตัวเขาอย่างแข็งขันและถูกปรึงไว้ในชะตา

[40:04] ชีวิตของเขาอย่างแน่นหนาและผู้เชี่ยวชาญ

[40:07] ด้านเทียนจีผู้นี้มีแนวโน้มสูงที่จะเป็น

[40:09] ท่านอาจารย์อาของเขานั่นคือเต๋าประหลาด

[40:11] ที่น่าสะพรึงกลัวผู้นั้นเมื่อแผนการนี้

[40:14] สำเร็จเมื่อใดที่เขาทำผิดศีลสังหารและ

[40:16] เกิดพลังพิฆาตเพียงเล็กน้อยพลังพิฆาต

[40:17] เหล่านี้ก็มีแนวโน้มสูงที่จะกลายเป็น

[40:19] ประกายไฟที่จุดชนวนชะตาชีวิตวิญญาณร้าย

[40:22] แห่งความอาฆาตของเขาความอาฆาตกัดกินจิตใจ

[40:26] วิญญาณร้ายทวงคืนชีวิตสติปัญญาของเขาจะ

[40:28] ถูกบดบังด้วยความกระหายการฆ่าความทรงจำจะ

[40:30] ถูกวิญญาณร้ายกลืนกินและเมื่อสติปัญญาหาย

[40:33] ไปความทรงจำว่างเปล่าลืมอดีตลืมว่าตัวเอง

[40:35] เป็นใครไม่มีจุดยึดไม่มีหลักฐานของมนุษย์

[40:38] มนุษยธรรมก็จะค่อยๆสูญสิ้นไปหากมนุษยธรรม

[40:42] ของเขาหายไปจริงๆเขาก็จะตกสู่หนทางมารโดย

[40:44] สมบูรณ์กลายเป็นจอมมารไม่สิ่งนี่เป็น

[40:46] เพียงสถานการณ์ทั่วไปโมฮาวาขโมดคิ้วสี

[40:49] หน้าเคร่งขรืม

[40:50] หากในเรื่องนี้ยังมีฝีมือของท่านอาจารย์

[40:52] อาอยู่ด้วยจะไม่มีทางง่ายดายขนาดนี้เมื่อ

[40:55] ข้าสูญเสียความทรงจำและมนุษยธรรมท่าน

[40:57] อาจารย์อาจจะมาเยือนโดยตรงควบคุมร่างกาย

[41:00] ของข้าหลอมรวมข้าให้เป็นหุ่นเชิดเนื้อและ

[41:02] เลือดเปลี่ยนข้าให้กลายเป็นเต๋าประหลาด

[41:04] น้อยที่แท้จริงหรือโม่ฮวาหายใจเข้าลึกๆ

[41:07] มือเท้าเย็นเฉียบความหนาวเย็นในใจก็ผุด

[41:09] ขึ้นมาไม่หยุดในเรื่องนี้ยังมีหลุมลึกที่

[41:10] ไม่มีวันฟื้นคืนชีพเช่นนี้อีกหรือความคิด

[41:13] ของท่านอาจารย์อาช่างน่าสะพรึงกลัวเกินไป

[41:15] แล้วแต่แล้วโมฮวาก็เริ่มสงสัยในตัวเอง

[41:17] เล็กน้อยนี่เป็นแผนที่ท่านอาจารย์เอาวาง

[41:19] ไว้ให้ข้าจริงๆหรือข้าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญ

[41:22] เพียงขั้นสร้างหลักฐานเล็กๆเท่านั้นคุ้ม

[41:23] ค่าที่ท่านอาจารย์อาจจะลงมือวางแผนใหญ่

[41:25] ขนาดนี้ให้ข้าด้วยตัวเองหรือว่าข้าคิดมาก

[41:28] เกินไปเมื่อคิดถึงจุดนี้โม่ฮวาก็คิดถึง

[41:31] ปัญหาอีกอย่างหนึ่งในสายตาของท่านอาจารย์

[41:32] อะเขาเป็นใครกันแน่ศิษย์สำนักเทศวีผู้

[41:36] เป็นเลิศด้านค่ายกลแห่งสำนักเฉียนผู้

[41:39] ทำลายแผนการของเทพมารผู้ทำลายค่ายกลบูชา

[41:42] ยันเลือดหรือว่าศิษย์น้องเล็กของเขา

[41:46] โม่ฮวาปลันตกตะลึงรู้สึกแปลกๆในใจท่าน

[41:48] อาจารย์อาจารย์อเขารู้หรือไม่ว่าเขาเป็น

[41:50] ท่านอาจารย์อาของข้าเขารู้หรือไม่ว่าเขา

[41:53] ยังมีศิษย์น้องเล็กอย่างข้าโมฮวาขมวดคิ้ว

[41:57] จมดิ่งสู่ห้วงความคิดตามหลักแล้วท่าน

[41:58] อาจารย์อาควรรู้เพราะตอนนั้นที่เขตภูเขา

[42:01] ต้าหลีเขาได้เดินทางห่มกับท่านอาจารย์อา

[42:03] ตลอดทางกินบะหมี่ข้างทางด้วยกันพักค้าง

[42:05] คืนที่วัดด้วยกันย่างมันเทศด้วยกันเขายัง

[42:07] ได้เรียนวิชาจิตมารจากท่านอาจารย์อาอีก

[42:09] ด้วยแม้ว่าสุดท้ายท่านอาจารย์อาจจะ

[42:11] ต้องการฆ่าเขาแต่ก็ยังช่วยเขาแก้ไขปัญหา

[42:13] คอขวดของการสร้างหลักฐานของเคล็ดวิชา

[42:15] เทียนเหยนนับรวมแล้วความสัมพันธ์ของเขา

[42:18] กับท่านอาจารย์อะค่อนข้างลึกซึ้งแต่ปัญหา

[42:20] ก็อยู่ตรงนี้โม่ฮวาคิดในมุมมองของตนเอง

[42:23] หากเขาเป็นท่านอาจารย์อาและรู้ถึงการมี

[42:26] อยู่ของภัยพิบัติอย่างเขาย่อมจะต้อง

[42:28] พยายามทุกวิถีทางเพื่อกำจัดเขาให้ตายก่อน

[42:31] แต่หลังจากนั้นโม่ฮวาก็รู้สึกว่าท่าน

[42:33] อาจารย์อาวนจ้ะลืมเขาไปไม่เคยตหาเขาอีก

[42:35] เลยราวกับว่าเขาไม่รู้ว่าเขาเป็นใครทำไม

[42:37] กันโม่ฮวาขมวดคิ้วความคิดประหลาดของท่าน

[42:40] อาจารย์อาสามารถแบ่งแยกได้เป็นหมื่นพัน

[42:42] ที่เมืองหลีซานท่านอาจารย์อาคนนั้นไม่ใช่

[42:45] ร่างจริงแน่นอนท่านอาจารย์อาที่เมือง

[42:48] หลีซาตายไปแล้วไม่ได้กลับคืนสู่ร่างหลัก

[42:49] ดังนั้นร่างหลักของท่านอาจารย์อาจึงยัง

[42:51] ไม่รู้ว่าข้าเป็นใครท่านอาจารย์อาอาจจะ

[42:54] ไม่รู้มานานแล้วและอาจจะยังไม่รู้จนถึง

[42:56] ตอนนี้ว่าข้าเป็นศิษย์น้องของเขาหรือ

[42:58] อย่างน้อยก็ไม่แน่ใจแล้วใครกลบูชายัน

[43:00] เลือดล่ะท่านอาจารย์อาได้รวบรวมพลังพิฆาต

[43:03] ดึงดูดมายังตัวข้าหลอมรวมวิญญาณอฆาตให้

[43:05] กลายเป็นผีร้ายให้พวกมันมาทวงคืนชีวิตจาก

[43:07] ข้านี่แสดงว่าเขารู้ตัวตนของข้าแล้วหรือ

[43:11] หรือว่าเขายังไม่รู้ว่าข้าเป็นใครเพียง

[43:12] แต่เห็นว่าข้ามีประโยชน์จึงใช้ข้าเป็นมา

[43:15] โม่ฮวารู้สึกว่ามีความเป็นไปได้แต่ในช่วง

[43:18] พริบตาเขาก็ตกใจอย่างแรงข้าจะไปคาดเดา

[43:21] ความคิดของท่านอาจารย์อาได้อย่างไรหาก

[43:23] ความคิดของท่านอาจารย์อาจะง่ายดายจนข้า

[43:25] คาดเดาได้แล้วเขาจะยังเป็นเต๋าประหลาดที่

[43:26] ฝึกฝนวิถีประหลาดได้อย่างไรหรืออีกใน

[43:30] หนึ่งหากข้ารู้สึกว่าข้าคาดเดาความคิดของ

[43:32] ท่านอาจารย์อาได้จริงๆก็มีความเป็นไปได้

[43:34] สูงว่าท่านอาจารย์อาจให้ข้าคาดเดาได้

[43:37] เมื่อคิดถึงจุดนี้โมฮวาก็เริ่มตื่นตระหนก

[43:39] อีกครั้งในใจไม่นคิดมากไม่ได้แค่นี้ก็พอ

[43:41] แล้วถ้าคิดมากไปจริงๆแล้วเรียกท่าน

[43:43] อาจารย์อมาก็ตายแน่ยิ่งคิดต่อไปโม่ฮวาก็

[43:46] ยิ่งมีความรู้สึกคล้ายกับถูกจิตมารเข้า

[43:49] ครอบงำราวกับว่าในสมองของเขาได้ถูกท่าน

[43:51] อาจารย์อปลูกเมล็ดมารไว้โดยไม่รู้ตัวแล้ว

[43:54] โมฮาวารีบเก็บความคิดตั้งสติและเลิกคิด

[43:56] ถึงแผนการของท่านอาจารย์อาชั่วคราวแต่ใน

[43:58] ใจของเขากลับหนักอึ้งอย่างยิ่งเขามีลาง

[44:01] สังหรณว่าในวันใดวันหนึ่งในอนาคตเขาจะ

[44:03] ต้องเผชิญหน้ากับท่านอาจารย์อาอย่างแน่

[44:05] นอนแม้ตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกว่าท่าน

[44:07] อาจารย์อาดูเหมือนจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

[44:08] แล้วและในวันใดวันหนึ่งในอนาคตสิ่งที่เขา

[44:11] จะต้องเผชิญหน้าไม่ใช่แค่ความคิดประหลาด

[44:13] ของท่านอาจารย์อาแต่มีแนวโน้มสูงที่จะ

[44:15] เป็นร่างจริงของท่านอาจารย์อาร่างจริงของ

[44:18] ท่านอาจารย์อาจจะแข็งแกร่งเพียงใดโม่ฮาวา

[44:20] ไม่กล้าแม้แต่จะคิดด้วยพลังบำเพ็ญค่ายกล

[44:23] และความเชี่ยวชาญด้านจิตวิญญาณของเขาใน

[44:25] ตอนนี้ต่อหน้าร่างจริงของท่านอาจารย์อา

[44:27] เขาไม่มีพลังต่อต้านแม้แต่น้อยคงจะในพริบ

[44:30] ตาเดียวเขาก็จะถูกท่านอาจารย์อาเปลี่ยน

[44:31] เป็นของเล่นถูกเล่นงานจนตายแม้แต่ตายก็

[44:34] ยังไม่รู้ว่าตายได้อย่างไรในใจของโม่ฮาวา

[44:36] เกิดความรู้สึกเร่งด่วนอย่างรุนแรงก่อ

[44:39] แก่นทองคำมีเพียงการก่อแก่นทองคำให้เร็ว

[44:42] ที่สุดเท่าที่จะทำได้พยายามยกระดับขอบเขต

[44:44] ให้สูงขึ้นเพื่อให้จิตวิญญาณแข็งแกร่ง

[44:46] ขึ้นอีกขั้นจึงจะสามารถรอดชีวิตจากเนื้อ

[44:48] มือของท่านอาจารย์อาได้นอกจากนี้ยังต้อง

[44:51] เรียนรู้เคล็ดวิชาเทียนจีและเหตุปัจจัย

[44:53] ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเพื่อแก้ไขแผนผีร้าย

[44:55] แห่งความอาฆาตที่ท่านอาจารย์อทิ้งไว้ให้

[44:57] เขามิฉะนั้นในอนาคตเขาจะไม่กล้าทำผิดศีล

[45:00] สังหารอีกต่อไปตราบใดที่เขาทำผิดศีล

[45:02] สังหารก็จะเกิดพลังพิฆาตขึ้นสำหรับผู้

[45:05] บำเพ็ญเพียรทั่วไปผลกระทบจากพลังพิฆาตจาก

[45:07] การฆ่าคนหนึ่งหรือ 2 คนนั้นเบาบางมากแต่

[45:10] โมฮวาแตกต่างออกไปตราบใดที่เขาฆ่าคนและ

[45:12] เกิดพลังพิฆาตเพียงเล็กน้อยมันก็จะกลาย

[45:14] เป็นตัวจุดชนวนกระตุ้นหุ่นวิญญาณร้ายแห่ง

[45:17] ความอาฆาตในชะตาชีวิตของเขาทำให้เกิดผล

[45:19] กระทบย้อนกลับมหาศาล

[45:21] ความอาฆาตและวิญญาณร้ายจะกระตุ้นความ

[45:23] กระหายการฆ่าของเขาบิดเบือนจิตใจของเขา

[45:25] กลืนกินความทรงจำของเขาทำลายมนุษยธรรมของ

[45:27] เขาทำให้เขาตกอยู่ในหายนะอย่างสมบูรณ์หาก

[45:30] ไม่มีเคล็ดวิชาเหตุปัจจัยที่ยอดเยี่ยมก็

[45:32] ไม่สามารถทำลายชะตาชีวิตนี้และสลายความ

[45:34] อาฆาตเหล่านี้ได้เลยและแผนการนี้ท่าน

[45:36] อาจารย์อาเป็นผู้สร้างขึ้นเมื่อทำผิดศีล

[45:39] สังหารบ่อยครั้งเกินไปและชะตาชีวิตถูกดึง

[45:41] ดูดบ่อยครั้งเกินไปโม่ฮวาถึงกับมั่นใจว่า

[45:43] ท่านอาจารย์อาจจะต้องรับรู้ได้และทำการ

[45:45] ระบุตำแหน่งแห่งเขาจากนั้นความคิดประหลาด

[45:47] ก็จะมาเยือนเขาโดยตรงกล่าวคือในอนาคตทุก

[45:50] ครั้งที่เขาทำผิดศีลสังหารทุกครั้งที่เขา

[45:52] ดึงดูดผลกระทบจากความอาฆาตโอกาสที่ท่าน

[45:54] อาจารย์อาจจะรับรู้ได้ก็จะสูงขึ้น 1

[45:56] ระดับและการพบกันกับท่านอาจารย์อาก็จะมา

[46:00] ถึงเร็วขึ้น 1 ส่วนเมื่อคิดถึงวันนั้น

[46:01] หนังศีรษะของโมฮวาก็เริ่มชาก่อแก่นทองคำ

[46:04] ให้เร็วที่สุดยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี

[46:06] โมฮวาสำรวจภายในร่างกายของตนเองตรวจสอบ

[46:09] ให้แน่ใจว่าความอาฆาตถูกเก็บซ่อนไว้ชะตา

[46:11] ชีวิตมั่นคงและทะเลแห่งจิตสำนึกไม่มี

[46:13] ปัญหาจากนั้นก็เก็บของใช้ส่วนตัวและลบ

[46:15] ร้อยของค่ายกลภายในถ้ำหลังจากออกจากถ้ำ

[46:18] โมฮวาใช้จิตวิญญาณสำรวจรอบๆผู้อาวุโสคน

[46:20] อื่นๆของหุบเขาซากศพปีศาจหายไปจริงๆและ

[46:22] ไม่กล้าที่จะไล่ตามอีกต่อไปโม่ฮวาถอนหาย

[46:25] ใจโล่มอกเล็กน้อยจากนั้นก็เทียบกับแผนที่

[46:27] ยืนยันตำแหน่งและร่างของเขาก็กลายเป็นแสง

[46:29] น้ำพุ่งตรงไปยังทิศทางของต้าฮวางวันนี้มี

[46:32] การแก้ไขและลบออกเหลือเพียง 4,000 ตัว

[46:34] อักษรการตั้งค่าต่างๆนั้นต้องใช้ความคิด

[46:36] มากและเขียนยากมากหากเขียนละเอียดเกินไป

[46:38] ก็จะถูกตำหนิว่าน้ำท่วมทุ่งหากขี้เกียจ

[46:41] เขียนง่ายๆก็จะถูกตำหนิว่าการตั้งค่าไม่

[46:43] ดีไม่มีตันจะมีข้อผิดพลาดถอนหายใจ JPG จบ

[46:46] บทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบ

[46:49] ได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1142 ศพประหลาด

[46:53] ตลอดทางโม่ฮวาเดินทางอย่างเงียบๆกินนอน

[46:55] กลางแจ้งประมาณครึ่งเดือนต่อมาเขาก็มาถึง

[46:56] ต้าเฟิงตู้ต้าเฟิงตู้เป็นท่าเรือกลางทะเล

[46:59] ทรายเดิมที่เป็นสถานที่ห่างไกลและเรียบ

[47:01] ง่ายมากแต่เนื่องจากด้านนอกท่าเรือเป็น

[47:04] ทะเลทรายและอีกฝ้าของทะเลทรายคือเมืองต้า

[47:06] โม่ระดับ 4 ผู้คนสัญจรไปมามากมายเมื่อ

[47:08] เวลาผ่านไปที่นี่จึงกลายเป็นเมืองเซียน

[47:10] น้อยที่ไม่ใช่เมืองเซียนเสียทีเดียวผู้

[47:13] บำเพ็ญเทียนจำนวนมากที่ยึดอาชีพค้าขายและ

[47:16] รับจ้างเรือข้ามฟากต่างมารวมตัวกันอยู่

[47:17] ที่นี่โมฮาวายืนอยู่ที่ท่าเรือต้าเฟิง

[47:20] ตุ้งในหน้ามองไปไกลๆก็เห็นผืนทรายสี

[47:22] เหลืองกว้างใหญ่ไพศาลลมพัดทรายฟุ้งตลับ

[47:24] อวนหมดบังท้องฟ้าและแผ่นดินนี่คือทะเล

[47:26] ทรายและอีกฝากของทะเลทรายคือต้าหวงความ

[47:29] ร้อนระอุจากผืนทรายปะทะเข้ามาพร้อมกับ

[47:31] กลิ่นอายของสงครามเพลิงที่ลุกชนความเจ็บ

[47:33] ปวดและการเข่นฆ่าที่ผสมผสานกันทำให้เลือด

[47:35] ลมพลุ่มพล่านหัวใจเต้นรัวราวกองศึกกระสับ

[47:37] กระส่ายไม่หยุดหย่อนโมฮวาถอนหายใจเบาๆสงบ

[47:40] จิตใจลงแล้วก้าวเดินเข้าสู่ต้าเฟิงตู้ตอน

[47:42] นี้ต้าเฟิงตู้เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายปปน

[47:44] กันไปอย่างวุ่นวายมีทั้งผู้บำเพ็ญเพียร

[47:47] ท้องถิ่นที่ยากจนและผู้บำเพ็ญเพียรจากภาย

[47:49] นอกหลากหลายรูปแบบทั้งผู้บำเพ็ญเพียร

[47:50] ตระกูลผู้บำเพ็ญเพียรสำนักจนถึงผู้บำเพ็ญ

[47:52] เพียรไร้สังกัดที่แปลกแยกผู้บำเพ็ญเพียร

[47:55] เหล่านี้จำนวนไม่น้อยมีกลิ่นอายสังหารติด

[47:57] ตัวเห็นได้ชัดว่าเคยผ่านการนองเลือดมาไม่

[47:59] น้อยบางคนสวมเสื้อคลุมสีดำซ่อนเร้นกลิ่น

[48:01] อายพลังไว้แต่โมฮวะสัมผัสได้ชัดเจนว่าคน

[48:04] เหล่านี้คือผู้บำเพ็ญมาสถานการณ์ในต้าหวง

[48:06] ยิ่งวุ่นวายมากขึ้นเรื่อยๆผู้ที่สามารถ

[48:09] เข้าสู่ต้าหวงได้ล้วนเป็นผู้ที่มีความ

[48:11] สามารถบางอย่างและแต่ละคนก็มีความคิดที่

[48:12] แตกต่างกันองค์ประกอบก็ซับซับซ้อนอย่าง

[48:14] ยิ่งโมฮวาไม่ต้องการเข้าไปพัวพันกับความ

[48:17] ขัดแย้งใดๆอีกเพื่อหลีกเลี่ยงการพลั้ง

[48:18] เผลอทำผิดศีลข้อห้ามฆ่าสัตว์ตอนนี้เขา

[48:20] เพียงต้องการไปต้าหวงเท่านั้นแต่ระหว่าง

[48:23] เขากับต้าหวงยังคงมีทะเลทรายอันกว้างใหญ่

[48:25] ผู้บำเพ็ญเพียรที่ต่ำกว่าขั้นเซียนแปลง

[48:27] ไม่สามารถเหาะเหินได้จึงไม่สามารถบินข้าม

[48:29] ทะเลทรายไปได้หากต้องการข้ามทะเลทรายก็

[48:32] ต้องโดยสารเรือทรายเท่านั้นและการโดยสาร

[48:34] เรือทรายนั้นจำเป็นต้องมีใบอนุญาตเรือ

[48:37] โมฮวาจึงเดินสำรวจต้าเเฟิงตู้รอบหนึ่ง

[48:39] แล้วให้หินวิญญาณ 23 ก้อนแก่ผู้บำเพ็ญ

[48:41] เพียรท้องถิ่นเพื่อสอบถามว่าจะหาใบอนุญาต

[48:43] เรือได้อย่างไรหลังจากนั้นก็ไปที่บริษัท

[48:46] เรือท้องถิ่นหลายแห่งเพื่อเจรจาแต่ก็ล้ม

[48:48] เหลวทั้งหมดการกบฏในต้าหวงทำให้สถานการณ์

[48:51] การสู้รบวุ่นวายเส้นทางอันตรายใบอนุญาต

[48:53] เรือจึงยิ่งหายากขึ้นไปอีกประกอบกับเมื่อ

[48:55] ไม่นานมานี้มีผู้บำเพ็ญมารขึ้นเรือและ

[48:57] ระหว่างทางได้สังหารผู้บำเพ็ญเพียรทั้งลำ

[48:59] เรือจนหมดสิ้นและยึดเรือทรายไปบริษัทเรือ

[49:02] ท้องถิ่นต่างๆจึงเข้มงวดกับการออกใบ

[49:04] อนุญาตเรือมากยิ่งขึ้นหากไม่มีเส้นสายไม่

[49:07] มีผู้อาวุโสหรือเจ้าบ้านผู้ทรงอิทธิพลใน

[49:09] ท้องถิ่นรับรองแค่หินวิญญาณก็ไม่สามารถ

[49:12] ซื้อได้เลยโมฮวาปลันิคิดถึงผู้อาวุโสจี

[49:14] ขึ้นมาเล็กน้อยผู้อาวุโสจีคนนี้แม้จะมี

[49:17] นิสัยเสียมากมายไม่ใช่คนดีกินดื่มเที่ยว

[49:19] ครบวงจรแต่ก็เก่งเรื่องการสร้างความ

[49:21] สัมพันธมากหากเขายังอยู่ออกไปเที่ยว

[49:23] เตรศักดิ์ 2-3 คืนทำความรู้จักกับผู้

[49:25] อาวุโส 2-3 คนไม่แน่ว่าอาจจะสามารถสร้าง

[49:27] ความสัมพันธและหาใบอนุญาตเรือมาให้ตนเอง

[49:30] ได้น่าเสียดายที่ผู้อาวุโสจีเสียชีวิตไป

[49:33] แล้วแถมยังตายอย่างอนาดจากการถูกดูดพลัง

[49:35] ชีวิตโม่ฮวารู้สึกเศร้าเล็กน้อยอย่างไม่

[49:37] มีสาเหตุเขาส่ายหน้าเมื่อเห็นว่าฟ้ามืด

[49:40] แล้วจึงหาโรงเตี๊ยเมตต้าเฟิงตู้พักค้าง

[49:41] คืนชั่วคราวโดยคิดว่าจะหาวิธีอื่นเพื่อหา

[49:44] ใบอนุญาตเรือในวันพรุ่งนี้ยามค่ำคืนอากาศ

[49:47] เริ่มเย็นลงลมพัดหวีดหวิวทำให้ประตู

[49:49] หน้าต่างสั่นสะเทือนโมฮวาใช้ค่ายกลิด

[49:51] ประตูหน้าต่างให้แน่นหนาและวางค่ายกล่าย

[49:54] กลแยกจิตวิญญาณอีกเล็กน้อยจากนั้นก็นั่ง

[49:56] ลงที่โต๊ะหยิบหนังสือเล่ม 1 ออกมาหนังสือ

[49:59] เล่มเก่าแก่ทำจากหนังสัตว์มีตัวอักษร 4

[50:01] ตัวเขียนอยู่ว่าคัมภีร์ศพประหลาดนี่คือ

[50:03] ตำราวิชาศพหายากเล่มหนึ่งที่อยู่ในถุง

[50:05] เก็บของของผู้อาวุโซวี่ขั้นแก่นทองคำแห่ง

[50:07] หุกเขาอินซือตลอดการเดินทางโม่ฮวาต้องรีบ

[50:10] เร่งเดินทางทั้งยังต้องกังวลเรื่องการถูก

[50:12] วิญญาณร้ายเล่นงานและแผนการของศิษย์อาทำ

[50:15] ให้จิตใจมืดมิดไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น

[50:18] แม้แต่ถุงเก็บของของผู้อาวุธโซวี่ก็ยัง

[50:20] ไม่มีเวลาเปิดดูตอนนี้มาถึงต้าเฟิงตู้และ

[50:22] ได้พักชั่วคราวเขาก็มีเวลาศึกษามรดกที่

[50:25] ผู้อาวุโซวี่ทิ้งไว้และในบรรดามรดกของผู้

[50:28] อาวุโซวี่สิ่งที่พิเศษที่สุดก็คือคัมภีร์

[50:30] ศพประหลาดเล่มนี้ในคัมภีร์เล่มนี้บันทึก

[50:33] วิธีการสร้างศพประหลาดที่มีรูปแบบแปลก

[50:36] ประหลาดและมีฟังก์ชันลึกลับไว้มากมาย

[50:37] เกี่ยวกับการสร้างศพโมฮาวาเองก็รู้ไม่

[50:39] น้อยในอดีตตอนที่เขาเดินทางกับอาจาร

[50:42] อาจารย์ศิษย์พี่เล็กและศิษย์พี่หญิงเล็ก

[50:43] ผ่านเมืองหนานเยเว่ได้ประสบกับภัยพิบัติ

[50:45] ศพถูกเจ้าบ้านตระกูลลูกขังไว้ในเหมืองศพ

[50:47] ร่วมกับกลุ่มผู้บำเพ็ญศพได้เห็นตัวอย่าง

[50:49] และวิธีการสร้างศพมากมายด้วยตาตนเองและ

[50:52] ได้ศึกษาความรู้เกี่ยวกับการสร้างศพมา

[50:53] บ้างเล็กน้อยด้วยพื้นฐานเหล่านี้เมื่อมา

[50:55] อ่านคัมภีร์ศพประหลาดเล่มนี้ความรู้

[50:57] เกี่ยวกับการสร้างศพก็ยิ่งชัดเจนขึ้นผู้

[50:59] บำเพ็ญมารที่เดินในวิถีศพนอกจากการกลาย

[51:02] เป็นศพด้วยตนเองแล้วพลังส่วนใหญ่ยังต้อง

[51:04] พึ่งพาซอมบี้ที่พวกเขาสร้างและเลี้ยงดู

[51:07] ยิ่งซอมบี้ที่สร้างเลี้ยงดูและควบคุมแข็ง

[51:09] แกร่งเท่าไหร่พลังของผู้บำเพ็ญศพก็ยิ่ง

[51:11] แข็งแกร่งเท่านั้นและความแข็งแกร่งของ

[51:13] ซอมบี้นั้นแบ่งออกเป็นระดับและประเภท

[51:16] ระดับคือการแบ่งตามขอบเขตใหญ่ๆทั่วไปเช่น

[51:18] ศพขั้น 1 หลอมรวมปรานศพขั้น 2 สร้างหลัก

[51:21] ฐานและศพขั้น 3 แก่นทองคำเป็นต้นส่วน

[51:24] ประเภทนั้นมีรายละเอียดมากมายโมฮวาเคยรู้

[51:27] มาว่ามีการแบ่งทั่วไปเช่นศพเดินได้ศพ

[51:29] เหล็กศพทองแดงศพทองคำเป็นต้นและระดับกับ

[51:32] ประเภทของซอมบี้นั้นมีส่วนที่เชื่อมโยง

[51:34] กันแต่ก็เป็นแนวคิดที่แตกต่างกันอย่าง

[51:35] สิ้นเชิงในวิถีศพระดับของซอมบี้ถูกกำหนด

[51:39] โดยวัตถุดิบหลักในการสร้างศพนั่นคือขอบ

[51:41] เขตของศพที่ใช้ในการสร้างศพที่ใช้เป็น

[51:43] วัตถุดิบนี้เรียกว่าศพดิบศพดิบที่อยู่ใน

[51:47] ขอบเขตใดก็จะสร้างซอมบี้ในระดับนั้นหาก

[51:49] ใช้ศพดิบขั้นหลอมรวมปรานสร้างศพก็จะได้ศพ

[51:51] ขั้น 1 หากใช้ศพดิบขั้นสร้างหลักฐานสร้าง

[51:53] ศพก็จะได้ศพขั้น 2 แก่นทองคำก็คือขั้น 3

[51:56] เป็นต้นไม่ได้ระดับแล้วก็ค่อยแสวงหา

[51:58] ประเภทบนพื้นฐานของศพดิบเสริมด้วยวิชาศพ

[52:02] เฉพาะเลือดมนุษย์พิเศษสมบัติวิญญาณแห่ง

[52:03] ฟ้าดินที่มีพลังชั่วร้ายสามารถสร้างศพที่

[52:05] มีประเภทแตกต่างกันได้ซอมบี้ที่จะสร้าง

[52:09] ได้นั้นนอกจากจะเกี่ยวข้องกับระดับของศพ

[52:11] ดิบและวิชาสร้างศพแล้วยังต้องอาศัยโชคอีก

[52:13] ด้วยศพดิบขั้นหนึ่งเกือบทั้งหมดจะสร้าง

[52:14] เป็นศพเดินได้ศพดิบขั้น 2 ส่วนใหญ่จะ

[52:18] สร้างเป็นศพเดินได้ส่วนน้อยมากจะสร้าง

[52:20] เป็นศพเหล็กและมีโอกาสน้อยมากๆที่จะสร้าง

[52:23] เป็นศพทองแดงศพดิบขั้น 3 ก็ยังคงมีโอกาส

[52:26] สูงที่จะเป็นศพเดินได้แต่โอกาสที่จะเป็น

[52:29] ศพเหล็กและศพทองแดงจะเพิ่มขึ้นมีโอกาส

[52:32] น้อยมากที่จะปรากฏศพเงินและมีโอกาสหายาก

[52:35] ยิ่งที่จะปรากฏศพทองคำยิ่งซอมบี้ประเภทหา

[52:38] ยากเท่าไหร่เนื้อหนังก็ยิ่งเหนียวแน่น

[52:40] พลังก็ยิ่งแข็งแข็งแกร่งบางครั้งถึงกับ

[52:42] สามารถต่อสู้ข้ามขั้นได้แน่นอนว่าการ

[52:44] เลี้ยงดูซอมบี้ประเภทหายากเช่นนี้ต้องใช้

[52:46] ความพยายามและโชคลาภที่ประเมินค่าไม่ได้

[52:50] สำหรับผู้บำเพ็ญศพแล้วการเลี้ยงดูศพทองคำ

[52:52] ได้แม้จะเป็นเพียงศพเงินก็ถือได้ว่าเป็น

[52:55] ความปรารถนาสูงสุดในชีวิตแล้วและสำหรับ

[52:58] ผู้บำเพ็ญศพส่วนใหญ่ที่ต่ำกว่าขั้นแก่น

[52:59] ทองคำการเลี้ยงดูศพทองแดงได้ก็ถือเป็น

[53:02] ความฝันที่ย่าจะเอื้อมถึงแล้วโม่ฮวาหวน

[53:04] คิดเล็กน้อยในค่ายกลบูชายันเลือดหัวหน้า

[53:07] มันขั้นเซียนแปลงแห่งหุกเขาอินซือที่เขา

[53:09] พบนั้นเลี้ยงดูศพทองคำที่น่าสะพรฤจึงกลัว

[53:11] อย่างยิ่งคุณชายซือเลี้ยงดูศพทองแดงที่

[53:14] ชุบทองแต่โดยรวมแล้วก็ยังถือว่าเป็นศพทอง

[53:16] แดงก่อนหน้านี้ตอนที่ถูกเล่ล่าผู้อาวุโส

[53:19] แก่นทองคำทั้ง 4 ของหุบเขาอินซือก็เลี้ยง

[53:21] ดูเพียงศพทองแดงเท่านั้นนอกจากนี้ผู้

[53:24] บำเพ็ญศพส่วนใหญ่ยังคงเลี้ยงดูเพียงศพ

[53:26] เดินได้และศพเหล็กผู้ที่มีศพทองแดงนั้นมี

[53:28] น้อยมากไม่ต้องพูดถึงศพเงินและศพทองคำที่

[53:30] อยู่เหนือกว่าศพทองแดงเลยจากนี้จะเห็นได้

[53:33] ว่าการสร้างศพนั้นไม่ง่ายเลยการสร้าง

[53:35] ซอมบี้ประเภทหายากนั้นยิ่งยากขึ้นไปอีก

[53:37] ผู้บำเพ็ญศพที่ต้องการสร้างศพที่ดีนอกจาก

[53:39] วิชาศพชั้นเลิศแล้วโดยพื้นฐานแล้วก็ทำได้

[53:42] เพียงฆ่าคนให้มากขึ้นและเสี่ยงโชคเท่า

[53:43] นั้นยิ่งมีจำนวนมากยิ่งมีศพดิบมากเท่า

[53:46] ไหร่โอกาสที่จะสร้างซอมบี้ประเภทหายากก็

[53:48] ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้นและนอกจากการแบ่งทั่ว

[53:51] ไปแบบศพเดินได้ศพเหล็กศพทองแดงศพเงินและ

[53:53] ศพทองคำแล้วยังมีซอมบี้ประตูประหลาดที่

[53:56] แปลกและหายากกว่านั้นอีกซึ่งก็คือศพ

[53:58] ประหลาดสวรรค์และโลกไร้ขีดจำกัดการสร้าง

[54:01] สรรค์ก็หลากหลายซอมบี้ก็เช่นกันมักจะมี

[54:03] บางชนิดที่แปลกประหลาดเกินกว่าที่คนทั่ว

[54:05] ไปจะคาดเดาด้วยศพประหลาดก็เป็นเช่นนั้นใน

[54:08] คัมภีร์ศพประหลาดของผู้อาวุโซวี่เล่มนี้

[54:10] ได้บันทึกซอมบี้ประเภทที่หายากยิ่งซึ่ง

[54:12] ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปหรือแม้แต่ผู้บำเพ็ญ

[54:13] ศพเท่าที่คร่ำวอดในวิถีศพมาหลายร้อยหลาย

[54:15] พันปีก็ยากที่จะได้เห็นและเกือบจะสูญพันธ

[54:17] ไปแล้วโม่ฮวาไม่เคยได้ยินชื่อพวกนี้มา

[54:20] ก่อนเลยเช่นศพจี้จ้างศพงามศพฮั่นป๋า

[54:24] ซอมบี้เหาะเป็นต้นศพจี้จ้างว่ากันว่าเป็น

[54:28] ศพที่ได้รับพลังแห่งวิถีจี้จ้างมีความ

[54:30] สามารถในการฟังสามารถมองเห็นภาพลวงตาแยก

[54:32] แยะความจริงความเท็จติดตามร่องรอยและรู้

[54:34] เรื่องที่คนทั่วไปไม่อาจรู้ได้โม่ฮวาแอบ

[54:37] คาดเดาว่าผู้อาวุโซวี่คงเลี้ยงศพจี้จ้าง

[54:39] จึงสามารถตามเขามาได้เพียงแต่ตอนนี้ผู้

[54:41] อาวุโซวิวี่ตายไปแล้วศพจี้จ้างตัวนี้ก็

[54:43] ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนแล้วศพงามหมายถึงการ

[54:46] สังหารหญิงสาวรูปงามโดยไม่ทำลายผิวหนังกะ

[54:48] เก็บช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดในชีวิตของ

[54:50] นางไว้แล้วนำมาสร้างเป็นซอมบี้ศพงามนี้ก็

[54:52] เป็นประเภทหนึ่งของศพหุ่นเชิดศพฮั่นป๋า

[54:55] โดยประมาณคือการสร้างเพลิงเผาผลานผู้

[54:57] บำเพ็ญเพียรจำนวนมากจากนั้นในบรรดาศพที่

[54:59] ถูกเผาจะมีฮั่นป๋าที่ได้รับการชี้แนะจาก

[55:02] ฟ้าดินและพลังแห่งความแค้นของมนุษย์เมื่อ

[55:04] ฮั่นป๋าปรากฏแผ่นดินจะแห้งแล้งไปไกลนับ

[55:06] พัลลี้นี่คือศพประหลาดประเภทหนึ่งที่

[55:08] เรียกได้ว่าเป็นไทภัยพิบัติทางธรรมชาติ

[55:11] ซอมบี้เหาะว่ากันว่าเป็นซอมบี้ระดับเซียน

[55:13] แปลงสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้เมื่อ

[55:14] สร้างสำเร็จแล้วจะหลุดพ้นจาก 3 ภพไม่อยู่

[55:16] ใน 5 ธาตุสพประหลาดเหล่านี้บ้างก็มืดมิด

[55:19] บ้างก็ดูร้ายบ้างก็ลึกลับบ้างก็ทรงพลังทำ

[55:21] ให้โม่ฮวะรู้สึกตกตะลึงไม่น้อยเพียงแต่

[55:23] คัมภีร์ส่วนใหญ่กล่าวถึงศพประหลาดเหล่า

[55:25] นี้เพียงคร่าวๆเล่าถึงวิธีการกำเนิดและ

[55:28] สร้างสรรค์ของศพประหลาดแต่ไม่มีวิชาสร้าง

[55:30] ศพที่เป็นรูปธัมโม่ฮวารู้สึกแปลกใจแต่

[55:33] เมื่อคิดดูอีกครั้งก็รู้สึกว่าถูกต้อง

[55:34] แล้วในเมื่อเป็นศพประหลาดส่วนใหญ่ก็เป็น

[55:38] ผลผลิตจากการเปลี่ยนแปลงแปลงอันแปลก

[55:39] ประหลาดของฟ้าดินจะสามารถสร้างขึ้นมาได้

[55:41] ง่ายๆด้วยฝีมือมนุษย์ได้อย่างไรแน่นอนว่า

[55:44] อาจเป็นไปได้ว่าวิชาสร้างสกประหลาดเหล่า

[55:45] นี้เป็นความลับสุดยอดของหุบเขาอินซือ

[55:48] เทียบเท่ากับวิชาต้องห้ามของสำนักไม่

[55:50] สามารถถ่ายทอดออกไปได้ง่ายๆแม้แต่ผู้

[55:52] อาวุโซวี่ก็ไม่มีสิทธิ์รู้ในคัมภีร์ศพ

[55:55] ประหลาดของผู้อาวุโซวี่เล่มนี้การที่

[55:57] สามารถบันทึกชื่อศพประหลาดเหล่านี้ไว้ได้

[55:59] ก็ถือเป็นการสืบทอดที่ล้ำค่าอย่างยิ่ง

[56:01] แล้วและคัมภีร์เล่มนี้ก็ทำให้โมฮาวาเปิด

[56:04] หูเปิดตาได้เรียนรู้มากมายจริงๆเขาอดไม่

[56:06] ได้ที่จะพลิกไปด้านหลังอีกเล็กน้อยเมื่อ

[56:08] พลิกไปถึงหน้าก่อนสุดท้ายเขาก็พลันชะงัก

[56:10] หน้านี้ไม่รู้ว่าใครเป็นคนขี่่าทิ้งไปตัว

[56:12] อักษรและหมึกผสมปนเปมองไม่เห็นแม้แต่ตัว

[56:15] อักษรเดียวโม่ฮวาเท้าคางครุ่นคิดสีหน้า

[56:18] แสดงความสงสัยหมายความว่าอย่างไรไม่อยาก

[56:20] ให้คนอื่นรู้เลยขี่ค่าตัวอักษรทิ้งไป

[56:24] โม่ฮวารู้สึกสงสัยในใจคิดอยู่ครู่หนึ่งก็

[56:26] คิดจะลองฟื้นฟูดูว่าหน้านี้บันทึกอะไรไว้

[56:28] กันแน่แต่เขาลองหลายครั้งก็ไม่สำเร็จหมึก

[56:31] ที่ใช้ขีค่านั้นเป็นหมึกพิเศษผสมกับเลือด

[56:33] ของสัตว์อสูรบางชนิดและเลือดของมนุษย์ที่

[56:35] มีรากวิญญาณพิเศษมันข้นเหนียวมากผสมผสาน

[56:37] เข้ากับหนังสัตว์จนแยกไม่ออกเลยเห็นได้

[56:40] ชัดว่ามีใครบางคนพยายามอย่างหนักเพื่อลบ

[56:41] เนื้อหาในม้วนนี้เป็นผู้อาวุโซวี่หรือคน

[56:44] อื่นโมฮวาไม่เข้าใจจึงคิดจะลองสืบดูให้

[56:46] รู้แจ้งเรื่องนี้ต้องมีความลับบางอย่าง

[56:49] หากเกี่ยวข้องกับบุคคลระดับศิษย์อาเขาก็

[56:51] คงจะแกล้งตายอย่างซื่อสัตย์ไม่กล้าสอดแน้

[56:53] แต่น้อยแต่หากเกี่ยวข้องกับผู้อาวุโสคน

[56:56] หนึ่งของหุบเขาอินซือเท่านั้นการใช้การ

[56:58] ทำนายกรรมก็น่าจะไม่มีปัญหามากนักอีกทั้ง

[57:00] เขาจะไม่ทำนายลึกซึ้งจะทำนายเพียงเล็ก

[57:02] น้อยเท่านั้นแค่รู้ว่าหน้านี้บันทึกอะไร

[57:04] ไว้ก็พอโม่ฮวาใช้จิตวิญญาณควบคุมหมึกวาง

[57:08] ค่ายกลเสริมการป้องกันห้องพักจากนั้นก็

[57:09] ปฏิบัติตามวิชาทำนายกระดูกอสูรต้าหวง

[57:11] ทำนายกรรมของตัวอักษรที่ถูกลบไปในหน้า

[57:13] ก่อนสุดท้ายของคัมภีร์ศพประหลาดเล่มนี้

[57:16] การทำนายกรรมยิ่งเฉพาะเจาะจงยิ่งแม่นยำ

[57:18] ยิ่งใช้พลังจิตน้อยลงความเสี่ยงก็น้อยลง

[57:20] โอกาสที่จะระเบิดก็ยิ่งต่ำลงตอนนี้โมฮวา

[57:24] เริ่มคุ้นเคยกับเคล็ดลับของการทำนายมาก

[57:25] ขึ้นเรื่อยๆพลังจิตถูกใช้ไปวิชาทำนายถูก

[57:27] กระตุ้นในเปลวไฟฟอสฟรัสกรรมถูกย้อนกลับ

[57:29] ภาพปรากฏขึ้นในหน้าก่อนสุดท้ายของคัมภีร์

[57:32] ศพประหลาดที่เดิมถูกหมึกเลือดลบเนื้อหาไป

[57:34] คราบเลือดค่อยๆจังลงจากเข้มเป็นอ่อนแล้ว

[57:36] กลายเป็นสีแดงสดจากนั้นก็ค่อยๆจังหายไป

[57:39] ตัวอักษรที่ถูกขี่ค่าไว้ก็เริ่มปรากฏขึ้น

[57:41] ทีละตัวศพศพโมฮวาชะงักจากนั้นก็มองต่อไป

[57:45] ก็เห็นกำย้อนกลับคราบเลือดจังหายไปแล้ว

[57:47] ปรากฏตัวอักษรอีก 2 ตัวเหาะมาถึงตรงนี้กำ

[57:50] ก็เริ่มติดขัดดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับ

[57:52] ความลับบางอย่างยากที่จะสอดแนโม่ฮวาใช้

[57:54] พลังจิตเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อยวิชาทำนาย

[57:57] กระดูกอสูรต้าหวงเริ่มทำงานเร็วขึ้นเปลไฟ

[57:59] ฟอสฟอรัสก็ยิ่งลุกโชนรอยร้าวบนกระดูกอสูร

[58:01] ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นในที่สุดตัวอักษรอีกตัวก็

[58:03] ปรากฏขึ้นวิญญาณวิญญาณโม่ฮวายิ่งประหลาด

[58:07] สาใจเขาไม่คิดว่าจะพบคำว่าวิญญาณใน

[58:09] คัมภีร์วิชาศพของสำนักมารสุดท้ายก็เป็น

[58:12] ตัวอักษรศพอย่างที่คาดไว้มาถึงตรงนี้

[58:16] กระดูกอสูรก็แตกละเอียดเปลวไฟฟอสฟอรัสก็

[58:18] ค่อยๆดับลงพลังจิตของโม่ฮวาก็ถูกใช้ไปจน

[58:21] ถึงขีดจำกัดเขาจึงหยุดวิชาทำนายกำแล้ว

[58:23] เชื่อมโยงตัวอักษรที่ทำนายได้เมื่อครู่

[58:25] เข้าด้วยกันในใจศพพอวิญญาณศพโมฮวารู้สึก

[58:29] หนาวสถานในใจศพวิญญาณเหาะเล็กนี่มันอะไร

[58:31] กันไม่ใช่ศพเลือดไม่ใช่ศพชั่วร้ายไม่ใช่

[58:33] ศพหยินแต่กลับเป็นศพวิญญาณมีคำว่าเหาะ 2

[58:37] ตัวหมายความว่านี่คือประเภทหนึ่งของ

[58:39] ซอมบี้เหาะสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้มี

[58:41] พลังระดับเซียนแปลงแล้วทำไมต้องเติมคำว่า

[58:44] เล็กเข้าไปด้วยโม่ฮวารู้สึกว่าศพวิญญาณ

[58:48] เหาะเล็กที่ถูกขีดฆ่าในคัมภีร์ศพประหลาด

[58:50] ของหุบเขาอินซือนี้มีความแปลกประหลาดที่

[58:52] บอกไม่ถูกและยังมีความรู้สึกคุ้นเคยอย่าง

[58:53] ประหลาดอีกด้วยโม่ฮาวาเริ่มครุ่นคิดแต่

[58:56] คิดอยู่นานก็เพิ่งจะตระหนักว่าในสมองของ

[58:58] เขามีช่องว่างที่ขาดหายไปเป็นช่วงๆความ

[59:01] ทรงจำในอดีตจางหายไปมากแล้วผู้คนมากมาย

[59:04] เรื่องราวมากมายในสมองของเขาเริ่มเรือน

[59:05] รางโดยเฉพเพราะรายละเอียดหลายอย่างเขา

[59:07] กลับจะไม่ค่อยชัดเจนแล้วโม่ฮวารู้สึกหนาว

[59:10] สั่นในใจเล็กน้อยนี่คือผลข้างเคียงของ

[59:12] สถานการณ์วิญญาณร้ายเมื่อตกอยู่ในวังวน

[59:14] นี้ไม่ว่าจะสูญเสียสติสัมปชัญญะกลายเป็น

[59:16] หัวหน้ามารที่ฆ่าคนเป็นผักปลาหรือไม่ก็

[59:19] สูญเสียความทรงจำกลายเป็นหุ่นเชิดและความ

[59:21] แปลกประหลาดก็จะมาเยือนและถูกสิทธิ์อาคบ

[59:23] คุมโม่ฮวาถอนหายใจครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

[59:26] แล้วก็เก็บคัมภีร์สพประหลาดเข้าไปเรื่อง

[59:28] ซอมบี้พวกนี้แค่ทำความเข้าใจก็พอแล้วการ

[59:30] ศึกษาลึกซึ้งเกินไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

[59:33] เขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรสายธรรมะชีวิตนี้ก็

[59:35] คงไม่มีทางไปสร้างศพเลี้ยงศพไม่คุ้มค่า

[59:37] ที่จะเสียเวลาไปกับเรื่องนี้มากนักสิ่ง

[59:39] ที่เร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือการแก้ปัญหา

[59:41] เรื่องโชคชะตาและการสร้างแก่นทองคำปัญหา

[59:44] เรื่องโชคชะตาคือต้องหาวิธีหาจุดยึดเพื่อ

[59:47] รักษาความทรงจำและรักษาสภาพความเป็น

[59:49] มนุษย์ไว้ส่วนการสร้างแก่นทองคำก็ทำได้

[59:51] เพียงไปต้าหวงก่อนแล้วค่อยดูสถานการณ์ไป

[59:53] แต่ปัญหาคือตอนนี้ต้าหวงกำลังอยู่ในช่วง

[59:55] สงครามกบฏการข้ามไปที่นั่นย่อมต้องเผชิญ

[59:57] กับการต่อสู้และการเข่นฆ่ามากมายในภาวะ

[01:00:01] สงครามการอยู่คนเดียวแม้จะสะดวกในการทำ

[01:00:03] สิ่งต่างๆแต่ก็ย่อมหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง

[01:00:05] และปัญหาหาไม่ได้สิ่งที่ยุ่งยากที่สุดคือ

[01:00:08] เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกโชคชะตาเล่นงานเขา

[01:00:09] ไม่สามารถลงมือสังหารใครได้ง่ายๆใน

[01:00:12] สถานการณ์เช่นนี้ตามปกติแล้วควรหาองค์

[01:00:15] ครักร่วมเดินทางไปด้วยจะดีที่สุดดังนั้น

[01:00:17] หากต้าหู่ยังอยู่ก็คงเป็นสหายที่ดีนอกจาก

[01:00:20] นี้ยังมีปัญหาเรื่องการเสริมสร้างจิต

[01:00:22] วิญญาณหากต้องการสร้างแก่นทองคำสิ่งแรก

[01:00:25] คือต้องหาวิธีเพิ่มจิตวิญญาณให้ถึงขั้น 2

[01:00:27] 24 รายและหลังจากต่อสู้กับผู้อาวุโซวี่

[01:00:30] แห่งหุบเขาอินซือโม่ฮวาก็ยิ่งมั่นใจใน

[01:00:32] สิ่งหนึ่งนั่นคือพลังจิตขั้น 21 ลายที่

[01:00:35] กลายเป็นกระบี่สามารถสังหารผู้บำเพ็ญ

[01:00:37] เพียงขั้นแก่นทองคำได้จริงๆและไม่ใช่แค่

[01:00:39] สังหารธรรมดาแต่เป็นการสังหารทันทีการ

[01:00:43] สังหารกับการสังหารทันทีนั้นเป็นคนละแนว

[01:00:45] คิดกันโดยสิ้นเชิงดวงตาของโมฮวาคมกริบต

[01:00:48] พูดอีกอย่างคือตราบใดที่จิตวิญญาณของเขา

[01:00:50] แข็งแกร่งพอเมื่อกระบี่สังหารเทพปรากฏก็

[01:00:52] สามารถสังหารทันทีทุกคนที่จิตวิญญาณต่ำ

[01:00:55] กว่าตนเองได้ตอนนี้เส้นจิตวิญญาณของเขา

[01:00:58] คือเส้นสังหารสามารถเพิกเฉยต่อเนื้อหนัง

[01:01:00] เพิกเฉยต่อพลังวิญญาณสังหารผู้บำเพ็ญ

[01:01:02] เพียงทุกคนได้ในพริบตา

[01:01:04] นี่คือพลังที่แท้จริงของการบำเพ็ญวิถีจิต

[01:01:06] วิญญาณดังนั้นจึงต้องหาวิธีทุกวิถีทาง

[01:01:08] เพื่อเสริมสร้างจิตวิญญาณไม่เพียงเพื่อ

[01:01:11] สร้างแก่นทองคำแต่ยังเพื่อยกระดับเส้น

[01:01:13] สังหารทันทีของกระบี่พลังจิตเพื่อให้การ

[01:01:15] เดินทางอันตรายในต้าหวงครั้งต่อไปมีหลัก

[01:01:17] ประกันที่แท้จริงแม้ว่าการทำผิดสิงข้อ

[01:01:20] ห้ามฆ่าสัตว์อาจจะไปกระตุ้นโชคร้ายแต่

[01:01:22] สิทธิ์ในการเลือกที่จะฆ่าหรือไม่ฆ่านั้น

[01:01:24] จะต้องอยู่ในมือของเขาเองและตราบใดที่ได้

[01:01:26] เรียนรู้วิชาทำนายกรรมที่แข็งแกร่งขึ้น

[01:01:28] สามารถยับยั้งสถานการณ์วิญญาณร้ายที่

[01:01:31] สิทธิ์อาวางไว้ได้หรือว่าหนึ่งตนเองมี

[01:01:32] พลังที่สามารถต่อต้านศิษย์อาได้จริงไม่

[01:01:34] ถูกโชคร้ายกดดันอีกต่อไปกระบี่พลังจิต

[01:01:37] เทศวีก็จะสามารถทะลวงข้อจำกัดออกจากฝัก

[01:01:40] ได้จริงสังหารทุกทิศทางได้อย่างไร้กังวล

[01:01:42] พลังจิตที่กลายเป็นวิถีทำทำลายการป้องกัน

[01:01:44] ทางกายภาพสังหารทันทีไม่ว่าสถานะจะสูงต่ำ

[01:01:47] เพียงใดเนื้อหนังจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ

[01:01:49] พลังวิญญาณจะมากหรือน้อยภายใต้เส้นสังหาร

[01:01:51] ของกระบี่พลังจิตทุกสรรพสิ่งล้วนเท่า

[01:01:53] เทียมกันมองใครคนนั้นก็ต้องตายนี่คือพลัง

[01:01:55] สังหารที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริงโม่

[01:01:57] ฮาวารู้สึกตื่นเต้นในใจครู่หนึ่งก็สงบลง

[01:01:59] ถอนหายใจเบาๆแต่ว่าการต่อต้านสิทธิ์อัน

[01:02:02] นั้นยากลาวกับขึ้นสวรรค์การเสริมสร้างจิต

[01:02:05] วิญญาณก็เต็มไปด้วยอุปสรรคตอนนี้พลังจิต

[01:02:08] ของเขามี 21 รายซึ่งแข็งแกร่งกว่าผู้

[01:02:10] บำเพ็ญเทียนขั้นแก่นทองคำช่วงต้นหลายคน

[01:02:12] แล้วหลังจากนี้การก้าวหน้าไปอีก 1 รายก็

[01:02:13] ยากลำบากอย่างยิ่งขั้น 2 24 รายนั้นยิ่ง

[01:02:17] ยากราวกับมีเหวลึกกั้นขวางโม่ฮวาคำนวณ

[01:02:18] ด้วยนิ้วมืออยู่ครู่หนึ่งและเงยหน้ามองไป

[01:02:20] ทางทิศใต้พึมพำในใจว่าหวังว่าในความ

[01:02:23] วุ่นวายของต้าหวงจะมีโอกาสที่ฉันต้องการ

[01:02:25] วันรุ่งขึ้นโม่ฮาวาออกไปหาใบอนุญาตเรือ

[01:02:27] อีกครั้งแต่หาอยู่นานก็ยังไม่พบอะไรเลย

[01:02:30] ภายใต้เงื่อนไขที่ไม่เปิดเผยตัวตนเข้า

[01:02:32] เป็นผู้บำเพ็ญเพียรไร้สังกัดที่มาจากต่าง

[01:02:34] ถิ่นไม่มีญาติพี่น้องการจะหาใบอนุญาต

[01:02:36] เรือศักดิ์ใบนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยแม้

[01:02:38] จะเสนอราคาสูงก็ไม่มีใครยอมขายให้เขาบน

[01:02:41] โลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่หินวิญญาณซื้อไม่ได้

[01:02:43] ถ้ามีนั่นเป็นเพราะหินวิญญาณของคุณยังไม่

[01:02:45] พอตอนนี้โมฮวาไม่เหมือนเมื่อก่อนเขามีหิน

[01:02:48] วิญญาณเพียงพอแต่เขาก็ไม่กล้าที่จะควัก

[01:02:49] หินวิญญาณจำนวนมากไปซื้อใบอนุญาตเรือจริง

[01:02:52] ๆประการแรกคือมันง่ายที่จะทำให้คนสงสัย

[01:02:55] ประการที่ 2 คือการเปิดเผยความมั่งคั่งก็

[01:02:57] ง่ายที่จะทำให้คนโลกเกรงว่ายังไม่ทันขึ้น

[01:02:59] เรือก็จะมีผู้บำเพ็ญเพียรที่สิ้นหวังมา

[01:03:00] ฆ่าคนชิงสมบัติของเขาแล้วสวรรค์มีเมตตา

[01:03:03] โม่ฮวาไม่อยากฆ่าคนจริงๆเดินสำรวจไปรอบๆ

[01:03:06] โม่ฮวาพบกับทางตันทุกข์ที่สุดท้ายก็ทำได้

[01:03:08] เพียงยอมแพ้ชั่วคราวแต่ระหว่างทางกลับโรง

[01:03:10] เต๊ยมหางตาของโม่ฮาวาก็เหลือไปเห็นประกาศ

[01:03:13] ที่ติดอยู่ข้างถนนประกาศนั้นกล่าวว่ามี

[01:03:15] กองเรือขนาดใหญ่กำลังรับสมัครองคเพื่อ

[01:03:17] ข้ามทะเลทรายดวงตาของโม่ฮวาเป็นประกาย

[01:03:20] เล็กน้อยเขาไม่แน่ใจว่าองคนี้มีข้อกำหนด

[01:03:23] อย่างไรต้องทำอะไรบ้างและอันตรายแค่ไหน

[01:03:26] แต่คาดว่าตนเองซึ่งเป็นอันดับ 1 ในการ

[01:03:28] ประลองกระบี่สำนักเฉียนเสวียนมีพลัง

[01:03:29] บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างหลักฐานช่วงปลาย

[01:03:31] เชื่อเชี่ยวชาญวิชาอาคม 5 ธาตุหลากหลาย

[01:03:33] ชนิดเป็นผู้บำเพ็ญวิญญาณที่แข็งแกร่งการ

[01:03:35] เป็นองค์พักนี้ก็น่าจะเกินพอโมฮวาตัดสิน

[01:03:38] ใจแล้วจึงเดินตามคำแนะนำในประกาศเข้าไปใน

[01:03:40] บริษัทเรือใกล้เคียงจบบทจบตอนแล้วสามารถ

[01:03:43] สนับสนุนเรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่อง

[01:03:46] บทที่ 1143 ผู้บำเพ็ญเพียรร่างกายโม่ฮวา

[01:03:50] ผู้ดูแลการจ้างงานของสำนักเรือเป็นชาย

[01:03:52] หนุ่มไว้หนวดคราว 2 ข้างเล็กน้อยดวงตาฉาย

[01:03:54] แววเฉลียวฉลาดเขาสำรวจโมฮวาปลางเอ่ยถาม

[01:03:56] ว่าเจ้าต้องการเป็นองค์พักหรือโมฮวาพยัก

[01:03:59] หน้าผู้ดูแลถามต่อเจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียร

[01:04:02] ร่างกายหรือผู้บำเพ็ญวิญญาณโมฮวาตอบผู้

[01:04:04] บำเพ็ญวิญญาณผู้ดูแลตอบกลับทันทีผู้

[01:04:07] บำเพ็ญวิญญาณไม่รับโมฮวาชะงักเล็กน้อย

[01:04:10] ทำไมหรือผู้ดูแลจึงอธิบายจ้างผู้บำเพ็ญ

[01:04:14] เพียรร่างกายผิวหนังอย่าบกร้านร่างกาย

[01:04:15] แข็งแรงสามารถบุกตะลุยแนวหน้าทนต่อความ

[01:04:17] ยากลำบากได้ดีมีพลังโลหิตหนาแน่นแม้บาด

[01:04:19] เจ็บสาหัสก็ไม่ง่ายที่จะตายในทันทีหากบาด

[01:04:21] เจ็บเล็กน้อยก็หายเร็วสำนักเรือก็จ่ายหิน

[01:04:23] วิญญาณชดเชยน้อยลงส่วนผู้บำเพ็ญวิญญาณบาด

[01:04:27] เจ็บหนักก็ตายเร็วไม่กล้าบุกไปข้างหน้า

[01:04:28] เอาตลกอยู่ข้างหลังร่ายวิชาอาคมอยู่นาน 2

[01:04:30] นานแต่ก็ยิงไม่โดนอะไรเลยจ้างคนไร้

[01:04:33] ประโยชน์ผู้ดูแลแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย

[01:04:35] อย่างเห็นได้ชัดราวกับเคยประสบความทุกข์

[01:04:37] ทรมมาจากการจ้างผู้บำเพ็ญวิญญาณโมฮวา

[01:04:40] เขาทำได้เพียงเอ่ยอย่างอ้อมค้อมวิชาอาคม

[01:04:42] ของข้าแข็งแกร่งมากผู้ดูแลผู้บำเพ็ญ

[01:04:45] วิญญาณทุกคนก็พูดกับข้าแบบนี้แหละโมฮวา

[01:04:47] วิชาอาคมของข้าออกตัวเร็วมากผู้ดูแล

[01:04:51] บังเอิญจังพวกเขาก็ว่าวิชาอาคมของพวกเขา

[01:04:53] ออกตัวเร็วเหมือนกันโม่ฮวาวิชาตัวเบาของ

[01:04:55] ข้าก็ดีมากไม่ง่ายที่จะตายผู้ดูแลพยัก

[01:04:58] หน้าผู้บำเพ็ญวิญญาณที่ที่ตายในปากอสูร

[01:05:00] ทรายเมื่อเดือนที่แล้วก็บอกข้าว่าวิชาตัว

[01:05:02] เบาของพวกเขาดีเหมือนกันโมฮวารู้สึกพูด

[01:05:05] ไม่ออกเล็กน้อยผู้บำเพ็ญวิญญาณครึ่งๆกลาง

[01:05:08] ๆเหล่านี้ทำให้ภาพรวมของผู้บำเพ็ญวิญญาณ

[01:05:10] ตกต่ำลงส่งผลให้ผู้เชี่ยวชาญอย่างเขา

[01:05:13] พล่อยเสียชื่อไปด้วยโมฮวาถอนหายใจทำได้

[01:05:16] เพียงเอ่ยว่าข้ามีระดับบำเพ็ญเพียรสูงมาก

[01:05:19] ผู้ดูแลถามสูงแค่ไหนโมฮวากระซิบเสียงเบา

[01:05:22] ข้าอยู่ขั้นสร้างหลักฐานช่วงปลายแล้วผู้

[01:05:25] ดูแลชี้ไปที่ใบหน้าของตนเองดวงตาเป็น

[01:05:27] ประกายระยิบระยับเจ้าดูข้าสิโมฮวามองเขา

[01:05:31] ผู้ดูแลจึงเอ่ยข้าดูเหมือนคนโง่หรือเจ้า

[01:05:33] ลองดูตัวเองสิเจ้าอายุเท่าไหร่กันอย่าง

[01:05:35] มากก็บำเพ็ญเพียรมาแค่ 20-30 ปีจะถึงขั้น

[01:05:37] สร้างหลักฐานช่วงปลายได้อย่างไรเจ้าไม่

[01:05:39] คิดจะเหาะขึ้นฟ้าไปเลยหรือถ้าเจ้าถึงขั้น

[01:05:42] สร้างหลักฐานช่วงปลายจริงข้าจะบิดหัวตัว

[01:05:43] เองออกมาให้เจ้าเตะเล่นเป็นลูกบอลเลยอีก

[01:05:46] ทั้งคู่บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างหลักฐานช่วง

[01:05:48] ปลายมีค่าตัวสูงกว่าต้องจ่ายหินวิญญาณมาก

[01:05:50] กว่าหากมีหินวิญญาณจำนวนเท่านี้สู้จ้าง

[01:05:52] ผู้บำเพ็ญเพียรร่างกายขั้นสร้างหลักฐาน

[01:05:54] ช่วงกลางหลายคนยังดีกว่าผู้ดูแลโบกมือคน

[01:05:57] ต่อไปโมฮวาจำใจต้องเอ่ยความสามารถของข้า

[01:06:00] แข็งแกร่งจริงๆหรือท่านจะหาคนมาประลองกับ

[01:06:02] ข้าก็ได้ผู้ดูแลก็เอ่ยคุณชายท่านนี้ไม่

[01:06:06] ใช่ว่าข้าจะทำให้ท่านลำบากนะแต่สถานการณ์

[01:06:08] จริงก็คือผู้บำเพ็ญวิญญาณนั้นไม่ดีจริงๆ

[01:06:10] นายท่านก็บอกว่าอาชีพพองครั้งนี้ถ้าไม่

[01:06:12] จำเป็นก็อย่าจ้างผู้บำเพ็ญวิญญาณกฎก็คือ

[01:06:14] กฎข้าจ้างผู้บำเพ็ญเทียนร่างกายหากเกิด

[01:06:16] เรื่องขึ้นก็โทษข้าไม่ได้ผู้บำเพ็ญเทียน

[01:06:18] ร่างกายอย่างน้อยก็ยังมีแรงตายได้แต่ถ้า

[01:06:20] จ้างผู้บำเพ็ญวิญญาณเจ้ายังไม่ทันทำอะไร

[01:06:22] ก็ถูกสัตว์อสูรกินไปแล้วนายท่านคงไม่ฆ่า

[01:06:23] ออกแน่อีกอย่างสายตาเฉลียวฉลาดของผู้ดูแล

[01:06:28] กวัดมองโม่ฮวาอย่างรวดเร็วข้าเห็นคนมามาก

[01:06:30] มายพอเห็นคุณชายท่านนี้ก็รู้สึกว่าพลัง

[01:06:32] ปรานธรรมดาไม่ได้มีอะไรโดดเด่นพลังวิญญาณ

[01:06:34] ก็ตื้นเขินคาดว่าในหมู่ผู้บำเพ็ญวิญญาณก็

[01:06:36] คงอยู่ท้ายสุดนั่นแหละเลิกเธอจะทำให้ข้า

[01:06:38] ลำบากเลยผู้ดูแลโบกมือไล่โม่ฮวา

[01:06:42] โมฮวาจำใจหากไม่ใช่เพราะเห็นว่าคนผู้นี้

[01:06:44] เป็นเพียงผู้บำเพ็ญเทียนธรรมดาเขาคงจะใช้

[01:06:46] เคล็ดวิชาปลุกมาในใจเพื่อเปลี่ยนความเข้า

[01:06:48] ใจเรื่องการบำเพ็ญเพียรของเขาไปแล้วแต่ก็

[01:06:51] ช่วยไม่ได้นี่เป็นเพียงคนธรรมดาแม้จะหัว

[01:06:53] โบราณและเห็นแก่ตัวไปบ้างแต่ก็ไม่ได้ทำ

[01:06:55] เรื่องเลวร้ายอะไรโม่ฮวาจึงขี้เกียจที่จะ

[01:06:57] ทำให้เขาลำบาก

[01:06:58] หลังจากออกจากสำนักเรือโม่ฮวาก็ไปลองที่

[01:07:00] สำนักเรือของตระกูลอื่นๆอีกหลายแห่งที่ทำ

[01:07:02] ธุรกิจเรือข้ามฟากทะเลทรายไม่มีข้อยกเว้น

[01:07:05] ถูกปฏิเสธทั้งหมดอายุยังน้อยที่มาไม่ชัด

[01:07:08] เจนไม่รู้พื้นเพลไม่มีเส้นสายในท้องถิ่น

[01:07:10] การจะหางานทำนั้นยากยิ่งนักยิ่งไปกว่า

[01:07:12] นั้นวิชาการบำเพ็ญเทียนยังไม่ตรงสายเป็น

[01:07:15] ผู้บำเพ็ญวิญญาณที่ประอบบางจึงถูกปฏิเสธ

[01:07:18] ทุกที่อย่างเป็นธรรมชาติระดับบำเพ็ญเพียง

[01:07:20] ขั้นสร้างหลักฐานช่วงปลายก็ยังไม่ได้ขั้น

[01:07:22] สร้างหลักฐานช่วงปลายระดับสูงหมายถึงค่า

[01:07:24] จ้างที่สูงขึ้นสำนักเรือนในท้องถิ่นจึง

[01:07:26] ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

[01:07:28] โมฮวาลดค่าตัวลงก็ยังไม่ได้เจ้าเป็นผู้

[01:07:30] บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างหลักฐานช่วงปลายแต่

[01:07:32] ไม่กล้าเรียกราคาแสดงว่าเจ้าใจไม่กล้าพอ

[01:07:34] รู้ว่าความสามารถของตัวเองไม่ดีใช่หรือ

[01:07:35] ไม่หรือเจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้าง

[01:07:38] หลักฐานช่วงปลายแต่มาเป็นองคครักด้วยราคา

[01:07:41] ถูกแสดงว่าเจ้ามีเจตนาร้ายมีจุดประสงค์

[01:07:43] แอบแฝงใช่หรือไม่โมฮวาไม่เคยรู้มาก่อนว่า

[01:07:46] การที่ผู้บำเพ็ญวิญญาณธรรมดาจะหางานทำ

[01:07:48] เพื่อเลี้ยงชีพนั้นยากเย็นถึงเพียงนี้ไม่

[01:07:50] เป็นผู้บำเพ็ญวิญญาณงั้นเป็นปรมาจารย์

[01:07:51] ค่ายกลก็น่าจะได้กระมังโมฮวาจึงไปหาสำนัก

[01:07:55] เรืออีกแห่งเขาไม่ได้บอกว่าตัวเองเก่งกาด

[01:07:57] อะไรมากนักเพียงแค่บอกว่าเป็นปรมาจารย์

[01:07:58] ไข้กลขั้น 2 ระดับต้นอยากหางานบนเรือเป็น

[01:08:00] เมืองต้าโม่ก็พอผู้ดูแลสำนักเรือได้ยิน

[01:08:03] ดังนั้นใบหน้าก็ยิ้มแย้มจนรอยย่นคล้ายดอก

[01:08:06] เบญจมาศเขาโค้งคำนับโม่ฮวาด้วยความเคารพ

[01:08:08] อย่างยิ่งแต่เรื่องการเดินทางไปกับเรือ

[01:08:10] ผู้ดูแลก็ยังคงบ่ายเบี่ยงไม่กล้าตอบรับ

[01:08:12] โม่ฮวาจึงลองถามอ้อมๆจึงได้รู้ว่าที่

[01:08:16] ต้าเฟิงตู้แห่งนี้ธุรกิจทุกอย่างเกือบจะ

[01:08:17] ถูกผูกขาดค่ายกลบนเรือทรายก็มีเพียง

[01:08:20] ปรมาจารย์ค่ายกลที่ตระกูลท้องถิ่นเลี้ยง

[01:08:22] ดูเท่านั้นที่มีสิทธิ์สร้างพวกเขาไม่

[01:08:24] ต้องการให้ค่ายกลเหล่านี้วิเศษวิโสอะไร

[01:08:26] มากนักแต่ต้องการความลับสุดยอดความปลอด

[01:08:28] ภัยสูงสุดและการควบคุมที่สมบูรณ์แบบอยู่

[01:08:30] ในมือของตนเองปรมาจารย์ค่ายกลจากภายนอก

[01:08:33] แม้จะมีฝีมือสูงส่งเพียงใดพวกเขาก็จะ

[01:08:35] ปฏิบัติต่อราวกับพระพุทธรูปองค์ใหญ่ไม่

[01:08:37] ยอมให้พวกเขาแตะต้องไข้กลหลักของเรือทราย

[01:08:39] จริงๆการผูกขาดสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดหาก

[01:08:43] เป็นเมื่อก่อนโม่ฮวาเปิดเผยฐานะปรมาจารย์

[01:08:45] ค่ายกลขั้น 2 เพื่อขอโดยสารเรือสำนักเรือ

[01:08:48] เหล่านี้คงไม่ปฏิเสธแม้จะเป็นเพียงการ

[01:08:49] สร้างความสัมพันธ์ที่ดีแต่ตอนนี้สงคราม

[01:08:52] กำลังลุกลามสถานการณ์วุ่นวายการออกเรือก็

[01:08:54] อันตรายมากเส้นทางเดินเรือก็ถูกจำกัด

[01:08:57] สำนักเรือนในท้องถิ่นไม่ต้องการสร้างผล

[01:08:59] งานแต่ต้องการหลีกเลี่ยงความผิดพลาดจึง

[01:09:00] พยายามไม่ล่วงเกินหรือไม่เอาใจผู้บำเพ็ญ

[01:09:02] เพียรชั้นสูงที่ผ่านต้าเฟิงตู้เพื่อหลีก

[01:09:05] เลี่ยงการตัดสินคนผิดและนำภัยมาสู่ตนเอง

[01:09:07] เมื่อเป็นเช่นนี้โม่ฮวาจึงทำได้เพียง

[01:09:09] กล่าวลาการหาผู้นำทางเรือข้ามทะเลทรายไป

[01:09:11] ยังเมืองต้าโม่นั้นยากกว่าที่เขาคิดไว้

[01:09:13] มากเขาเดินสำรวจต้าเฟิงตู้ต่อย 2 วันก็พบ

[01:09:16] ว่าทุกที่ล้วนจ้างแต่ผู้บำเพ็ญเพียรร่าง

[01:09:18] กายไม่มีที่ให้ผู้บำเพ็ญวิญญาณหาเลี้ยง

[01:09:20] ชีพเลยโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานการณ์

[01:09:22] ปัจจุบันที่ไม่ดีผู้บำเพ็ญวิญญาณยิ่งถูก

[01:09:24] เลือกปฏิบัติมากขึ้นไปอีกแบบนี้ก็ขึ้น

[01:09:26] เรือไม่ได้เลยโม่ฮวาขมวดคิ้วครุ่นคิด

[01:09:29] อย่างถี่ถ้วนแล้วก็คิดในใจว่าหรือว่าข้า

[01:09:31] จะเปลี่ยนไปเป็นผู้บำเพ็ญเพียรร่างกายดี

[01:09:34] แต่เขามีพลังโลหิตอ่อนแอมาตั้งแต่เกิดไม่

[01:09:36] เคยฝึกฝนร่างกายเลยแม้แต่วันเดียวตั้งแต่

[01:09:38] เด็กจะเปลี่ยนไปเป็นผู้บำเพ็ญเพียรร่าง

[01:09:40] กายได้อย่างไรถ้าเปลี่ยนไปเป็นผู้บำเพ็ญ

[01:09:42] เพียรร่างกายจริงๆจะเอาอะไรไปสู้กับคน

[01:09:44] อื่นเกรงว่าคงจะพุ่งเข้าไปแล้วในพริบตา

[01:09:46] เดียวก็ถูกต่อยตายไปแล้วโม่ฮวาคิดอยู่นาน

[01:09:49] แล้วจึงค่อยๆมีความคิดขึ้นมาว่าผู้บำเพ็ญ

[01:09:52] เพียรร่างกายขั้นสร้างหลักฐานไม่ได้งั้น

[01:09:53] ก็เปลี่ยนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรร่างกายขั้น

[01:09:55] หลอมรวมปรานท้ายที่สุดระดับบำเพ็ญเพียร

[01:09:58] ขั้นสร้างหลักฐานช่วงปลายของเขาอยู่ที่

[01:10:00] นี่แม้ร่างกายจะอ่อนแอแต่ก็เป็นเพียง

[01:10:02] เมื่อเทียบกับผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้าง

[01:10:03] หลักฐานเท่านั้นเมื่อเทียบกับผู้บำเพ็ญ

[01:10:05] เพียรขั้นหลอมรวมปรานแม้จะเป็นผู้บำเพ็ญ

[01:10:07] เพียรร่างกายคั้นหลอมรวมปรานระดับ 9 ร่าง

[01:10:09] กายของเขาในตอนนี้ก็ยังถือว่าแข็งแกร่ง

[01:10:11] อยู่ดีดังนั้นจึงไม่สามารถเทียบการฝึกฝน

[01:10:14] ร่างกายกับขั้นสร้างหลักฐานได้แต่ยัง

[01:10:15] สามารถเทียบกับขั้นหลอมรวมปรานได้เมื่อ

[01:10:17] คิดได้ดังนั้นโมฮวาก็ถอนหายใจไม่ได้เขา

[01:10:20] ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเขาซึ่งเป็น

[01:10:22] สิทธิ์อัจฉริยะของสำนักเทศวีระดับ 5 มี

[01:10:24] ระดับบำเพ็ญเทียนขั้นสร้างหลักฐานช่วง

[01:10:26] ปลายจะต้องมาเทียบการฝึกฝนร่างกายกับผู้

[01:10:28] บำเพ็ญเทียนขั้นหลอมรวมปรานแต่เมื่ออยู่

[01:10:30] ใต้ชายคาคนอื่นก็ต้องก้มหัวสถานการบีบ

[01:10:33] บังคับเขาเองก็ไม่มีทางเลือกโม่ฮวาจึง

[01:10:35] เริ่มเปลี่ยนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรร่างกาย

[01:10:38] แน่นอนว่าเขาไม่สามารถเปลี่ยนเป็นผู้

[01:10:39] บำเพ็ญเพียรร่างกายจริงๆได้เพียงแค่ทำท่า

[01:10:41] ทางให้ดูเหมือนเพื่อที่จะได้ขึ้นเรือและ

[01:10:43] ข้ามทะเลทรายอันกว้างใหญ่ไปได้เมื่อเป็น

[01:10:45] ผู้บำเพ็ญเพียรร่างกายก็ย่อมไม่สามารถมี

[01:10:47] รูปลักษณ์ที่ขาวสะอาดและอ่อนแออย่างที่

[01:10:49] เป็นอยู่ตอนนี้ได้โมฮาวาหาหมึกสีน้ำตาล

[01:10:52] อ่อนมาทาตัวจนเป็นสีทองแดงดูเหมือนเด็ก

[01:10:54] หนุ่มยากจนที่ใช้ชีวิตลำบากมานานแต่มีจิต

[01:10:56] ใจเข้มแข็งและดวงตาเป็นประกายรูปร่างยัง

[01:10:59] คงผอมไปบ้างแต่ก็ช่วยไม่ได้เนื้อหนังและ

[01:11:01] รูปร่างไม่ใช่สิ่งที่ฝึกฝนได้ง่ายๆและไม่

[01:11:03] จำเป็นต้องปลอมแปลงเมื่อรูปลักษณ์เปลี่ยน

[01:11:05] ไปก็ต้องหาวิชาการต่อสู้มาเรียนรู้บ้างมิ

[01:11:08] ฉะนั้นแม้จะมีพลังระดับหลอมรวมปรานแต่ไม่

[01:11:10] มีกระบวนถ้าการฝึกฝนร่างกายก็ไม่สามารถ

[01:11:12] แสดงออกมาได้จะใช้กระบวนท่าอะไรดีโมฮวา

[01:11:17] นึกย้อนดูแล้วก็ตระหนักได้ว่าตั้งแต่เด็ก

[01:11:19] นอกจากตั้งใจจะเป็นปรมาจารย์ไข้กลและวิชา

[01:11:21] ธรรมอื่นๆที่เขาฝึกฝนล้วนเป็นวิชาอาคม

[01:11:23] ทั้งสิ้นไม่เคยเรียนรู้กระบกระบวนท่าการ

[01:11:25] ต่อสู้เลยแม้แต่น้อยกระบวนท่าการต่อสู้

[01:11:28] เดียวที่พอจะนับว่าเคยเรียนหากโมฮวาจำไม่

[01:11:30] ผิดก็คือกระบวนท่ามังกรเหินทะยานฟ้าที่

[01:11:33] ศิษย์พี่ไป๋จึเซิงสอนเขาเมื่อครั้งเดิน

[01:11:35] ทางในสำนัก 5 ธาตุนี่เป็นวิชาการต่อสู้

[01:11:38] ที่ศิษย์ที่ไป๋จื่อเซิลคิดค้นขึ้นเองเป็น

[01:11:40] การเคลื่อนไหวตัวเบากระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้า

[01:11:42] แล้วแทงหอกลงมาหอกพุ่งออกไปราวกับมังกร

[01:11:44] สงามยิ่งนักแต่ก็งิเง่าสิ้นดีกระโดดขึ้น

[01:11:47] ฟ้าจัดท่าทางให้ดูเท่แต่ทั่วร่างเต็มไป

[01:11:48] ด้วยช่องโหวเป็นได้แค่เป้าให้คนอื่นโจมตี

[01:11:50] เท่านั้นโม่ฮวาตอนนี้ยังคงรู้สึกรังเกียจ

[01:11:52] อยู่แต่ในพริบตาสีหน้าของเขาก็เปลี่ยน

[01:11:55] เป็นเศร้าสร้อยเล็กน้อยท่ามกลางผลกรรมของ

[01:11:58] ดวงดาวแห่งความตายความทรงจำบางส่วนของเขา

[01:12:00] จังหายไปบ้างแล้วแต่กระบวนท่านี้เมื่อนึก

[01:12:02] ถึงตอนนี้กลับยังจำได้อย่างชัดเจนศิษย์

[01:12:04] พี่เรื่องราวเล็กๆน้อยๆในเมืองธงเสี้ยน

[01:12:07] เมื่อครั้งนั้นก็ลอยขึ้นมาในห้วงความคิด

[01:12:08] ศิษย์พี่ผู้ใจกว้างมีน้ำใจชอบความสนุก

[01:12:10] สนานแต่ก็ซื่อบื้อผู้นี้ไม่รู้ว่าตอนนี้

[01:12:12] อยู่ที่ไหนโม่ฮวังเงียบไปครู่หนึ่งแล้วก็

[01:12:15] อดไม่ได้ที่จะเริ่มแสดงกระบวนท่ามังกร

[01:12:17] เหินทะยานฟ้าที่ศิษย์ที่ไป๋จืเเซิลคิดค้น

[01:12:19] ขึ้นเองหลังจากลองใช้ 2-3 ครั้งโม่ฮาวาก็

[01:12:22] เลิกล้มอย่างเงียบๆมันงิเหง่าเกินไปจริงๆ

[01:12:24] มันดูดีแค่ภายนอกเท่านั้นช่องโหวะเกินไป

[01:12:28] สิ่งนี้ทำให้โมฮวาผู้ซึ่งมักจะแสวงหาการ

[01:12:30] ตัดสินใจที่เด็ดขาดวิชาธรรมะที่รวดเร็ว

[01:12:32] แม่นยำและรุนแรงการเคลื่อนไหวที่สะอาดและ

[01:12:34] ไม่ยืดเยื้อไม่สามารถยอมรับได้จริงๆ

[01:12:36] โม่ฮวาจึงเลิกล้มกระบวนท่ามังกรเหินทะยาน

[01:12:39] ฟ้าอันสง่างามที่สิทที่ไป๋จื่อเซิลคิดค้น

[01:12:41] ขึ้นแล้วหันไปที่ตลาดต้าเฟิงตู้ซื้อตำรา

[01:12:43] วิชาการต่อสู้ทั่วไปที่ผู้บำเพ็ญเพียร

[01:12:45] ร่างกายขั้นหลอมรวมปรานิยมใช้เช่นหมัด

[01:12:48] วายุทรายหมัดเพลิงพุ่งเท้าแย่ปฐพีเป็นต้น

[01:12:53] วิชาอาการต่อสู้เหล่านี้แม้แต่ละกระบวน

[01:12:55] ถ้าจะไม่วิเศษวิโสอะไรแต่ก็เรียบง่ายและ

[01:12:57] ใช้งานได้จริงในสายตาของโม่ฮวามันดีกว่า

[01:12:59] กระบวนท่ามังกรเหินทะยานฟ้าอี่เง่าหลาย

[01:13:02] เท่าตัวนักโม่ฮวาเรนรู้กระบวนถ้าการต่อ

[01:13:04] สู้เหล่านี้อย่างง่ายๆฝึกฝนจนดูมีท่าทาง

[01:13:06] แล้วก็สวมชุดผ้าป่านเรียบง่ายไปที่สำนัก

[01:13:08] เรือเพื่อสมัครงานอีกครั้งคราวนี้เขาไม่

[01:13:12] สามารถสมัครเป็นอง์ครักษ์ได้แล้วผู้

[01:13:14] บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างหลักฐานเท่านั้นที่

[01:13:16] สามารถเป็นองคครักได้ผู้บำเพ็ญเพียรร่าง

[01:13:18] กายขั้นหลอมรวมปรานทำได้เพียงเป็นคนงาน

[01:13:20] ทั่วไปโชคดีที่เขามีหมอกแห่งกลไกสวรรค์ปก

[01:13:24] คลุมทั่วร่างและจิตวิญญาณก็แข็งแกร่งผู้

[01:13:25] บำเพ็ญเพียรทั่วไปจึงไม่สามารถตรวจจับ

[01:13:27] ระดับที่แท้จริงของเขาได้โมฮวาไปที่สำนัก

[01:13:30] เรือขนาดใหญ่หลายแห่งก่อนเนื่องจากสำนัก

[01:13:33] เรือแต่ละแห่งมีการแบ่งงานที่ชัดเจนผู้

[01:13:35] ที่รับสมัครองคครักและผู้ที่รับสมัครคน

[01:13:37] งานทั่วไปไม่ใช่ผู้ดูแลคนเดียวกันโมฮวา

[01:13:39] ได้เปลี่ยนโฉมปลอมตัวไปแล้วตอนนี้เขาคือ

[01:13:43] โมฮวาผู้บำเพ็ญเทียนร่างกายผิวสีทองแดง

[01:13:45] ซึ่งดูแตกต่างจากโมฮวาผู้บำเพ็ญวิญญาณผิว

[01:13:47] ขาวสะอาดคนก่อนอย่างสิ้นเชิงจึงไม่กลัว

[01:13:49] ว่าจะถูกจับได้แต่ผลลัพธก็เหมือนเดิมโม

[01:13:52] ฮาวาพูดผู้บำเพ็ญเพียรร่างกายถูกปฏิเสธ

[01:13:54] อีกครั้งสำนักเรือขนาดใหญ่มีมาตรฐานการ

[01:13:56] รับสมัครคนงานทั่วไปที่เข้มงวดเช่นกัน

[01:13:59] ยิ่งไปกว่านั้นโม่ฮวาผอมเกินไปเมื่อยืน

[01:14:02] อยู่ท่ามกลางกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรร่างกาย

[01:14:03] ที่สูงใหญ่และแข็งแรงเขาก็ดูไม่เข้าพวก

[01:14:05] อย่างเห็นได้ชัดและถูกผู้ดูแลคัดออกในทัน

[01:14:08] ทีโม่ฮวาเริ่มรู้สึกโกรธแล้วเขาเกิดจะใช้

[01:14:11] เคล็ดวิชาปลุกมาในใจแล้วแต่ก็ยังยับยั้ง

[01:14:13] ความคิดชั่วร้ายของตัวเองไว้ได้ผู้บำเพ็ญ

[01:14:16] เทียนเหล่านี้เป็นเพียงคนธรรมดาไม่สามารถ

[01:14:18] ทนทานต่อการถูกเขาใช้เคล็ดวิชาปลุกมาในใจ

[01:14:20] เล่นงานได้เลยหากผู้บำเพ็ญเทียนธรรมดาถูก

[01:14:24] เคล็ดวิชาปลุกมาในใจจิตใจจะกลายเป็นอย่าง

[01:14:26] ไรและจะสามารถใช้ชีวิตเป็นคนปกติได้อีก

[01:14:28] หรือไม่โมฮวาก็ไม่กล้ารับประกันโมฮวาจึง

[01:14:31] ทำได้เพียงลดระดับลงไปลองเสี่ยงโชคที่

[01:14:33] สำนักเรือขนาดกลางสำนักเรือขนาดกลางก็ยัง

[01:14:35] คงเลือกปฏิบัติกับเขาโมฮวาจึงลดระดับลงไป

[01:14:38] อีกไปที่สำนักเรือเล็กๆแห่งหนึ่งที่แทบจะ

[01:14:40] ไม่มีป้ายชื่อมีเพียงธงผืนเดียวแขวนอยู่

[01:14:42] ภายในสำนักเรือทรุดโทรมมากและดูยากจน

[01:14:44] อย่างเห็นได้ชัดคนงานเรือกระจัดกระจายทำ

[01:14:47] งานจิปาถะแต่ละคนทำหลายหน้าที่ต้องทำทุก

[01:14:49] อย่างแม้แต่ผู้ดูดูแลก็ไม่มีมีเพียงเท่า

[01:14:52] กับกัปตันเรือผู้สูงร่างกายค่อมเล็กน้อย

[01:14:54] ที่รับผิดชอบการรับคนด้วยตัวเองเท่า

[01:14:56] กัปตันเรือหม่องโมฮวาด้วยสายตาสงสัยแล้ว

[01:14:58] ถามเจ้าหนุ่มเจ้าจะมาเป็นคนงานทั่วไปหรือ

[01:15:01] โมฮวาพยักหน้าเท่ากับตันเรือจึงถามเจ้า

[01:15:03] เป็นผู้บำเพ็ญเพียรร่างกายหรือโมฮวาพยัก

[01:15:06] หน้าอีกครั้งใช่เท่ากับตันเรือจึ๊เสียง

[01:15:09] หนึ่งแล้วส่ายหน้าถอนหายใจเจ้าฝึกฝนร่าง

[01:15:11] กายแต่ไม่กินเนื้อเพิ่มให้ตัวใหญ่ขึ้น

[01:15:13] บ้างหรือโมฮวาจำใจตอบแม้ข้าจะผอมแต่ข้าก็

[01:15:16] มีพลำลังมากพละกำลังมากเท่ากับกัปตันเรือ

[01:15:19] แสดงสีหน้าไม่เชื่อแล้วชี้ไปที่เสาหิน

[01:15:21] ข้างๆเจ้าลองต่อยดูสิโมฮาวาเดินเข้าไป

[01:15:24] ต่อยเสาหิงยุบลงไปเป็นรอยหมัดเท่ากัปตัน

[01:15:26] เรือตกใจกลุ่มคนงานเรือก็ฮือฮาเช่นกัน

[01:15:28] เจ้าหนุ่มนี่แรงเยอะจริงๆดูผอมๆอ่อนแอ

[01:15:31] อ่อนๆแอไม่คิดเลยว่าแรงหมัดจะมากขนาดนี้

[01:15:33] ไม่ธรรมดาเลยมีพรสวรรค์อยู่บ้างจริงๆใน

[01:15:36] อนาคตการฝึกฝนร่างกายคงไม่ธรรมดาโมฮาวาทำ

[01:15:39] หน้าเคร่งขรึมไม่พูดอะไรเท่ากับตันเรือตก

[01:15:42] ใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ถามต่อเจ้าฝึกฝน

[01:15:44] ร่างกายอย่างไรดูเหมือนไม่มีพื้นฐานการ

[01:15:46] ฝึกฝนร่างกายเลยแต่ทำไมถึงมีพละกำลังมาก

[01:15:48] ขนาดนี้พระข้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้น

[01:15:51] สร้างหลักฐานช่วงปลายแต่คำพูดแบบนี้ย่อม

[01:15:53] พูดไม่ได้โม่วาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ

[01:15:56] เอ่ยข้ามีพละกำลังมาตั้งแต่เด็กพระกำลัง

[01:15:58] ของข้ามากมาโดยตลอดพลกำลังมาตั้งแต่เกิด

[01:16:02] เท่ากัปตันเรือแสดงสีหน้าประหลาดใจครู่

[01:16:04] หนึ่งก็ขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัยดูจากท่า

[01:16:06] ทางของเจ้าไม่ใช่คนท้องถิ่นใช่ไหมโมฮวา

[01:16:08] พยักหน้าข้ามาจากทางเหนือเขตชางหลังโจเขต

[01:16:12] ชางหลังโจเท่ากัปตันเรือขมวดคิ้วห่างจาก

[01:16:15] ต้าเฟิงตู้ที่นี่ค่อนข้างไปเจ้ามาคนเดียว

[01:16:16] หรือพ่อแม่เจ้าล่ะโมฮวาส่ายบ้านเกิดข้า

[01:16:20] ยากจนมากกินไม่อิ่มพ่อแม่เพื่อให้ข้ามี

[01:16:22] ข้าวกินจึงให้ข้าออกไปใช้ชีวิตเองตั้งแต่

[01:16:24] ยังเด็กข้าบำเพ็ญเพียรและหาเลี้ยงชีพมา

[01:16:26] ตลอดจนถึงที่นี่เท่ากับตันเรือมองผิวสี

[01:16:29] เหลืองอ่อนร่างกายผอมบางและดวงตาที่ใส

[01:16:31] สะอาดของโม่ฮวาก็รู้สึกสงสารพยักหน้าแล้ว

[01:16:33] เอ่ยว่าเอาล่ะเจ้าอยู่ได้ทำงานเป็นคนงาน

[01:16:35] ทั่วไปคนงานเรือข้างๆเอ่ยเท่ากับตันนี่

[01:16:39] เท่ากัปตันเรือโบกมือแล้วทำหน้าเคร่งขรึม

[01:16:41] พูดกับโม่ฮวาว่าสำนักเรือของเราเป็นสำนัก

[01:16:44] เล็กเรือก็เล็กและเก่ามักจะมีปัญหาบ่อยๆ

[01:16:46] การเดินทางในทะเลทรายนั้นอันตรายอย่าง

[01:16:47] ยิ่งหากเจออสูรทรายโจมตีเรือก็ยิ่งยิ่ง

[01:16:49] อันตรายถึงชีวิตอีกทั้งยังมีโจรทรายปล้น

[01:16:51] เรือฆ่าคนไม่กระพริบตาทะเลทรายไร้ความ

[01:16:54] ปราณีพวกเราคนงานเรือทุกคนต่างใช้ชีวิต

[01:16:56] โดยเอาหัวแขวนไว้บนใบเรือออกเรือไปแล้ว

[01:16:58] เจอพายุทรายและอุปสรรคมากมายหากกลับมาได้

[01:17:00] ครบ 32 ก็ถือว่าโชคดีแล้วหากเจอเรื่อง

[01:17:04] อะไรเราเองก็ยังไม่แน่ว่าจะเอาตัวรอดได้

[01:17:05] ไม่ต้องพูดถึงการปกป้องเจ้าให้ปลอดภัยเลย

[01:17:08] หากเจ้าตายในทะเลทรายเราก็ไม่มีเงินชดเชย

[01:17:10] ให้ด้วยเหตุนี้สำนักเรือเล็กๆของเราจึง

[01:17:13] ขาดคนงานอยู่บ่อยๆหลายครั้งข้าก็ไม่มีทาง

[01:17:15] เลือกหากเป็นคนยากจนคนอื่นๆที่ใช้ชีวิตมา

[01:17:18] ครึ่งค่อนชีวิตชีวิตไร้ข้ามาเป็นคนงาน

[01:17:20] ทั่วไปข้าก็จะหลับตาข้างหนึ่งไม่พูดอะไร

[01:17:23] แต่เจ้ายังเด็กมากแถมยังมีพละกำลังมาตั้ง

[01:17:25] แต่เกิดพรสวรรค์หายากจริงๆดังนั้นข้าจึง

[01:17:27] ต้องบอกเรื่องเหล่านี้ให้เจ้าชัดเจนเจ้า

[01:17:29] คิดให้ดีก่อนแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะขึ้น

[01:17:31] เรือหรือไม่อย่าขึ้นเรือไปอย่างงงๆแล้ว

[01:17:33] สุดท้ายก็กลับมาไม่ได้เท่ากับตันเรือพูด

[01:17:35] ด้วยความหวังดีโมฮวาประหลาดใจเล็กน้อย

[01:17:38] ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เอ่ยอย่าง

[01:17:40] จริงจังข้าจะขึ้นเรือคิดดีแล้วจริงๆหรือ

[01:17:43] เท่ากัปตันเรือถามซ้ำอีกครั้งโมฮวาพยัก

[01:17:46] หน้าข้าไม่มีข้าวกินแล้วต้องหางานทำเพื่อ

[01:17:48] เลี้ยงชีเท่ากับกัปตันเรือถอนหายใจพยัก

[01:17:50] หน้าดีหลังจากนั้นเท่ากัปตันเรือก็ให้

[01:17:53] เวลาโมฮวาเตรียมตัวเล็กน้อย 3 วันต่อมา

[01:17:55] เรือทรายก็ออกเดินทางในทะเลทรายอันกว้าง

[01:17:57] ใหญ่บนเรือทรายที่เรียบง่ายลำหนึ่งโมฮวา

[01:18:00] ปะปนอยู่กับกลุ่มคนงานเรือราวกับเป็นผู้

[01:18:02] บำเพ็ญเพียรร่างกายขั้นหลอมรวมปรานตัว

[01:18:03] เล็กๆคนหนึ่งตามที่เฒ่ากัปตันเรือกล่าว

[01:18:06] ไว้นี่เป็นเรือเล็กจริงๆมีขนาดเพียง 1 ใน

[01:18:08] 10 ของเรือทรายขนาดใหญ่มีผู้โดยสารเพียง

[01:18:10] 50-60 คนเท่านั้นในจำนวนนี้มีองค 5 คน

[01:18:14] งานทั่วไป 15 คนที่เหลือส่วนใหญ่เป็นผู้

[01:18:16] โดยสารนอกจากผู้โดยสาแล้วเรือทรายยัง

[01:18:19] บรรทุกสินค้าบางส่วนแต่ไม่มากนักเพื่อ

[01:18:21] หลีกเลี่ยไม่ให้เรือทรายหนักเกินไปจนจมลง

[01:18:22] ไปในทรายกลางทางและไม่สามารถหลุดพ้นได้

[01:18:24] ซึ่งอาจทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรทั้งลำเรือ

[01:18:26] เสียชีวิตได้งานที่โม่ฮวาทำคือคนงานทั่ว

[01:18:29] ไปโดยพื้นฐานแล้วต้องทำทุกอย่างตั้งแต่

[01:18:31] ชงชาเสิร์ฟน้ำพายเรือเปิดเรือเฝ้าระวัง

[01:18:33] และอื่นๆรวมถึงงานองคครักบางส่วนด้วยนี่

[01:18:37] เป็นงานที่เหน็ดเหนื่อยและไม่น่าภาคภูมิ

[01:18:39] ใจนักผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างหลักฐานทั่ว

[01:18:40] ไปไม่สนใจที่จะทำเรื่องแบบนี้เลยสิทธิ์

[01:18:43] ที่มาจากตระกูลผู้บำเพ็ญเพียรและสำนักแม้

[01:18:45] จะไม่ใช่สายตรงแต่หากมีฐานะดีขึ้นมาหน่อย

[01:18:47] มีสถานะเพียงเล็กน้อยก็จะไม่คบค้าสมาคม

[01:18:49] กับผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างที่หยาบคาย

[01:18:52] อย่างคนงานเรือไม่ต้องพูดถึงการลดตัวลงมา

[01:18:54] ทำคนงานทั่วไปด้วยตัวเองเลยโมฮวาไม่ถือสา

[01:18:59] แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นอัจฉริยะของสำนัก

[01:19:01] ใหญ่ระดับ 5 เป็นศิษย์พี่ที่เพื่อนร่วม

[01:19:03] สำนักยกย่องเป็นผู้บำเพ็ญเพียรค่ายกล

[01:19:04] อันดับ 1 ของสำนักเฉียนเซเวียนฐานะของเขา

[01:19:07] สูงส่งมากแล้วก็ตามแต่เขาก็ไม่เคยลืมว่า

[01:19:10] ตัวเองเป็นผู้บำเพ็ญเพียรไร้สังกัดที่ยาก

[01:19:12] จนมาก่อนภายใต้วิถีแห่งสวรรค์สรรพสัตว์

[01:19:15] ล้วนเท่าเทียมกันในความคิดของเขาจึงไม่มี

[01:19:17] แนวคิดเรื่องชนชั้นสูงต่ำมากนักสำหรับผู้

[01:19:20] บำเพ็ญเพียรที่ใช้แรงงานของตนเองเพื่อใช้

[01:19:22] ชีวิตอย่างขยันขันแข็งโมฮวายังคงให้ความ

[01:19:24] เคารพในใจเมื่อเขาทำงานเป็นคนงานทั่วไป

[01:19:27] เขาก็ไม่รู้สึกว่าเป็นการลดตัวลงแต่อย่าง

[01:19:29] ใดตรงกันข้ามการทำงานอย่างขยันขันแข็ง

[01:19:32] เหมือนผู้บำเพ็ญเพียรร่างกายเมื่อเหนื่อย

[01:19:33] แล้วก็นอนหลับพักผ่อนบนเตียงไม่คิดอะไร

[01:19:36] ไม่สนใจอะไรชั่วคราวและทิ้งฐานะของตนเอง

[01:19:38] ลืมความกังวลต่างๆไม่คิดถึงศิษย์อาวุโส

[01:19:40] ไม่คิดถึงดวงดาวแห่งความตายไม่คิดถึงต้า

[01:19:42] หวงไม่คิดถึงสงครามไม่คิดถึงกลไก่สวรรค์

[01:19:44] เหตุและผลการสมรู้ร่วมคิดมากมายกลับทำให้

[01:19:46] จิตใจของโม่โมฮวาสงบลงมากอย่างที่ไม่เคย

[01:19:48] เป็นมาก่อนและคนงานที่ทำงานร่วมกันก็เป็น

[01:19:51] มิตรกับโมฮวามากพวกเขาเห็นว่าโมฮวายัง

[01:19:53] เด็กพลัดถิ่นฐานหาเลี้ยงชีพยากลำบากงาน

[01:19:55] หนักๆที่เหนื่อยมากๆก็ไม่ให้โมฮวาทำเมื่อ

[01:19:58] มีเวลาว่างก็พยายามให้โม่ฮวาพักผ่อนหากมี

[01:20:00] ผู้โดยสารรังแกพวกเขาก็จะออกมาปกป้อง

[01:20:02] โมฮวาแม้แต่ตอนกินข้าวพวกเขาก็จะแบ่งโจ๊ก

[01:20:04] ให้โมฮวา 1 ทัพพีจิตใจของโมฮวาซับซ้อน

[01:20:08] อยู่ครู่หนึ่งเขาสามารถสัมผัสได้ถึงความ

[01:20:09] อดทนความเรียบง่ายและความเมตตาของมนุษย์

[01:20:11] จากผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างที่ยากจนเหล่า

[01:20:13] นี้ในความรู้สึกเรือนรางอนุสยธรรมของเขา

[01:20:16] เองก็ดูเหมือนจะได้รับการหล่อหลอมให้มั่น

[01:20:18] คงมากขึ้นจบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุน

[01:20:22] เรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่

[01:20:25] 1144 ประตูต้าห่วงก่อนหน้านี้ตลอดเส้น

[01:20:28] ทางที่ผ่านมาโม่ฮาวาได้พบเห็นผู้บริหาร

[01:20:30] ระดับสูงของสำนักมากมายทั้งเจ้าสำนักและ

[01:20:32] ผู้อาวุโสรวมถึงคุณชายศพเขาจึงมักจะคิด

[01:20:35] คำนวณและเกิดเจตนาฆ่าอยู่เสมอแต่ในตอนนี้

[01:20:38] เมื่อได้เดินทางร่วมกับคนงานเรือธรรมดา

[01:20:40] กินอยู่ด้วยกันและสัมผัสได้ถึงความเมตตา

[01:20:41] ที่บริสุทธิ์รวมถึงความเป็นมนุษย์ที่

[01:20:43] เรียบง่ายความสับสนวุ่นวายในใจของโม่ฮาวา

[01:20:45] กลับลดลงไปมากและความเข้าใจในสรรพชีวิตใน

[01:20:48] ใจก็ชัดเจนขึ้นอีกเล็กน้อยมนุษย์โมฮวา

[01:20:52] ชะงักเล็กน้อยสีหน้าครุ่นคิดหลังจากนั้น

[01:20:53] เรือทรายก็แล่นไปเรื่อยๆท่ามกลางพายุทราย

[01:20:56] ที่บดบังท้องฟ้าโมฮวาละทิ้งการบำเพ็ญ

[01:20:59] เพียรและทิ้งสถานะของตนเองทำงานหนัก

[01:21:00] เหมือนผู้บำเพ็ญเพียรร่างกายระดับล่าง

[01:21:02] ทั่วไปเมื่อหิวก็กินเมื่อเหนื่อยก็นอน

[01:21:05] กลางวันเขานอนคว่ำอยู่ริมเรือมองดูทะเล

[01:21:06] ทรายอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตกลางคืนเขายืน

[01:21:08] อยู่บนดาดฟ้ามองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนที่

[01:21:11] เต็มไปด้วยพายุทรายภายในใจสงบสุขความ

[01:21:12] อาฆาตแค้นและความดูร้ายในชะตาชีวิตของเขา

[01:21:15] ก็ลดลงไปมากเวลาผ่านไปครึ่งเดือนการเดิน

[01:21:18] ทางก็ราบรื่นดีไม่มีภัยพิบัติใหญ่ๆเกิด

[01:21:20] ขึ้นมีเพียงปัญหาเล็กๆน้อยๆเป็นครั้งคราว

[01:21:22] สิ่งที่พบบ่อยที่สุดคืออสูรทรายอสูรทราย

[01:21:25] เป็นชื่อเรียกโดยรวมของสัตว์อสูรที่อาศัย

[01:21:27] อยู่ในทะเลทรายผู้บำเพ็ญเพียรระดับต่ำ

[01:21:29] กว่าขั้นเซียนแปลงไม่สามารถเหาะเหินได้

[01:21:31] หากไม่มีเรือทรายก็ไม่สามารถยืนหยัดเดิน

[01:21:33] ทางหรือแม้แต่ข้ามทะเลทรายอันกว้างใหญ่

[01:21:35] ได้อย่างปลอดภัยแต่อสูรทรายเหล่านี้แตก

[01:21:38] ต่างออกไปอสูรทรายโดยธรรมชาติแล้วสามารถ

[01:21:41] ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมของทะเลทรายได้

[01:21:43] ดีกว่าผู้บำเพ็ญเพียรและอาศัยการคุ้มครอง

[01:21:45] ของทะเลทรายเพื่อดำรงชีวิตและสืบพันธุมา

[01:21:47] หลายชั่วอายุคนแขนขาปากเท้าขนหางและอื่นๆ

[01:21:50] ของอสูรทรายทั้งหมดล้วนกลายพันธุ์เป็น

[01:21:52] พิเศษเพื่อปรับตัวเข้ากับทะเลทรายโมฮาวา

[01:21:55] เคยเห็นอสูรทรายสีเหลืองดินตัวหนึ่งคล้าย

[01:21:57] ตัวนิ่มแวะกว่าในทะเลทรายได้อย่างอิสระ

[01:21:59] และยังเคยเห็นอสูรนกทรายสีน้ำตาลปักยาว

[01:22:01] คล้ายเหยี่ยวกระพือปีกร่อนลงมาในทะเลทราย

[01:22:04] นอกจากนี้ยังมีอสูรทรายที่มีเกล็ดและกรง

[01:22:06] เล็บแปลกประหลาดอีกมากมายโมฮาวาไม่เคย

[01:22:09] เห็นมาก่อนเมื่อได้เห็นด้วยตาตัวเองเขาก็

[01:22:10] อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจถึงความไร้ขอบเขต

[01:22:13] ของฟ้าดินและความมหัศจรรย์ของการสร้าง

[01:22:14] สรรค์

[01:22:16] ดูเหมือนว่าอสูรทรายเหล่านี้คือเจ้าของ

[01:22:17] ทะเลทรายส่วนมนุษย์เป็นเพียงแขกที่ไม่ได้

[01:22:19] รับเชิญในทะเลทรายแห่งนี้แน่นอนว่าอสูร

[01:22:22] ทรายเหล่านี้ในฐานะสัตว์อสูรย่อมมี

[01:22:25] สัญชาตญาณดุร้ายของสัตว์อสูรและไม่เป็น

[01:22:26] มิตรกับผู้บำเพ็ญเพียรอย่างยิ่งและผู้

[01:22:29] บำเพ็ญเทียนก็เป็นหนึ่งในแหล่งอาหารของ

[01:22:31] พวกมันด้วยตลอดเส้นทางอสูรทรายระดับ 1

[01:22:34] และ 2 ขนาดเล็กใหญ่รูปร่างแปลกประหลาดจะ

[01:22:36] ซุ่มซ่อนอยู่ในทะเลทรายแล้วจู่ๆก็พุ่งออก

[01:22:39] มาโจมตีเรือทรายอย่างไม่ทันตั้งตัวผู้

[01:22:41] บำเพ็ญเพียรทั่วไปไม่สามารถแยกแยะได้เลย

[01:22:43] และไม่ทันได้เตรียมตัวแต่โชคดีที่คนเดิน

[01:22:46] เรือเหล่านี้ใช้ชีวิตในทะเลทรายมานานหลาย

[01:22:48] ปีมีประสบการณ์ในการเดินเรือมาอย่างโชค

[01:22:50] โชนมักจ้ะรู้ล่วงหน้าก่อนที่อสูรทรายจะ

[01:22:53] โผล่หัวออกมาและส่งสัญญาณเตือนล่วงหน้า

[01:22:56] หลังจากนั้นเรือทรายก็จะหลบหลีกหรือไม่ก็

[01:22:57] ใช้ฉมวกไล่ล่าทุกอย่างเป็นไปอย่างเป็น

[01:22:59] ระเบียบโม่ฮวาแอบชื่นชมในใจจิตวิญญาณของ

[01:23:02] เขาแข็งแกร่งมากจึงรู้ความเคลื่อนไหวของ

[01:23:04] อสูรทรายที่ซุ่มซ่อนอยู่ในทะเลทรายได้

[01:23:06] อย่างชัดเจนแต่คนเดินเรือเหล่านี้มีการ

[01:23:09] บำเพ็ญเพียรไม่สูงนักจิตวิญญาณก็ไม่แข็ง

[01:23:11] แกร่งการที่พวกเขาสามารถแยกแยะอสูรทราย

[01:23:13] ที่กลมกลืนกับทะเลทรายได้นั้นอาศัยเพียง

[01:23:15] สายตาที่ฝึกฝนมาจากการเดินทางในพายุทราย

[01:23:17] มานานหลายปีและสัญชาตญาณที่สั่งสมมาตาม

[01:23:19] กาลเวลาโมฮวาถอนหายใจด้วยความรู้สึกแน่

[01:23:24] นอนว่าผู้บำเพ็ญเพียรที่สามารถพึ่งพาตน

[01:23:25] เองในการดำรงชีวิตในโลกแห่งการบำเพ็ญ

[01:23:27] เพียรได้ไม่ว่าจะอยู่ในระดับใดหรือมีการ

[01:23:29] บำเพ็ญเพียรแข็งแกร่งเพียงใดล้วนมีความ

[01:23:31] สามารถที่ไม่ควรมองข้ามบางครั้งผู้ที่มี

[01:23:34] ความสามารถโดดเด่นก็ย่อมมีความสามารถ

[01:23:36] พิเศษแต่ในหมู่ผู้ที่ไม่มีชื่อเสียงก็มี

[01:23:38] ผู้มีความสามารถไม่น้อยยิ่งเดินทางมาก

[01:23:41] เท่าไหร่ยิ่งพบเจอผู้คนมากเท่าไหร่โม่ฮวา

[01:23:43] ก็ยิ่งมีความรู้สึกเช่นนี้นอกจากอสูรทราย

[01:23:46] แล้วในทะเลทรายบางครั้งก็มีซากเรือที่

[01:23:48] เหลืออยู่และหินโสโครกที่สึกกร่อนจากพายุ

[01:23:50] ทรายหากชนเข้าโดยไม่ตั้งใจตัวเรือก็จะได้

[01:23:52] รับความเสียหายดังนั้นหินโสโครกที่เกิด

[01:23:56] จากพายุทรายเหล่านี้จึงต้องระมัดระวัง

[01:23:58] เป็นพิเศษสุดท้ายก็คือโจรทรายโจรทรายก็

[01:24:01] คล้ายกับจรภูเขาพวกเขาเป็นผู้บำเพ็ญเทียน

[01:24:03] โจรที่ใช้การปล้นสะดมในการดำรงชีวิตพวก

[01:24:05] เขานั่งแพงเหมือนหมาป่าไฮยีน่าและแมลงสาบ

[01:24:07] วิ่งพ่านไปทั่วทะเลทรายหากพบเห็นกองเรือ

[01:24:09] ที่มีการป้องกันอ่อนแอก็จะโจมตีฆ่าคนและ

[01:24:11] ชิงทรัพย์โจรทรายล้วนล้วนเป็นพวกที่โหด

[01:24:14] เหี้ยมและไม่กลัวตายและโจรทรายก็โหด

[01:24:16] เหี้ยมกว่าโจรภูเขาเสี่ยอีกหากเป็นโจรภู

[01:24:18] เขาเมื่อพ่ายแพ้ก็ยังสามารถหลบหนีเข้าไป

[01:24:19] ในภูเขาได้แต่หากเป็นโจรทรายเมื่อพ่ายแพ้

[01:24:23] และตกลงไปในทะเลทรายก็คือความตายดังนั้น

[01:24:25] โดยพื้นฐานแล้วเมื่อพวกเขาลงมือก็ต้องสู้

[01:24:27] กันจนตายไปข้างหนึ่งโมฮาวาเคยเห็นโจรทราย

[01:24:30] บางคนระหว่างทางแต่โจรทรายเหล่านี้มี

[01:24:32] จำนวนน้อยนิดพวกเขาต้องมองอยู่ห่างๆไม่

[01:24:34] กล้าโจมตีกองเรือของพวกเขาหลังจากนั้นไม่

[01:24:36] นานก็แยกย้ายกันไปความเสี่ยงเหล่านี้มีคน

[01:24:39] เดินเรือจัดการเองเมื่อโม่ฮวามีเวลาว่าง

[01:24:41] เขาก็จะศึกษาโครงสร้างของเรือทราย

[01:24:44] เรือทรายแล่นไปในทะเลทรายบดทรายไปข้าง

[01:24:46] หน้าเหมือนเรือที่แล่นฝาคลื่นในน้ำแต่

[01:24:47] เรือทรายก็แตกต่างจากเรือทั่วไปเรือทั่ว

[01:24:50] ไปไม่ทำอะไรก็ลอยอยู่ในน้ำได้แต่เรือทราย

[01:24:53] ทำให้ได้มันต้องใช้โครงกระดูกของสัตว์

[01:24:54] อสูรทรายเป็นโครงเรือและใช้หนังสัตว์เป็น

[01:24:56] ใบเรือจึงจะสามารถแล่นในทะเลทรายได้โดย

[01:24:58] ไม่จมลงโมฮาวาเคยคิดว่ามันเป็นเช่นนั้น

[01:25:01] เมื่อก่อนผู้จัดการหวังที่เสียชีวิตใน

[01:25:03] เมืองอีเเล็กๆก็เคยบอกเขาเช่นนั้นแต่

[01:25:05] เมื่อได้นั่งเรือทรายและเห็นหลักการทำงาน

[01:25:07] ของเรือทรายด้วยตาตัวเองโมฮวาจึงตระหนัก

[01:25:09] ว่าโครงกระดูกและหนังสัตว์ของอสูรทราย

[01:25:11] สามารถทำให้เรือทรายลอยอยู่ได้ชั่วคราว

[01:25:13] และไม่เสียหายง่ายจากพายุทรายส่วนที่

[01:25:16] สำคัญที่สุดยังคงเป็นไข้กลนี่เป็นไข้กล

[01:25:17] ที่พิเศษมากหากไม่มีไข้กลพิเศษนี้เรือ

[01:25:19] ทรายก็ไม่สามารถลอยอยู่ในทะเลทรายได้นาน

[01:25:22] และไม่สามารถแล่นในทะเลทรายได้เลยคนนอก

[01:25:25] ไม่เข้าใจโครงสร้างภายในของเรือทรายจึง

[01:25:27] คิดไปเองว่าโครงกระดูกและหนังสัตว์ของ

[01:25:28] อสูรทรายเป็นหัวใจสำคัญของการเดินเรือ

[01:25:30] ทรายตระกูลท้องถิ่นก็ไม่ต้องการเปิดเผย

[01:25:33] ความลับของเรือทรายสู่สาธารณะจึงไม่

[01:25:35] พยายามแก้ไขความเข้าใจผิดนี้ดังนั้นข้อ

[01:25:38] เท็จจริงหลายอย่างในสายตาของคนทั่วไปมัก

[01:25:41] จะเป็นเพียงการคิดไปเองของคนนอกในสายตา

[01:25:43] ของคนในวงการแล้วมักจะไม่น่าสนใจเลย

[01:25:46] เรื่องราวมากมายในโลกนี้หากไม่เห็นด้วยตา

[01:25:48] ตัวเองก็ไม่อาจเข้าใจได้อย่างถูกต้อง

[01:25:50] โมฮาวาถอนหายใจเบาๆในใจจากนั้นเขาก็เริ่ม

[01:25:53] วิเคราะหโครงสร้างภายในของเรือทรายตาม

[01:25:55] ปกติโดยแยกแยะองค์ประกอบของค่ายกลค่ายกล

[01:25:58] ของเรือทรายเป็นความลับอย่างยิ่งมันถูก

[01:26:00] แก่สลักไว้ที่ก้นเรือและหอหุ้มด้วยไม้และ

[01:26:02] เหล็กหลายชั้นเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้อื่น

[01:26:03] สอดแนมปรมาจารย์ค่ายกลทั่วไปย่อมมองไม่

[01:26:06] เห็นความผิดปกติแต่สิ่งนี้ไม่สามารถสร้าง

[01:26:08] ความลำบากให้กับโม่ฮวาผู้ซึ่งได้เรียนรู้

[01:26:10] เคล็ดวิชาเทียนเหยียน

[01:26:12] เพล็ดวิชาเทียนเหยี่ยนเป็นวิชาคำนวณแห่ง

[01:26:14] สวรรค์ที่เทียบเคียงได้กับเพล็ดวิชาเทียน

[01:26:16] จี๋กุ่ยส้วนของคนประหลาดกุ่ยแต่แม้ว่าจะ

[01:26:18] ไม่เป็นที่รู้จักมากนักและไม่ค่อยมีใคร

[01:26:19] กล่าวถึงจนคนทั่วไปไม่รู้เลยว่าวิชาคำนวณ

[01:26:21] ที่ใช้ชื่อเทียนจี๋นี้ลึกซึ้งและน่ากลัว

[01:26:24] เพียงใดอันที่จริงโม่ฮวาก็ไม่ค่อยรู้มาก

[01:26:27] นักเขารู้เพียงว่าเคล็ดวิชาเทียนเหยี่ยน

[01:26:28] ที่อาจารย์สอนเขานั้นทรงพลังมากแต่เขาก็

[01:26:30] เรียนรู้เพียงผิวเผินเท่านั้นความลึกซึ้ง

[01:26:33] และพลังที่แท้จริงของวิชาคำนวณนี้เขาก็

[01:26:35] ยังคงเข้าใจเพียงครึ่งๆกลางๆแต่ถึงแม้จะ

[01:26:37] เรียนรู้เพียงผิวเผินก็เพียงพอที่จะทำให้

[01:26:40] โมฮวาได้รับประโยชน์มากมายแล้วอย่างน้อย

[01:26:43] ก็ถือเป็นทัศวิเศษสำหรับการแอบเรียนค่าย

[01:26:46] กลเรือทรายกำลังแล่นไปในพายุทรายค่ายกล

[01:26:49] หลักที่ก้นเรือกำลังทำงานเปลี่ยนเม็ดทราย

[01:26:51] ที่ก้นเรือให้กลายเป็นทรายน้ำแล้วผลักดัน

[01:26:52] เรือทรายให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าโม่ฮวา

[01:26:55] อาศัยช่วงเวลาว่างนอนคว่ำอยู่บนดาดฟ้ามอง

[01:26:57] ดูทะเลทรายอันกว้างใหญ่ด้วยความเหอะลอย

[01:26:59] แต่จิตวิญญาณของเขากลับคำนวณอย่างลับๆจาก

[01:27:01] ร่องรอยพลังวิญญาณที่แผ่ออกมาจากค่ายกล

[01:27:03] ย้อนกลับไปวิเคราะห์ค่ายกลแยกแยะประเภท

[01:27:05] โครงสร้างของค่ายกลและองค์ประกอบของลวด

[01:27:07] ลายค่ายกลมีลวดลายน้ำและลวดลายดินของข้า

[01:27:10] ทั้ง 5 และยังมี 8 ทิศลวดลายเกินโครง

[01:27:13] สร้างไม่ซับซ้อนแต่แนวคิดกับแยบยนต์อย่าง

[01:27:15] ยิ่งใช้ดินกำเนิดทรายกลมกลืนกับทะเลทราย

[01:27:17] ใช้ลวดลายน้ำเล็กน้อยทำให้พื้นผิวทราย

[01:27:19] แข็งตัวชั่วคราวจากนั้นใช้ลวดลายเกิ้ล

[01:27:21] เปลี่ยนเป็นค่ายกลภูเขาเพื่อรองรับตัว

[01:27:22] เรือและค่ายกลซุ่นเล็กน้อยใช้ลมซุ่นผลัก

[01:27:26] ดันเรือทรายให้แล่นไปยิงโมฮวาคำนวณเขาก็

[01:27:28] ยิ่งรู้สึกว่ามันซับซ้อนและแยบยนเขาก็อด

[01:27:30] ไม่ได้ที่จะชื่นชมในใจค่ายกลที่ใช้บนเรือ

[01:27:33] ทรายนี้โดยรวมแล้วเป็นการผสมผสานระหว่าง

[01:27:35] ค่ายกล 5 ธาตุและค่ายกล 8 ทิศโครงสร้าง

[01:27:38] ไม่ซับซ้อนแต่สัดส่วนของลวดลายค่ายกลที่

[01:27:40] แตกแตกต่างกันการทำงานก่อนและหลัง

[01:27:42] ปฏิกิริยาของลวดลายค่ายกลผลกระทบของลวด

[01:27:44] ลายค่ายกลต่อสิ่งภายนอกการตอบสนองของสิ่ง

[01:27:46] ต่างๆต่อการเปลี่ยนแปลงของลวดลายค่ายกล

[01:27:48] และอื่นๆมีตัวแปรมากมายและมีรายละเอียด

[01:27:50] ที่ต้องพิจารณาอย่างรอบคอบโมฮวาเพียงแค่

[01:27:53] ดูก็รู้ว่าค่ายกลนี้ได้รวบรวมพลังคำนวณ

[01:27:55] ที่กว้างขวางความพยายามอย่างลึกซึ้งและ

[01:27:57] ความทุ่มเทอย่างมหาศาล

[01:27:59] คาดว่าปรมาจารย์ค่ายกลท้องถิ่นได้ทุ่มเท

[01:28:01] แรงกายแรงใจศึกษาและปรับปรุงมาหลายชั่ว

[01:28:03] อายุคนจุดประสงค์คือเพื่อออกแบบไข้กลที่

[01:28:05] สามารถช่วยให้เรือข้ามทะเลทรายได้อย่าง

[01:28:07] ราบรื่นค่ายกลนี้เปรียบเสมือนคำตอบตัวคำ

[01:28:11] ตอบเองนั้นไม่ยากนักแต่การหาคำตอบที่

[01:28:13] สามารถแก้ปัญหานี้ได้นั้นได้ใช้ความ

[01:28:15] พยายามของปรมาจารย์ค่ายกลอัจฉริยะมาหลาย

[01:28:17] ชั่วอายุคนโมฮวาชื่นชมในใจขณะที่เขากำลัง

[01:28:22] ครุ่นคิดเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นโม่ฮวารีบ

[01:28:24] เก็บความคิดหันไปมองก็เห็นคนเดินเรือผู้

[01:28:25] เฒ่าที่หลังค่อมเล็กน้อยใบหน้าเต็มไปด้วย

[01:28:27] ริ้วรอยจากลมและทรายเดินเข้ามาคนเดินเรือ

[01:28:30] ผู้เฒ่าเห็นโม่ฮวาก็พยักหน้าโม่ฮวาก็

[01:28:32] กล่าวว่าสวัสดีครับท่านผู้เฒ่าคนเดินเรือ

[01:28:35] ผู้เฒ่าดูเหมือนจะจ้องมองทะเลทรายมาตลอด

[01:28:37] เพื่อระวังอสูรทรายและโจรทรายเขาเหนื่อย

[01:28:39] ล่าเล็กน้อยจึงมาที่ดาดฟ้าเพื่อรับลมพอดี

[01:28:42] โมฮวาก็อยู่ตรงนั้นเขาจึงต้องมองพายุทราย

[01:28:44] นั่งลงข้างโมฮวาแล้วถามว่าเป็นไงบ้างยัง

[01:28:47] ชิงอยู่ไหมโมฮวาพยักหน้าก็ยังพอไหวครับคน

[01:28:51] เดินเรือผู้เฒ่าพยักหน้าเจ้าหนูเจ้าไม่

[01:28:53] เลวเลยพอดีมีพายุทรายพัดผ่านคนเดินเรือ

[01:28:55] ผู้เฒ่าก็ไอ 2-3 ครั้งแล้วคายทรายที่อยู่

[01:28:57] ในปากออกมาจนหมดโม่ฮวาคิดอยู่ครู่หนึ่ง

[01:29:00] แล้วถามว่าท่านผู้เฒ่าครับบนเรือลำนี้มี

[01:29:02] ไข้กลใช่ไหมครับคนเดินเรือผู้เฒ่ากล่าว

[01:29:05] ว่าแน่นอนเรือทรายลำไหนจะไม่มีไข้กลถ้า

[01:29:07] ไม่มีไข้กลเรือลำนี้จะแล่นได้อย่าง

[01:29:10] โมฮวาจึงถามว่าไข้กลเหล่านี้ใครเป็นคนวาด

[01:29:12] ครับคนเดินเรือผู้เฒ่าแปลกใจเล็กน้อยเจ้า

[01:29:15] ถามเรื่องพวกนี้ทำไมโมฮวาตอบอย่างตรงไป

[01:29:18] ตรงมาผมสงสัยครับถามเล่นๆคนเดินเรือผู้

[01:29:21] ท่ามองสำรวจโม่ฮวาผิวสีทองแดงรูปร่างผอม

[01:29:23] บางแต่ดวงตาสดใสใบหน้าเป็นมิตรทำให้ยาก

[01:29:26] ที่จะระแวงเขาจึงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า

[01:29:28] ค่ายกลเหล่านี้ล้วนเป็นปรมาจารย์ค่ายกล

[01:29:30] ของบริษัทเรือเป็นคนช่วยวาดให้โมฮาวะถาม

[01:29:33] ว่าท่านผู้รู้ไหมครับว่าพวกเขาเป็นค่ายกล

[01:29:35] อะไรคนเดินเรือผู้เฒ่าส่ายหน้าข้าจะรู้

[01:29:38] ได้อย่างไรบริษัทเรือไม่ให้เราถามและไม่

[01:29:41] อนุญาตให้เราแก้ไขเองพวกเขาวาดอะไรให้เรา

[01:29:43] ก็ใช้แค่นั้นและพูดถึงเรื่องนี้ไข้กลนี้

[01:29:45] มันเป็นของที่ทำให้ขาดทุนชัดๆของที่ทำให้

[01:29:48] ขาดทุนคนเดินเรือผู้เฒ่าถอนหายใจค่ายกลบน

[01:29:52] เรือทรายเหล่านี้แค่ค่าบำรุงรักษาแต่ละปี

[01:29:54] ก็ต้องใช้หินวิญญาณไม่น้อยหากเกิดปัญหา

[01:29:56] ขึ้นมาการวาดใหม่ก็ต้องเสียเงินมหาศาลแทบ

[01:29:58] จะเท่ากับทำงานฟรีไปทั้งปีเข้มงวดขนาด

[01:30:01] นั้นเลยเหรอครับคนเดินเรือผู้เฒ่าพยัก

[01:30:04] หน้าเจ้ายังจะบ่นไม่ได้อีกนะไม่อย่างนั้น

[01:30:06] บริษัทเรือไม่วาดไข้กลให้เจ้าก็ไม่มี

[01:30:08] สิทธิ์ทำธุรกิจติดเรือทรายแล้วแม้แต่การ

[01:30:09] ทำมาหากินก็ยังไม่มีโม่ฮวาขโมวดคิ้วเล็ก

[01:30:12] น้อยค่ายกลเหล่านี้หากเขาคาดการณ์ไม่ผิด

[01:30:15] เป็นสิ่งที่ปรมาจารย์ค่ายกลท้องถิ่นของ

[01:30:17] หลีโจได้ศึกษาค้นคว้าและปรับปรุงมาหลาย

[01:30:19] ชั่วอายุคนเพื่อให้ผู้บำเพ็ญเพียรสามารถ

[01:30:21] ข้ามทะเลทรายและทำมาหากินในที่แห่งนี้ได้

[01:30:24] แต่ทว่าค่ายกลเหล่านี้ที่บรรพบุรุษ

[01:30:26] ปรมาจารย์ค่ายกลได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจ

[01:30:28] สร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อประโยชน์สุขของผู้

[01:30:29] บำเพ็ญเพียรกลับถูกตระกูลและหอการค้าผูก

[01:30:31] ขาดเพื่อบีบคั้นผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่าง

[01:30:33] และแสวงหาผลกำไรสีหน้าของโม่ฮวาเคร่งขรึม

[01:30:37] เล็กน้อยครุ่นคิดก่อนหน้านี้เขามุ่งมั่น

[01:30:38] ที่จะศึกษาและพัฒนาค่ายกลเพื่อทำความเข้า

[01:30:41] ใจวิถีแห่งสวรรค์และสร้างประโยชน์ให้กับ

[01:30:42] สรรพชีวิตแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าการพัฒนา

[01:30:45] ค่ายกลอย่างเดียวก็ไม่น่าจะดีนักท้ายที่

[01:30:47] สุดแล้วก็ต้องดูว่าค่ายกลนั้นถูกนำไปใช้

[01:30:49] เพื่อใครมิฉะนั้นยิ่งระดับการวิจัยค่ายกล

[01:30:52] สูงขึ้นเท่าไหร่กำแพงค่ายกลที่เกิดขึ้นก็

[01:30:54] จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้นและการบีบคั้นผู้

[01:30:55] บำเพ็ญเพียรทั่วไปก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นใน

[01:30:58] ทำนองเดียวกันกำแพงนี้ผู้บำเพ็ญเทียนไร้

[01:31:00] สังกัดระดับล่างแทบจะไม่มีทางทะลวงผ่าน

[01:31:02] ได้เลยโม่ฮวาขมวดคิ้วเล็กน้อยเรื่องราวใน

[01:31:05] โลกนี้ยิ่งได้สัมผัสด้วยตัวเองมากเท่า

[01:31:07] ไหร่ก็ยิ่งรู้ว่ามันซับซ้อนมากเท่านั้น

[01:31:08] การแก้ปัญหาก็ยิ่งยากขึ้นไปอีกไม่ได้

[01:31:10] เรียบง่ายอย่างที่คิดไว้ก่อนหน้านี้เลยใน

[01:31:13] ตอนนี้เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นน้องชายโมฮวา

[01:31:16] ชะงักเล็กน้อยหันไปมองคนเดินเรือผู้เฒ่า

[01:31:17] ก็กล่าวว่าคิดอะไรอยู่โม่ฮวาได้สติกลับมา

[01:31:21] ยิ้มเล็กน้อยไม่มีอะไรครับแค่ง่วงนิด

[01:31:23] หน่อยน้ำเสียงของคนเดินเรือพูดเฒ่าค่อน

[01:31:25] ข้างจริงจังกำชับโม่ฮาวาว่าช่วงนี้มัน

[01:31:28] เหนื่อยหน่อยก็จริงแต่การเดินทางข้างนอก

[01:31:29] ก็เป็นแบบนี้แหละต้องตั้งสติให้ดีอย่า

[01:31:31] เผลอง่วงนอนเชียวไม่อย่างนั้นถ้าประมาทไป

[01:31:33] นิดเดียวชีวิตก็อาจจะปลิวไปได้โมฮาวารู้

[01:31:36] ว่าเขาหวังดีจึงยิยิ้มและพยักหน้าขอบคุณ

[01:31:38] ครับท่านผู้เฒ่าผมจำไว้แล้วคนเดินเรือผู้

[01:31:40] เฒ่าพยักหน้าโม่ฮวาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้ว

[01:31:43] จู่ๆก็ถามขึ้นมาอีกว่าจริงสิครับท่านผู้

[01:31:45] เฒ่าผมได้ยินมาว่าทางต้าฮวงเกิดสงคราม

[01:31:47] เหรอครับคนเดินเรือผู้เฒ่าชะงักเล็กน้อย

[01:31:50] แล้วถอนหายใจใช่แล้วมันเริ่มสู้กันแล้ว

[01:31:52] แถมยังสู้กันหนักกว่าครั้งไหนๆด้วยโมฮวา

[01:31:54] แปลกใจเล็กน้อยก่อนหน้านี้ก็เคยสู้กัน

[01:31:56] เหรอครับคนเดินเรือผู้เฒ่าพยักหน้าที่ต้า

[01:32:00] ฮวงน้ำมันป่าเถื่อนและล้าหลังอยู่แล้วมัน

[01:32:02] วุ่นวายมานานหลายร้อยปีแล้วสงครามใหญ่ไม่

[01:32:04] มีสงครามเล็กๆน้อยๆไม่เคยหยุดแต่ตอนนี้สี

[01:32:07] หน้าของคนเดินเรือผู้เฒ่าเคร่นขึมเล็ก

[01:32:09] น้อยอาจจะถึงเวลาเอาจริงแล้วโมฮวาขโมด

[01:32:11] คิ้วถามว่าแล้วตอนนี้สู้กันเป็นยังไงบ้าง

[01:32:14] ครับคนเดินเรือผู้เฒ่าส่ายหน้าข้าจะรู้

[01:32:17] ได้อย่างไรข้าเป็นแค่คนแก่ที่พายเรือใน

[01:32:18] ทะเลทรายหาเลี้ยงชีพไปวันๆเรื่องใหญ่ขนาด

[01:32:20] นี้ข้าจะไปมีปัญญาถามได้อย่างไรแต่ว่าคน

[01:32:24] เดินเรือผู้เฒ่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

[01:32:25] แล้วกล่าวช้าๆว่าข้าเคยได้ยินผู้โดยสาร

[01:32:28] เรือที่ผ่านไปมาคุยกันว่าการก่อกบฏของต้า

[01:32:30] ฮวงครั้งนี้ยิ่งใหญ่กว่าครั้งไหนๆแม้แต่

[01:32:32] ทหารอสูรที่ขี่เสือราชันก็ยังถูกส่งออกมา

[01:32:34] พวกเขาพูดว่าฟ้าสีครามดับสิ้นฟ้าสีเหลือง

[01:32:36] จักผงาด

[01:32:38] โม่ฮวาใจสั่นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวก็ลูก

[01:32:40] แหวนนาจื่อของตนเองในแหวนนาจื่อของเขายัง

[01:32:42] คงซ่อนธงมังกรที่มีข้อความว่าฟ้าสีำดับ

[01:32:45] สิ้นฟ้าสีเหลืองจากผงาดอยู่คนเดินเรือพูด

[01:32:48] เไม่รู้เรื่องนี้เลยและกล่าวต่อไปว่าคน

[01:32:51] พวกนี้ช่างกล้าหาญเกินไปแล้วแต่ได้ยินมา

[01:32:53] ว่าตอนนี้ทหารป่าเถื่อนมีกำลังคลหารมี

[01:32:55] อำนาจสังหารที่น่าเกรงขามได้ทะลวงผ่าน

[01:32:57] ด่านป้องกันหลายแห่งแล้วราชสำนักเต่าไม่

[01:32:59] ทันตั้งตัวจึงไข้แพ้ยับเยินแน่นอนว่าทั้ง

[01:33:01] หมดนี้ข้าก็แค่ได้ยินมาไม่รู้ว่าจริงหรือ

[01:33:03] เท็จสมัยนี้คำพูดคนมันเบาวิวได้ยินลมก็

[01:33:06] เป็นฝนแล้วยากที่จะแยกแยะว่าอันไหนจริง

[01:33:07] อันไหนเท็จโมฮาวาขโมดคิ้วแล้วถามอีกว่า

[01:33:10] ถ้าอย่างนั้นเมืองต้าโม่ก็ไม่ปลอดภัยน่ะ

[01:33:11] สิครับคนเดินเรือผู้เฒ่ากลับกล่าวว่าไม่

[01:33:15] หรอกโมฮวาไม่เข้าใจคนเดินเรือผู้เฒ่าจึง

[01:33:18] อธิบายว่าสถานการณ์มันวุ่นวายก็จริงแต่ก็

[01:33:20] เป็นไปไม่ได้ที่จะวุ่นวายไปทั้งหมดอย่าง

[01:33:22] น้อยเมืองต้าโม่ก็ไม่เป็นไรนี่เป็นเมือง

[01:33:25] เซียนระดับ 4 แห่งเดียวในรัศมีหลายพลิ

[01:33:27] ตั้งอยู่ในทะเลทรายอยู่ตรงรอยต่อระหว่าง

[01:33:29] หลีโจกับต้าฮวงตำแหน่งพิเศษมากที่นี่อาจ

[01:33:32] กล่าวได้ว่าเป็นด่านที่ราชสำนักเต๋าตั้ง

[01:33:34] ขึ้นยิ่งไปกว่านั้นเมืองต้าโม่ยังเป็นเขต

[01:33:37] อิทธิพลของประตูต้าฮวงประตูต้าฮวงนั่น

[01:33:39] เป็นสำนักระดับ 4 ที่แข็งแกร่งเลยนะ

[01:33:41] โม่ฮวาแปลกใจเล็กน้อยเมืองต้าโม่เป็นเขต

[01:33:44] อิทธิพลของประตูต้าฮวงเหรอครับเมือง

[01:33:46] ธงเซี้ยนอยู่ทางเหนือของหลีโจใกล้กับ

[01:33:47] คันโจโมฮวาอาศัยอยู่ในเมืองธงเซี้ยนมานาน

[01:33:50] หลายปีดังนั้นเขาจึงไม่ค่อยรู้เรื่องขอบ

[01:33:52] เขตอิทธิพลของสำนักต่างๆทางใต้ของหลีโจ

[01:33:54] ที่ติดกับต้าฮวงมากนักคนเดินเรือผู้เฒ่า

[01:33:57] เห็นโม่ฮวาดูไม่รู้เรื่องก็ไม่ได้ถือสา

[01:34:00] เป็นเรื่องปกติที่ชายหนุ่มที่เดินทางไปมา

[01:34:02] จะมีประสบการณ์น้อยคนเดินเรือผู้เฒ่าจึง

[01:34:05] กล่าวว่าดินแดนทางใต้ของหลีโจเรียกว่าต้า

[01:34:07] ฮวงและประตูต้าฮวงก็ใช้ชื่อต้าฮวงโดยตรง

[01:34:10] เจ้าก็คงรู้ว่าที่มาของสำนักนี้ไม่ธรรมดา

[01:34:12] เลยประตูต้าฮวงมีที่มาอย่างไรครับโมฮวา

[01:34:15] ถามคนเดินเรือผู้เฒ่าเดินเรือมานานมีความ

[01:34:18] รู้เบ็ดตะเล็ดเต็มท้องว่างๆก็ชอบคุยเล่น

[01:34:21] ตอนนี้เห็นโม่วาถามเขาก็เกิดอารมณ์อยาก

[01:34:23] คุยจึงหยิบกระติกเหล้าออกมาดื่มเหล้า

[01:34:24] คุณภาพต่ำไปอึกหนึ่งเพื่อให้คอชุ่มชื้น

[01:34:26] แล้วเล่าเรื่องราวอย่างละเอียดว่าเดิมที

[01:34:29] ดินแดนต้าฮวงนี้ไม่มีประตูต้าฮวงหรอกหลาย

[01:34:31] พันปีก่อนข้าก็จำไม่ได้ว่ากี่ปีแล้วแต่

[01:34:33] ต้าฮวงวงก่อกบฏตั้งตนเป็นราชสำนักและต่อ

[01:34:35] ต้านราชสำนักเต๋าอย่างเปิดเผยราชสำนัก

[01:34:38] เต๋าจึงส่งทหารเต๋าไปปราบปรามต้าหวง

[01:34:40] สงครามครั้งนั้นกินเวลานานมากคาดว่าไม่

[01:34:42] ต่ำกว่าหลายร้อยปีจึงจะสงบลงอย่างสมบูรณ์

[01:34:45] หลังจากนั้นราชอำนาจของต้าฮวงก็ล่มสลาย

[01:34:48] กองกำลังกบฏถูกปราบปรามราชสำนักเต๋าเพื่อ

[01:34:51] เสริมสร้างการควบคุมต้าฮวงจึงบังคับตั้ง

[01:34:53] สำนักที่ขึ้นตรงกับราชสำนักเต่าที่ต้าฮวง

[01:34:56] และสำนักนี้ก็ใช้ชื่อต้าฮวงโดยตรงจุด

[01:34:59] ประสงค์ก็คือเพื่อกดดันราชวงศ์ต้าฮวงที่

[01:35:00] เหลืออยู่และบรรดาอ๋องของต้าห่วงแน่นอน

[01:35:03] ว่ายังมีอีกคำกล่าวหนึ่งคือเพื่อกฎโชค

[01:35:05] ชะตาของต้าฮวงดินแดนบรรพบุรุษที่ราชวงศ์

[01:35:09] ต้าฮวงอาศัยอยู่มาหลายชั่วอายุคนก็เป็น

[01:35:11] เพียงสำนักหนึ่งของราชสำนักเต่าเท่านั้น

[01:35:13] เมื่อเป็นเช่นนี้เจ้าจะยังมีหน้ามาตั้งตน

[01:35:15] เป็นฮ่องเต้ได้อย่างไรตลอดหลายปีที่ผ่าน

[01:35:19] มาประตูต้าฮวงก็เฝ้ารักษาอยู่ตามเขตแดน

[01:35:21] ต่างๆของต้าฮวงและดินแดนของชนเผ่าป่า

[01:35:23] เถื่อนต่างๆหลายแห่งก็มีการจัดตั้งสาขา

[01:35:26] ประตูต้าฮวงขึ้นมาเมืองต้าโม่ระดับ 4 ก็

[01:35:29] เป็นเขตปกครองที่ใหญ่ที่สุดนอกเหนือจาก

[01:35:31] เมืองต้าฮวงที่เป็นที่ตั้งของประตูต้าฮวง

[01:35:33] โม่ฮาวาถามว่าประตูต้าฮวงเป็นแบบนี้แค่

[01:35:36] ระดับ 4 เองเหรอครับคนเดินเรือผู้เฒ่า

[01:35:38] เหลือบมองโม่ฮวา

[01:35:40] อะไรคือแค่ระดับ 4 ปากกล้าขนาดนี้ดูถูก

[01:35:44] ระดับ 4 เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะของ

[01:35:45] สำนักใหญ่ระดับ 5 หรือไงโมฮาวาไม่ได้พูด

[01:35:48] อะไรคนเดินเรือผู้เฒ่าจึงอธิบายว่าเจ้า

[01:35:51] ยังเด็กบางสิ่งบางอย่างเจ้ายังไม่เข้าใจ

[01:35:53] การจัดอันดับในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนี้

[01:35:55] ไม่ใช่การนับนิ้ว 1 2 3 4 5 แล้วก็

[01:35:57] ขึ้นไปง่ายๆแบบนั้นหรอกนะยิ่งสูงยิ่งหนาว

[01:36:00] โดยเฉพาะสำนักเมื่อถึงระดับ 5 ความหมายก็

[01:36:02] จะแตกแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิงอำนาจมัน

[01:36:04] ใหญ่เกินไปราชสำนักเต๋าไม่มีทางให้ประตู

[01:36:06] ต้าฮวงเป็นระดับ 5 หรอกสมัยนี้ราชสำนัก

[01:36:09] เต๋าไม่ลดระดับเจ้าก็ดีแล้วโดยพื้นฐาน

[01:36:11] แล้วอย่าหวังว่าจะได้เลื่อนเป็นระดับ 5

[01:36:12] อีกเลยยิ่งไปกว่านั้น 1 ตำแหน่ง 1 คนไม่

[01:36:15] มีตำแหน่งให้เจ้าหัวโตไปก็ไม่มีประโยชน์

[01:36:18] และเจ้าต้องรู้ว่าระดับ 5 ที่อยู่ใกล้

[01:36:19] เต๋าโจและบางเขตใหญ่ๆกับระดับ 5 ของต้า

[01:36:21] ฮวงที่อยู่ห่างไกลจากจักรพรรดิฟ้าดินนั้น

[01:36:23] ไม่ใช่แนวคิดเดียวกันเลยหากให้ประตูต้า

[01:36:26] ฮวงเป็นระดับ 5 จริงๆก็เท่ากับสร้างยักษ์

[01:36:28] ใหญ่ขึ้นมาที่ต้าฮวงซึ่งจะควบคุมไม่ได้

[01:36:30] เลยดังนั้นตลอดหลายปีที่ผ่านมาประตูต้า

[01:36:33] ฮวงก็ยังคงเป็นระดับ 4 แต่ระดับ 4 นี้

[01:36:36] เป็นระดับ 4 ที่แข็งแกร่งในดินแดนชายแดน

[01:36:37] มีอิทธิพลมากและแข็งแกร่งมากคนเดินเรือ

[01:36:40] ผู้เ้าเล่าเรื่องราวอย่างไม่ปิดบังโม่ฮา

[01:36:41] ใจสั่นเล็กน้อยประตูต้าฮวงเขาจำได้ว่า

[01:36:45] เพื่อนเล่นสมัยเด็กของเขาต้าหู่และอีก 2

[01:36:46] คนได้เข้าเป็นศิษย์ของสำนักประตูต้าฮวง

[01:36:48] ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้เลยว่าประตูต้าฮวงจะ

[01:36:50] เก่งกาดขนาดนี้ถ้าอย่างนั้นการที่เขาจะไป

[01:36:53] เมืองต้าโม่ต่อไปจะได้เจอต้าหู่และอีก 2

[01:36:55] คนหรือไม่มีเรื่องบางอย่างล่าช้าไปหน่อย

[01:36:57] เลยลงช้าขออภัยด้วยครับจบบทจบตอนแล้ว

[01:37:00] สามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์

[01:37:02] หน้าช่องบทที่ 1145 เมืองต้าโม่ต้าหูกับ

[01:37:06] พวกเขาน่ะเมื่อนึกถึงเรื่องราวเล็กๆน้อยๆ

[01:37:08] ที่เติบโตมาด้วยกันทั้งการเดินตลาดดูงิ้ว

[01:37:10] และพูดคุยเรื่องสัพเพเหระเมื่อนึกถึงพี่

[01:37:13] น้อง 3 คนนั้นที่แอบขโมยไก่ฟ้าของผู้

[01:37:14] อาวุโสมาปิ้งให้เขากินเมื่อนึกถึงต้าหู

[01:37:16] กับพวกที่คอยปกป้องเขาเวลาทะเลาะกับคน

[01:37:18] อื่นเมื่อนึกถึงเด็กทั้ง 3 ที่แบกรับภาระ

[01:37:21] ชีวิตและภาพที่พวกเขากลับมาบ้านพร้อม

[01:37:23] เลือดเนื้อจากการล่าอสูรที่ภูเขาต้าเฮย

[01:37:25] เป็นครั้งแรกใจของโม่ฮาวะรู้สึกอบอุ่นแต่

[01:37:28] ก็เจ็บปวดเล็กน้อยนับดูแล้วก็หลายปีแล้ว

[01:37:30] ที่ไม่ได้เจอพี่น้องต้าหู่ 3 คนเฒ่าแก่

[01:37:32] เรือเห็นสีหน้าของโม่ฮวาจึงถามว่าเจ้า

[01:37:35] กำลังคิดอยู่ใช่ไหมว่าจะเข้าสำนักต้าหวง

[01:37:36] ได้หรือเปล่าสายตาของโม่ฮวาเปลี่ยนไปเล็ก

[01:37:39] น้อยเขาถามว่าข้าทำได้หรือขอรับเท่าแก่

[01:37:42] เรือส่ายหน้าเจ้าหนุ่มเอ๋ยแม้เจ้าจะมีพละ

[01:37:45] กำลังแต่กำเนิดและมีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญ

[01:37:47] เพียรร่างกายอยู่บ้างแต่เจ้าก็อายุเกิน 20

[01:37:49] แล้วซึ่งถือว่าเลยช่วงเริ่มต้นของการ

[01:37:50] บำเพ็ญเพียรไปแล้วอายุการบำเพ็ญเพียรของ

[01:37:52] เจ้าจึงไม่ค่อยเหมาะสมนักอีกอย่างสำนัก

[01:37:55] ต้าหวงเป็นสำนักระดับใดกันนั่นคือสำนัก

[01:37:57] ระดับ 4 ที่อยู่ภายใต้การดูแลโดยตรงของ

[01:37:59] ราชสำนักเต๋าเป็นสำนักระดับอันดับ 4 ที่

[01:38:01] แข็งแกร่งซึ่งคอยควบคุมราชวงศ์ต้าหวงถ้า

[01:38:04] ไม่มีภูมิหลังครอบครัวไม่มีรากวิญญาณชั้น

[01:38:06] เลิศและไม่มีโชคชะตาติดตัวจะเข้าสำนักได้

[01:38:08] ยังไงส่วนเจ้าเฒ่าแก่เรือพิจารณาโม่ฮวาก

[01:38:12] ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้าแม้พรสวรรค์ในการ

[01:38:14] บำเพ็ญเพียรร่างกายจะพอใช้ได้แต่ราก

[01:38:16] วิญญาณไม่ดีอย่างไรก็เข้าไม่ได้แน่นอน

[01:38:18] โม่ฮวายยิ้มเล็กน้อยไม่ได้รู้สึกโกรธ

[01:38:20] เคืองเมื่อก่อนตอนที่เขาอยู่ในเขตเฉียน

[01:38:23] เสวียโจเขาถูกปฏิเสธจากสำนักต่างๆมามาก

[01:38:25] เกินไปแล้วในใจเขาก็รู้ดีว่าด้วยภูมิหลัง

[01:38:27] ครอบครัวและรากวิญญาณของเขาโดยปกติแล้ว

[01:38:29] ไม่มีทางที่จะก้าวข้ามข้ามธรณีประตูของ

[01:38:31] สำนักใหญ่เหล่านี้ได้เลยเมื่อคิดเช่นนี้

[01:38:34] บุญคุณของสำนักเทศวีที่มีต่อเขาก็ยิ่งมี

[01:38:37] ค่ามากขึ้นแต่จู่ๆสายตาของโม่ฮวาก็

[01:38:39] เปลี่ยนไปเล็กน้อยเขานึกถึงปัญหาหนึ่ง

[01:38:40] ขึ้นมาได้ไม่มีภูมิหลังครอบครัวไม่มีราก

[01:38:43] วิญญาณชั้นเลิศพี่น้องต้าหู่ 3 คนถูก

[01:38:45] เลือกให้เข้าสำนักต้าหวงได้อย่างไรพี่

[01:38:48] น้องต้าหู่ 3 คนก็เหมือนกับเขาเป็นผู้

[01:38:50] บำเพ็ญเพียรไร้สังกัดรากวิญญาณดีกว่าเขา

[01:38:52] เล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ดีกว่ามากนักทั้งหมด

[01:38:53] อยู่ในระดับกลางๆสิทธิ์ที่มีคุณสมบัติ

[01:38:55] เช่นนี้มีอยู่มากมายในโลกบำเพ็ญเพียรเหตุ

[01:38:58] ใดผู้อาวุโสของสำนักต้าหวงจึงรับพวกเขา

[01:39:00] เป็นศิษย์ใจของโม่ฮวาสั่นสถานเล็กน้อยเขา

[01:39:03] รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆแต่เขาไม่เข้าใจ

[01:39:05] สถานการณ์ของสำนักต้าหวงและตอนนี้ก็ไม่มี

[01:39:08] หลักฐานมากพอที่จะคาดเดาโมฮาวาหันไปมอง

[01:39:11] เท่าแก่เรือเห็นเท่าแก่เรือดื่มเหล้า

[01:39:12] คุณภาพต่ำจนแก้มดำแดงมีความอิสระและแข็ง

[01:39:15] แกร่งที่อธิบายไม่ถูกใจของเขาขยับเล็ก

[01:39:16] น้อยจึงถามว่าท่านไม่กังวลหรือขอรับกังวล

[01:39:20] อะไรเท่าแก่เรือถามโมฮาวากล่าวว่าเมื่อ

[01:39:23] ทหารป่าเถื่อนของต้าหวงบุกมาถึงเมืองต้า

[01:39:25] โม่บริเวณนี้จะได้รับผลกระทบจากสงครามทัน

[01:39:27] ทีมีผู้บาดเจ็บล้มตายมากมายเท่าแก่เรือ

[01:39:30] โบกมือไกลเกินไปไกลเกินไปสงครามไกลเกินไป

[01:39:34] หรือขอรับไม่ใช่เถ้าแก่เรือจิบเล่าช้าๆ

[01:39:37] แล้วกล่าวว่าพวกเราผู้บำเพ็ญเพียงยากจน

[01:39:39] เหล่านี้ใช้ชีวิตไปวันๆในทะเลทรายแห่งนี้

[01:39:41] บางทีอาจจะตายไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้บาง

[01:39:43] ครั้งเหนื่อยเกินไปล้มตัวลงนอนก็ตายไป

[01:39:45] อย่างไม่รู้สาเหตุวันนี้ยังหายใจอยู่แต่

[01:39:47] วันพรุ่งนี้ก็ไม่แน่ว่าจะได้เห็นพระ

[01:39:49] อาทิตย์ขึ้นดังนั้นไม่ว่าทหารป่าเถื่อนจะ

[01:39:52] มาหรือไม่ก็ไม่ส่งผลต่อการตายของเราข้า

[01:39:54] ถึงบอกว่าคิดเรื่องนี้ไกลเกินไปยิ่งไป

[01:39:56] กว่านั้นใบหน้าของเถ้าแก่เรือเผยรอยยิ้ม

[01:39:59] แปลกแปลกที่แฝงความยินดีหากทหารป่าเถื่อน

[01:40:02] มาพวกเขาก็จะปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่า

[01:40:04] เทียมกันเห็นใครก็ฆ่าคนนั้นพวกเราคนจนก็

[01:40:06] ฆ่าพวกคุณชายคุณหนูผู้มั่งคั่งก็ฆ่าพวก

[01:40:09] เราไม่มีอะไรเลยถูกฆ่าก็ถือเป็นการปลด

[01:40:11] ปล่อยส่วนพวกชนชั้นสูงที่จมอยู่ในความสุข

[01:40:13] สบายทุกวันหากถูกข้านั่นแหละคือความสิ้น

[01:40:15] หวังที่แท้จริงเมื่อคิดเช่นนี้ข้าก็ไม่

[01:40:18] รู้สึกว่าขาดทุนเลยกับรู้สึกว่าได้กำไร

[01:40:20] เสียอีกใบหน้าของเถ้าแก่เรือที่ผ่านร้อน

[01:40:22] ผ่านหนาวมามากเผยรอยยิ้มที่ไม่อาจบอกได้

[01:40:24] ว่าเป็นความชาชินหรือความปล่อยวางโม่ฮวา

[01:40:26] นิ่งเงียบลมทรายพัดมาจากที่ไกลไปไกลปปน

[01:40:29] ด้วยเม็ดทรายอย่าป้านบาตใบหน้าให้ความรู้

[01:40:31] สึกเจ็บปวดที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ในขณะ

[01:40:33] นั้นเรือทรายก็สั่นสะเทือนเท่าแก่เรือ

[01:40:36] กระโดดขึ้นทันทีและสบถว่าแย่แล้วสวยแล้ว

[01:40:38] ไม่รู้ไปชนอะไรเข้าอีกแล้วเขาหันกลับมา

[01:40:41] ส่ายหน้าให้โม่ฮวาดูสิชีวิตก็เป็นแบบนี้

[01:40:43] แหละสะดุดล้มไปเรื่อยๆยังไม่ทันตายด้วย

[01:40:45] น้ำมืดทหารป่าเถื่อนก็ตายในทะเลทรายเสีย

[01:40:47] ก่อนแล้วเฒ่าแก่เรือรีบวิ่งไปที่หัวเรือ

[01:40:50] ตรวจสอบดูแล้วดูเหมือนจะเป็นหินโสโครกใน

[01:40:52] ทะเลทรายที่ชนเข้ากับท้องเรือเขาจึงถอน

[01:40:54] หายใจโล่งมอกจากนั้นก็รีบวุ่นวายหาคนมา

[01:40:56] ซ่อมแซมเสียงอึทึกครึกโครมไปหมดส่วนโม่

[01:40:58] โฮวายืนอยู่บนดาดฟ้ามองดูทรายสีเหลืองที่

[01:41:01] ปลิวเต็มท้องฟ้าและผู้คนที่พยายามเอา

[01:41:03] ชีวิตรอดในทะเลทรายนั้นเขาก็ถอนหายใจเบาๆ

[01:41:05] หลังจากนั้นการเดินทางก็ราบรื่น

[01:41:07] อุบัติเหตุเดียวที่เจอคือกลุ่มโจรทะเล

[01:41:09] ทรายกลุ่มใหญ่ประมาณ 20-30 คนก่อนหน้านี้

[01:41:11] โจรทะเลทรายที่กระจัดกระจายกันอยู่เป็น

[01:41:13] เพียงพวกสอดแนมเมื่อมาถึงปากทางทรายแคบๆ

[01:41:16] โจรทะเลทรายจำนวนมากขึ้นก็ล้อมเข้ามา

[01:41:18] อย่างเป็นธรรมชาติทั้งสองฝ่ายพูดคุยกัน

[01:41:20] 2-3 ประโยคแต่ก็ไม่สามารถตกลงกันได้การ

[01:41:22] ต่อสู้จึงประตุขึ้นทันทีสำหรับเถ้าแก่

[01:41:25] เรือนี่เป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากและ

[01:41:27] อันตรายอย่างยิ่ง

[01:41:28] มันเกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของเรือ

[01:41:30] ทรายและชีวิตของคนทั้งลำเรือเขาไม่กล้า

[01:41:32] ประมาทเลยแม้แต่น้อยมือเท้าของเขาสั่น

[01:41:34] เล็กน้อยส่วนโม่ฮวามีสีหน้าสงบเพราะโจร

[01:41:37] ทะเลทรายที่มาปล้นครั้งนี้ผู้บำเพ็ญเพียร

[01:41:39] ที่มีพลังสูงสุดก็แค่ขั้นสร้างหลักฐาน

[01:41:41] ช่วงกลางเท่านั้นถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาก็คง

[01:41:42] ฆ่าพวกมันได้หมดคนเดียวแต่ตอนนี้ทำให้เขา

[01:41:45] ต้องบำเพ็ญเพียรและควบคุมตัวเองดังนั้น

[01:41:48] โม่ฮวาผู้บำเพ็ญเพียรร่างกายที่มีผิวสี

[01:41:50] ทองแดงก็เหมือนกับช่างเรือขั้นหลอมรวม

[01:41:52] ปรานคนอื่นๆถือไม้กระบองเข้าต่อสู้ประชิด

[01:41:54] กับโจรทะเลทรายหมัดต่อหมัดเท้าเตะลมไม้

[01:41:57] กระบองในมือฟาดฟันอย่างรวดเร็วทำให้โจร

[01:41:59] ทะเลทรายแต่ละคนถูกตีจนหน้าตาบวมชะโม่ฮวา

[01:42:02] ในที่สุดก็ได้สัมผัสประสบการณ์การเป็นผู้

[01:42:04] บำเพ็ญเพียรร่างกายการต่อสู้ครั้งนี้แม้

[01:42:07] จะดูไม่ซับซ้อนแต่โมฮวาก็รู้สึกสนุกกับ

[01:42:09] การต่อสู้มากแน่นอนว่าโมฮวาเพียงแค่หยุด

[01:42:12] ไว้แค่นั้นโดยการส่งพลังเข้าไปในข้อต่อ

[01:42:14] ของโจรทะเลทรายทำลายเส้นชีพผจรของพวกเขา

[01:42:18] สุดท้ายก็ให้องค์ครักและช่างเรือคนอื่นๆ

[01:42:20] บนเรือร่วมมือกันสังหารโจรทะเลทรายหลัง

[01:42:22] จากการต่อสู้ที่ดุเดือดโจรทะเลทรายก็พ่าย

[01:42:24] แพ้ทั้งหมดหัวหน้าโจรทะเลทรายขั้นสร้าง

[01:42:27] หลักฐานช่วงกลางก็ถูกโม่ฮวาใช้วิชาไข้กลว

[01:42:29] วารีสงบตรึงไว้โดยไม่ให้ใครเห็นและอาศัย

[01:42:31] ความชุดละมุนใช้วิชาคมมีดทองกรีดนอกจาก

[01:42:34] นั้นก็ถูกเท่าแก่เรือและองคขั้นสร้างหลัก

[01:42:36] ฐานอีก 2-3 คนรุมสังหารในที่สุดความ

[01:42:39] วุ่นวายก็สงบลงเท่าแก่เรือดีใจจนเนื้อ

[01:42:41] เต้นตอนเจอโจรทะเลทรายเขาก็เตรียมใจรับ

[01:42:43] สถานการณ์ที่เลวร้ายแล้วแต่ไม่คิดว่าจะ

[01:42:46] พลิกผันพวกเขาชนะได้แถมยังชนะเกือบหมดไม่

[01:42:48] มีใครตายเลยนี่มันสวรรค์คุ้มครองจริงๆ

[01:42:51] เท่าแก่เรือสั่งให้คนยึดถุงเก็บของของโจร

[01:42:53] ทะเลทรายหรือเรือของโจรทะเลทรายทั้งหมด

[01:42:55] จากนั้นก็โยนโจรทะเลทรายที่เหลือลงไปใน

[01:42:57] ทะเลทรายผู้บำเพ็ญเพียรที่ขับเรือเหล่า

[01:43:00] นี้ไม่ต้องการเห็นเลือดแต่โจรทะเลทราย

[01:43:02] เหล่านี้หากปล่อยไว้ก็จะเป็นภัยจึงทำได้

[01:43:04] เพียงโยนพวกเขาลงทะเลทรายให้ทะเลทรายพร่า

[01:43:06] ชีวิตพวกเขาไปหลังจากนั้นเถ้าแก่เรือก็

[01:43:09] เริ่มจัดงานฉลองแน่นอนว่าไม่ได้ใหญ่โต

[01:43:10] อะไรมากเพียงแค่ช่างเรือมารวมตัวกันแต่ละ

[01:43:12] คนได้หินวิญญาณ 2-3 ก้อนได้เนื้อแห้งและ

[01:43:14] เหล้าแรงๆ 1 กาทั้งหมดนี้ถือเป็นของที่

[01:43:17] ได้จากการรบช่างเรือต่างดีใจใบหน้าแดงกับ

[01:43:19] สะท้อนแสงไฟระหว่างงานเลี้ยงเท่าแก่เรือ

[01:43:22] อกของโมฮวาชื่นชมความกล้าหาญของโมฮวาใน

[01:43:25] การต่อสู้กับโจรบนทะเลทรายเมื่อกลางวัน

[01:43:27] อย่างมากอายุน้อยกล้าหาญไม่กลัวไม่กลัว

[01:43:29] ตายเก่งมากแต่มีอย่างหนึ่งคือมือยังไม่

[01:43:32] หนักพอหลายครั้งที่ไม้กระบองของเจ้า

[01:43:34] สามารถแทงคนตายได้เลยแต่เจ้าก็ไม่ได้แทง

[01:43:37] ในสถานการณ์ความเป็นความตายความลังเลเช่น

[01:43:39] นี้เป็นข้อห้ามร้ายแรงครั้งหน้าจำไว้ให้

[01:43:41] ดีอย่าใจอ่อนคนข้าก็ต้องฆ่าเจ้ายังเด็ก

[01:43:43] เกินไป่าน้อยเกินไปถึงได้เป็นแบบนี้มา

[01:43:46] ดื่มโมฮวาถือแก้วเล่ายิ้มอย่างช่วยไม่ได้

[01:43:49] หลังจากการต่อสู้ครั้งใหญ่บวกกับงาน

[01:43:51] เลี้ยงฉลองการรอดชีวิตบรรยากาศก็ครึก

[01:43:53] ครื้นมากแม้ว่าอาหารและเครื่องดื่มจะ

[01:43:55] คุณภาพต่ำแต่ทุกคนก็พอพอใจแต่งานเลี้ยงก็

[01:43:58] ไม่ได้ดำเนินไปนานนักเพราะนี่คือกลางทะเล

[01:43:59] ทรายอันตรายรอบด้านทุกคนก็เป็นช่างเรือ

[01:44:01] ยังต้องขับเรือต่อไปหลังจากนั้นเรือทราย

[01:44:04] ก็แล่นต่อไปมุ่งหน้าสู่เมืองต้าโม่โจร

[01:44:07] ทะเลทรายกลุ่มใหญ่ที่สุดถูกสังหารไปแล้ว

[01:44:09] ส่วนอสูรทรายตามทางก็แค่ระมัดระวังหน่อย

[01:44:11] คิดไปคิดมาก็ไม่มีอุปสรรคอื่นอีกแล้วแม้

[01:44:14] ว่าทรายสีเหลืองจะปริ่นเต็มท้องฟ้าสภาพ

[01:44:16] แวดล้อมจะเลวร้ายแต่จิตใจของทุกคนก็ค่อยๆ

[01:44:18] ผ่อนคลายลงในลมทรายที่อยู่ไกลออกไปโครง

[01:44:21] ร่างอันยิ่งใหญ่ของเมืองต้าโม่ก็ปรากฏให้

[01:44:23] เห็นล่างๆแล้วแต่ในขณะนั้นเรือทรายกลับ

[01:44:25] หยุดนิ่ง

[01:44:26] เถ้าแก่เรือไปตรวจสอบดูแล้วก็ตกใจเมื่อพบ

[01:44:28] ว่าท้องเรือทรายมีรอยแตกตั้งแต่เมื่อไหร่

[01:44:30] ก็ไม่รู้ไม่รู้ว่าไปชนหินโสโครกที่ไหนตาม

[01:44:33] ทางหรือถูกจงอยปากแหลมของสัตว์อสูรเจาะ

[01:44:35] หรือถูกโจรทะเลทรายทำลายระหว่างการต่อสู้

[01:44:37] รอยแผลนี้เล็กมากจึงไม่มีใครสังเกตเห็น

[01:44:40] แต่การเดินทางระยะไกลในที่สุดก็พังลงและ

[01:44:43] พังลงก่อนที่จะถึงจุดหมายปลายทางเสียอีก

[01:44:44] ตอนนี้เรือไม่เคลื่อนที่แล้วและดูเหมือน

[01:44:46] จะค่อยๆจมลงรอบๆก็ไม่มีเรือทรายลำอื่นที่

[01:44:49] จะช่วยพวกเขาได้แม้จะมีเรือทรายแล่นผ่าน

[01:44:51] มาแต่ความจุผู้โดยสารก็มีจำกัดเป็นไปไม่

[01:44:53] ได้ที่จะช่วยผู้บำเพ็ญเพียรทั้งลำเรือของ

[01:44:55] พวกเขาได้สีหน้าของผู้บำเพ็ญเทียนบนเรือ

[01:44:58] ต่างหวาดกลัวเล็กน้อยเท่าแก่เรือก็อดไม่

[01:45:00] ได้ที่จะกระวนกระวายใบหน้าเผยรอยิ้มขม

[01:45:02] ขื่นแน่นอนว่าถ้าโชคดีหน่อยหลังจากนั้นก็

[01:45:04] จะซวยหนักโม่ฮวาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้ว

[01:45:07] กล่าวว่าเถ้าแก่เรือหรือว่าข้าจะลงไปดู

[01:45:09] ที่ท้องเรดีขอรับเถ้าแก่เรือมองโมฮวาเจ้า

[01:45:13] โม่ฮวากล่าวว่าข้าพอจะรู้เรื่องไข้กลบ้าง

[01:45:15] บางทีอาจจะซ่อมแซมชั่วคราวได้เถ้าแก่เรา

[01:45:17] ยังคงไม่ค่อยเชื่อจะรู้เรื่องค่ายกลหรือ

[01:45:20] เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรร่างกายยังเรียน

[01:45:22] ค่ายกลอีกหรือผู้บำเพ็ญเพียรร่างกายมี

[01:45:24] สมองแบบนั้นด้วยหรือโมฮวาพยักหน้าข้าต้อง

[01:45:27] หาเลี้ยงชีพดังนั้นจึงต้องเรียนรู้ทุก

[01:45:29] อย่างเถ่าแก่เรือไม่รู้จะพูดอะไรดีไข่กล

[01:45:32] เป็นสิ่งที่เรียนได้ง่ายๆเพื่อหาเลี้ยง

[01:45:33] ชีพหรือแต่มาถึงตอนนี้เขาก็ไม่มีทางเลือก

[01:45:36] อื่นแล้วยิ่งไปกว่านั้นตลอดทางเขาก็

[01:45:38] ประทับใจโม่ฮวามากและรู้ว่าโม่ฮวาไม่ใช่

[01:45:40] คนพูดพร้อยๆเอาเถอะเจ้าไปดูเถอะเถ่าแก่

[01:45:42] เรือถอนหายใจโม่ฮวาพยักหน้าแล้วเดินไปที่

[01:45:46] ห้องลับใต้ท้องเรือที่มีไข้กลวาสอยู่เถ่า

[01:45:47] แก่เรือก็เดินตามไปด้วยคนอื่นๆก็อยากไป

[01:45:49] แต่ถูกเถ่าแก่เรือห้ามไว้โดยปกติแล้วห้อง

[01:45:52] ลับนี้ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าเพื่อป้องกัน

[01:45:55] ไม่ให้ค่ายกลหลักของเรือทรายรั่วไหลเมื่อ

[01:45:56] มาถึงห้องลับเท่าแก่เรือใช้กุญแจหยกไข

[01:45:58] ประตูห้องลับค่ายกลหลักของเรือทรายก็

[01:46:01] ปรากฏต่อหน้าโมฮวาโมฮวาเห็นค่ายกลด้วยตา

[01:46:03] ตัวเองแล้วพยักหน้าเล็กน้อยมีเรื่องหนึ่ง

[01:46:05] ที่เขาไม่ได้บอกรอยแตกที่ท้องเรือทราย

[01:46:07] นั้นแท้จริงแล้วเขาเป็นคนทำจุดประสงค์ก็

[01:46:09] เพื่อให้เรือหยุดเขาจะได้ลงไปซ่อมค่ายกล

[01:46:12] และถือโอกาสตรวจสอบว่าค่ายกลที่เขาคำนวณ

[01:46:14] ด้วยเคล็ดวิชาเทียนเหยี่ยนมีข้อบกพร่อง

[01:46:16] หรือไม่แน่นอนว่าเขาไม่ได้ตั้งใจทำลายมัน

[01:46:19] เรือทรายลำนี้ถูกใช้งานมานานเกินไปผ่าน

[01:46:21] อุปสรรคมามากมายแม้เขาจะไม่ลงมือทำอะไรก็

[01:46:23] คงจะพังในการเดินทางอีก 2-3 ครั้งตอนนี้

[01:46:25] มันพังแล้วเขาก็ยังสามารถช่วยซ่อมแซมให้

[01:46:27] ได้มิฉะนั้นหากในการเดินทางอีก 2-3 ครั้ง

[01:46:30] ข้างหน้าเขาไม่อยู่และเรือพังอีกครั้งคน

[01:46:32] ทั้งลำเรือของเถ่าแก่เรือก็คงจะจมทรายตาย

[01:46:35] ผู้บำเพ็ญเทียนไร้สังกัดมีชีวิตที่ยาก

[01:46:37] ลำบากแต่การตายนั้นง่ายดายเหลือเกิน

[01:46:38] โม่ฮวาถอนหายใจเบาๆแล้วจ้องมองค่ายกลภาย

[01:46:41] ในเรือทรายตอนนี้ปรากฏต่อสายตาเขาแล้วและ

[01:46:44] โมฮวาตาคมก็พบข้อความอธิบายเล็กๆบรรทัด

[01:46:46] หนึ่งที่มุมแผนผังค่ายกลที่เก่าและถูกลม

[01:46:48] ทรายกัดกร่อนในข้อความนั้นมีชื่อค่ายกล

[01:46:50] ที่ใช้กับเรือทรายซึ่งสามารถข้ามทะเลทราย

[01:46:52] ได้ค่ายกลผิงหิงซาโมหฮวาดได้จำชื่อนี้ไว้

[01:46:55] ในใจแล้วพิจารณาไข้กลคร่าวๆจากนั้นกล่าว

[01:46:57] ว่าเถ้าแก่เรววางใจเถอะขอรับไข้กลนี้ข้า

[01:47:00] พอจะรู้บ้างเถ้าแก่เรือยังคงไม่ค่อยเชื่อ

[01:47:03] แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจาก

[01:47:04] เชื่อโมฮวาจึงกล่าวว่าถ้าอย่างนั้นข้า

[01:47:07] โมฮวากล่าวว่าข้าต้องใช้เวลาสักพักเท่า

[01:47:10] แก่เรือพยักหน้าแล้วปล่อยให้โมฮวาอยู่คน

[01:47:12] เดียวในห้องลับส่วนตัวเองก็ไปเฝ้าประตู

[01:47:14] นี่เป็นกฎนายต้าเฟิงตู้เมื่อปรมาจารย์

[01:47:17] ค่ายกลของตระกูลต่างๆวาดค่ายกลจะไม่

[01:47:19] อนุญาตให้ผู้อื่นเฝ้าดูเพื่อป้องกันไม่

[01:47:21] ให้ลวดลายค่ายกลรั่วไหลเท่าแก่เรือรู้กฎ

[01:47:23] นี้ดีแม้ว่าโมฮวาจะเป็นลูกจ้างชั่วคราว

[01:47:25] ของเขาแต่การที่เขาสามารถวาดค่ายกลได้ก็

[01:47:28] ต้องให้ความเคารพเขาก็ไม่กลัวว่าโมฮวาจะ

[01:47:30] เล่นตุกติดทุกคนอยู่บนเรือลำเดียวกันหาก

[01:47:32] จะตายก็ตายพร้อมกันหลังจากนั้นโม่ฮวาใช้

[01:47:34] เวลา 1 ก้านธูปวาดไข้กลในห้องลับเสร็จ

[01:47:36] แล้วก็ปิดห้องลับจากนั้นก็บอกเถ้าแก่เรือ

[01:47:38] ว่าเรียบร้อยแล้วขอรับเถ้าแก่เรือตกใจ

[01:47:41] เสร็จแล้วหรือโมฮวาพยักหน้าลองออกเรือดู

[01:47:45] ขอรับเถ่าแก่เรือทั้งสงสัยทั้งเชื่อแต่ก็

[01:47:47] ทำตามที่โมฮวาบอกกลางใบเรือจุดหินวิญญาณ

[01:47:50] เรือทรายที่เคยติดอยู่ในทะเลทรายก็ส่อง

[01:47:52] แสงว่าปลากับปลาที่กระโดดออกจากทรายพุ่ง

[01:47:53] ไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เร็วกว่าเดิม

[01:47:55] มากเท่าแก่เรือทั้งตกใจและดีใจช่างเรือ

[01:47:58] และผู้โดยสารทั้งลำเรือต่างยิ้มแย้ม

[01:48:00] แจ่มใสอาศัยลมที่พัดดีเท่าแก่เรือตั้งใจ

[01:48:03] บังคับหางเสือไม่ถึง 1 ชั่วโมงเรือทรายก็

[01:48:05] แล่นตามลมมาถึงเมืองต้าโม่กำแพงเมืองต้า

[01:48:07] โม่สูงตระหง่านยิ่งใหญ่และโออาบริเวณท่า

[01:48:10] เรือมีเรือทรายขนาดเล็กใหญ่จอดอยู่มากมาย

[01:48:12] เรือของเถ่าแก่เรือแทบจะเป็นลำที่เล็กที่

[01:48:13] สุดในบรรดาเรือเหล่านั้นแต่เรือลำนี้

[01:48:16] สำหรับเขาแล้วมันคือความเป็นความตายแทบจะ

[01:48:18] เป็นทั้งหมดของชีวิตเขาเมื่อเรือเทียบท่า

[01:48:21] อย่างแท้จริงห่างไกลจากลมทรายอันกว้าง

[01:48:22] ใหญ่ก้อนหินในใจของเถ้าแก่เรือก็หล่นลงมา

[01:48:24] จริงๆในเวลานั้นเขาก็นึกถึงเรื่องหนึ่ง

[01:48:27] ขึ้นมาได้เขามองหาโมฮวาในฝูงชนอยู่นานแต่

[01:48:29] กลับไม่เห็นเงาของโม่ฮวาเลยถามไปทั่วก็

[01:48:31] ไม่มีใครบอกว่าเห็นเจ้าหนุ่มร่างผอมบาง

[01:48:34] หน้าตาหล่อเหลาดวงตาสดใสคนนั้นดูเหมือนจะ

[01:48:36] หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเท่าแก่เรือมีสี

[01:48:38] หน้าตกตะลึงช่างเรือคนอื่นๆก็มองหน้ากัน

[01:48:41] พูดแบบนี้ก็เหมือนกันนะตั้งแต่เจ้าหนุ่ม

[01:48:43] คนนี้วาดไข้กลเสร็จก็ไม่เห็นเขาอีกเลยไม่

[01:48:45] น่าจะพลัดตกทะเลทรายไปหรอกนะพูดอะไรเหลว

[01:48:48] ไหลแล้วคนเขาไปไหนล่ะทำไมถึงหายไปเฉยๆ

[01:48:51] หรือว่าเถ้าแก่เรือสีหน้าเคร่งขรึมสั่ง

[01:48:53] กำชับว่าเรื่องนี้ใครก็ห้ามพูดถึงไม่

[01:48:55] อย่างนั้นก็อย่าคิดที่จะกินข้าวกับข้าอีก

[01:48:58] ช่างเรือทั้งหลายได้ยินดังนั้นก็เงียบ

[01:49:00] เสียไม่กล้าพูดถึงอีกทุกคนพักผ่อนที่ท่า

[01:49:02] เรือเมืองต้าโม่ 2-3 วันแต่ไม่ได้เข้า

[01:49:04] เมืองผู้บำเพ็ญเพียงยากจนเหล่านี้ไม่ได้

[01:49:06] รับอนุญาตให้เข้าเมืองต้าโม่อีกอย่างพวก

[01:49:08] เขามีหินวิญญาณไม่กี่ก้อนเข้าเมืองไปก็

[01:49:10] ไม่มีประโยชน์พวกเขามีหน้าที่แค่ส่งคน

[01:49:12] อื่นมาที่เมืองต้าโม่เท่านั้นแต่เมือง

[01:49:14] เซียนขนาดใหญ่อย่างนี้ไม่ใช่ที่ที่พวกเขา

[01:49:16] จะอาศัยอยู่ได้หลายวันต่อมาพวกเขาได้พูด

[01:49:19] โดยสารรายย่อย 2-3 คนแล้วก็เดินทางกลับ

[01:49:21] ต้าเฟิงตู้ตามเส้นทางเดิมไม่รู้ว่าเป็น

[01:49:23] เพราะเรือทรายมั่นคงขึ้นและเร็วขึ้นหรือ

[01:49:25] ไม่การเดินทางครั้งนี้จึงราบรื่นขึ้น

[01:49:27] อย่างน่าประหลาดเมื่อกลับมาถึงต้าเฟิงตู้

[01:49:29] เถ้าแก่เรือคิดไปคิดมาก็ยังไม่วางใจจึงไป

[01:49:32] หาช่างผู้เฒ่าคนหนึ่งที่ทำงานซ่อมบำรุงใน

[01:49:33] อู่เรือให้เขาช่วยตรวจสอบเรือทรายของตน

[01:49:36] ช่างผู้เฒ่าทำงานในอู่เรือมา 150 ปีเป็น

[01:49:39] คนดื้อรั้นแต่ซื่อสัตย์ได้รับความเคารพ

[01:49:40] อย่างสูงเขาถอดเรือทรายของเถ้าแก่เรือออก

[01:49:43] แล้วบ่นอย่างรังเกียจว่าสิ่งนั้นเก่าแล้ว

[01:49:45] สิ่งนี้ฟุกกร่อนแล้วจนกระทั่งเขาเห็นค่าย

[01:49:47] กลบนเรือเขาก็ตกใจตาโตขึ้นมาทันทีเจ้า

[01:49:50] ค่ายกลนี้ได้มาจาก

[01:49:51] สีหน้าของเถ้าแก่เรือเปลี่ยนไปเล็กน้อย

[01:49:53] เขากระซิบถามว่าค่ายกลนี้เป็นอย่างไรบ้าง

[01:49:55] ขอรับเขาไม่เคยขีดเขียนลวดลายค่ายกลแม้

[01:49:58] แต่เส้นเดียวในชีวิตนี้จึงไม่รู้เรื่อง

[01:50:00] ค่ายกลเลยแม้แต่น้อยช่างผู้เฒ่าถอนหายใจ

[01:50:01] ลึกๆแล้วกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือว่านี่

[01:50:04] มันค่ายกลระดับ 2 ขั้นสูงเรือทรายขนาด

[01:50:07] ใหญ่หลายลำของอู่เรือยังไม่มีไข้กลที่ดี

[01:50:09] เท่านี้เลยดูแลรักษาให้ดีนะถ้าไม่มีอะไร

[01:50:11] ผิดพลาดรับรองว่าเจ้าจะมีอาชีพไปอีก 5-60

[01:50:13] ปีสบายๆหนังศีรษะของเถ้าแก่เรือชาไปชั่ว

[01:50:17] ขณะเขาตกตะลึงทันทีเขานึกถึงภาพลักษณ์ของ

[01:50:20] โมฮวาในใจแต่ไม่รู้ทำไมใบหน้าของโม่ฮวา

[01:50:22] ถึงได้เลือนรางไปบ้างแล้วแม้กระทั่งเขาก็

[01:50:24] จำไม่ได้แล้วว่าเจ้าหนุ่มคนนั้นพูดอะไร

[01:50:25] กับเขาบ้างคุยเรื่องอะไรกันบ้างนี่มันเจอ

[01:50:28] ผู้สูงส่งเข้าแล้วสิเฒ่าแก่เรือพึมพำด้วย

[01:50:30] สีหน้าตกใจอะไรนะช่างผู้เฒ่าถามเท่าแก่

[01:50:33] เรือส่ายหน้าไม่มีอะไรขอรับช่างผู้เฒ่าก็

[01:50:36] ไม่ได้พูดอะไรอีกเพียงแต่กำชับว่าเรื่อง

[01:50:39] นี้ข้าจะเก็บไว้ในใจเจ้าก็อย่าได้แพร่ง

[01:50:41] พรายออกไปเชียวไม่อย่างนั้นหลักการมีของ

[01:50:43] ล้ำค่าแต่กลับนำภัยมาสู่ตนเจ้าก็เข้าใจดี

[01:50:45] ใช่ไหมเฒ่าแก่เรือรีบกล่าวว่าขอรับขอบคุณ

[01:50:49] ท่านอาจารย์ผู้เฒ่าช่างผู้เฒ่าพยักหน้า

[01:50:51] แล้วกำชับเขาอีก 2-3 ประโยคก็จากไปเถ้า

[01:50:54] แก่เรือยังคงยืนอยู่ที่เดิมมองดูค่ายกล

[01:50:56] ที่มีลวดลายลึกซึ้งและชัดเจนบนเรือนิ่ง

[01:50:58] กันอยู่นานพอตกเย็นเถ่าแก่เรือก็แวะไปที่

[01:51:00] โรงเหล่าเป็นพิเศษครั้งนี้เขาแหกกดซื้อ

[01:51:02] เล้าดีครึ่งขวดเดินไปที่ริมทะเลทรายมองดู

[01:51:04] ทะเลทรายอันกว้างใหญ่แล้วเทเล่าดีที่ปกติ

[01:51:06] แล้วไม่กล้าดื่มลงไปในทะเลทรายพึมพำถอน

[01:51:09] หายใจว่าเจ้าหนุ่มเอ๋ยบุญคุณอันใหญ่หลวง

[01:51:11] นี้ข้าไม่มีอะไรจะตอบแทนขอเพียงเล่าเล็ก

[01:51:14] น้อยนี้อวยพรให้เจ้าหนุ่มราบเรื่อยตลอดไป

[01:51:17] เท่าแก่เรือที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนอวย

[01:51:18] พรจากระยะไกลในขณะนั้นเจ้าหนุ่มที่ได้รับ

[01:51:21] พรจากเถ้าแก่เรือกำลังทำงานจิปาถะอย่าง

[01:51:23] ขยันขันแข็งอยู่ในเมืองต้าโมกตั้งแต่เรือ

[01:51:26] ทรายเทียบท่าโม่ฮวาก็ซ่อนตัวแล้วขึ้นฝั่ง

[01:51:28] ไปทันทีหลังจากนั้นเขาก็หาโอกาสแฝงตัว

[01:51:30] เข้าไปในเมืองต้าโม่แต่เมืองต้าโม่ก็สม

[01:51:33] กลับเป็นเมืองเซียนระดับ 4 มันใหญ่โตม

[01:51:34] โหหลานจริงๆและเนื่องจากตั้งอยู่บริเวณ

[01:51:37] ชายขอบของต้าหวงจึงเป็นเมืองเซียงขนาด

[01:51:39] ใหญ่เพียงแห่งเดียวในรัศมีหมื่นลี้กำแพง

[01:51:41] เมืองสูงกว่าพื้นที่กว้างใหญ่กว่ามองไป

[01:51:42] สุดลูกหูลูกตาเห็นแต่พระราชวังและหอคอย

[01:51:45] สไตล์เต้าหวงซ้อนกันเป็นชั้นๆไม่เห็นขอบ

[01:51:46] เขตนี่แตกต่างจากเขตเฉียนเสวียโจโดยสิ้น

[01:51:49] เชิงเขตเฉียนเสวียโจแม้จะเป็นเขตระดับ 5

[01:51:53] แต่ก็รองรับตระกูลผู้บำเพ็ญและสำนักใหญ่

[01:51:54] มากเกินไปทำให้พื้นที่ใช้งานตึงตัวมากดัง

[01:51:56] นั้นเมืองเซียนภายในเขตจึงสร้างอย่าง

[01:51:58] ประณีตแต่ขนาดไม่ใหญ่ไม่ได้กว้างขวางและ

[01:52:01] ฟุ่มเฟือยเหมือนเมืองต้าโม่ด้วยเหตุนี้

[01:52:04] เมืองต้าโม่จึงเหมือนทะเลทรายจริงๆทำให้

[01:52:06] คนไม่สามารถหยั่งถึงขอบเขตได้การตามหา

[01:52:08] เสือตัวใหญ่ในเมืองต้าโม่ก็ไม่ต่างอะไร

[01:52:10] กับการงมเข็มในมหาสมุทรในขณะเดียวกัน

[01:52:13] โม่ฮวาก็สงสัยอย่างมากว่าเมืองต้าโม่แห่ง

[01:52:15] นี้เป็นเมืองเซียนที่ผู้บำเพ็ญเพียรรวม

[01:52:17] ตัวกันเมืองเซียนแบบนี้จะอนุญาตให้สัตว์

[01:52:18] อสุอสูรเข้ามาได้จริงหรือโดยเฉพาะอย่าง

[01:52:20] ยิ่งอสูรเสือที่แข็งแกร่งนอกจากเรื่อง

[01:52:23] เสือตัวใหญ่แล้วโมฮวาก็เคยคิดว่าจะไปถาม

[01:52:25] ที่สำนักต้าหวงดูว่าพอจะหาพี่น้องต้าหู่ 3

[01:52:28] คนเจอหรือไม่แต่คิดไปคิดมาก็ล้มเลิกไปตอน

[01:52:31] นี้เขามีสถานะพิเศษชะตาชีวิตของเขาไร้กาด

[01:52:33] หากไปเกี่ยวข้องกับต้าหู่และพวกก็อาจจะทำ

[01:52:35] ให้พวกเขาเดือดร้อนได้ยิ่งไปกว่านั้นต้า

[01:52:38] หู่และพวกก็มาจากครอบครัวยากจนการใช้

[01:52:40] ชีวิตในสำนักต้าหวงก็คงไม่ง่ายนักโม่ฮวา

[01:52:42] ทำได้เพียงปลอมตัวและซ่อนเร้นต่อไปคอยสืบ

[01:52:44] ข่าวในเมืองต้าโมกทั้งหาเบาะแสของเสือตัว

[01:52:47] ใหญ่และแอบสืบสถานการณ์ระหว่างราชสำสำนัก

[01:52:49] เต่ากับต้าหวงรวมถึงสถานการณ์การต่อสู้

[01:52:51] ระหว่างทหารเต่ากับทหารป่าเถื่อนของต้า

[01:52:53] หงส์หลายวันต่อมาโม่ฮวาก็พอจะเข้าใจ

[01:52:56] สถานการณ์การรบของต้าหวงในปัจจุบันบ้าง

[01:52:58] แล้วส่วนเบาะแสของเสือตัวใหญ่เขาก็ได้ยิน

[01:53:00] มาบ้างลานประลองศูนย์ในเมืองต้าโม่ดู

[01:53:03] เหมือนจะมีลานประลองอสูรใต้ดินขนาดใหญ่

[01:53:05] แห่งหนึ่งจบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุน

[01:53:08] เรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่

[01:53:11] 1146 เสือไร้กาดสิ่งที่เรียกว่าลาน

[01:53:13] ประลองอสูรคือสถานที่ที่ผู้บำเพ็ญเพียรชน

[01:53:16] ชั้นสูงใช้ชมการต่อสู้ของสัตว์อสูรเพื่อ

[01:53:18] ความบันเทิงและการพนันสัตว์อสูรกินคนการ

[01:53:21] ประลองอสูรจึงเป็นอันตรายอย่างยิ่งด้วย

[01:53:22] เหตุนี้การกระทำเช่นนี้จึงถูกห้ามในหลีโจ

[01:53:25] และแม้แต่เฉียนโจแม้จะไม่ได้มีคำสั่งห้าม

[01:53:28] อย่างชัดเจนแต่ก็จัดอยู่ในพื้นที่สีเทา

[01:53:31] แต่ต้าหวงเป็นสถานที่พิเศษมีสัตว์อสูรมาก

[01:53:33] มายผู้คนมีนิสัยป่าเถื่อนและข้อห้ามก็

[01:53:35] หย่อนยานทำให้ลามประลองอสูรใต้ดินเช่นนี้

[01:53:37] มีที่ยืนอย่างไรก็ตามการที่จะสามารถ

[01:53:40] เลี้ยงสัตว์อสูรเพื่อต่อสู้และสร้างความ

[01:53:42] บันเทิงในเมืองเซียนระดับ 4 ได้ธุรกิจสี

[01:53:44] เทาเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่กลุ่มอิทธิพลทั่ว

[01:53:46] ไปจะทำได้เบื้องหลังลานประลองอสูรแห่งนี้

[01:53:49] จะต้องมีผู้หนุนหลังที่มีอิทธิพลอย่างแน่

[01:53:51] นอนและโม่ฮวาเองก็ค้นพบร่องรอยพลังงานที่

[01:53:54] คุ้นเคยในลานประลองอสูรแห่งนี้ผ่านการสืบ

[01:53:56] สวนอย่างลับๆและวิชาทำนายกรรมร่องรอยพลัง

[01:54:00] งานนี้แฝงไปด้วยกลิ่นอายความดูร้ายซึ่ง

[01:54:02] เห็นได้ชัดว่าเกี่ยวข้องกับสัตว์อสูรที่

[01:54:03] แข็งแกร่งและคุ้นเคยตัวหนึ่งโมฮวาจึง

[01:54:06] พยายามหาวิธีแฝงตัวเข้าไปในลานประลองอสูร

[01:54:09] แต่ลานประลองอสูรแห่งนี้จัดขึ้นอย่างลับๆ

[01:54:11] ด้านนอกเป็นอาคารสัตว์วิญญาณซึ่งปกติจะมี

[01:54:14] การซื้อขายและฝากเลี้ยงสัตว์วิญญาณต่างๆ

[01:54:16] เพื่อบัง

[01:54:17] ค่ายกลโดยรอบจัดเตรียมไว้อย่างแน่นหนามี

[01:54:19] ครบทุกอย่างจิตวิญญาณไม่สามารถทะลุผ่าน

[01:54:21] ได้และในสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคยกับความ

[01:54:23] จริงก็ไม่สามารถแสงตัวเข้าไปได้โมฮวาจึง

[01:54:26] รออยู่ข้างนอกพร้อมกับใช้นิ้วมือคำนวณใน

[01:54:28] ใจสัมผัสถึงร่องรอยพลังงานภายในลานประลอง

[01:54:30] อสูรหลายวันต่อมาร่องรอยพลังงานกำในลาน

[01:54:33] ประลองอสูรก็เกิดความปั่นป่วนขึ้นชั่วขณะ

[01:54:36] แสงสีเลือดเข้มข้นขึ้นชั่วพริบตาหลังจาก

[01:54:39] นั้นก็มีพลังงานสังหารเพิ่มขึ้นหลายสาย

[01:54:41] แต่ร่องรอยพลังงานของสิ่งมีชีวิตกลับลดลง

[01:54:43] ไปหลายคนโม่ฮวาคาดดาวในใจว่ามีสัตว์อสูร

[01:54:45] อาละวาดและสังหารคนในลานประลองอสูรการที่

[01:54:49] คนตายไปหลายคนหมายความว่าขาดคนวันรุ่ง

[01:54:52] ขึ้นโม่ฮวาเก็บซ่อนพลังงานของตนเองและ

[01:54:53] ปลอมตัวเป็นผู้บำเพ็ญเพียรร่างกายขั้น

[01:54:55] หลอมรวมปรานตัวเล็กๆผิวสีทองแดงเข้าไปใน

[01:54:57] อาคารสัตว์วิญญาณอีกครั้งชะตาชีวิตของเขา

[01:55:00] ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบหลังจากจิต

[01:55:03] วิญญาณกลายเป็นวิถีแล้วมันก็ลึกซึ้งอย่าง

[01:55:05] ยิ่งและมีประสิทธิภาพในการเก็บซ่อนพลัง

[01:55:07] งานสูงมากในสถานการณ์ที่แสดงพลังบำเพ็ญ

[01:55:09] เพียรเพียงเล็กน้อยผู้บำเพ็ญเพียรแก่นทอง

[01:55:11] คำขั้นกลางหรือแม้แต่แก่นทองคำขั้นปลาย

[01:55:13] ทั่วไปก็ไม่สามารถมองเห็นความจริงของเขา

[01:55:15] ได้คาดว่าอย่างน้อยต้องเป็นแค่นเซียนแปลง

[01:55:17] จึงจะสามารถรับรู้ถึงความผิดปกติของเขา

[01:55:19] ได้อย่างแท้จริงทันทีที่โมฮวาเข้าไปใน

[01:55:21] อาคารสัตว์วิญญาณก็ถูกคนเฝ้าประตูขวางไว้

[01:55:24] คนเฝ้าประตูถามว่าเขามาทำอะไรโมฮวาจึงตอบ

[01:55:27] ว่าข้าอยากหางานทำคนเฝ้าประตูแสดงสีหน้า

[01:55:31] ไม่พอใจทำถ้าจะไล่โม่ฮวาไปแต่ไม่รู้ว่า

[01:55:33] คิดอะไรขึ้นมาได้จึงพูดว่าเจ้าตามข้าไปพบ

[01:55:35] ผู้ดูแลผู้จบเขาก็พาโม่ฮวาไปพบผู้ดูแลผู้

[01:55:39] ดูแลอาคารสัตว์วิญญาณมีรูปร่างอวบสวมชุด

[01:55:41] ผ้าไหมสีเขียวเข้มนั่งอยู่บนเก้าอี้จิบชา

[01:55:43] และถามโม่ฮาวาว่าเจ้าอยากมาทำงานที่นี่

[01:55:45] หรือโมฮวาพยักหน้าผู้ดูแลถามว่าทำไมถึงมา

[01:55:49] ที่นี่โมฮวาตอบตามตรงว่าข้าหิวแล้วไม่ได้

[01:55:53] กินข้าวมาหลายวันแล้วเดินหาประตูไหนก็ได้

[01:55:55] ที่เจอแล้วก็เข้ามาขอแค่มีข้าวกินข้าวทำ

[01:55:57] อะไรก็ได้ทั้งนั้นเจ้ามาจากไหนบ้านเกิด

[01:56:00] ข้าอยู่หลีโจครอบครัวยากจนมากไม่มีข้าว

[01:56:02] กินเลยหนีภัยมาผู้ดูแลมองดูร่างกายที่ผอม

[01:56:05] บางของโม่ฮาวาใบหน้าที่หล่อเหลาแต่ซูบผอม

[01:56:07] และดวงตาที่ใสบริสุทธิ์ไม่โกหกก็พยักหน้า

[01:56:09] เล็กน้อยเขาถามอีกว่าทำอะไรก็ได้จริงๆ

[01:56:12] หรือโม่ฮวาพยักหน้าอืมผู้ดูแลกล่าวว่า

[01:56:16] ค่อนข้างอันตรายอาจถึงตายได้โมฮาวาตอบว่า

[01:56:19] ข้าไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้วใกล้จะอด

[01:56:20] ตายแล้วความหมายคือใกล้จะอดตายแล้วจะไปสน

[01:56:24] ใจอะไรกับอันตรายหรือไม่ผู้ดูแลพยักหน้า

[01:56:26] เรียกคนมาคนหนึ่งชี้ไปที่โม่ฮวาแล้วพูด

[01:56:28] ว่าพาเขาไปกินข้าวให้อิ่มเด็กรับใช้คน

[01:56:31] หนึ่งพาโม่ฮวาลงไปให้อาหารง่ายๆแก่โม่ฮวา

[01:56:33] โม่ฮวากินอย่างเอร็ดอร่อยจนท้องอิ่มแม้

[01:56:35] ว่าเขาจะร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เกิดแต่

[01:56:36] จริงๆแล้วเขากินเก่งมาโดยตลอดขณะกินข้าว

[01:56:39] โมฮวาสัมผัสได้ว่ามีดวงตาคู่หนึ่งคอย

[01:56:41] สังเกตเอยู่ตลอดเวลาน่าจะเป็นผู้ดูแลคน

[01:56:44] นั้นหลังจากกินเสร็จเขาก็ถูกพาไปหาผู้ดู

[01:56:46] แลอีกครั้งผู้ดูแลกำชับว่าข้าจะให้งาน

[01:56:49] เจ้าทำจัดหาที่พักและอาหารให้เจ้าแต่เจ้า

[01:56:51] ต้องจำไว้ว่าต้องเชื่อฟังคำตามที่ข้าสั่ง

[01:56:53] ทุกข์อย่างนอกจากนี้ให้ปิดปากให้สนิทอย่า

[01:56:54] พูดอะไรที่ไม่จำเป็นแม้แต่คำเดียวมิ

[01:56:56] ฉะนั้นข้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้โมฮวาพยักหน้า

[01:56:59] อย่างเคร่งขรึมผู้ดูแลใช้ผ้าสีดำปิดตา

[01:57:01] โมฮวาแล้วพูดว่าเจ้าตามข้ามาผ้าสีดำนี้มี

[01:57:04] ผลในการปิดกั้นการรับรู้บางส่วนแต่ก็ไม่

[01:57:06] สามารถปิดกั้นโมฮวาได้เลยจิตวิญญาณของ

[01:57:09] โม่ฮวายังคงสามารถรับรู้สิ่งรอบข้างได้

[01:57:11] อย่างชัดเจนอย่างไรก็ตามเขายังคงแกล้งทำ

[01:57:13] เป็นไม่รู้เรื่องอะไรปล่อยให้ผู้ดูแลคน

[01:57:15] นี้นำทางเข้าไปในอาคารสัตว์วิญญาณภายใน

[01:57:17] อาคารสัตว์วิญญาณมีคอกสัตว์ตั้งอยู่เป็น

[01:57:19] ระเบียบเลี้ยงสัตว์วิญญาณหลากหลายชนิดผู้

[01:57:21] คนเดินเข้าออกคลุกพล่านแต่ในถงใหญ่กลับมี

[01:57:23] อาคารลับอีกแห่งหนึ่งซึ่งนำไปสู่ใต้ดิน

[01:57:26] โมฮาวาตามผู้ดูแลเข้าไปในอาคารลับเดินลง

[01:57:28] บันไดหินลงไปในความมืดไม่รู้ว่านานเท่า

[01:57:30] ไหร่ในที่สุดก็ได้ยินผู้ดูแลพูดว่าเอาล่ะ

[01:57:32] ถอดผ้าดำออกได้โมฮาวาถอดผ้าดำออกจาก

[01:57:35] ตะหรี่ตามองไปก็เห็นเบื้องหน้าเป็นลาน

[01:57:37] ประลองอสูรใต้ดินที่ใหญ่โตโออ่าตรงกลาง

[01:57:39] สนามเป็นลานประลองที่เต็มไปด้วยเลือด

[01:57:41] สำหรับสัตว์อสูรต่อสู้กันอัศจรรย์โดยรอบ

[01:57:44] เรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆล้อมรอบเหมือนถัง

[01:57:45] น้ำและลึกเข้าไปในลานประลองอสูรยังมีคุก

[01:57:48] ใต้ดินนับไม่ถ้วนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอาย

[01:57:50] ของสัตวอสูรดูร้ายหลากหลายชนิดเสียงคำราม

[01:57:52] ต่ำๆดังออกมาจากคุกโมฮวาแสดงสีหน้าตกใจ

[01:57:55] และหวาดกลัวอย่างเหมาะสมนี่คือผู้ดูแล

[01:57:59] เหลือบมองโม่ฮวาเจ้าไม่ต้องสนใจว่าที่นี่

[01:58:01] คือที่ไหนเจ้าไม่ได้หิวหรือมาทำงานที่นี่

[01:58:03] เจ้าก็มีข้าวกินนอกจากนี้เจ้าก็แกล้งทำ

[01:58:05] เป็นหูหนวกเป็นไปแบบนี้ถึงจะอยู่ได้นานจำ

[01:58:07] ได้ไหมผู้ดูแลจ้องมองโม่ฮวาด้วยสายตาที่

[01:58:10] เข้มงวดโมฮาวากลือน้ำลายพยักหน้าอย่าง

[01:58:12] หวาดกลัวผู้ดูแลเรียกคนรับใช้อีกคนมาสั่ง

[01:58:14] ว่าพาเด็กคนนี้ไปจัดการหน่อยสอนกฎระเบียบ

[01:58:16] ให้เขาด้วยเมื่อวานเพิ่งมีทานสไตล์ไป 2

[01:58:19] คนพอดีต้องการคนมาแทนหากเป็นผู้ดูแลหรือ

[01:58:22] ตำแหน่งที่สูงกว่าตายและมีคนมาสมัครงาน

[01:58:24] ทันทีผู้ดูแลคนนี้อาจจะสงสัยในใจแต่คนรับ

[01:58:28] ใช้และธาตุขั้นหลอมรวมปรานนั้นต่ำต้อย

[01:58:30] เกินไปตายแล้วก็ตายไปมีคนมาก็แค่เติมเต็ม

[01:58:32] ตำแหน่งไปไม่จำเป็นต้องใส่ใจเลยหลังจาก

[01:58:34] สั่งการเสร็จผู้ดูแลก็จากไปเขามีเรื่อง

[01:58:36] ต้องดูแลมากมายและยังต้องปรนิบัติผู้

[01:58:38] สูงศักดิ์อีกหลายคนจึงยุ่งมากหลังจากผู้

[01:58:42] ดูแลจะไปคนรับใช้อีกคนก็พาโม่ฮาวาเดินลึก

[01:58:44] เข้าไปในลานประลองอสูรที่นี่มีอาหารและ

[01:58:46] ที่พักให้อาหารไม่ดีแต่ก็ไม่ถึงกับอดตาย

[01:58:49] ที่พักก็ไม่ดีแต่ก็ไม่ถึงกับต้องนอนข้าง

[01:58:51] ถนนส่วนเรื่องอื่นๆก็แค่ทำหน้าที่ของตัว

[01:58:54] เองให้ดีที่สุดที่เหลือข้าก็ไม่มีอะไรจะ

[01:58:56] กำชับเจ้ามากนักถ้าเจ้าเป็นคนเรียบร้อย

[01:58:58] ข้าก็ไม่จำเป็นต้องกำชับมากถ้าเจ้าไม่

[01:59:00] เรียบร้อยไม่ช้าก็เร็วเจ้าก็จะตายข้า

[01:59:02] กำชับไปก็เปล่าประโยชน์คนรับใช้กับทาสก็

[01:59:05] ไม่ต่างกันมากนักเหมือนมาข้างถนนตายไปก็

[01:59:07] ไม่มีใครสนใจสรุปและมาถึงที่นี่แล้วเจ้า

[01:59:09] ก็ดูแลตัวเองให้ดีเถอะเสียงของคนรับใช้

[01:59:12] เย็นชาและดูเฉยเมยเขานำโม่ฮาวาไปยังห้อง

[01:59:14] หินที่แคบและซุโมห้องหนึ่งแล้วพูดว่าห้อง

[01:59:16] นี้เดิมทีมีคนอยู่ 2 คนแต่ 2 คนก่อนหน้า

[01:59:19] นี้ตายไปพร้อมกันตอนนี้เจ้าก็อยู่คนเดียว

[01:59:21] ไปก่อนโมฮวาพยักหน้าดีคนรับใช้ผู้จบก็จาก

[01:59:24] ไปอย่างเฉยเมยโมฮวาจัดห้องให้เรียบร้อย

[01:59:27] ง่ายๆแล้วก็พักอาศัยอยู่ที่นั่นหลังจาก

[01:59:29] นั้นเขาก็เริ่มต้นชีวิตในลานประลองอสูรใน

[01:59:31] ฐานะคนรับใช้หรือแม้กระทั่งธาตุครึ่งตัว

[01:59:35] ในเวลากลางวันเขาทำงานหนักทำงานจิปาถะ

[01:59:37] ต่างๆเช่นให้อาหารสัตว์อสูรทำความสะอาด

[01:59:40] กรมทำความสะอาดลานประลองอสูรเก็บกว่าซาก

[01:59:41] สัตว์อสูรที่ตายจากการต่อสู้เวลากลางคืน

[01:59:45] ก็นอนน้อยบางครั้งยังต้องเฝ้ายามเพื่อ

[01:59:46] ป้องกันไม่ให้สัตว์อสูรกับโซ่ขาดและก่อ

[01:59:48] ความวุ่นวายผู้ดูแลและผู้จัดการก็ไม่แสดง

[01:59:51] สีหน้าดีๆกับคนรับใช้และธาตุเหล่านี้มัก

[01:59:54] จะตีและด่าทออยู่เสมอแต่คนรับใช้และท่าก็

[01:59:56] ไม่เคยต่อต้านเลยโม่ฮวาค้นพบอย่างรวดเร็ว

[01:59:59] ว่าตาหวงที่นี่มีความแตกต่างอย่างชัดเจน

[02:00:01] กับก้าแคว้นที่อยู่ภายใต้การปกครองของ

[02:00:03] ราชสำนักเต่าเรื่องนี้เขาไม่เคยคาดคิดมา

[02:00:05] ก่อนเลยในเฉียนโจและหลีโจแม้แต่ในสถานที่

[02:00:08] ที่ยากจนและรกร้างที่สุดผู้คนก็ยังคงมี

[02:00:10] ความรู้สึกของการเป็นมนุษย์แม้ว่าชีวิตจะ

[02:00:13] ลำบากก็ตามแต่ในเมืองต้าโม่กลับแตกต่าง

[02:00:16] อย่างเห็นได้ชัดคนรับใช้และธาตุเหล่านี้

[02:00:17] ทำงานหนักโดยไม่บ่นไม่ว่าจะถูกปฏิบัติ

[02:00:19] อย่างไรก็ไม่ค่อยมีอารมณ์โกรธเคืองราวกับ

[02:00:22] ว่าพวกเขาเองก็คิดว่าตัวเองเป็นเพียง

[02:00:24] สัตว์เลี้ยงที่ถูกฝึกไม่ได้คิดว่าตัวเอง

[02:00:26] เป็นมนุษย์โมฮวาไม่แน่ใจว่านี่คือระบบและ

[02:00:29] ประเพณีของต้าหวงหรือไม่และเมืองต้าโม

[02:00:32] แห่งนี้ยังคงอยู่แค่ชายขอบของต้าหวงหรือ

[02:00:33] แม้กระทั่งอยู่ภายใต้การปกครองของ

[02:00:35] ราชสำนักเต๋าและสำนักต้าหวงที่อยู่ภายใต้

[02:00:37] การดูแลโดยตรงก็ยังมีบรรยากาศเช่นนี้แล้ว

[02:00:40] ในส่วนลึกของต้าหวงล่ะทาสผู้บำเพ็ญเทียน

[02:00:43] ที่ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นมนุษย์และไม่คิด

[02:00:45] ว่าตัวเองเป็นมนุษย์จะมีมากขึ้นหรือไม่

[02:00:47] โมฮวาแสดงสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อยแต่ตอน

[02:00:50] นี้เขาก็เป็นทาสเช่นกันจึงทำอะไรไม่ได้

[02:00:52] มากนักนอกจากนี้เขายังมีเรื่องเร่งด่วน

[02:00:54] กว่าที่ต้องทำนั่นคือการตามหาเสือใหญ่ของ

[02:00:57] เขาหากเสือใหญ่ถูกจับมายังลานประลองอสูร

[02:01:00] แห่งนี้จริงๆก็หมายความว่ามันจะต้องถูกนำ

[02:01:02] ขึ้นเวทีในฐานะสัตว์ประลองเพื่อต่อสู้กับ

[02:01:04] สัตว์อสูรตัวอื่นจนตายเพื่อสร้างความ

[02:01:06] บันเทิงให้กับผู้บำเพ็ญเพียรชนชั้นสูง

[02:01:07] กลายเป็นเครื่องมือในการพนันของเหล่าผู้

[02:01:09] สูงศักดิ์การต่อสู้ของสัตว์อสูรเช่นนี้

[02:01:12] โหดร้ายมากหากไม่ระวังก็อาจถูกควักไส้ตาย

[02:01:14] ได้หากแสดงฝีมือได้ไม่ดีทำให้ผู้

[02:01:17] สูงศักดิ์บางคนแพ้ก็อาจถูกผู้สูงศักดิ์

[02:01:19] ใช้หินวิญญาณซื้อคำสั่งสังหารรส 0 เพื่อ

[02:01:22] ระบายความแค้นโม่ฮวาเป็นห่วงเสือใหญ่ดัง

[02:01:25] นั้นเมื่อมีเวลาว่างเขาก็จะตั้งใจหรือไม่

[02:01:27] ตั้งใจค้นหารูปร่างของเสือใหญ่ในคุกของ

[02:01:29] ลานประลองอสูรแต่เขาค้นหาอยู่นานก็ยังไม่

[02:01:31] พบในคุกมีเสือสูญอยู่หลายตัวแต่รูปร่าง

[02:01:34] และสีขนไม่ตรงกันลึกเข้าไปในคุกยังมีห้อง

[02:01:35] ขังลับอีกหลายห้องด้านนอกห้องขังลับมีไข้

[02:01:38] กลแน่นหนาโมฮวาเพิ่มมาถึงใหม่ๆจึงไม่กล้า

[02:01:41] ตีงูให้กระตือหรือร้นหรือไปแตะต้องค่ายกล

[02:01:43] เหล่านี้โดยไม่คิดหน้าคิดหลังหากถูกจับ

[02:01:46] ด้วยการแฝงตัวทั้งหมดก็จะไร้ประโยชน์และ

[02:01:47] หากภายในห้องขังลับกับขังสัตว์อสูรที่

[02:01:49] แข็งแกร่งกว่าบางชนิดไว้หากมันอาละวาดผล

[02:01:51] ลัพธ์ก็จะเลวร้ายเช่นกันโมฮวาแอบใช้วิชา

[02:01:54] ทำนายกระดูกกระสูผลการทำนายกรรมนั้น

[02:01:56] เกี่ยวข้องกับลมประลองอสูรแห่งนี้จริงๆ

[02:01:58] แต่รายละเอียดที่เฉพาะเจาะจงกว่านั้นไม่

[02:01:59] สามารถทำนายได้ดูเหมือนว่าเรื่องนี้

[02:02:02] เกี่ยวข้องกับผู้คนและเหตุการณ์มากมายการ

[02:02:04] ทำนายจึงเป็นเรื่องยากมากความคิดที่สับสน

[02:02:07] ของสัตว์อสูรและผู้คนที่ตายไปในลานประลอง

[02:02:09] อสูรพลังงานที่ซับซ้อนก็จะขัดขวางการ

[02:02:11] ทำนายกรรมเช่นกันสถานการณ์จึงติดขัดอยู่

[02:02:13] ชั่วขณะโมฮวารู้สึกกังวลเล็กน้อยแต่ในตอน

[02:02:16] นี้ก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้วทำได้

[02:02:18] เพียงอดทนรอโอกาสเท่านั้นและ 3 วันต่อมา

[02:02:20] โอกาสก็ปรากฏขึ้นจริงๆผู้ดูแลเรียกคนรับ

[02:02:23] ใช้ทั้งหมดมารวมกันกว่าสายตาคมกริบมองไป

[02:02:25] รอบๆแล้วพูดเบาๆว่ามีคนรับใช้ในเขตในคน

[02:02:27] หนึ่งทำถ้วยแตกโดยไม่ตั้งใจเลยถูกผู้สูง

[02:02:29] ศักดิ์ตีตายต้องหาคนมาแทนคนรับใช้และท่า

[02:02:32] ทั้งหมดก้มหน้าโรงประลองอสูรแบ่งออกเป็น

[02:02:34] เขตในและเขตนอกเขตรับผิดชอบงานจิปาถะให้

[02:02:37] อาหารสัตว์อสูรสกปรกเหนื่อยและลำบากอาหาร

[02:02:39] และเครื่องนุ่งห่มก็แย่เขตในรับผิดชอบ

[02:02:42] ปรนิบัติผู้สูงศักดิ์ชงชาส่งน้ำดูเหมือน

[02:02:44] จะดูดีแต่ก็อันตรายไม่แพ้กันผู้สูงศักดิ์

[02:02:47] มีชาติกำเนิดสูงส่งอารมณ์แปรปรวนบางครั้ง

[02:02:49] ก็โหดร้ายยิ่งกว่าสัตว์อสูรเสียอีกสัตว์

[02:02:51] อสูรยังมีกรมขังแต่ผู้สูงศักดิ์ไม่มีหาก

[02:02:54] ประมาทเพียงเล็กน้อยล่วงเกินผู้สูงศักดิ์

[02:02:55] ทำให้ผู้สูงศักดิ์ไม่พอใจจุดจบก็จะน่า

[02:02:57] อนาดมากด้วยเหตุนี้คนรับใช้หลายคนจึงยอม

[02:03:01] อยู่ในเขตนอกที่สกปรกและเหนื่อยล้า

[02:03:02] คลุกคลีกับสัตวอสูรดูร้ายมากกว่าที่จะ

[02:03:04] เข้าไปในเขตในเพื่อปรนิบัติผู้สูงศักดิ์

[02:03:06] เมื่อผู้ดูแลผู้เช่นนั้นพวกเขาทั้งหมดก็

[02:03:08] ก้มหน้าลงมีเพียงโม่ฮวะเท่านั้นที่ไม่ก้ม

[02:03:10] หน้ากล่าวอีกในหนึ่งมีเพียงโม่ฮวาเท่า

[02:03:13] นั้นที่เงยหน้าขึ้นมาโดดเด่นเป็นพิเศษใน

[02:03:16] หมู่ฝูงชนผู้ดูแลมองเห็นเขาในทันทีครุ่น

[02:03:19] คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็นึกขึ้นได้ว่า

[02:03:20] โม่ฮวาเป็นคนที่เขาเคยรับเข้ามาเพื่อเติม

[02:03:22] เต็มจำนวนผ่านมานานขนาดนี้แล้วยังไม่ตาย

[02:03:25] แสดงว่าเขาเป็นคนเรียบร้อยและซื่อสัตย์

[02:03:27] และผู้ดูแลย้อนนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา

[02:03:30] และคิดว่าโม่ฮวาซึ่งเป็นคนใหม่ไม่เคยถูก

[02:03:32] ตีถูกด่าหรือถูกลงโทษเลยแม้แต่น้อยเห็น

[02:03:34] ได้ชัดว่าเป็นคนเชื่อฟังและฉลาดเจ้ามานี่

[02:03:37] ผู้ดูแลผู้กับโม่ฮวาโมฮวาเดินเข้าไปข้าง

[02:03:39] หน้าผู้ดูแลพิจารณาโมฮวาอย่างละเอียดรู้

[02:03:42] สึกว่าโมฮวาผอมไปหน่อยแต่เมื่อพิจารณาใบ

[02:03:44] หน้าของโมฮวาอย่างละเอียดก็รู้สึกประหลาด

[02:03:46] ใจไม่น้อยแม้จะไม่ขาวแต่ก็หล่อเหลามากมี

[02:03:48] ความงามที่เรียบง่ายและลึกซึ้งผู้ดูแลคิด

[02:03:51] ในใจว่าอารมณ์และความชอบของเหล่าผู้

[02:03:53] สูงศักดิ์นั้นแตกต่างกันไปแต่รูปลักษณ์

[02:03:55] ที่ดีก็ย่อมดูน่ามองกว่าและไม่ทำให้โกรธ

[02:03:57] ง่ายเขาจึงถามโมฮวาว่าเจ้าจะไปเขตนี้ได้

[02:04:00] หรือไม่โมฮวาถามว่ากินข้าวอิ่มมั้ยข้าว

[02:04:03] ข้างนอกกินไม่อิ่มผู้ดูแลชะงักเล็กน้อย

[02:04:06] รู้สึกพอใจมากพยักหน้าแล้วพูดว่าไม่เพียง

[02:04:08] แต่จะให้เจ้ากินอิ่มยังจะให้เจ้ากินดี

[02:04:10] ด้วยโมฮวาพยักหน้าดีข้าไปผู้ดูแลพยักหน้า

[02:04:13] อย่างโล่งใจคนรับใช้อื่นๆแอบมองโมฮวาด้วย

[02:04:16] สายตาสงสารดังนั้นโมฮวาจึงย้ายจากเขตนอก

[02:04:21] ไปยังเขตสวมเสื้อผ้าที่สะอาดเรียบร้อย

[02:04:23] เพื่อเสิร์ฟชาและน้ำให้กับผู้สูงศักดิ์

[02:04:25] ที่มาชมการประลองอสูรในเขตในที่สุดเขาก็

[02:04:29] ได้เห็นสภาพภายในของลานประลองอสูรเขตใน

[02:04:31] และเขตนอกของลานประลองอสูรถูกแยกออกจาก

[02:04:33] กันในเขตนอกเขาทำได้เพียงติดต่อกับสัตว์

[02:04:35] อสูรเท่านั้นแต่เมื่อมาถึงเขตในเขาก็

[02:04:38] สามารถปรนิบัติผู้สูงศักดิ์และในขณะเดียว

[02:04:40] กันก็สามารถเห็นฉากการประลองอสูรได้อย่าง

[02:04:42] ใกล้ชิดฉากการประลองอสูรนั้นโหดร้ายมาก

[02:04:45] สัตว์อสูรเหล่านี้จะถูกป้อนยาเม็ดกระตุ้น

[02:04:47] ความดูร้ายก่อนขึ้นเวทีดังนั้นเมื่อต่อ

[02:04:48] สู้กันพวกมันจึงสู้กันจนตายกัดกินกัน

[02:04:50] อย่างบ้าคลั่งไส้พุงหลายกองเต็มพื้นและ

[02:04:53] ยิ่งฉากเลือดสาดมากเท่าไหร่ผู้สูงศักดิ์

[02:04:55] ที่ชมอยู่ก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น

[02:04:58] ผู้สูงศักดิ์เหล่านี้ล้วนสวมเสื้อผ้า

[02:05:00] หรูหราใบหน้าหยิ่งผยองสายตาเยื่อหยิ่งมี

[02:05:02] เด็กรับใช้และบริวารมากมายคอยปรนิบัติสัน

[02:05:04] การอย่างมีอำนาจและสง่างามแต่พลังบำเพ็ญ

[02:05:07] เพียรของพวกเขาส่วนใหญ่ไม่สูงนักอยู่ใน

[02:05:09] ระดับหลอมรวมปรานขั้น 9 ถึงสร้างหลักฐาน

[02:05:11] ขั้นกลางถึงปลายเท่านั้นดูเหมือนว่าพวก

[02:05:13] เขาจะมาจากตระกูลใหญ่เล็กและสำนักต่างๆใน

[02:05:15] เมืองต้าโม่โม่ฮวาชงชาและรินน้ำให้พวกเขา

[02:05:18] อดไม่ได้ที่จะกรอกตาในใจเขานึกว่าเป็นผู้

[02:05:21] สูงศักดิ์ที่ยิ่งใหญ่มาจากไหนที่แท้ก็

[02:05:23] เป็นแค่ลูกหลานไร้ประโยชน์ของตระกูลขยะ

[02:05:25] เท่านั้นยิ่งไร้ประโยชน์ก็ยิ่งชอบทรมาน

[02:05:28] และทำร้ายผู้อ่อนแอเพื่อความบันเทิงถ้า

[02:05:31] ไม่ใช่เพราะตอนนี้เขายังไม่สะดวกเขาคงจะ

[02:05:32] ระเบิดค่ายกละพวกนี้ให้พวกขยะเหล่านี้

[02:05:34] กลายเป็นเท่านอกจากนี้ยังมีเรื่องหนึ่ง

[02:05:36] ที่ทำให้โม่ฮวารู้สึกประหลาดใจไม่น้อยใน

[02:05:39] บรรดาผู้สูงศักดิ์ที่ชมการต่อสู้นอกจาก

[02:05:42] ลูกหลานของตระกูลและสำนักในเมืองต้าโม่

[02:05:44] ที่สวมเสื้อผ้าหรูหราแล้วยังมีบางคนที่

[02:05:46] สวมเสื้อคลุมหนังสัตว์อสูรร่างสูงใหญ่และ

[02:05:48] ดูร้ายซึ่งดูแล้วเป็นผู้บำเพ็ญเพียรจาก

[02:05:49] ต้าหวงปะปนอยู่ด้วยภาพนี้ดูขัดแย้งกันมาก

[02:05:53] ไม่เหมือนกับที่โม่ฮวาคาดไว้เลยแต่หลัง

[02:05:54] จากที่เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็

[02:05:56] เริ่มเข้าใจราชสำนักเต่ากับต้าหวงก่อน

[02:05:58] หน้านี้ไม่ได้ไม่ถูกกันอันที่จริงต้าหวง

[02:06:01] เคยยอมสวามิภัก์ต่อราชสำนักเต๋ามาเป็น

[02:06:03] เวลานานเมืองต้าโม่ตั้งอยู่ตรงจุดบรรจก

[02:06:06] ของทั้ง 2 พื้นที่มีผู้บำเพ็ญเพียรจาก

[02:06:07] ตระกูลที่อยู่ภายใต้การปกครองของราชสำนัก

[02:06:09] เต๋าและผู้บำเพ็ญเทียนชนเผ่าจากต้าหวงการ

[02:06:12] ที่ทั้ง 2 ฝ่ายปปนกันแลกเปลี่ยนซื้อขาย

[02:06:14] กันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกเพียงแต่ตอนนี้ต้า

[02:06:16] หวงก่อกบฏสถานการณ์จึงตึงเครียดขึ้นอย่าง

[02:06:18] กะทันหันเท่านั้นแต่ถึงแม้ต้าหวงจะกอกบท

[02:06:21] ก็ไม่ได้หมายความว่าตระกูลทั้งหมดของต้า

[02:06:23] หวงจะก่อกบฏราชสำนักเต๋าก็ไม่สามารถ

[02:06:26] สังหารผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหมดของต้าหวงโดย

[02:06:29] ไม่แยกแยะความดีความชั่วหรือเหตุผลได้

[02:06:30] ทั้งหมดการสังหารหมู่ระดับทำลายแคว้นเช่น

[02:06:34] นี้แม้แต่สำนักมารก็ยังดูโหดเหี้ยมเกินไป

[02:06:35] ไม่ต้องพูดถึงราชสำนักเต๋าอย่างไรก็ตาม

[02:06:37] ทั้งหมดนี้เป็นเพียงสถานการณ์ชั่วคราว

[02:06:39] เท่านั้นเมื่อสงครามดำเนินไปอย่างดูเดือด

[02:06:42] และการต่อสู้รุนแรงขึ้นความบาดหมาง

[02:06:43] ระหว่างราชสำนักเต่ากับต้าหวงก็ยิ่งลึก

[02:06:45] ซึ้งขึ้นหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่มี

[02:06:47] ใครบอกได้หลังจากสังเกตสถานการณ์ในเขตใน

[02:06:50] โดยรวมแล้วโมฮวาก็เข้าใจสถานการณ์โดย

[02:06:52] คร่าวๆแล้วจึงยังคงทำหน้าที่ปรนิบัติผู้

[02:06:55] สูงศักดิ์ต่อไปเขาเก็บซ่อนพลังงานการมี

[02:06:58] อยู่ของเขาจึงจังมากโดยพื้นฐานแล้วจะไม่

[02:07:00] ทำให้ผู้สูงศักดิ์กรดเคืองและแน่นอนว่าจะ

[02:07:02] ไม่ถูกตีถูกด่าหรือถูกฆ่า

[02:07:04] แม้จะมีคนโง่บางคนเกิดบ้าขึ้นมาอยากทรมาน

[02:07:06] โม่ฮวาเพื่อความบันเทิงแต่หลังจากถูก

[02:07:08] โม่ฮวามองเพียงแวบเดียวความกลัวที่อธิบาย

[02:07:10] ไม่ได้ในใจก็ทำให้พวกเขาสงบลงด้วยเหตุนี้

[02:07:14] งานของโม่ฮวาจึงทำได้ดีมากปัญหาเดียวคือ

[02:07:16] แม้จะมาถึงเขตแล้วเขาก็ยังไม่พบเบาะแสของ

[02:07:18] เสือใหญ่ในลานประลองอสูรก็ไม่มีเงาของ

[02:07:20] เสือใหญ่เช่นกันโม่ฮวารู้สึกแปลกใจมาก

[02:07:23] สัญชาตญาณของเขาโดยทั่วไปจะไม่ผิดพลาดแม้

[02:07:25] ว่าการทำนายกรรมจะไม่สมบูรณ์แบบแต่ทิศทาง

[02:07:27] โดยรวมก็ไม่เคยผิดพลาดมากนักเสือใหญ่อยู่

[02:07:29] ที่ไหนในวันนี้โมฮวัยยังคงปรนิบัติอยู่ใน

[02:07:32] เขตในขณะน่ะที่ถือถาดชาเขาก็ขมวดคิ้ว

[02:07:34] ครุ่นคิดอยู่ในใจกำลังสับสนอยู่จู่ๆหัวใจ

[02:07:37] ของเขาก็เต้นแรงขึ้นมาทันทีในขณะนั้นเอมี

[02:07:40] เสียงอันทรงอำนาจดังขึ้นว่าคุณชายทัวร์ปา

[02:07:42] มาแล้วคุกเข่าคนรับใช้ทั้งหมดคุกเข่าลง

[02:07:44] พร้อมกันเอาศีรษะจระพื้นไม่กล้าส่งเสียง

[02:07:46] โม่ฮวาคุกเข่าไม่ได้พอดีมีลูกหลานตระกูล

[02:07:49] และผู้บำเพ็ญเพียรจากต้าหวงที่แข็งแรง

[02:07:51] หลายคนยืนทำความเคารพอยู่ข้างหน้าเขา

[02:07:54] โมฮวาคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงถือถ่าชาก้มหน้า

[02:07:56] ลงถอยไปอยู่ด้านหลังคนเหล่านั้นเก็บซ่อน

[02:07:58] พลังงานและตั้งสมาธิก็ดูไม่ขัดตาแต่อย่าง

[02:08:00] ใดครู่ต่อมากลุ่มองค์ชุดเกราะทองคำนำทาง

[02:08:03] อยู่ข้างหน้าหลังจากนั้นชายหนุ่มผู้หนึ่ง

[02:08:06] สวมชุดเกราะรบสีทองลายสัตว์รูปร่างสูง

[02:08:08] ใหญ่สง่างามและมีรัศมีแห่งความสูงศักดิ์

[02:08:10] เดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผยชายหนุ่มผู้นี้

[02:08:13] ดูเหมือนจะมีฐานะสูงส่งมากเมื่อเขาเดิน

[02:08:15] ผ่านไปผู้บำเพ็ญเพียรที่คุกเข่าต่างก้อน

[02:08:17] หายใจไม่กล้าขยับแม้แต่น้อยผู้บำเพ็ญ

[02:08:20] เพียรที่ทำความเคารพก็ก้มตัวลงลึกยิ่ง

[02:08:21] ขึ้นแสดงความเคารพอย่างยิ่งโม่ฮาวาก้ม

[02:08:24] หน้ายืนอยู่ในฝูงชนในใจสงสัยว่าคุณชาย

[02:08:26] ทัวร์ปาผู้ยิ่งใหญ่คนนี้เป็นใครกันแน่แต่

[02:08:29] ด้วยสถานะในปัจจุบันเขาก็อดทนต่อความอยาก

[02:08:31] รู้ไม่เงยหน้าขึ้นมอง

[02:08:33] แต่แล้วจู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงคำรามของเสือ

[02:08:35] ที่ดูร้ายและไม่เกรงกลัวเสียงเสือนี้แปลก

[02:08:37] ใหม่แต่ก็คุ้นเคยอย่างคลุมเครือหัวใจของ

[02:08:38] โม่ฮวาสั่นสถานเขารีบเงยหน้าขึ้นมองทันที

[02:08:41] เขาก็เห็นว่าด้านหลังคุณชายปาชายฉะกร 8

[02:08:44] คนที่มีกล้ามเนื้อกำยำกำลังใช้โซ่เหล็ก

[02:08:45] ทองคำ 8 เส้นลากเสือร้ายตัวมหึมาที่มีลาย

[02:08:48] สีดำสลับขาวเดินไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก

[02:08:50] ทีละก้าวเสือร้ายสีดำขาวตัวนี้มีไข้กล

[02:08:53] พันธนาการอยู่เต็มหน้าผากแขนขาหลังและหาง

[02:08:55] โซ่ที่หล่อจากเหล็กทองคำและอันที่กดขม

[02:08:57] พลังอสูรเขี้ยวเล็บที่แหลมคมก็ถูกกักขัง

[02:08:59] ไว้ทั้งหมดถึงกระนั้นร่างกายของมันก็ยัง

[02:09:02] คงแผ่พลังอสูรที่น่าสะพรึงกลัวออกมาทำให้

[02:09:04] ผู้คนสั่นสถานชายฉกร์ผู้บำเพ็ญเพียรร่าง

[02:09:07] กายขั้นสร้างหลักฐานขั้นสูงสุดถึง 8 คน

[02:09:09] ต้องใช้พละกำลังทั้งหมดจึงจะสามารถลากมัน

[02:09:11] เดินไปได้โมฮาวาเห็นเสือใหญ่ตัวนี้ซึ่ง

[02:09:14] รูปร่างหน้าตาเปลี่ยนไปมากจากที่เขาจำได้

[02:09:16] แต่พลังงานกลับคุ้นเคยอย่างยิ่งเขาก็ตก

[02:09:18] ตะลึงไปชั่วขณะและเสือร้ายที่ดูร้ายซึ่ง

[02:09:20] ไม่ชอบการถูกพันธนาการก็ราวกับรับรู้ถึง

[02:09:22] สายตาที่คุ้นเคยสัมผัสได้ถึงพลังงานที่

[02:09:24] ห่างหายไปนานมันก็ชะงักงันกรงเล็บทั้ง 4

[02:09:26] ฉีกกระเบื้องบนพื้นดินและหยุดนิ่งอยู่กับ

[02:09:28] ที่อย่างแข็งทื่อไม่ว่าชายชกทั้ง 8 คนจะ

[02:09:31] ดึงอย่างไรก็ไม่สามารถลากมันไปได้แม้แต่

[02:09:33] น้อยดวงตาของเสือใหญ่สั่นไหวราวกับไม่

[02:09:35] กล้าเชื่อหัวที่แสดงออกถึงความยิ่งใหญ่

[02:09:38] ของราชาดมกลิ่นไปรอบๆแล้วจู่ๆก็ตกใจเง

[02:09:41] หน้าขึ้นมองไปยังทิศทางของโม่ฮวายอย่าง

[02:09:43] กะทันหันจบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุน

[02:09:46] เรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่

[02:09:49] 1147 ปลาแห้งดวงตาที่สุขใสราวกับกระดิ่ง

[02:09:52] ทองเหลืองกวาดมองไปทั่วกลุ่มผู้บำเพ็ญ

[02:09:53] เพียรเพื่อค้นหาร่างที่คุ้นเคยนั้นถ้าจะ

[02:09:56] ในเวลาเดียวกันคุณชายทัวร์ป๋ากำยำสูงใหญ่

[02:09:58] ก็สังเกตเห็นความผิดปกติของอสูรพยัก์ทัน

[02:10:00] ใดนั้นสีหน้าของเขาก็เย็นชาสายตาคมกึบราว

[02:10:03] มีดพุ่งตรงมายังทิศทางของโม่ฮวาในแววตา

[02:10:06] นั้นแฝงไว้ด้วยความโกรธโมฮวาทำได้เพียง

[02:10:08] ก้มหน้าต่ำลงไปอีกและขยับไปยืนอยู่ด้าน

[02:10:10] หลังผู้บำเพ็ญเพียรสายกายาตัวใหญ่คนหนึ่ง

[02:10:12] เบื้องหน้าเขาคุณชายจากตระกูลผู้บำเพ็ญ

[02:10:14] เพียรหลายคนและผู้บำเพ็ญเพียรจากต้าหวง

[02:10:16] ถูกจ้องมองด้วยสายตาที่ดุแดนของคุณชายทัว

[02:10:18] ป่าทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวในใจแต่พวก

[02:10:21] เขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นทำได้เพียง

[02:10:23] ประสานมือคาราวะก้มตัวต่ำลงไปอีกท่าทาง

[02:10:25] นอบน้อมจนเกือบจะต่ำต้อยคุณชายทัวป๋ากวัด

[02:10:28] ตามองคนเหล่านี้ทีละคนและแน่นอนว่าเขาก็

[02:10:30] เห็นโม่ฮวาด้วยแต่โมฮวาเป็นเพียงคนรับใช้

[02:10:32] ถือถ้วยชาก้มหน้าต่ำทำให้มีตัวตนคุณชาย

[02:10:35] ทัวป๋าไม่ได้มองโม่ฮวาอยู่ในสายตาความสน

[02:10:38] ใจของเขายังคงอยู่ที่ผู้สูงศักดิ์หลายคน

[02:10:40] ที่อยู่เบื้องหน้าโม่ฮวาเขากวาดตามองพวก

[02:10:42] เขาอย่างพิจารณาในจังหวะนั้นเอ็งเสือใหญ่

[02:10:45] ดูเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่างอดไม่ได้ที่จะ

[02:10:46] คำรามออกมาจากนั้นพลังอสูรก็ประตุออกมา

[02:10:49] โดยไม่รู้ตัวค่ายกลและโซ่ตรวนที่ผนึกอยู่

[02:10:51] ทั่วร่างก็สั่นสะเทือนราวกับต้องการจะ

[02:10:52] หลุดพ้นจากพันธนาการ

[02:10:54] ชายฉกร์ผู้บำเพ็ญเพียรสายกยาขั้นสร้าง

[02:10:56] หลักฐานช่วงปลาย 8 คนไม่สามารถควบคุมมัน

[02:10:59] ได้เลยถูกเสือใหญ่กระชากไปมาโยกเย่ไปมาใบ

[02:11:02] หน้าของแต่ละคนแดงกับอีกหินใต้เท้าก็แตก

[02:11:04] ร้าวเป็นเสี่ยงๆคุณชายทัวร์ป๋าแสดงสีหน้า

[02:11:06] โกรธเกรี้ยวสัตว์ร้ายยังไม่ยอมเชื่อฟัง

[02:11:08] อีกหรือเขาชักแส่เหล็กกล้าลายหัวเสือออก

[02:11:11] มาสะบัดอย่างแรงและฟาดลงบนร่างของเสือ

[02:11:13] ใหญ่แส่เหล็กกล้าลายหัวเสือนี้ดูเหมือนจะ

[02:11:16] เป็นครึ่งหนึ่งของอาวุธวิญญาณแซ่ส่อง

[02:11:18] ประกายสีทองพลังพุ่งพล่านเมื่อฟาดลงบน

[02:11:20] ร่างของเสือใหญ่ก็เกิดรอยเลือดขึ้นทันที

[02:11:23] เสือใหญ่โกรธจัดจึงคิดจะพุ่งเข้าสังหาร

[02:11:25] คุณชายทัวป๋าชายฉะกรหลักฐานช่วงปลาย 8 คน

[02:11:28] เปลี่ยนสีหน้าทันทีเร่งเร้าพลังโลหิตจน

[02:11:30] ถึงขี่สุดกล้ามเนื้อทั่วร่างขยายใหญ่ขึ้น

[02:11:32] ดึงโซ่ทองอย่างเต็มกำลังเพื่อตรึงแขนขา

[02:11:34] ของเสือใหญ่ไว้ผู้บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำ

[02:11:37] หลายคนที่อยู่รอบข้างก็แสดงสีหน้าเย็นชา

[02:11:39] เร่งรับวิชาอาคมเพื่อกดเสือใหญ่ลงกับพื้น

[02:11:42] คุณชายทัวร์ป่าฝ้าเสือใหญ่อีกหลายแส่จาก

[02:11:44] นั้นก็ครึ่งหนึ่งไม่เต็มใจครึ่งหนึ่งแค้น

[02:11:45] เคืองของที่เลี้ยงไม่เชื่อข้าให้โอกาส

[02:11:48] เจ้าสัตว์อสูรตัวนี้แต่เจ้ากลับไม่ยอม

[02:11:50] สวามิภัก์แถมยังกล้าคิดร้ายต่อข้าอีกหรือ

[02:11:52] สมควรโดนตีแซ่เหล็กกล้าฟาดลงบนร่างของ

[02:11:56] เสือใหญ่อีกครั้งแล้วครั้งเล่าเสือเสือ

[02:11:58] ใหญ่ไม่ยอมแพ้แต่ถูกโซ่ตัวหลายเส้นไข้กล

[02:12:00] หลายชั้นและกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียงขั้นสร้าง

[02:12:02] หลักฐานและแม้ตะแก่นทองคำกดดันไว้มันไม่

[02:12:04] สามารถหลุดพ้นได้เลยไม่นานก็ถูกตีจนเลือด

[02:12:06] เนื้อกระเด็นโม่ฮวาขโมดคิ้วแต่คุณชายทัว

[02:12:10] ป่าผู้นั้นยังคงไม่หายแค้นยังคงฟาดแซ่

[02:12:12] แล้วแซ่อีกจนกระทั่งเสือใหญ่นอนหมอบอยู่

[02:12:13] บนพื้นอย่างอ่อนแรงไม่มีแม้แต่ความดูร้าย

[02:12:15] เหลืออยู่เลยเขาจึงเก็บแซ่เหล็กกล้าหัว

[02:12:17] เสือและสั่งว่าลากมันลงไปดูแลให้ดีขอรับ

[02:12:21] ชายฉกขั้นสร้างหลักฐาน 8 คนจึงล่าเสือ

[02:12:23] ใหญ่ที่บาดเจ็บสาหัสออกไปเสือใหญ่ที่บาด

[02:12:26] เจ็บหนักก่อนที่จะถูกลากไปมันค่อยค่อยลืม

[02:12:28] ตาขึ้นมองไปยังทิศทางของโม่ฮวายอย่าง

[02:12:30] เลื่อนลอยดวงตาที่ราวกับกระดิ่งทองเหลือง

[02:12:32] สั่นไหวเล็กน้อยจากนั้นก็ค่อยๆปิดลงอีก

[02:12:34] ครั้งอสูรพยักดูร้ายถูกควบคุมถูกเฆี่ยนตี

[02:12:36] จากนั้นก็ถูกพาตัวลงไปบนพื้นเหลือรอย

[02:12:38] เลือดเป็นทางยาวผู้บำเพ็ญเทียนโดยรอบ

[02:12:41] เงียบปรึบราวกับถูกสาบไม่กล้าส่งเสียงคุณ

[02:12:43] ชายทัวร์ป๋ายังคงโกรธไม่หายสายตาอดไม่ได้

[02:12:45] ที่จะมองไปยังทิศทางของโม่ฮวาในใจเกิด

[02:12:47] ความสงสัยอสูรพยัคฆตัวนี้เห็นอะไรกันแน่

[02:12:50] ถึงได้ผิดปกติถึงเพียงนี้ปกติแล้วมันดู

[02:12:53] ร้ายและหงุดหงิดมากไม่เคยมีอารมณ์ดีกับ

[02:12:54] ใครเลยในใจของคุณชายทั่วป่าเกิดความรู้

[02:12:58] สึกอิจฉาขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลแต่เขามอง

[02:13:01] อยู่นานก็ไม่พบผู้บำเพ็ญเพียรที่มีออร่า

[02:13:03] โดดเด่นหรือมีภูมิหลังไม่ธรรมดาที่จะทำ

[02:13:05] ให้ราชาแห่งอสูรทั้งหลายต้องหันมามองคุณ

[02:13:09] ชายทัวป่าไม่เข้าใจยิ่งรู้สึกหงุดหงิดสี

[02:13:10] หน้าบนใบหน้าก็ยิ่งน่ากลัวทุกคนรู้ว่าคุณ

[02:13:13] ชายทัวป่าผู้นี้อารมณ์แปรปรวนจึงยิ่ง

[02:13:14] ระมัดระวังไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่น้อยครู่

[02:13:17] หนึ่งคุณชายทัวร์ป่าแค่นเสียงเย็นชาแล้ว

[02:13:19] กล่าวว่าเริ่มประลองอสูรได้แล้วทุกคนถอน

[02:13:21] หายใจโล่มอกเล็กน้อยจากนั้นทุกอย่างก็

[02:13:23] ดำเนินไปตามปกติในสนามประลองอสูรสัตว์

[02:13:26] อสูรเริ่มต่อสู้สู้กันกริ่งคาวเลือดเริ่ม

[02:13:28] เข้มข้นขึ้นด้วยแรงกระตุ้นบรรยากาศที่เคย

[02:13:30] เงียบเหงาก็เริ่มคึกคักขึ้นเรื่อยๆคุณชาย

[02:13:33] ทัวร์ป๋านั่งอยู่บนที่สูงมองดูด้วยสายตา

[02:13:34] เย็นชาแม้จะไม่ได้พูดอะไรแต่ใบหน้าก็อด

[02:13:37] ไม่ได้ที่จะแสดงความผิดหวังเล็กน้อยวัน

[02:13:39] นี้เดิมทีเป็นวันประลองเสือฝึกเสือของเขา

[02:13:43] แต่ผลลัพธ์กลับพังไม่เป็นถ้าคุณชายทัวร์

[02:13:44] ป๋ายิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดเขาตบหน้าผู้ดู

[02:13:46] แลคนหนึ่งด้วยหลังมือผู้ดูแลคนนั้นกุม

[02:13:49] หน้ายิ้มแหยและยังคงประจบประแจงคุณชายทัว

[02:13:51] ป๋าไม่หยุดสายตาของโม่ฮวายเย็นชาเล็กน้อย

[02:13:54] การประลองอสูรสิ้นสุดลงใน 1 วันบรรดาผู้

[02:13:56] สูงศักดิ์จะเป็นคนรับใช้และทาตุเริ่มเก็บ

[02:13:58] โต๊ะเก้าอี้กับน้ำชาทำความสะอาดอัถจรรย์

[02:14:00] กำจัดซากสัตว์อสูรและชิ้นส่วนที่เหลือและ

[02:14:02] กวาดล้างคราบเลือดโม่ฮวานั่งยองๆองบนพื้น

[02:14:05] ทำความสะอาดคราบเลือดของอสูรพยัคฆ์ที่

[02:14:07] เกือบจะแห้งแล้วแต่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า

[02:14:09] เขาแอบเทน้ำเลือดของอสูรพยัคฆ์ที่ล้างออก

[02:14:11] มาลงในขวดเล็กๆขวดหนึ่งยามค่ำคืนความมืด

[02:14:14] มิดปกคลุมคนรับใช้และธาตุเข้านอนภายใน

[02:14:16] สนามประลองอสูรเงียบสงัดมีเพียงเสียง

[02:14:18] คำรามที่ถูกกดข่มของสัตว์อสูรดังขึ้นแผ่ว

[02:14:20] ๆในความมืดโมฮาวาที่นอนอยู่บนเตียงลืมตา

[02:14:23] ขึ้นเขากระโดดลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาหยิบ

[02:14:26] กระถางไฟกระดูกหมาป่าและเปลวไฟวิญญาณออก

[02:14:28] มาจากนั้นก็ทำนายทายทักตามวิชาทำนาย

[02:14:30] กระดูกอสูรเมื่อเปลวไฟลุกโชนและกระดูกหมา

[02:14:32] ป่าแตกร้าวเขาก็นำเลือเสือที่เก็บมาในตอน

[02:14:35] กลางวันใส่ลงในกระถางในเปลวไฟแสงและเงา

[02:14:38] เคลื่อนไหวเบาะแสของกำปรากฏขึ้นในสายตา

[02:14:40] ของโม่ฮาวาจากนั้นเปลวไฟก็ดับลงกระดูกหมา

[02:14:42] ป่าเต็มไปด้วยรอยร้าวโมฮาวาทำลายร่องรอย

[02:14:45] ทั้งหมดจากนั้นใช้นิ้วแตะเบาๆคลายค่ายกล

[02:14:47] ที่ล็อคประตูออกร่างกายของเขาก็ค่อยๆหาย

[02:14:49] ไปในความมืดคุกใต้ดินของสนามประลองอสูรใน

[02:14:53] ยามค่ำคืนมืดมิดและหน้าขนลุกโม่ฮาวาเดิน

[02:14:55] ไปมาระหว่างห้องขังอย่างคุ้นเคยเลยเขาเคย

[02:14:57] ทำงานจิปาทานในส่วนนอกและเคยเสิร์ฟชาใน

[02:14:59] ส่วนในตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาโครงสร้างของ

[02:15:01] คุกใต้ดินทั้งหมดถูกเขารู้แจ้งเห็นจริง

[02:15:03] แล้วโมฮาวาเดินผ่านห้องขังและเดินผ่าน

[02:15:06] ห้องขังลับในที่สุดก็เลี้ยวไปมาหลายครั้ง

[02:15:08] และเมื่อถึงสุดทางเขาก็พบกับกำแพงบาน

[02:15:10] หนึ่งในมิติแห่งกรรมสายเลือดหลายเส้นทะลุ

[02:15:13] กำแพงออกไปไกลกว่านั้นโมฮวอปล่อยจิต

[02:15:15] วิญญาณออกไปคำนวณในใจและมองเห็นค่ายกลที่

[02:15:17] ใช้ผนึกโดยรอบได้อย่างชัดเจนโครงสร้างของ

[02:15:19] ค่ายกลปรากฏขึ้นในใจของโม่ฮาวาโม่ฮาวาใช้

[02:15:22] นิ้วปัดเบาๆใช้จิตวิญญาณควบคุมหมึกคลาย

[02:15:24] ค่ายกลออกอย่างเงียบประตูแล้วเปิด

[02:15:26] ออกโมฮาวาเดินเข้าไปยังล่องหนนปลายจมูกก็

[02:15:28] ได้กลิ่นเลือดอสูรที่เข้มข้นขึ้นซึ่งเป็น

[02:15:30] กลิ่นเลือดเดียวกับที่เสือใหญ่มีในตอน

[02:15:32] กลางวันโมฮวาเดินเข้าไปเรื่อยๆจนถึงห้อง

[02:15:35] ขังพิเศษที่มีรูปสลักลวดลายโบราณห้องขัง

[02:15:38] นั้นแน่นหนามากมีไข้กลอยู่รอบๆมีลูกกรงทำ

[02:15:40] จากเหล็กกล้าประตูล็อคด้วยกุญแจระดับ 3

[02:15:42] ปิดห้องขังไว้อย่างแน่นหนาภายในห้องขัง

[02:15:45] ค่อนข้างกว้างขวางในตอนนี้มีอสูรพยัคฆตัว

[02:15:47] ใหญ่ลายขาวดำนอนหมอบอยู่บนร่างของอสูร

[02:15:49] พยัคฆ์เต็มไปด้วยรอยเลือดแต่รอยเลือด

[02:15:52] เหล่านี้หลายรอยได้ตกสะเก็ดแล้วไม่รู้ว่า

[02:15:53] ใช้ยาหรือไม่หรือเป็นเพราะพลังโลหิตของ

[02:15:55] มันแข็งแกร่งความสามารถในการฟื้นตัวจึง

[02:15:57] สูงในตอนนี้เสือใหญ่กำลังนอนหมอบอยู่บน

[02:16:00] พื้นหลับตาราวกับได้รับความทรมานมามากจิต

[02:16:02] ใจไม่ค่อยดีนักโม่ฮาวามองดูแล้วรู้สึก

[02:16:04] เจ็บปวดใจอย่างไม่มีเหตุผลเขาถอนหายใจเบา

[02:16:06] ๆเสียงถอนหายใจนั้นเบามากไม่ชัดเจนในห้อง

[02:16:09] ขังที่มืดสลัวแต่เสือใหญ่กลับตกใจอย่าง

[02:16:12] กะทันหันไงหน้าขึ้นดวงตาที่ราวกับกระดิ่ง

[02:16:14] ทองเหลืองฉายแววสงสัยจ้องมองความมืด

[02:16:16] เบื้องหน้าอย่างคมกริบแต่ในความมืดนั้น

[02:16:17] ไม่มีอะไรเลยไม่มีใครปรากฏตัวไม่มีใครพูด

[02:16:21] อะไรเสือใหญ่ค่อยๆแสดงสีหน้าผิดหวังทันใด

[02:16:23] นั้นมีบางสิ่งถูกโยนออกมาจากความมืดตกลง

[02:16:25] ตรงหน้าเสือใหญ่เสือใหญ่กัดมันโดยไม่รู้

[02:16:28] ตัวก้มหน้าลงมองก็พบว่ามันคือปลาแห้งตัว

[02:16:30] หนึ่งเสือใหญ่ตกใจเล็กน้อยจากนั้นทั้งตัว

[02:16:31] ก็ตื่นเต้นขึ้นมามันคำรามใส่ความมืด 2

[02:16:33] ครั้งแต่ในความมืดนั้นไม่มีปฏิกิริยาอื่น

[02:16:36] ใดอีกกลิ่นอายที่คุ้นเคยและซ่อนเร้นนั้น

[02:16:38] ก็ค่อยๆหายไปราวกับว่าคนผู้นั้นได้จากไป

[02:16:40] แล้วเสือใหญ่ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งฆ่าปลา

[02:16:43] แห้งกลับไปนอนที่เดิมปลาแห้งนั้นใหญ่มาก

[02:16:45] คำจากปลาตัวใหญ่แต่ตอนนี้เสือใหญ่มีขนาด

[02:16:48] ใหญ่กว่ามากดังนั้นปลาแห้งตัวนี้เมื่อคาบ

[02:16:50] ไว้ในปากก็ยังดูเหมือนปลาแห้งตัวเล็กรส

[02:16:52] ชาติของปลาแห้งนั้นคุ้นเคยมากเป็นรสชาติ

[02:16:54] ในวัยเด็กเสือใหญ่เอาปลาแห้งซ่อนไว้ใน

[02:16:57] อุ้งเท้ายื่นลิ้นใหญ่ๆออกมาเลียทีละนิด

[02:16:58] ค่อยๆลิ้มรถเลียไปเลียมาเสือใหญ่ก็ส่ง

[02:17:01] เสียงอู๋ปวนหมอบอยู่บนพื้นใบหน้าเต็มไป

[02:17:04] ด้วยความหงอยเหงาและรู้สึกผิดหวังเล็ก

[02:17:05] น้อยโม่ฮวาทำลายร่องรอยทั้งหมดคืนค่ายกล

[02:17:08] กลับสู่สภาพเดิมจากนั้นก็กลับไปตามทาง

[02:17:10] เดิมกลับมายังห้องของตนเองนอนอยู่บนเตียง

[02:17:12] และเริ่มวางแผนในใจต้องช่วยเสือใหญ่ออกไป

[02:17:14] ให้ได้แต่สถานการณ์ในตอนนี้ก็ไม่ค่อยดี

[02:17:17] นักที่จะช่วยมันสนามประลองอสูรนั้นไม่

[02:17:19] สำคัญอะไรสนามประลองอสูรเล็กๆแห่งนี้มี

[02:17:23] เพียงผู้บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำประจำการ

[02:17:25] อยู่ค่ายกลส่วนใหญ่เป็นระดับ 2 ผสมกับ

[02:17:26] ค่ายกลระดับ 3 สำหรับโม่ฮวาแล้วสามารถ

[02:17:29] ทำลายมันได้อย่างง่ายดายปัญหาคือหลังจาก

[02:17:31] ทำลายแล้วจะทำอย่างไรต่อไปเสือใหญ่เป็น

[02:17:34] สัตว์อสูรเมื่อปรากฏตัวในเมืองเซียนย่อม

[02:17:36] ถูกทุกคนรุมโจมตีอย่างแน่นอนเมืองต้าโม่

[02:17:39] เป็นเมืองเซียนระดับ 4 ภายในเมืองมีผู้

[02:17:40] บำเพ็ญเพียรแก่นทองคำจำนวนมากและยังมี

[02:17:42] ราชันวิถีระดับ 4 อีกด้วยผู้บำเพ็ญเทียน

[02:17:45] แก่นทองคำจำนวนเล็กน้อยโมฮวาอาจจะไม่ใส่

[02:17:47] ใจมากนักแต่ผู้บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำจำนวน

[02:17:49] มากนั้นแตกต่างออกไปยิ่งไม่ต้องพูดถึง

[02:17:51] ราชันวิถีเลยความแตกต่างของ 2 ระดับใหญ่

[02:17:54] ช่างมหาศาลนักหากลงมือต่อสู้กันจริงๆก็

[02:17:57] ไม่มีทางที่จะตอบโต้ได้เลยยิ่งไปกว่านั้น

[02:17:59] ในเมืองต้าโม่ระดับศรีราชันวิถีสามารถ

[02:18:01] เถอะเหินในอากาศได้และรอบๆก็เป็นทะเลทราย

[02:18:03] อันกว้างใหญ่ไพศาลไม่มีทางหนีรอดไปได้แน่

[02:18:06] นอนและยังมีคุณชายทัวป่าผู้นั้นอีกแม้

[02:18:10] โม่ฮวาจะไม่รู้ที่มาของเขาแต่เพียงแค่ดู

[02:18:12] จากท่าทางและอำนาจของเขาก็รู้ว่าสถานะของ

[02:18:14] เขาไม่ธรรมดาอย่างแน่นอนสนามประลองสัตว์

[02:18:17] อสูรแห่งนี้คาดว่ามีความสัมพันธใกล้ชิด

[02:18:19] กับเขาด้วยและคุณชายทัวร์ป่าผู้นี้ดู

[02:18:21] เหมือนจะใส่ใจเสือใหญ่มากฮักระเบิดแต่

[02:18:23] สนามประลองสัตว์อสูรแห่งนี้และแย่งเสือ

[02:18:25] ใหญ่ไปจากมือเขาคาดว่าจะเป็นสถานการณ์ที่

[02:18:27] ต้องสู้กันจนตายไม่จบไม่สิ้นหากสังหารคุณ

[02:18:29] ชายทัวร์ป๋า 1 คือจะผิดศีลฆ่าสัตว์จะดึง

[02:18:32] ดูดพลังร้ายแห่งโชคชะตา 2 คือหากสังหาร

[02:18:34] คุณชายทัวร์ป๋าไปแล้วย่อมจะทำให้พลัง

[02:18:36] อำนาจเบื้องหลังเขาโกรธแค้นและนำภัย

[02:18:38] พิบัติมาสู่ตนเองอย่างแน่นอนตอนนี้อยู่

[02:18:41] ที่ต้าหวงในเมืองต้าโม่ไม่ใช่ที่แคว้น

[02:18:43] เฉียนเสวียหรือที่สำนักเทศวีตนเองเป็นคน

[02:18:46] โดดเดี่ยวไม่มีผู้สนับสนุนไม่มีพลังอำนาจ

[02:18:48] ที่จะพึ่งพาได้หากถูกพลังอำนาจใหญ่ในต้า

[02:18:50] หวงจับตามองจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยาก

[02:18:52] ลำบากมากค่อนข้างลำบากแล้วโมฮวาถอนหายใจ

[02:18:56] ปัญหาหลักอีกอย่างคือเสือใหญ่ตัวนี้ตอน

[02:18:58] นี้ตัวใหญ่ขึ้นมากตอนเด็กๆมันตัวเล็ก

[02:18:59] เหมือนลูกแมวถ้ามันยังคงมีขนาดเท่าลูกแมว

[02:19:03] ก็สามารถอุ้มใส่กระเป๋าเสื้อพาไปได้เลย

[02:19:05] แต่ตอนนี้มันตัวใหญ่แข็งแรงพลังอสูรพุ่ง

[02:19:07] พ่านดูร้ายหน้าเกรงขามไปที่ไหนก็ทำให้ผู้

[02:19:09] คนหวาดกลัวเสือใหญ่ขนาดนี้หากต้องการพา

[02:19:12] ออกไปจริงๆเว้นแต่คนอื่นจะตาบอดและหูหนวก

[02:19:14] ไปหมดมิฉะนั้นเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

[02:19:16] โม่ฮวาขมวดคิ้วเล็กน้อยวิธีช่วยเสือใหญ่

[02:19:19] ในระยะเวลาอันสั้นนั้นไม่ง่ายที่จะคิดออก

[02:19:21] ก่อนที่จะคิดหาวิธีได้โมฮวาก็ยังคงทำ

[02:19:23] เหมือนเดิมทุกวันคือเสิร์ฟชาและน้ำให้ผู้

[02:19:25] สูงศักดิ์ในส่วนในเมื่อมีเวลาว่างโมฮวาก็

[02:19:29] แอบสอบถามคนรับใช้คนอื่นๆเกี่ยวกับที่มา

[02:19:31] ของคุณชายทัวร์ป่าผู้นี้แต่คนรับใช้คน

[02:19:33] อื่นๆกลับแสดงสีหน้าหวาดกลัวเรื่องของ

[02:19:35] ตระกูลทัวป่าเจ้ายังกล้าถามอีกหรือเมื่อ

[02:19:38] เห็นโม่ฮวาไม่เข้าใจก็มีคนรับใช้คนหนึ่ง

[02:19:40] กระซิบว่าถั่วป๋าเจ้ารู้หรือไม่ว่านาม

[02:19:43] สกุลนี้หมายถึงอะไรโมฮวาไม่รู้แน่นอนมีคน

[02:19:47] จึงชี้แนะเขาว่าเจ้าสำนักต้าหวงซึ่งเป็น

[02:19:49] สำนักใหญ่ระดับ 4 ก็แซ่ทัวป๋าใจของโม่ฮวา

[02:19:52] ขยับเล็กน้อยแล้วถามว่าถ้าอย่างนั้นคุณ

[02:19:54] ชายทัวร์ป่าผู้นี้เป็นคุณชายจากสายตรงของ

[02:19:56] เจ้าสำนักต้าหวงหรือแต่ไม่มีใครสนใจเขาคน

[02:19:59] รับใช้ทุกคนต่างปิดปากเงียบข้าแสดงสีหน้า

[02:20:02] เฉยเมยิ่งไม่ยอมพูดอะไรใจของโม่ฮวาจมดิ่ง

[02:20:04] ลงเล็กน้อยและไม่ถามอะไรอีกหากคุณชาย

[02:20:07] ทัวร์ป่าผู้นี้เป็นสายตรงของสำนักต้าหวง

[02:20:09] จริงๆเรื่องนี้คงจะยิ่งยุ่งยากขึ้นไปอีก

[02:20:12] ราชสำนักเต่าควบคุมโดยตรงสำนักใหญ่ระดับ 4

[02:20:14] คุ้มครองต้าหวงคานอำนาจกับราชวงศ์ต้าหวง

[02:20:17] สำนักใหญ่ที่ครองอำนาจในพื้นที่ชายแดน

[02:20:20] เช่นนี้มักจะมีอำนาจที่จะทำอะไรก็ได้ตาม

[02:20:22] ใจชอบในพื้นที่ของตนเองไม่ควรก่อเรื่อง

[02:20:24] ได้ง่ายๆทำได้เพียงรอดูสถานการณ์และรอ

[02:20:27] จังหวะต่อไปหลายวันต่อมาผู้ดูแลก็มาหา

[02:20:29] โม่ฮวาอีกครั้งและถามว่าพรุ่งนี้เจ้าจะไป

[02:20:31] รับใช้คุณชายทัวร์ป๋าหรือไม่โม่ฮวาตกใจ

[02:20:35] คุณชายทัวร์ป๋าผู้ดูแลพยักหน้าในบรรดาคน

[02:20:38] รับใช้เหล่านี้เจ้าทำงานจริงจังและ

[02:20:40] ละเอียดรอบคอบที่สุดดังนั้นข้าจึงเลื่อน

[02:20:41] ตำแหน่งให้เจ้าให้โอกาสนี้แก่เจ้าคุณชาย

[02:20:44] ทัวร์ป๋าเป็นนายที่แท้จริงหากเจ้าดูแลเขา

[02:20:47] ดีได้รับความชื่นชมจากเขาบางทีในอนาคตเขา

[02:20:49] อาจจะให้ตำแหน่งผู้ดูแลแก่เจ้าก็ได้เมื่อ

[02:20:51] นั้นเจ้าก็จะเปลี่ยนชะตาชีวิตประสบความ

[02:20:53] สำเร็จอย่างสูงส่งโมฮาวาดูเหมือนจะสนใจ

[02:20:56] เล็กน้อยจึงถามว่าผู้ดูแลแล้วข้าต้องทำ

[02:20:58] อะไรบ้างผู้ดูแลกล่าวว่าไม่จำเป็นเจ้าทำ

[02:21:01] ตามปกติก็พอส่วนเรื่องอื่นๆก็ยังคงเป็นคำ

[02:21:04] เดิมคืออย่าฟังอย่าถามอย่าสนใจทำตัว

[02:21:06] เหมือนเป็นท่อนไม้ก็พอโม่ฮวาแสร้งทำเป็น

[02:21:08] ครุ่นคิดครู่หนึ่งดวงตาก็ฉายแววทยานแล้ว

[02:21:11] พยักหน้าดีผู้ดูแลเห็นความทะยานในดวงตา

[02:21:13] ของโม่ฮวาก็ส่ายหน้ายิ้มเบาๆแล้วกล่าวว่า

[02:21:16] พรุ่งนี้เจ้าก็ไปรับใช้คุณชายทัวร์ป๋าใน

[02:21:19] น้ำเสียงของเขามีความชื่นชมและความคาด

[02:21:21] หวังเล็กน้อยตอนกลางคืนโม่ฮวากลับมายัง

[02:21:24] ที่พักของคนรับใช้เมื่อกว่าจิตวิญญาณไป

[02:21:26] เล็กน้อยก็พบว่ามีคนหายไป 2 คนเขาตามร่อง

[02:21:29] รอยไปที่ซากสัตว์อสูรที่กำลังจะถูกกำจัด

[02:21:31] ก็พบศพคนรับใช้ 2 คนผอมแห้งบนใบหน้าของศพ

[02:21:33] แต่ละคนมีรอยฝ่ามือรอยฝ่ามือนั้นมีแรงมาก

[02:21:36] กระแทกกระโหลกสีสตกโดยตรงแม้ตะคอก็หัก

[02:21:39] วิธีการนี้คุ้นตามากโมฮวาจำได้เลือนลาง

[02:21:42] ว่าเมื่อหลายวันก่อนคุณชายทัวป่าผู้นั้น

[02:21:44] ก็ตบหน้าผู้ดูแลด้วยวิธีนี้เพียงแต่ผู้ดู

[02:21:46] แลคนนั้นมีวรยุทธสูงยิ้มแหย่ๆก็ไม่เป็น

[02:21:48] อะไรแต่คนรับใช้ขั้นหลอมรวมปราน 2 คนนี้

[02:21:51] ถูกตบทีเดียวก็ตายศพถูกทิ้งเหมือนขยะสาย

[02:21:53] ตาของโม่ฮวายเย็นชาววันรุ่งขึ้นเขาทำตาม

[02:21:55] คำสั่งของผู้ดูแลไปรับใช้คุณชายทัวร์ป๋า

[02:21:58] แน่นอนว่าการรับใช้ที่ว่าวันนี้ก็คือการ

[02:22:01] ยืนอยู่ข้างๆคอยปรนิบัติดูสีหน้าคนเสิร์ฟ

[02:22:03] ชาและน้ำเท่านั้นคุณชายทัวป๋าไม่เคยแม้

[02:22:05] แต่จะมองเขาเลยโม่ฮวาจึงพอจะเข้าใจแล้ว

[02:22:08] ว่าคำพูดของผู้ดูแลนั้นส่วนใหญ่เป็น

[02:22:10] เรื่องโกหกเป็นเพียงการวาดฝันคุณชายทัว

[02:22:12] ป๋าโกรธจัดตกคนรับใช้ตายไป 2 คนดังนั้น

[02:22:16] ตำแหน่งที่ว่างลงนี้จึงตกเป็นของเขาส่วน

[02:22:19] เรื่องที่เรียกว่าได้รับความชื่นชมจากคุณ

[02:22:21] ชายทัวป๋าได้รับตำแหน่งผู้ดูแลประสบความ

[02:22:23] สำเร็จอย่างสูงส่งนั้นเป็นเรื่องตลกสิ้น

[02:22:25] ดีคุณชายทัวร์ป๋าไม่มีทางจำได้ว่าเขาเป็น

[02:22:28] ใครหากเขาเป็นเพียงคนรับใช้ธรรมดาการทำ

[02:22:31] งานที่นี่แล้วไม่ถูกคุณชายทัวร์ป๋าตบตาย

[02:22:33] ก็ถือว่าโชคดีมีบุญแล้วคนรับใช้ไม่ใช่คน

[02:22:37] เป็นเพียงของใช้แล้วทิ้งก็เหมือนกับถ้วย

[02:22:39] จานที่ใช้ใส่เหล้าผลไม้แตกแล้วก็แตกไปหา

[02:22:41] อันใหม่มาแทนก็พออย่างไรก็ตามการได้ใกล้

[02:22:44] ชิดคุณชายทัวป๋าเช่นนี้ก็ถือเป็นโอกาส

[02:22:47] หนึ่งโมฮวาตั้งใจทำงานอย่างเคร่งครัดยืน

[02:22:50] อยู่ข้างๆอย่างเรียบร้อยไม่พูดอะไรไม่เผย

[02:22:51] แม้แต่กลิ่นอายดูเหมือนไม่มีตัวตนเลยแม้

[02:22:53] แต่น้อยแต่สิ่งที่ทำให้โม่ฮวาประหลาดใจ

[02:22:56] คือคุณชายทัวร์ป่าผู้นี้ในวันนี้ดูเหมือน

[02:22:58] จะแตกต่างจากเดิมไม่ได้กำลังดูการประลอง

[02:23:00] อสูรแต่กำลังจัดงานเลี้ยงต้อนรับแขกห้อง

[02:23:03] โถงจัดเลี้ยงใช้ห้องที่หรูหราที่สุดอาหาร

[02:23:05] และเครื่องดื่มในงานเลี้ยงเป็นของชั้น

[02:23:06] เลิศที่สุดการจัดเตรียมทุกอย่างก็เป็นไป

[02:23:08] ตามมาตรฐานสูงสุดและคนหญิงโสอย่างคุณชาย

[02:23:11] ทัวป๋าดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับงาน

[02:23:13] เลี้ยงนี้อย่างมากโม่ฮาวาเห็นดังนั้นก็

[02:23:15] สงสัยในใจคุณชายทัวร์ป่าผู้นี้กำลังจัด

[02:23:18] งานเลี้ยงต้อนรับใครกันแน่

[02:23:20] สายตาของโม่ฮวากระพริบเล็กน้อยจากนั้นก็

[02:23:21] กลั้นหายใจและจ้องมองอยู่ข้างๆอย่างเงียบ

[02:23:23] ๆเหล้าอาหารและเนื้อสัตว์อสูรนานาชนิดถูก

[02:23:27] จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วประมาณครึ่ง

[02:23:28] ชั่วโมงต่อมาก็มีคนมาจากด้านนอกประตูผู้

[02:23:31] บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำร่างเตี้ยอ้วนคน

[02:23:33] หนึ่งและผู้บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานร่าง

[02:23:35] ผอมสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาและคารวะคุณชาย

[02:23:37] ทัวป๋าที่นั่งอยู่ด้านบนผู้บำเพ็ญเพียร

[02:23:40] แก่นทองคำร่างเตี้ยอ้วนประสานมือกล่าวว่า

[02:23:42] คารวะคุณชายทัวร์ป๋าคุณชายทัวร์ป๋าพยัก

[02:23:44] หน้าผู้บำเพ็ญเทียนสร้างหลักฐานร่างผอม

[02:23:47] สูงอีกคนหนึ่งใบหน้ามืดครึ้มและแน่วแน่ใน

[02:23:49] ดวงตายังแฝงไว้ด้วยความบ้าคลั่งและยุติ

[02:23:51] เขาก็ประสานมือคารวะคุณชายทั่วป๋าเช่นกัน

[02:23:53] แต่ไม่ได้พูดอะไรคุณชายทัวป๋ามองเขาแวบ

[02:23:56] หนึ่งก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกันแต่โมฮวาที่

[02:23:58] รออยู่ข้างๆกลับตกใจเล็กน้อยผู้บำเพ็ญ

[02:24:01] เทียนสร้างหลักฐานร่างผอมสูงผู้นี้ดูขุน

[02:24:03] ตามากราวกับว่าเขาเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน

[02:24:05] เขาคือใครโม่ฮวาขโมดคิ้วพยายามนึกย้อนจาก

[02:24:08] ความทรงจำที่ขาดๆหายๆและเลือนลางเพื่อค้น

[02:24:11] หาเบาะแสทันใดนั้นหัวใจของเขาก็สั่นสถาน

[02:24:13] อย่างรุนแรงเขานึกขึ้นได้แล้วเขาคือ

[02:24:15] หลี่ซาน

[02:24:17] เมื่อครั้งที่อยู่ในแคว้นเฉียนเสวียตอน

[02:24:18] ที่ที่ต่อต้านสำนักมันเขาถูกตนเองหลอกล่อ

[02:24:20] ด้วยคำสั่งสายฟ้าแม่เหล็กและนามของผู้

[02:24:22] อาวุโสโหทำให้เขาแลกเปลี่ยนแผนผังค่ายกล

[02:24:25] ย้อนวิญญาณระดับ 2 จากสำนักมารมาได้และ

[02:24:27] เป็นคนนำมามอบให้ด้วยตัวเองสิทธิ์ยอดฝี

[02:24:28] มือของสำนักมารผู้นั้นหลี่ซานแต่ทำไมถึง

[02:24:32] เป็นหลี่ซานโมฮวาสงสัยในใจไม่เข้าใจเลย

[02:24:34] แม้แต่น้อยหลี่ซานไม่ได้ถูกจับตัวไปแล้ว

[02:24:37] ถูกขังอยู่ในคุกเต๋าหรอกหรือเขาออกมาได้

[02:24:39] อย่างไรแล้วทำไมเขาถึงเดินทางไกลหลายพลี้

[02:24:42] จากแคว้นเฉียเสวียมายังดินแดนต้าหวงแห่ง

[02:24:44] นี้ได้แล้วผู้อาวุโสแก่นทองคำร่างเตี้ย

[02:24:46] อ้วนที่อยู่ข้างๆเขาคือใครกันผู้อาวุโส

[02:24:49] แก่นทองคำผู้นี้โม่ฮวากวัดตามองแวบหนึ่ง

[02:24:51] ก็มั่นใจว่าตนเองไม่เคยพบเขามาก่อนจริงๆ

[02:24:53] แต่ในใจเขากลับมีความรู้สึกคุ้นเคยอย่าง

[02:24:55] เลือนลางราวกับว่าบุคคลผู้นี้เคยมีความ

[02:24:58] เกี่ยวพันกับตนเองมากมายในอดีตบุคคลผู้

[02:25:00] นี้จะเป็นใครโมฮวาขโมดคิ้วครุ่นคิดอยู่

[02:25:02] ครู่หนึ่งทันใดนั้นชื่อแปลกๆก็ผุดขึ้นมา

[02:25:04] ในสมองใจของโมฮวาตกตะลึงเล็กน้อยเขาคงไม่

[02:25:07] ใช่ผู้อาวุโสโหใช่ไหมผู้อาวุโสโหผู้มาก

[02:25:10] เล่หเพธุบายในสำนักมารแห่งแคว้นเฉียน

[02:25:12] เสวียผู้อาวุโสโหผู้ที่ส่งจดหมายจากสำนัก

[02:25:15] มารมาว่าจ้างตนเองทำธุรกิจสายฟ้าแม่เหล็ก

[02:25:18] ผู้นั้นผู้อาวุโสโหที่ยังติดค้างหิน

[02:25:21] วิญญาณตนเองอยู่ 1 ล้าน800,000ก็ยังไม่

[02:25:23] ได้คืนจบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่อง

[02:25:26] ที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1148 คุณ

[02:25:30] หนูฮาวาโม่ฮาวาเป็นคนมีหลักการเป็นหนี้

[02:25:32] ต้องใช้คืนเป็นเรื่องที่ถูกต้องตามคลอง

[02:25:33] ครองธรรมแม้ว่าตอนนั้นเขาจะสวมรอยเป็น

[02:25:36] ท่านหยวนเพื่อทำการค้ากับผู้อาวุโสอวิผู้

[02:25:39] นี้และสุดท้ายก็หลอกขายผู้อาวุโสอวิจน

[02:25:41] สำนักมารเฉียนเสวียนล่มสลายไปโดยสิ้นเชิง

[02:25:44] แต่เรื่องหนึ่งก็คือเรื่องหนึ่งไม่ว่าผล

[02:25:45] ลัพธ์จะเป็นอย่างไรหินวิญญาณจำนวนนั้น

[02:25:47] เป็นหนี้ที่ผู้อาวุโสอวิผู้นี้ติดค้างไว้

[02:25:49] จริงๆหากผู้อาวุโสอวิตายไปก็ย่อมต้องตัด

[02:25:52] หนี้ไปโม่ฮวารู้สึกเสียดายในใจแต่ก็ไม่

[02:25:54] รู้จะพูดอะไรแต่ตอนนี้ผู้อาวุโสอวิผู้นี้

[02:25:57] ไม่เพียงไม่ตายแต่ยังปรากฏตัวต่อหน้าเขา

[02:25:59] อย่างมีชีวิตชีวาหนี้เก่าก้อนนี้ก็ไม่อาจ

[02:26:01] ไม่พูดถึงได้เพราะ 1 ล้าน 00,000 ไม่ใช่

[02:26:02] จำนวนน้อยๆเลยโมฮวาเป็นเด็กจากครอบครัว

[02:26:05] ยากจนประหยัดมัธยัตมาโดยตลอดหนี้ที่ควร

[02:26:08] ทวงคืนก็ยังคงต้องทวงเพียงแต่โมฮวายังคง

[02:26:10] มีความสงสัยในใจอยู่บ้างผู้อาวุโสอวิผู้

[02:26:13] นี้รอดมาได้อย่างไรสำนักมาล่มสลายเขาก็

[02:26:16] ไม่ตายท่ามกลางความวุ่นวายของค่ายกลโลหิต

[02:26:18] ขนาดใหญ่เขาก็ยังสามารถรักษาชีวิตไว้ได้

[02:26:21] ท่ามกลางภัยพิบัติครั้งใหญ่ในอาณาเขต

[02:26:23] เฉียนเสวียเขาก็ยังสามารถเอาตัวรอดได้ผู้

[02:26:25] อาวุโสอวิผู้นี้เป็นใครกันแน่แล้วทำไม

[02:26:29] หลี่ซานถึงมาอยู่กับผู้อาวุโสอวิดูเหมือน

[02:26:31] จะภักดีต่อผู้อาวุโสอวิมากด้วยโมฮวามี

[02:26:33] ความสงสัยมากมายในใจและยิ่งคิดก็ยิ่ง

[02:26:35] สับสนครู่ต่อมาเขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อยคิด

[02:26:38] ในใจว่าช่างเธอมีโอกาสค่อยไปหาผู้อาวุโส

[02:26:41] อวิผู้นี้เพื่อทวงนี่ก่อนตอนนี้ผู้อาวุโส

[02:26:43] อวิก็คือ 1 ล้าน800,000ที่เดินได้แล้ว

[02:26:47] หลี่ซานผู้นี้เขาภักดีต่อผู้อาวุโสอวิ

[02:26:49] จริงๆหรือสายตาของโม่ฮวาเริ่มแปลกไปเล็ก

[02:26:52] น้อยในเวลานั้นผู้อาวุโสอวิประสานมือ

[02:26:55] คารวะคุณชายทัวป๋ากล่าวว่าคุณหนูจะมาถึง

[02:26:57] ในไม่ช้าขอคุณชายทัวร์ป๋าโปรดรอสักครู่

[02:27:00] คุณชายทัวป๋าผู้ย่าหญิงมาตลอดกลับเผยรอย

[02:27:02] ยิ้มออกมาปัดมือกล่าวว่าดีผู้อาวุโสอวิ

[02:27:05] เชิญนั่งขอคนนำชามาถวายโมฮวารีบเดินไป

[02:27:08] รินชาให้ผู้อาวุโสอวิผู้เป็นหนี้เขา 1

[02:27:10] ล้าน800,000เมื่อโม่ฮวารินชาผู้อาวุโสอวิ

[02:27:12] ก็รู้สึกหนาสถานในใจแต่ความหนาวเย็นนี้

[02:27:15] เป็นเพียงชั่วขณะจากนั้นก็หายไปอย่างไร้

[02:27:17] ร่องรอยผู้อาวุโสอวิตาลงเล็กน้อยกว่าตา

[02:27:20] มองไปรอบๆพบว่าในห้องโถงนอกจากคุณชาย

[02:27:22] ทัวร์ป่าและคนรับใช้บางส่วนแล้วก็ไม่มี

[02:27:24] ใครอื่นอีกจึงขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ไม่

[02:27:26] ได้ใส่ใจมากนักลีซานมีเพียงขั้นสร้างหลัก

[02:27:29] ฐานสถานะไม่สูงจึงไม่มีสิทธิ์นั่งได้แต่

[02:27:31] ยืนอยู่ด้านหลังผู้อาวุโสอวิใบหน้าแสดง

[02:27:33] ความยึดมั่นและศรัทธาอย่างเงียบงันในห้อง

[02:27:35] โถงเงียบไปครู่หนึ่งคุณชายทัวป๋าและคน

[02:27:37] อื่นๆดูเหมือนจะกำลังรอใครบางคนอยู่

[02:27:39] โม่ฮวาคิดในใจว่าคุณชายทัวป๋าผู้นี้มี

[02:27:41] นิสัยเย่อหยิ่งและอารมณ์ไม่ดีเขากลับยอม

[02:27:43] รอคนด้วยหรือเขากำลังรอใครมีคุณสมบัติพอ

[02:27:47] ที่จะทำให้เขารออย่างอดทนเช่นนี้คือคุณ

[02:27:50] หนูที่ผู้อาวุโสอวิพูดถึงหรือโม่ฮวัง

[02:27:52] เงียบไปแล้วรออย่างอดทนเช่นกันไม่ถึง

[02:27:55] ครึ่งชั่วโมงต่อมาเสียงฝีเท้ามากมายก็ดัง

[02:27:57] มาจากนอกประตูท่ามกลางเมฆหมอกที่ลอยออย

[02:27:59] อิ่งเสียงเครื่องประดับกระทบกันดัง

[02:28:01] กรุ้งกริ้งสตรีผู้หนึ่งสวมชุดผ้าไหมปัก

[02:28:02] ลวดลายงดงามหรูหราอย่างยิ่งเชิดหน้าเดิน

[02:28:04] เข้ามาพร้อมกับกลุ่มองคที่ห้อมล้อมผู้

[02:28:07] อาวุโสอวิรีบลุกขึ้นทำความเคารพอย่างนอบ

[02:28:09] น้อมคุณชายทัวร์ป่าเมื่อเห็นโฉมหน้าของ

[02:28:11] สตรีผู้นี้ก็ตกตะลึงไปชั่วขณะครู่ต่อมาก็

[02:28:13] ลุกลุกขึ้นทำความเคารพยิ้มและประสานมือ

[02:28:15] กล่าวว่าคุณหนูฮวงงามโลมเมืองจริงๆงาม

[02:28:18] สะพรั่งดุจบุผาอับอายจันทันราวันนี้ได้พบ

[02:28:20] เห็นนับเป็นวาสนา 3 ชาติคุณหนูฮัวดู

[02:28:22] เหมือนจะเคยชินกับคำเยินยอเช่นนี้จึง

[02:28:24] เพียงแค่อืมเบาๆคุณชายทัวร์ป่าพูดอย่าง

[02:28:28] สุภาพว่าเชิญคุณหนูฮาขึ้นนั่งกลิ่นหอมอบ

[02:28:30] อนี้เท้าเบาดุจกลีบบัวเสียงทองหยกกระทบ

[02:28:32] กันคุณหนูฮาเดินไปนั่งที่ตำแหน่งสูงสุด

[02:28:34] ของงานเลี้ยงตำแหน่งที่นั่งสูงกว่าคุณชาย

[02:28:37] ทัวร์ป่าผู้เป็นเจ้าบ้านเสี่ยเอกโม่ฮาวา

[02:28:38] รู้สึกสงสัยในใจแต่ก็ไม่กล้าจ้องมองโดย

[02:28:40] ตรงกลัวจะทำให้คนสงสัยเมื่อทุกคนนัลงงาน

[02:28:43] เลี้ยงก็เริ่มต้นขึ้นข้ามกลางเสียงแก้ว

[02:28:45] กระทบกันเขาก็แอบเงยหน้าขึ้นมองสตรีที่

[02:28:47] นั่งอยู่บนที่สูงนี่คือสตรีที่มีออร่าสูง

[02:28:49] ส่งและชุดที่หรูหราอย่างยิ่งมองปราชเดียว

[02:28:52] ก็รู้ว่านางมีฐานะสูงศักดิและได้รับการ

[02:28:54] เลี้ยงดูอย่างดีมาตั้งแต่เด็กเสื้อผ้าทำ

[02:28:56] จากได้ทองและหยกผ้าคลุมเป็นผ้าไหมที่งด

[02:28:58] งามดุจหิมะและแสงจันทร์ปิ่นปักผมหงส์ทอง

[02:29:00] ประดับหยกแดงอันเจรัสขับให้ผมดำขลับและ

[02:29:02] ผิวขาวผ่องใบหน้าของนางงดงามอย่างยิ่งราว

[02:29:06] กับสลักจากผมหยกงดงามละเอียดอ่อนถึงขีด

[02:29:07] สุดมีเพียงแววตาเท่านั้นที่เผยความเอาแต่

[02:29:10] ใจและดูถูกเหยียดหยามแสดงออกถึงความเย่อ

[02:29:12] หยิ่งและดูถูกผู้อื่นโม่ฮวาตกตะลึงเล็ก

[02:29:15] น้อยจากนั้นก็เปรียบเทียบในใจอย่างเงียบๆ

[02:29:17] และส่ายหน้าเล็กน้อยคุณหนูฮาวาผู้นี้แม้

[02:29:20] รูปลักษณ์จะงดงามแต่สายตากลับตื้นเขิน

[02:29:22] ออร่าและเสน่ห์โดยรวมก็ธรรมดาดูแล้วมีแต่

[02:29:25] เปลือกนอกเท่านั้นเทียบกับศิษย์พี่หญิง

[02:29:27] ตัวน้อยผู้อ่อนโยนใจดีและห่วงใยเขาแล้ว

[02:29:29] ยังห่างไกลนักโม่ฮวาจึงรู้สึกไม่ค่อยสนใจ

[02:29:32] แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคุณหนูฮาวาผู้นี้มี

[02:29:35] รูปลักษณ์ที่งดงามอย่างยิ่งระหว่างงาน

[02:29:38] เลี้ยงสายตาที่เย่อหยิ่งมั่นใจในตัวเอง

[02:29:40] และก้าวร้าวของคุณชายทัวร์ป๋าเกือบทั้ง

[02:29:41] หมดจับจ้องอยู่ที่คุณหนูหนูฮาพุ่งในงาม

[02:29:43] ผู้นี้และผู้ที่มาพร้อมกับคุณหนูฮาผู้นี้

[02:29:46] มีทั้งผู้อาวุโสองคครักและคุณชายจาก

[02:29:48] ตระกูลผู้บำเพ็ญเพียรอีกหลายคนที่มีพร

[02:29:50] สวรรค์ไม่ธรรมดาและมีฐานะไม่ต่ำดูเหมือน

[02:29:52] จะเป็นผู้ติดตามของคุณหนูฮาผู้นี้ทั้งหมด

[02:29:55] ในเวลานี้คุณหนูฮาที่นั่งอยู่บนที่สูง

[02:29:57] เปรียบเสมือนดวงดาวที่รายล้อมด้วยดวง

[02:29:59] จันทร์ทุกรอยยิ้มทุกการเคลื่อนไหวของนาง

[02:30:02] ล้วนกำหนดบรรยากาศของงานเลี้ยงและดึงดูด

[02:30:04] ความสนใจของผู้อื่นคุณหนูฮัวผู้นี้เต็มไป

[02:30:07] ด้วยความทนงตนและดูเหมือนจะเพลิดเพลินกับ

[02:30:08] ทุกสิ่งทุกข์อย่างโม่ฮาวากรุ่นคิดในใจคุณ

[02:30:11] หนูฮานางเป็นคนของตระกูลฮาหรือตระกูลฮา

[02:30:15] เป็นตระกูลใหญ่จากที่ไหนแขวนเฉียนแคว้น

[02:30:17] คุณหรือแคว้นหลีไม่น่าจะใช่ต้าหวงหรอก

[02:30:21] สถานที่อย่างต้าหวงไม่น่าจะเลี้ยงดูสตรี

[02:30:23] ผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ได้นามมาที่ต้าหวงนี้

[02:30:25] เพื่ออะไรกันแน่แล้วผู้อาวุโสอวิผู้นั้น

[02:30:28] ที่ดูเหมือนจะเชื่อฟังคุณหนูฮาผู้นี้ทุก

[02:30:30] อย่างเขาก็เป็นคนของตระกูลฮาด้วยหรือถ้า

[02:30:32] อย่างนั้นทำไมเขาถึงไปเป็นผู้อาวุโสของ

[02:30:34] สำนักมารโม่ฮวารู้สึกว่าความสัมพันธ์

[02:30:37] เหล่านี้ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสนไม่แปลกใจเลย

[02:30:40] ที่ตอนอยู่ในอาณาเขตเฉียนเสวียลุงกู้มัก

[02:30:42] จะบอกเขาว่าน้ำในตระกูลผู้บำเพ็ญเทียน

[02:30:44] นั้นลึกมากซับซ้อนราวกับเถาวันพันธ์กัน

[02:30:45] ยุ่งเหยิงไม่มีใครรู้ว่าใครมีความ

[02:30:47] สัมพันธ์กับใครและใครกำลังวางแผนอะไรอยู่

[02:30:49] เบื้องหลังงานเลี้ยงต้อนรับในลานประลอง

[02:30:51] อสูรใต้ดินของเมืองต้าโม่นี้แสดงให้เห็น

[02:30:53] เพียงส่วนเล็กๆของภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น

[02:30:56] ขณะที่โม่ฮวากำลังครุ่นคิดสายตาเหลือไป

[02:30:58] เห็นบางสิ่งในหางตาหัวใจก็สั่นสถานเล็ก

[02:31:00] น้อยในบรรดาผู้ติดตามของคุณหนูฮัวเขาพบคน

[02:31:03] รู้จักคนหนึ่งด้วยคนรู้จักผู้นี้ไม่ใช่

[02:31:06] ใครอื่นแต่เป็นคุณชายซือจากหุกเขาซากศพ

[02:31:09] ทมินที่เพิ่งพบกันและเคยปะทะกันที่เมือง

[02:31:11] อี้เล็กเล็กๆคุณชายซือผู้มีอัครระโอมติต

[02:31:14] ตัวย่อมต้องเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์หรือ

[02:31:16] บุตรศักดิ์สิทธิ์สำรองของหุบเขาซากศพทมิฬ

[02:31:19] เขาเข้าร่วมการสังหารหมู่และการกลายร่าง

[02:31:21] เป็นซากศพที่เมืองอี้เล็กๆเพื่อใช้เป็น

[02:31:23] จุดเริ่มต้นในการปรากฏตัวของหุบเขาซากศพ

[02:31:25] ทมิฬสร้างเมืองซากศพและขยายอิทธิพลแสดง

[02:31:28] ให้เห็นว่าคุณชายซือผู้นี้ต้องได้รับความ

[02:31:30] สำคัญอย่างยิ่งจากหุบเขาซากศพทมิฬเพียง

[02:31:33] แต่โม่ฮวาไม่เคยคาดคิดว่าหลังจากไม่กี่

[02:31:35] เดือนที่ไม่ได้พบกันเขากลับมาพบคุณชายซือ

[02:31:36] ผู้นี้อีกครั้งที่เหมืองตาโม่แต่ในเวลา

[02:31:39] นี้คุณชายซือสวมชุดผ้าไหมแพรพันธ์ใบหน้า

[02:31:41] หล่อเหลขาวผ่องทุกการเคลื่อนไหวดูสุภาพ

[02:31:43] อ่อนโยนราวกับคุณชายผู้สูงศักดิจากตระกูล

[02:31:45] ใหญ่ไม่มีแม้แต่เงาของความน่าขนลุกของจอม

[02:31:47] มารแห่งวิถีซากศพเลยแม้แต่น้อยยิ่งไปกว่า

[02:31:50] นั้นคุณชายซือยังรินเล่าให้คุณหนูฮาบ่อย

[02:31:52] ครั้งระหว่างงานเลี้ยงสายตาของเขาจับจ้อง

[02:31:55] อยู่ที่ใบหน้าอันงดงามของคุณหนูฮาพูดจา

[02:31:57] เอาอกเอาใจอย่างอ่อนโยนราวกับสุนัขรับใช้

[02:31:59] ที่หลงรักอย่างบ้าคลั่งโม่ฮาวะรู้สึกมุนง

[02:32:01] ในใจคุณชายซือผู้นี้กำลังทำอะไรอยู่เจ้า

[02:32:05] เป็นอัจฉริยะสายตรงของหุบเขาซากศพทมิน

[02:32:07] แห่งวิถีมารไม่ใช่หรือเป็นบุตร

[02:32:10] ศักดิ์สิทธิ์สำรองที่ถูกปลุกฝังอัครอมตะ

[02:32:12] แห่งวิถีมารไม่ใช่หรือตอนนี้กำลังเป็น

[02:32:14] สุนัขรับใช้ให้กับผู้หญิงคนหนึ่งหรือเจ้า

[02:32:18] ยังรู้ตัวอยู่หรือไม่ว่ากำลังทำอะไรเป็น

[02:32:20] พระฝึกซากศพจนโง่ไปแล้วหรือสมองถูกซอมบี้

[02:32:22] กินไปแล้วโม่ฮวาไม่เข้าใจแต่คุณชายซือ

[02:32:26] กลับดูซาบซึ้งใจสายตาเต็มไปด้วยความรัก

[02:32:28] และเพลิดเพลินกับมันโมฮวาสายหน้าจากนั้น

[02:32:29] ก็รู้สึกตกใจในใจเขารู้ตัวว่าคุณชายซือ

[02:32:32] ผู้นี้เคยเห็นเข้ามาก่อนแม้ว่าตอนนี้เขา

[02:32:34] จะเป็นโม่ฮวาผู้บำเพ็ญเทียนร่างกายที่มี

[02:32:36] ผิวสีทองแดงรูปลักษณ์เปลี่ยนไปมากแล้วแต่

[02:32:39] หากคุณชายซือผู้นี้มองเห็นใบหน้าของเขา

[02:32:40] ชัดเจนและเกิดความสงสัยขึ้นมาก็จะกลาย

[02:32:42] เป็นเรื่องยุ่งยากมากเขาคงจะอยู่ต่อในลาน

[02:32:45] ประลองอสูรแห่งนี้ได้ยากแล้วต้าหูก็คง

[02:32:47] ช่วยออกมาไม่ได้แล้วโม่ฮวารีบก้มหน้าลงลด

[02:32:49] ลมปลาในตัวลงและคิดในใจอย่างเงียบๆว่าจง

[02:32:53] เป็นสุนัขรับใช้ของเจ้าต่อไปเถอะอย่าจำ

[02:32:55] ข้าได้ก็พอแต่สิ่งที่กลัวก็มักจะเกิดขึ้น

[02:32:58] จากแขนเสื้อของคุณชายซื่อจู่ๆก็มีเสียง

[02:33:00] กระดิ่งทองแดงแผ่วเบาและสายกระจ่างดัง

[02:33:02] ขึ้นเสียงกระดิ่งทองแดงนี้บ่ามากผู้

[02:33:04] บำเพ็ญเพียรส่วนใหญ่ในงานเลี้ยงไม่ได้ยิน

[02:33:07] มีเพียงไม่กี่คนที่ได้ยินแต่เสียงกระดิ่ง

[02:33:09] นี้สายกระจ่างพวกเขาได้ยินแล้วก็ไม่

[02:33:11] สามารถแยกแยะได้ว่าเป็นเสียงกระดิ่งอะไร

[02:33:13] พวกเขาจำไม่ได้แต่โมฮวาผู้เป็นผู้บำเพ็ญ

[02:33:15] เพียรวิถีธรรมที่ศึกษาเรื่องการฝึกซากศพ

[02:33:17] มาพอสมควรจะไม่ได้ยินได้อย่างไรว่านี่คือ

[02:33:19] เสียงกระดิ่งทองแดงของวิถีซากศพมีซอมบี้

[02:33:23] กำลังส่งสัญญาณถึงคุณชายซือแน่นอนว่าใน

[02:33:25] ชั่วพริบตาต่อมาคุณชายซือก็แสดงสีหน้าตก

[02:33:27] ตะลึงจากนั้นสายตาของเขาก็คมกริบราวกับไฟ

[02:33:30] จ้องมองมาทางโม่ฮวาโมฮวามีลมปรานที่เบา

[02:33:33] บางการมีอยู่ของเขาจึงต่ำแต่รูปร่างของ

[02:33:35] เขาก็ยังคงอยู่ผู้บำเพ็ญเพียรในงานเลี้ยง

[02:33:37] จะไม่สนใจโม่ฮวาในสภาพที่ไม่รู้ตัวแต่หาก

[02:33:40] ตั้งใจมองก็ยังสามารถมองเห็นได้อย่างชัด

[02:33:42] เจนคุณชายซือในเวลานี้เห็นโม่ฮวาที่สวม

[02:33:44] ชุดคนรับใช้ผิวค่อนข้างเหลืองสายตาแป่ง

[02:33:46] ประกายและมีสีหน้าอ่อนน้อมสมองของเขาเกิด

[02:33:49] ความสับสนไปชั่วขณะปฏิกิริยาแรกของเขาคือ

[02:33:52] คล้ายมากเมื่อมองเพียงโครงหน้าคนรับใช้

[02:33:54] ผู้นี้คล้ายกับโจรผู้ที่หลบหนีจากมือเขา

[02:33:57] ทำลายแผนการใหญ่ของหุบเขาซากศพทมิฬและยัง

[02:33:59] เป็นสาเหตุทางอ้อมที่ทำให้ผู้อาวุโสสวี

[02:34:01] ตายอย่างไม่รู้สาเหตุผู้ที่สมควรถูกสับ

[02:34:03] เป็นพันชิ้นแต่เมื่อมองครั้งที่ 2 ก็รู้

[02:34:05] สึกว่าแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงมีเพียงใบ

[02:34:07] หน้าเท่านั้นที่คล้ายกับเล็กน้อยแต่คนผู้

[02:34:10] นี้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรร่างกายขั้นหลอมรวม

[02:34:12] ปรานที่มีกำเนิดต่ำต้อยและมีระดับพลังต่ำ

[02:34:14] แตกต่างจากเด็กหนุ่มผู้ลึกลับหน้าขนลุก

[02:34:15] และเข้าใจยากอย่างสิ้นเชิงอีกอย่างเด็ก

[02:34:18] หนุ่มที่มีฐานะเช่นนั้นจะลดตัวลงมาเป็นคน

[02:34:21] รับใช้ที่ต่ำต้อยได้อย่างไรแต่คำเตือนของ

[02:34:23] ซากศพทองแดงเคลือบทองไม่น่าจะเกิดขึ้นเอง

[02:34:25] โดยไม่มีเหตุผลคุณชายซือขมวดคิ้วเล็กน้อย

[02:34:28] คุณหนูฮัวดูเหมือนจะสังเกตเห็นความผิด

[02:34:30] ปกติของคุณชายซือดวงตาคู่สวยจ้องมองเขา

[02:34:32] อย่างแปลกใจคุณชายทัวป๋าในใจรู้สึกอิจฉา

[02:34:36] จึงมองไปที่คุณชายซือและถามด้วยน้ำเสียง

[02:34:37] ทุ้มว่าคุณชายซืองานเลี้ยงคืนนี้มีอะไร

[02:34:40] ไม่เหมาะสมหรือคุณชายซือกลับมามีสติยิ้ม

[02:34:43] เล็กน้อยไม่มีอะไรเขาค่อยๆถอนสายตาจาก

[02:34:45] โมฮวาอย่างแนบเนียนคุณชายทัวร์ป๋าหรี่ตา

[02:34:47] ลงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรโม่ฮวาก็ถอน

[02:34:49] หายใจโล่มอกเล็กน้อยไม่ว่าคุณชายซือจะมอง

[02:34:53] เห็นอะไรตราบใดที่ไม่สร้างความลำบากในทัน

[02:34:55] ทีก็พอตราบใดที่งานเลี้ยงจบลงเขาจะปะปน

[02:34:58] เข้าไปในลานประลองอสูรคาดว่าคุณชายซือก็

[02:35:00] ไม่น่าจะสามารถทำอะไรตามอำเภอใจในเขตของ

[02:35:02] คุณชายทัวป่าได้แต่ไม่นานโม่ฮวาก็ได้ยิน

[02:35:05] คุณชายซือพูดกับคุณชายทัวป่าว่าคุณชายโท

[02:35:08] ป่าข้ามีคำขอที่ไม่เหมาะสมอย่างหนึ่งคุณ

[02:35:10] ชายโทปาหรี่ตาลงเล็กน้อยพยักหน้ากล่าวว่า

[02:35:12] พูดมาได้เลยคุณชายซือยื่นมือออกไปชี้ไป

[02:35:15] ที่โม่ฮวาคนรับใช้ผู้นี้ท่านจะมอบให้ข้า

[02:35:18] เป็นของขวัญได้หรือไม่คุณชายทัวป๋าขมวด

[02:35:20] คิ้วคนรับใช้คนหนึ่งเท่านั้นจะฆ่าจะแกงก็

[02:35:23] ไม่เป็นไรจะมอบให้คนอื่นก็ไม่มีปัญหาอะไร

[02:35:26] เพียงแต่เขาไม่เข้าใจว่าในงานเลี้ยงที่

[02:35:28] สำคัญเช่นนี้คุณชายซือผู้นี้จู่ๆก็มาขอคน

[02:35:30] รับใช้ขั้นหลอมรวมปรานแถมยังเป็นคนรับใช้

[02:35:32] ชายอีกด้วยเขาต้องการอะไรกันแน่คุณชาย

[02:35:35] ทัวร์ป๋ามองไปที่โม่ฮวา

[02:35:37] เมื่อมองไปเขาก็ตกตะลึงเล็กน้อยครุ่นคิด

[02:35:39] อยู่ครู่หนึ่งก็พนึกถึงเรื่องที่สัตว์

[02:35:41] อสูรเสือขาวดำที่เขาฝึกฝนมานานแต่ไม่เคย

[02:35:43] เชื่องจู่ๆก็เกิดความผิดปกติขึ้นในวัน

[02:35:45] นั้นในตอนนั้นทิศทางที่เสือสูญมองไปนอก

[02:35:48] จากคุณชายคนอื่นๆและผู้บำเพ็ญเพียรจากต้า

[02:35:50] หงแล้วดูเหมือนว่ายังมีคนรับใช้อีกคน

[02:35:51] หนึ่งและคนรับใช้ผู้นั้นคุณชายทัวร์ป๋า

[02:35:55] หรี่ตาลงเล็กน้อยคิดอย่างเต็มที่และ

[02:35:56] ตระหนักได้ทันทีว่าคนรับใช้ผู้นั้นกับคน

[02:35:58] รับใช้ที่คุณชายซือขอในงานเลี้ยงวันนี้ดู

[02:36:00] เหมือนจะเป็นคนเดียวกันคุณชายทัวร์ป๋าใจ

[02:36:03] หายวาบและกล่าวทันทีว่าไม่ได้คุณชายซือตก

[02:36:07] ตะลึงเขาไม่คิดว่าตนเองเพียงแค่ป้องกัน

[02:36:08] ไว้ก่อนจึงขอคนรับใช้ผู้นี้ที่คล้ายกับ

[02:36:10] เด็กหนุ่มลึกลับผู้นั้นจากคุณชายทัวร์ป๋า

[02:36:13] แต่ไม่คิดว่าคุณชายทัวร์ป๋าจะปฏิเสธอย่าง

[02:36:15] แข็งเกล้าไม่ให้เกียรติกันเลยแม้แต่น้อย

[02:36:17] สีหน้าของคุณชายซือมืดครึ้มลงคุณชายทัวร์

[02:36:20] ป๋าก็ตระหนักว่าการปฏิเสธอย่างรุนแรง

[02:36:22] เมื่อครู่นี้ไม่เหมาะสมแต่ด้วยนิสัยที่

[02:36:24] เย่อหญิงของเขาย่อมไม่คิดจะอธิบายอะไรมาก

[02:36:26] เพียงแต่ถามว่าคนรับใช้เพียงคนเดียวคุณ

[02:36:28] ชายซือเหตุใดจึงใส่ใจนักคุณชายซือกล่าว

[02:36:32] อย่างเย็นชาว่าคนรับใช้ผู้นี้ข้ามองแล้ว

[02:36:34] รู้สึกคุ้นน่าคล้ายกับศัตรูของข้าอยู่

[02:36:35] บ้างจึงอยากจับกลับไปฝึกเป็นซากศพเพื่อ

[02:36:37] เป็นผู้ติดตามขับเคลื่อนใช้งานทั้งวัน

[02:36:39] ทั้งคืนให้รับใช้ข้าสีหน้าของคุณชายทัวร์

[02:36:42] ป๋าเฉยเมยคุณชายซือสายตาคมกฤตถามกลับว่า

[02:36:44] คนรับใช้เพียงคนเดียวคุณชายทัวร์ป๋าจะไม่

[02:36:46] ยอมมอบให้ข้าเลยหรือความคิดของคุณชาย

[02:36:49] ทัวร์ป๋าหมุนวนอย่างรวดเร็วเขาเดาว่าคน

[02:36:51] รับใช้ผู้นี้อาจมีความเกี่ยวข้องบางอย่าง

[02:36:53] กับเสือสูญขาวดำที่ดูร้ายที่เขาจับมาหาก

[02:36:57] เป็นเช่นนั้นการใช้ชีวิตของคนรับใช้ผู้

[02:36:58] นี้เป็นเดิมพันอาจจะสามารถฝึกฝนราชาเสือ

[02:37:01] ศูนย์ที่ดื้อรั้นตัวนั้นให้เชื่องได้เช่น

[02:37:03] นั้นเขาก็จะมีสัตว์ขี่อสูรระดับราชาที่

[02:37:05] ไม่เหมือนใครสง่างามเหนือใครแม้ว่าโอกาส

[02:37:07] นี้จะน้อยมากก็ตามผู้บำเพ็ญเพียรร่างกาย

[02:37:10] ขั้นหลอมรวมปรานตัวน้อยกับเสือสูญระดับ

[02:37:12] ราชาขั้นสูงสุดระดับ 2 จะมีความสัมพันธ์

[02:37:14] อะไรกันได้แต่แม้จะมีโอกาสเพียง 1 ใน

[02:37:16] หมื่นก็ไม่อาจพลาดได้เสือราชาขาวดำตัวนี้

[02:37:20] จะต้องถูกเขาฝึกฝนให้เชื่องคุณชายทัวร์

[02:37:21] ป๋าจึงกล่าวว่าคนรับใช้ต่ำต้อยไม่คู่ควร

[02:37:24] ที่จะมอบให้ใครการมอบให้คุณชายซือเป็นการ

[02:37:26] ผิดมารยาทในการต้อนรับแขกคุณชายซือกลับ

[02:37:29] กล่าวว่าไม่เป็นไรคนรับใช้ผู้นี้ข้าชอบ

[02:37:31] มากหากคุณชายทัวป๋ามอบให้ข้าก็ไม่ต่างจาก

[02:37:33] การมอบพองคำพันตำลึงให้ข้าทั้ง 2 ฝ่าย

[02:37:35] ต่างไม่ยอมกันโม่ฮวารู้สึกพูดไม่ออกในใจ

[02:37:39] และในเวลานั้นสิ่งที่ทำให้เขาพูดไม่ออก

[02:37:41] ยิ่งกว่าก็เกิดขึ้นคุณหนูฮาจู่ก็มองโม่

[02:37:44] ฮาวาแวบหนึ่งยืดนิ้วชี้ไปที่เขาแล้วกล่าว

[02:37:46] ว่าคนรับใช้ผู้นี้คุณหนูผู้นี้ก็ต้องการ

[02:37:48] ด้วยนางมีนิสัยเช่นนี้มาตั้งแต่เด็กของ

[02:37:51] ที่คนอื่นไม่ต้องการนางก็ไม่ต้องการแต่

[02:37:52] ถ้าเป็นของที่คนอื่นต้องการนางก็มักจะ

[02:37:54] แย่งชิงมาแม้ว่าจะแย่งมาได้แล้วจะทิ้งไป

[02:37:56] ราวกับของไร้ค่าก็ไม่เป็นไรสีหน้าของคุณ

[02:37:59] ชายทัวร์ป๋าและคุณชายซือต่างก็เปลี่ยนไป

[02:38:01] พวกเขาไม่คิดว่าคุณหนูฮวาจะเข้ามาแทรกแซง

[02:38:03] อย่างกะทันหันเพื่อร่วมวงสนุกนี้ด้วย

[02:38:05] ระหว่างพวกเขา 2 คนสามารถแย่งชิงกันได้

[02:38:07] เผชิญหน้ากันได้แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคุณ

[02:38:09] หนูฮามันก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงคุณชาย

[02:38:12] ทัวร์ป๋าประสานมือกล่าวว่าคนรับใช้ต่ำ

[02:38:14] ต้อยคนหนึ่งเท่านั้นคุณหนูฮัวกล่าวว่าข้า

[02:38:17] ไม่สนของที่ข้าต้องการข้าต้องได้มาทั้ง

[02:38:18] หมดคุณชายทัวป๋าเงียบไปคุณชายซือก็ขมวด

[02:38:22] คิ้วอย่างลับๆบรรยากาศตึงเครียดขึ้นชั่ว

[02:38:23] ขณะในเวลานั้นผู้อาวุโสอวิในกลุ่มคนก็

[02:38:26] ก้าวออกมาประสานมือคารวะคุณหนูฮาแล้ว

[02:38:27] กล่าวว่าคุณหนูเรื่องสำคัญกว่าคนรับใช้คน

[02:38:30] หนึ่งเท่านั้นไม่คู่ควรที่จะนำมาพูดบน

[02:38:32] โต๊ะหาคำพูดของผู้อาวุโสอวิคุณหนูฮาดู

[02:38:35] เหมือนจะฟังเข้าไปบ้างนางครุ่นคิดอยู่

[02:38:37] ครู่หนึ่งก็พยักหน้ากล่าวว่าได้งานเลี้ยง

[02:38:39] จบแล้วค่อยส่งคนรับใช้ผู้นี้ไปที่จวนของ

[02:38:41] ข้าคุณชายทัวร์ป๋าไม่แสดงความคิดเห็น

[02:38:44] เพียงแต่ชี้ไปที่โม่ฮวาสั่งคนว่าพาคนรับ

[02:38:46] ใช้ผู้นี้ลงไปก่อนจะจัดการอย่างไรค่อยว่า

[02:38:48] กันทีหลังแต่ไม่สามารถให้อยู่ในงานเลี้ยง

[02:38:51] ได้เพื่อหลีกเลี่ยงการก่อให้เกิดข้อ

[02:38:52] พิพาท์อีกไม่นานนักผู้ดูแลคนหนึ่งก็เดิน

[02:38:54] เข้ามาพาโม่ฮวาเดินลงไปโม่ฮวาตลอดเวลาก้ม

[02:38:58] หน้าลงมีท่าทางที่ขลาดดูเหมือนจะตกใจกลัว

[02:39:00] จนไม่กล้าส่งเสียงผู้ดูแลพาโมฮวาเดินออก

[02:39:02] ไปนอกค้องผงโมฮวาก็เดินตามไปอย่างเชื่อ

[02:39:04] ฟังเดินไปได้ครึ่งทางผู้ดูแลหันกลับมามอง

[02:39:07] โม่ฮวาแวบหนึ่งและหัวเราะเยาะในใจไอ้หนู

[02:39:09] โชคดีแน่นอนว่าอีกในหนึ่งก็อาจจะบอกว่า

[02:39:12] โชคร้ายเกินไปในฐานะคนรับใช้และทาตการ

[02:39:15] เงียบเสียงเท่านั้นที่จะมีชีวิตอยู่ได้

[02:39:16] นานเมื่อโดดเด่นขึ้นมาดึงดูดความสนใจของ

[02:39:18] คุณชายคุณหนูผู้สูงศักดิ์ก็จะตายโดยไม่

[02:39:20] รู้ตัวว่าตายอย่างไรเขาเป็นผู้ดูแลมาหลาย

[02:39:23] ปีเห็นเรื่องแบบนี้มามากเกินไปแล้วคนรับ

[02:39:26] ใช้ที่ปรารถนาความรุ่งโรจนแสดงความสามารถ

[02:39:28] ต่อหน้าผู้สูงศักดิ์แต่กลับถูกคุณชายคุณ

[02:39:30] หนูเหล่านี้เล่นงานจนไม่เหลือสภาพความ

[02:39:32] เป็นคนมีอยู่มากมายนับไม่ถ้วนทาสก็คือทาส

[02:39:35] ผู้สูงศักดิ์ก็คือเจ้านายพวกเขาไม่ใช่คน

[02:39:36] ในชนชั้นเดียวกันเลยเมื่อก้าวข้ามขีด

[02:39:38] จำกัดไปแล้วย่อมไม่มีทางจบลงด้วยดีผู้ดู

[02:39:40] แลคิดเช่นนั้นก็พาโม่ฮวาไปยังมุมมืดแห่ง

[02:39:42] หนึ่งอย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้าสำหรับคน

[02:39:45] รับใช้แล้วการเป็นทาสรับใช้คือผลลัพธ์ที่

[02:39:47] ดีที่สุดคือโชคชะตาที่ดีที่สุดเมื่อใดที่

[02:39:50] เจ้าหลุดพ้นจากโชคชะตาของเจ้าได้ก็ต้อง

[02:39:52] พึ่งตัวเองแล้วเจ้าผู้ดูแลพูดไปได้ครึ่ง

[02:39:55] ทางก็ตกตะลึงเล็กน้อยหันกลับไปมองก็พบว่า

[02:39:57] ด้านหลังว่างเปล่าไม่มีเงาของโม่ฮาวาอยู่

[02:39:58] แล้วผู้ดูแลยืนนิ่งไปครู่หนึ่งรูม่านตา

[02:40:00] ค่อยๆหดเล็ก

[02:40:02] 1 ก้านธูปต่อมาในห้องโถงงานเลี้ยงเด็ก

[02:40:04] รับใช้คนหนึ่งเดินไปที่คุณชายทัวร์ป๋า

[02:40:06] กระซิบอะไรบางอย่างข้างหูสีหน้าของคุณชาย

[02:40:09] ทัวป๋าค่อยๆมืดครึ้มลงจากนั้นก็ปกคลุมไป

[02:40:11] ด้วยความเย็นใหญ่เยือกมีอะไรไม่ชอบมาพาล

[02:40:13] ถูกหลอกแล้วคุณชายทัวร์ป่าพูดด้วยน้ำ

[02:40:16] เสียงเย็นชาสั่งว่าปิดล้อมลานประลองอสูร

[02:40:18] จับตัวเขาอย่าให้เขาหนีไปได้มิฉะนั้นข้า

[02:40:20] จะเอาเรื่องพวกเจ้าเด็กรับใช้ตัวสั่น

[02:40:22] กล่าวว่าขอรับคุณชายซือดูเหมือนจะคิดอะไร

[02:40:25] บางอย่างออกสีหน้าของเขาก็ยิ่งมืดครึ้มลง

[02:40:27] อย่างน่ากลัวคุณหนูฮอดดูเฉยเมยเพียงแต่

[02:40:29] คิดในใจว่าแน่นอนของที่คนอื่นแย่งชิงกัน

[02:40:32] ย่อมต้องเป็นของดีไอ้เด็กคนนี้คราวหน้า

[02:40:34] อยากให้ข้าจับได้นะมิฉะนั้นข้าจะทำให้

[02:40:35] เจ้ารู้ว่าของเล่นที่หนีไปได้จะมีจุดจบ

[02:40:38] อย่างไรในดวงตาของคุณหนูฮาเผยให้เห็นความ

[02:40:42] สนุกสนานที่ชั่วร้ายเล็กน้อยนอกลานประลอง

[02:40:44] อสูรในตรอกเล็กๆแห่งหนึ่งโม่ฮาวาค่อยๆ

[02:40:46] ปรากฏตัวขึ้นด้วยผู้บำเพ็ญเพียรในลาน

[02:40:48] ประลองอสูรย่อมไม่สามารถมองทะลุการซ่อน

[02:40:50] ตัวของเขาได้และไม่สามารถจับตัวเขาได้ตอน

[02:40:54] นี้สถานการณ์เปลี่ยนไปลานประลองอสูรไม่

[02:40:55] สามารถซ่อนตัวต่อไปได้แล้วเพียงแต่ตอนนี้

[02:40:57] ถูกบังคับให้ออกไปต้าหู่ก็ยังไม่สามารถ

[02:40:59] ช่วยได้ชั่วคราวเขาออกไปก่อนต้าหู่จะไม่

[02:41:02] เป็นอะไรชั่วคราวแต่หากพยายามพาต้าหู่ออก

[02:41:04] ไปแม้เขาจะหนีด้วยต้าหู่ก็หนีไม่พ้นหรือ

[02:41:06] อาจจะเสียชีวิตระหว่างการหลบหนีด้วยซ้ำ

[02:41:09] โม่ฮวาถอนหายใจเล็กน้อยรู้สึกหงุดหงิดใน

[02:41:11] ใจคุณชายซื่อคุณชายทัวป๋าและคุณหนูฮาผู้

[02:41:13] น่าประหลาดใจคนนั้นคนโง่ 3 คนนี้ทำลายแผน

[02:41:15] การของเขาถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขา 3 คนคิด

[02:41:18] มากและสงสัยเขาก็ยังสามารถปะปนอยู่ได้อีก

[02:41:20] นานโม่ฮาวาย่าจะใช้ดาบสังหารทั้ง 3 คนนี้

[02:41:22] จริงๆตอนนี้การช่วยต้าหูของเขาก็กลายเป็น

[02:41:26] เรื่องยุ่งยากอีกครั้งโมฮวาขโมดคิ้วแน่น

[02:41:29] กำลังครุ่นคิดอยู่จู่ๆก็ได้ยินเสียงผิด

[02:41:30] ปกติหันหน้าไปมองก็เห็นจากระยะไกลมีพลัง

[02:41:33] โลหิตที่แข็งแกร่งและเสียงโลหะกระทบกัน

[02:41:35] อย่างพร้อมเพรียงกันสั่นสะเทือนไปทั่วฟ้า

[02:41:36] ดินนี่คือโมฮวารี่ตาหลงเล็กน้อยทหารเต๋า

[02:41:41] จบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบ

[02:41:44] ได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1149 ทหารเต๋า

[02:41:48] นี่คือทหารเต๋าของราชสำนักเต๋าหรือแถมยัง

[02:41:50] เปลี่ยนด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ไพศาลบทบังฟ้า

[02:41:52] ดินนี่มันกองทัพทหารเตาขนาดใหญ่เลยนี่

[02:41:56] โมฮวาใจสั่นเล็กน้อยหันกลับมามองสนาม

[02:41:58] ประลองอสุศูนย์ร่างของเขาค่อยๆเลือนหายไป

[02:42:00] และปรากฏตัวอีกครั้งที่บริเวณประตูเมือง

[02:42:03] เมืองต้าโม่โอ่ากำแพงเมืองสูงตระหง่าน

[02:42:05] ประตูเมืองก็ใหญ่โตมโหฬาราวกับภูเขา 2

[02:42:07] ลูกตั้งตระหง่านอยู่ปกติแล้วประตูเมือง

[02:42:10] ต้าโม่จะปิดสนิทผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปจะ

[02:42:12] เข้าออกได้เพียงทางประตูข้างเท่านั้นแต่

[02:42:14] ในตอนนี้ประตูเมืองต้าโม่ที่ใหญ่ราวภูเขา

[02:42:16] ได้เปิดออกกว้างกองทัพทหารเต๋าขนาดใหญ่

[02:42:19] ที่สวมเกราะถืออาวุธอย่างสง่างามกำลังจัด

[02:42:21] ขบวนอย่างเป็นระเบียบเดินผ่านประตูเข้า

[02:42:22] สู่เมืองต้าโม่ระดับ 4 กลิ่นอายแห่งการ

[02:42:24] เข็น่าที่ผสมผสานระหว่างเหล็กและเลือดแผล

[02:42:26] ซ่านไปทั่วทอดยาวสุดลูกตา

[02:42:29] เสียงโลหะกระทบกันและเสียงม้าเหล็กย่ำ

[02:42:30] เท้าสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วแผ่นดินจำนวน

[02:42:32] ทหารเต๋าพลังโจมตีและขวัญกำลังใจอันแรง

[02:42:34] กล้าพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าผู้บำเพ็ญเพียร

[02:42:37] หลากหลายรูปแบบในเมืองต้าโม่ต่างยืนมอง

[02:42:39] อยู่ 2 ข้างทางทุกคนต่างเบิกตากว้างและ

[02:42:41] แสดงสีหน้าตกตะลึงในเวลานี้พวกเขาจึงได้

[02:42:44] สัมผัสอย่างลึกซึ้งว่าอำนาจอันสูงสุดของ

[02:42:46] ราชสำนักเต๋านั้นมาจากสิ่งใดและได้รู้ว่า

[02:42:48] ราชสำนักเต๋าอาศัยสิ่งใดในการรวมแคว้นจิว

[02:42:50] โจให้เป็นหนึ่งนั่นคือกองทัพและการเข่น

[02:42:53] ฆ่าโมฮวาเองก็ตกตะลึงเช่นกันนี่เป็นครั้ง

[02:42:55] แรกในชีวิตที่เขาได้เห็นการเคลื่อนทับของ

[02:42:56] ทหารเตาขนาดใหญ่เช่นนี้ที่เมืองทงเสี้ยน

[02:42:59] ตอนที่ล้อมปราบตระกูลเฉียนเขาก็เคยเห็น

[02:43:01] ทหารเต๋าที่เมืองหนานเยเวตอนที่ล้อมปราบ

[02:43:03] ตระกูลลู่และระงับภัยพิบัติซากศพเขาก็เคย

[02:43:05] เห็นทหารเต๋าจำนวนมากแต่ทหารเต๋าที่เห็น

[02:43:08] ทั้ง 2 ครั้งนั้นเมื่อเทียบกับกองทัพ

[02:43:10] เหล็กกล้าอันยิ่งใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าและก็

[02:43:12] เป็นเพียงเศษเสื้อเล็กๆเท่านั้นไม่สามารถ

[02:43:13] นำมาเปรียบเทียบกันได้เลยนี่คือกองทัพ

[02:43:16] ราชสำนักเต๋าส่วนกลางที่แท้จริงเป็นทหาร

[02:43:19] เต๋าประจำการจำนวนมากที่ถูกราชสำนักเต๋า

[02:43:21] ส่วนกลางออกคำสั่งทางทหารกรมราชสำนักเต๋า

[02:43:24] เป็นผู้ประสานงานและระดมพลจากค่ายทหาร

[02:43:26] ต่างๆทั่วทุกแคว้นมารวมตัวกันที่ประตูสู่

[02:43:28] ต้าหง์เพื่อปราบปรามกบฏต้าหวงมองไปสุดลูก

[02:43:31] หูลูกตามีทหารนับพันนับหมื่นนับไม่ถ้วน

[02:43:34] กองทัพราชสำนักเต๋าชุดนี้เป็นสัญลักษณ์

[02:43:36] แห่งอำนาจของราชสำนักเต๋าจะได้รับพระ

[02:43:38] บัญชาจากราชันวิถีให้เคลื่อนทัพลงใต้สู่

[02:43:40] ต้าหวงบุกทะลวงราชสำนักสังหารอ๋องและขุน

[02:43:42] นางปราบปรามกบฏเพื่อฟื้นฟูอำนาจแห่ง

[02:43:44] สวรรค์ของราชสำนักเต๋าสงครามบำเพ็ญเพียร

[02:43:47] หมายถึงการเข่นฆ่าและความตายหมายถึงความ

[02:43:49] โหดร้ายและโศกนาฏกรรม

[02:43:51] แต่ถึงกระนั้นเมื่อได้เห็นกระแสทานแห่ง

[02:43:53] หอกดาบและม้าเหล็กที่อยู่ตรงหน้าโม่ฮวาก็

[02:43:55] ยังคงรู้สึกถึงการสั่นสะเทือนของเส้นชีพ

[02:43:57] พดหัวใจและเลือดที่เดือดพล่านอย่างเป็น

[02:43:58] ธรรมชาติกระแสทานอันทรงพลังของทหารเต่า

[02:44:01] เช่นนี้เมื่อเข้าสู่สนามรบและบุกทะลวงแนว

[02:44:03] หน้าค่ายกลและเกราะจะรวมเป็น 1 ดาบและ

[02:44:05] ขวัญกำลังใจจะส่งเสริมกันราวกับเสียงภู

[02:44:07] เขาถล่มและคลื่นทะเลซัดบดขยี้ศัตรูทั้ง

[02:44:09] หมดทำลายอุปสรรคทั้งหมดฉากอันดูเดือดและ

[02:44:11] ยิ่งใหญ่เช่นนี้จะเป็นอย่างไรกันโมฮวาตก

[02:44:14] อยู่ในภวังชั่วขณะครู่ต่อมาเขาก็เริ่ม

[02:44:16] เข้าใจอีกเรื่องหนึ่งราชสำนักเต่าโกรธ

[02:44:18] แล้วสงครามที่แท้จริงของต้าหวงได้เริ่ม

[02:44:20] ต้นขึ้นแล้วขณะที่โม่ฮวากำลังเหมอลอย

[02:44:23] เสียงเคลื่อนไหวก็ดังมาจากที่ไกลออกไปผู้

[02:44:26] บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำหลายคนเดินออกมาจาก

[02:44:28] หอวิญญาณอสูรหรือก็คือสนามประลองอสูรใต้

[02:44:30] ดินปล่อยจิตวิญญาณออกไปค้นหาร่างของโมฮวา

[02:44:33] แต่พวกเขาก็ยังคงหวาดกลัวต่ออำนาจของทหาร

[02:44:35] เต๋าจึงไม่กล้าค้นหาโมฮวาอย่างเปิดเผยสาย

[02:44:39] ตาของโม่ฮวาเคลื่อนไหวเล็กน้อยอาศัยกลิ่น

[02:44:41] อายอันดูเดือดของทหารเต๋าเป็นที่กำบัง

[02:44:43] ร่างของเขาจึงหายไปอย่างสมบูรณ์กลิ่นอาย

[02:44:44] ของเขาก็ปะปนไปกับเมืองต้าโม่ที่วุ่นวาย

[02:44:47] รากับปลาตัวหนึ่งที่หลอมรวมเข้ากับทะเล

[02:44:49] ที่กำลังเกิดพายุไม่ทิ้งร่องรอยใดๆไว้เลย

[02:44:52] หลายสบลิห่างออกไปเมืองต้าโม่ในโรงเตี๊ยม

[02:44:53] แห่งหนึ่งโม่ฮาวล้างหมึกสิสีทองแดงออก

[02:44:56] เปลี่ยนเสื้อผ้าและกลับกลายเป็นโมฮวาผู้

[02:44:58] บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานขั้นปลายผู้เป็น

[02:45:00] ปรมาจารย์ค่ายกลและผู้บำเพ็ญวิญญาณที่ดู

[02:45:02] สะอาดสะอ้านในโรงเตี๊ยมผู้คนเดินเข้าออก

[02:45:05] คลุกพล่านโม่ฮาวาอยู่ในห้องรินเหล้าดื่ม

[02:45:06] เองอย่างเงียบๆครุ่นคิดถึงสิ่งที่ควรทำ

[02:45:08] ต่อไปการที่กองทัพทหารเต๋าเข้าเมืองหมาย

[02:45:11] ความว่าราชสำนักเต๋าจะเอาจริงแล้วสงคราม

[02:45:13] ในต้าหวงก็จะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก

[02:45:15] แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนที่

[02:45:17] สุดโมฮวารู้จักตัวเองดีสงครามระหว่าง

[02:45:20] ราชสำนักเต่ากับต้าหวงพูดตามตรงไม่ใช่

[02:45:22] สิ่งที่เขาในตอนนี้จะสามารถควบคุมได้เลย

[02:45:24] ในสงครามบำเพ็ญเป็นเพียงขนาดใหญ่เช่นนี้

[02:45:26] รูปแบบที่เกี่ยวข้องนั้นใหญ่เกินไปจำนวน

[02:45:28] คนมากเกินไปความซับซ้อนของสถานการณ์การรบ

[02:45:30] และการเปลี่ยนแปลงของโชคชะตานั้นลึกซึ้ง

[02:45:32] เกินกว่าจะหยั่งถึงได้เขาเป็นเพียงผู้

[02:45:34] บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานตัวเล็กๆไม่

[02:45:36] สามารถช่วยอะไรได้มากนักยิ่งไม่ต้องหวัง

[02:45:38] ว่าจะสามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์การรบที่

[02:45:40] ยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้สิ่งเดียวที่เขาทำได้

[02:45:42] อาจจะเป็นเรื่องค่ายกลแต่ค่ายกลที่ทหาร

[02:45:44] เต๋าใช้นั้นเป็นแบบมาตรฐานลวดลายค่ายกล

[02:45:46] หลักของระบบทหารก็เป็นความลับสูงสุดของ

[02:45:48] กรมราชสำนักเต๋าอาวุธและเกราะที่ทหารเต๋า

[02:45:51] ใช้ก็ถูกสร้างขึ้นก่อนสงครามเป็นส่วนใหญ่

[02:45:53] แล้วสิ่งเหล่านี้เขาไม่สามารถเข้าไปยุ่ง

[02:45:55] เกี่ยวได้สิ่งเดียวที่เขาอาจจะเข้าไปยุ่ง

[02:45:57] เกี่ยวได้ก็คือการเตรียมค่ายกลก่อนสงคราม

[02:45:59] การรับมือกับค่ายกลในระหว่างสงครามและการ

[02:46:01] ซ่อมแซมค่ายกลหลังสงครามแต่สิ่งเหล่านี้

[02:46:04] เขาก็ทำได้ปรมาจารย์ค่ายกลคนอื่นๆก็ทำได้

[02:46:07] เช่นกันและปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของเขาในตอน

[02:46:09] นี้ก็คือระดับการบำเพ็ญเพียรในสงคราม

[02:46:12] บำเพ็ญเพียงขนาดใหญ่ผู้บำเพ็ญปรานคือชน

[02:46:14] ชั้นล่างผู้บำเพ็ญสร้างหลักฐานคือพื้นฐาน

[02:46:16] ผู้บำเพ็ญแก่นทองคำคือแกนหลักหากเขา

[02:46:18] สามารถทะลงสู่แก่นทองคำได้และเรียนรู้

[02:46:20] ค่ายกลระดับ 3 ที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นและนำไป

[02:46:22] ประยุกต์ใช้ในวงกว้างไม่แน่ว่าเขาอาจจะ

[02:46:24] สามารถมีบทบาทที่ค่อนข้างสำคัญต่อ

[02:46:26] สถานการณ์การรบได้ระดับการบำเพ็ญเพียร

[02:46:29] สร้างหลักฐานและค่ายกลระดับ 2 ในสงคราม

[02:46:31] ใหญ่เช่นนี้มีบทบาทที่จำกัดมากแม้เขาจะทำ

[02:46:34] ได้ดีเพียงใดเขาก็เป็นเพียงคนเดียวเกี่ยว

[02:46:36] ข้องกับทหารเต๋า 1 กองหรือชัยชนะของ

[02:46:38] สงคราม 1 หรือ 2 ครั้งซึ่งมีผลกระทบต่อ

[02:46:40] สถานการณ์การรบโดยรวมไม่มากนักแน่นอนว่า

[02:46:43] การพิจารณาสิ่งเหล่านี้ในตอนนี้ยังเร็ว

[02:46:45] เกินไปสิ่งที่เร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือ

[02:46:46] การช่วยเสือใหญ่ตัวนั้นออกมาให้ได้ก่อนมิ

[02:46:49] ฉะนั้นหากล่าช้าไปนานกว่านี้คุณชายทัวร์

[02:46:51] ป๋าน่าจะยังคงเฆี่ยนตีและฝึกเสือใหญ่ตัว

[02:46:53] นั้นต่อไปเสือใหญ่อาจจะตกอยู่ในอันตราย

[02:46:55] ถึงชีวิตได้สีหน้าของโม่ฮาวาเคร่งขรึมลง

[02:46:58] เขานั่งคิดเงียบๆถึงวิธีการและหนทางต่างๆ

[02:47:00] ในการช่วยเสือใหญ่ออกมาคำนวณตัวเหตุและผล

[02:47:03] ในกระบวนการและคาดการณ์การเปลี่ยนแปลงของ

[02:47:05] ผลลัพธ์สุดท้ายเวลาผ่านไปทีละน้อยไม่รู้

[02:47:08] ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่โม่ฮาวาถอนหายใจเบาๆ

[02:47:10] เขาคำนวณแล้วการช่วยเสือใหญ่ออกจากสนาม

[02:47:11] ประลองอสูรนั้นจริงๆแล้วไม่ใช่เรื่องยาก

[02:47:14] ในเวลาอันสั้นเขาสามารถคิดหาวิธีได้มาก

[02:47:16] มายและจากการคำนวณเหตุและผลก็จะไม่มีการ

[02:47:19] เปลี่ยนแปลงที่สำคัญเกิดขึ้นมากนักแต่

[02:47:21] ปัญหาคือหลังจากช่วยออกมาแล้วก็ไม่สามารถ

[02:47:23] ออกจากเมืองต้าโม่ได้เมื่อเสือใหญ่ออกจาก

[02:47:25] สนามประลองอสูรแล้วไม่ว่าจะถูกผู้บำเพ็ญ

[02:47:27] เพียรแก่นทองคำจำนวนมากสกัดกั้นกลางทาง

[02:47:30] หรือไม่ก็จะถูกร่าชันวิถีสังหารทันทีแม้

[02:47:32] จะพยายามออกจากเมืองต้าโม่ได้ก็จะถูก

[02:47:34] สำนักต้าหวงไล่ล่าและเสียชีวิตระหว่างการ

[02:47:36] ไล่ล่าและต้นตอของปัญหานี้โม่ฮวาได้

[02:47:39] พิจารณาอย่างถี่ถั่วแล้วปัญหาอยู่ที่ว่า

[02:47:41] ในดินแดนต้าหวงนี้เขาไม่มีผู้หนุนหลัง

[02:47:44] ย้อนกลับไปในตอนนั้นเมื่อเขาอยู่ในเขต

[02:47:46] แคว้นเฉียนเขาไม่มีความกังวลนี้เลยเมื่อ

[02:47:49] อยู่ในเขตแคว้นเฉียนในกรมราชสำนักเต๋ามี

[02:47:51] คนของเขาในตระกูลผู้บำเพ็ญเพียรใหญ่ๆมีคน

[02:47:53] ของเขาในวงการเทพเจ้ามีคนของเขาในสำนัก

[02:47:56] อื่นๆมีคนของเขาในสำนักเทศวีมีแต่คนของ

[02:47:59] เขาเสือที่เขาช่วยออกมาใครจะกล้าแย่งไม่

[02:48:02] ต้องพูดถึงแค่การช่วยเสือแม้จะโยนเสือ

[02:48:04] ใหญ่ตัวนี้ไปเลี้ยงในภูเขาหลอมอสูรก็จะ

[02:48:06] ไม่มีปัญหาอะไรเลยเขาสามารถปกป้องมันได้

[02:48:08] อย่างสมบูรณ์ตราบใดที่ไม่ได้ทาตุไฟเข้า

[02:48:11] แทรกหรือก่อกรรมทำชั่วไม่ว่าจะเกิดปัญหา

[02:48:13] อะไรก็จะมีคนคอยหนุนหลังให้เขาเมื่อ

[02:48:16] สถานการณ์ตึงเครียดเขาก็จะหลบเข้าไปใน

[02:48:17] ประตูภูเขาสำนักเทศวีเรียนหนังสืออย่าง

[02:48:20] สงบมีสำนักและปรมาจารย์คอยหนุนหลังใครก็

[02:48:22] ทำอะไรเขาไม่ได้ชีวิตแบบนั้นตอนนี้แค่คิด

[02:48:25] ถึงก็รู้สึกคิดถึงแล้วแต่สถานการณ์ตรง

[02:48:27] หน้าตอนนี้แตกต่างออกไปที่เมืองต้าโม่

[02:48:30] แห่งนี้หรือแม้แต่ต้าหวงทั้งหมดล้วนเป็น

[02:48:31] ดินแดนของคนอื่นอย่างสมบูรณ์การทำสิ่ง

[02:48:33] ต่างๆจึงถูกจำกัดและตกอยู่ในสถานการณ์ที่

[02:48:35] ลำบากจริงๆโม่ฮวาถอนหายใจอีกครั้งแต่แค่

[02:48:39] ถอนหายใจก็ไม่มีประโยชน์อะไรโม่ฮวาคิด

[02:48:42] อยู่ครู่หนึ่งก็เปิดประตูห้องเดินออกจาก

[02:48:43] โรงเตี๊ยมเพื่อดูว่าจะหาเบาะแสที่เป็น

[02:48:45] ประโยชน์จากที่นั่นได้หรือไม่เพื่อที่จะ

[02:48:47] ได้ดำเนินการตามสถานการณ์และช่วยเสือใหญ่

[02:48:49] ออกมาออกจากโรงเตี๊ยมเดินไปไม่กี่ก้าวก็

[02:48:52] เห็นทหารทหารเต๋าที่กำลังเดินขบวนอีก

[02:48:53] ครั้งสีหน้าของโม่ฮวาเคลื่อนไหวเล็กน้อย

[02:48:56] ก่อนหน้านี้เขาเห็นกองทัพทหารเต๋าที่

[02:48:58] เปลี่ยมด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ไพศาลทำให้ใจ

[02:49:00] สั่นสะเทือนชั่วขณะจึงไม่ได้มองอย่าง

[02:49:02] ละเอียดตอนนี้เมื่อมองใกล้ๆอย่างละเอียด

[02:49:04] เขาก็พบว่าทหารเต๋าเหล่านี้ดูเหมือนจะจัด

[02:49:06] ระเบียบเป็นหนึ่งเดียวกันแต่ภายในกลับมี

[02:49:08] ความแตกต่างและรายละเอียดมากมายนอกจากการ

[02:49:11] แบ่งประเภททหารที่เห็นได้ชัดเจนเช่นทหาร

[02:49:13] เต๋าเกราะเบาทหารเต๋าเกอหนักทหารม้าทหาร

[02:49:15] หมาป่าวิญญาณเป็นต้นยังมีทหารเต๋าบางส่วน

[02:49:18] ที่จัดหน่วยตามรากวิญญาณและคัมภีร์วิชา

[02:49:20] อย่างชัดเจนทหารเต๋าธาตุทอง 5 ธาตุทหาร

[02:49:22] เต๋าธาตุไม้ 5 ธาตุทหารเต๋าธาตุน้ำ 5

[02:49:24] ธาตุทหารเต๋าธาตุไฟ 5 ธาตุและทหารเต๋า

[02:49:27] เหล่านี้ก็มีที่มาแตกต่างกันไปนอกจากจะ

[02:49:29] ถือธงใหญ่ที่มีอักษรเต๋าของราชสำนักเต๋า

[02:49:32] แล้วตระกูลต่างๆของกรมราชสำนักเต่าก็มีธง

[02:49:34] ของตนเองที่แตกต่างกันไปโม่ฮวาบังเอิญ

[02:49:37] เห็นธงใหญ่ผืนหนึ่งในขบวนทหารเต๋าที่สง่า

[02:49:39] งามบนธงนั้นมีอักษรตัวใหญ่เขียนว่าหยาง

[02:49:42] หยางตระกูลหยางแห่งกรมราชสำนักเต๋าสายตา

[02:49:46] ของโม่ฮวาเคลื่อนไหวเล็กน้อยสีหน้าของเขา

[02:49:48] ดูแปลกๆผู้หนุนหลังของฉันมาแล้วหรือน่า

[02:49:50] เสียดายที่ในขบวนทหารเตาของตระกูลอย่าง

[02:49:52] นี้ไม่มีคนที่โมฮวาคุ้นเคยเลยโมฮวาใช้มือ

[02:49:56] ทำท่าคำนวณอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินไปยังถนน

[02:49:58] อีกสายหนึ่งรออย่างอดทนอยู่หน้าร้านน้ำชา

[02:50:00] แห่งหนึ่งผู้บำเพ็ญเพียรหลากหลายรูปแบบ

[02:50:02] เดินผ่านหน้าโมฮวารวมถึงทหารเต๋าของกรม

[02:50:04] ราชสำนักเต๋าด้วยแต่รอจนถึงตอนเย็นก็ยัง

[02:50:06] ไม่เจอคนที่โมฮวาต้องการหาโมฮวาขมวดคิ้ว

[02:50:09] พึมพำเบาๆว่าไม่ถูกนี่นาทิศตะวันตกเฉียง

[02:50:12] ใต้จุดบรรจบของน้ำและบกคำทำนายบอกว่าจะ

[02:50:14] ได้เจอคนรู้จักที่นี่นี่นาขณะที่เขากำลัง

[02:50:17] สงสัยจิตสำนึกของเขาก็เคลื่อนไหวเงยหน้า

[02:50:19] ขึ้นมองก็เห็นทหารเตากองหนึ่งเดินมาจาก

[02:50:21] ที่ไกลออกไปทหารเต่ากองนี้แตกต่างจากทหาร

[02:50:24] เตากองอื่นๆเกราะของพวกเขาเก่ามีรอยเลือด

[02:50:26] ติดอยู่ใบหน้าก็มีร่องรอยของลมและฝุ่น

[02:50:28] ทหารเตากองอื่นๆเพิ่งมาถึงต้าหง์เตรียม

[02:50:30] พร้อมออกรบแต่ทหารเต่ากองนี้ดูเหมือนจะ

[02:50:33] ถอยทับมาจากแนวหน้าของต้าหวงบาดเจ็บไป

[02:50:35] ทั่วร่างกายทหารเต๋ากองนี้ก็อยู่ใต้ธง

[02:50:38] ใหญ่ที่มีอักษรเต๋าของราชสำนักเต๋าและมี

[02:50:41] ธงของตระกูลหยางแขวนอยู่ด้วยโมฮวากวาดสาย

[02:50:45] ตาไปก็เห็นผู้นำคนหนึ่งร่างกายกำยำแม้จะ

[02:50:47] บาดเจ็บและใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยลมฝน

[02:50:49] แต่สีหน้าก็ยังคงแน่วแน่เป็นผู้บำเพ็ญ

[02:50:51] เพียงเป็นแก่นทองคำความทรงจำในอดีตย้อน

[02:50:53] กลับมาเล็กน้อยโมฮวาตาเป็นประกายทันที

[02:50:55] แล้วตะโกนว่าผู้บัญชาการหยางหยางจี้ซาน

[02:50:59] ที่เดินนำหน้ากำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอะไร

[02:51:01] บางอย่างอยู่เมื่อได้ยินเสียงเรียกนั้น

[02:51:02] เขาก็ตกใจเล็กน้อยหันกลับมาก็เห็นเด็ก

[02:51:04] หนุ่มคนหนึ่งที่มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับ

[02:51:06] ภาพวาดผิวขาวผ่องราวหยกกำลังยิ้มให้เขา

[02:51:08] หยางจี้ซานตกตะลึงชั่วขณะเด็กหนุ่มคนนี้

[02:51:11] ราวกับบทกวีและภาพวาดแรกเห็นก็ประทับใจ

[02:51:13] มากมองอีกครั้งก็รู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อย

[02:51:16] ความรู้สึกสนิทสนมที่ไม่สามารถอธิบายได้

[02:51:18] ผุดขึ้นในใจราวกับว่าเด็กหนุ่มคนนี้เคย

[02:51:19] เป็นคนรู้จักของเขาและเป็นคนรู้จักที่

[02:51:22] พิเศษมากแต่หยางจี้ซานกลับนึกไม่ออกเลย

[02:51:25] ว่าเคยเจอเด็กหนุ่มคนนี้ที่ไหนเจ้าคือ

[02:51:27] หยางจี้ซานกล่าวช้าๆโม่ฮวาดูงงเล็กน้อย

[02:51:31] จึงกล่าวว่าผู้บัญชาการหยางท่านลืมแล้ว

[02:51:33] หรือข้าคือโมฮวาโมฮวาโมฮวาคิ้วของหยาง

[02:51:36] จี้ซานค่อยๆขมวดเข้าหากันเขารู้สึกว่า

[02:51:39] ชื่อนี้ก็คุ้นเคยมากราวกับว่ามันเคยทิ้ง

[02:51:41] ความประทับใจลึกซึ้งไว้ในส่วนลึกของความ

[02:51:43] ทรงจำแต่เมื่อพยายามคิดก็รู้สึกว่าสมอง

[02:51:45] มันงงราวกับว่าจำอะไรไม่ได้ชัดเจนเลย

[02:51:48] โมฮวาทันใดนั้นใบหน้าเล็กๆที่บริสุทธิขาว

[02:51:50] ของน่ารักก็แวบเข้ามาในความคิดของเขา

[02:51:52] อย่างรวดเร็วราวกับสายฟะแรบหยางจี้ซานใจ

[02:51:55] สั่นทันทีแล้วกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า

[02:51:57] เจ้าคือเด็กน้อยคนนั้นที่เมืองหนานเยเว่

[02:52:00] โม่ฮวาเห็นว่าหยางจี้ซานจำเขาได้ก็พยัก

[02:52:02] หน้าอย่างมีความสุขแต่ก็รู้สึกไม่พอใจ

[02:52:04] เล็กน้อยจึงแก้ไขว่าข้าไม่ใช่เด็กน้อย

[02:52:06] แล้วหยางจี้ซานมองโม่ฮวาที่ตอนนี้กลาย

[02:52:09] เป็นเด็กหนุ่มรูปงามตั้งแต่หัวจรดเท้าอีก

[02:52:11] ครั้งแล้วถอนหายใจด้วยรอยยิ้มว่าโตแล้ว

[02:52:13] จริงๆจากนั้นเขาก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

[02:52:16] เจ้ามาที่เมืองต้าโม่ได้อย่างไรโมฮวาจึง

[02:52:18] กล่าวว่าข้าเดินทางลงใต้บังเอิญเกิด

[02:52:20] สงครามจึงต้องมาหลบภัยที่เมืองต้าโม่แห่ง

[02:52:22] นี้หยางจี้ซานได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเห็น

[02:52:25] ใจเล็กน้อยและถอนหายใจด้วยความรู้สึก

[02:52:28] เมื่อสงครามต้าหวงเริ่มต้นขึ้นภัยพิบัติ

[02:52:30] ย่อมเกิดขึ้นแคว้นหลีที่อยู่ใกล้ต้าหวง

[02:52:31] ที่สุดย่อมได้รับผลกระทบจากภัยสงครามเป็น

[02:52:33] อันดับแรกภายใต้สถานการณ์สงครามเช่นนี้

[02:52:36] การที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งจะหนีรอดมาถึง

[02:52:38] เมืองต้าโม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเจ้า

[02:52:40] มาคนเดียวหรือหยงจี้ซานถามด้วยน้ำเสียง

[02:52:42] อ่อนโยนอืมมีที่พักพิงไหมโมฮวาส่ายหน้า

[02:52:47] ไม่มีหยางจี้ซานจึงกล่าวว่าถ้าเช่นนั้น

[02:52:50] เจ้าก็มากับข้ากลับค่ายทหารก่อนเถอะตอน

[02:52:52] นี้กองทัพราชสำนักเต๋ามารวมตัวกันแล้ว

[02:52:53] ค่ายทหารที่ทหารเต๋าประจำการอยู่ย่อมปลอด

[02:52:55] ภัยกว่าข้างนอกโมฮวาแสดงสีหน้ายินดีพยัก

[02:52:59] หน้าแล้วกล่าวว่าขอบคุณผู้บัญชาการหยางไป

[02:53:01] กันเถอะดีโมฮวาจึงแฝงตัวเข้าไปในกองทัพ

[02:53:04] ทหารเต๋าอย่างเปิดเผยหยางจี้ซานพาโม่ฮวา

[02:53:07] เดินไปที่ค่ายทหารของเมืองต้าโม่ทางมุม

[02:53:09] ตะวันตกเฉียงเหนือโดยมีทหารเต๋าที่ผ่าน

[02:53:11] ศึกมาอย่างโชคโชนห้อมล้อมอยู่แต่ในใจของ

[02:53:12] เขาก็ยังคงไม่เข้าใจโม่ฮวาคนนี้เขาเป็น

[02:53:16] ใครกันแน่ข้าควรจะรู้จักเขาแต่ข้ารู้จัก

[02:53:18] เขาได้อย่างไรเมืองหนานเยเว่ข้ารู้จัก

[02:53:21] น้องชายคนนี้เพราะเรื่องอะไรที่เมืองหนาน

[02:53:22] เยเว่ทำไมตลอดเวลาที่ผ่านมาข้าถึงได้ลืม

[02:53:26] เลือนน้องชายคนนี้ไปราวกับว่าไม่มีความ

[02:53:27] ทรงจำใดๆในสมองเลยหยงจี้ซานสงสัยในใจอยาก

[02:53:30] จะถามโม่ฮวาให้ชัดเจนแต่ก็กลัวความอึดอัด

[02:53:34] ใจที่ได้เจอคนรู้จักในต่างถิ่นแต่กลับนึก

[02:53:36] ไม่ออกเลยว่าคนรู้จักคนนี้เป็นขยางจี้ซาน

[02:53:38] จึงทำได้เพียงคำใจแข็งแกล้งทำเป็นไม่มี

[02:53:40] อะไรเกิดขึ้นคณะเดินทางเดินผ่านถนนใน

[02:53:43] เมืองต้าโม่มาถึงมุมตะวันตกเฉียงเหนือ

[02:53:45] ซึ่งเป็นค่ายทหารเต๋าที่ได้รับการคุ้มกัน

[02:53:47] อย่างแน่นหนาค่ายทหารเต๋าห้ามบุคคลภายนอก

[02:53:48] นอกเข้าแต่หยางจี้ซานเป็นผู้บัญชาการทหาร

[02:53:51] เต๋ามีอำนาจสูงและเขายังเป็นคนของตระกูล

[02:53:54] หยางค่ายทหารที่เขาประจำการอยู่ก็เกือบ

[02:53:56] ทั้งหมดเป็นลูกหลานของตระกูลหยางดังนั้น

[02:53:58] เพียงแค่บอกกล่าวทหารเต๋าที่เฝ้าค่ายก็

[02:54:00] ปล่อยให้ผ่านไปหยางจี้ซานพาโม่ฮาวาไปยัง

[02:54:03] ค่ายทหารแห่งหนึ่งและได้พบกับชายร่างใหญ่

[02:54:05] คนหนึ่งชายร่างใหญ่นั้นแขนขวาห้อยลงมา

[02:54:08] หน้าออกซ้ายก็พันผ้าพันแผลมีบาดแผลลึกถึง

[02:54:10] กระดูกท่อจากคอซ้ายไปถึงซี่โครงขวาบาดแผล

[02:54:12] สาหัสมากและยังมีเลือดซึมออกมาหยางจี้ซาน

[02:54:16] ขมวดคิ้วข้าไม่ได้บอกให้เจ้าพักผ่อนหรือ

[02:54:19] ชายร่างใหญ่หน้าซีกยิ้มแหยไม่ตายหรอกอยู่

[02:54:21] เฉยๆไม่ได้โมฮวาตกใจท่านอะหยางคนผู้นี้ก็

[02:54:25] เป็นคนรู้จักของเขาเช่นกันเป็นหัวหน้า

[02:54:27] ทหารเต๋าหยางจี้หยงที่เคยร่วมกับเขาปราบ

[02:54:29] ปรามตระกูลเฉียนและต่อสู้กับมหสูรเฟิงซี

[02:54:31] ที่เมืองธงเซี้ยนหยางจี้หยงแสดงสีหน้า

[02:54:34] ประหลาดใจจ้องมองโม่ฮาวาอยู่ครู่หนึ่ง

[02:54:36] แล้วก็แสดงสีหน้าตกตะลึงอ้าปากกว้างอย่าง

[02:54:38] ไม่อยากเชื่อว่าเจ้าเจ้าคือโม่ฮวาอืม

[02:54:42] โม่ฮวายิ้มแล้วพยักหน้าหยางจี้หยงจ้องมอง

[02:54:45] โม่ฮวาอยู่หลายรอบแล้วก็ทั้งตกใจและดีไม่

[02:54:47] ได้เจอกัน 10 กว่าปีพฤตเดียวเจ้าก็โตขนาด

[02:54:49] นี้แล้วหยางจี้ซานที่อยู่ข้างๆกลับรู้สึก

[02:54:52] งงวยเจ้าก็รู้จักเขาด้วยหรือหยางจี้หยง

[02:54:56] ไม่เข้าใจพี่ใหญ่ข้าไม่ได้บอกท่านหรือข้า

[02:54:58] เคยรู้จักปรมาจารย์ไข้กลน้อยคนหนึ่งที่

[02:55:00] เมืองธงเสี้ยนเมืองธงเซี้ยน

[02:55:03] หยางจี้ซานขมวดคิ้วแล้วก็จำได้ว่าหยางจี้

[02:55:05] หยงเคยพูดถึงปรมจารย์ค่ายกลน้อยที่มี

[02:55:07] พรสวรรค์ไม่ธรรมดาคนหนึ่งจริงๆแต่ทำไมถึง

[02:55:10] เป็นคนเดียวกันแต่ความทรงจำกลับดูเหมือน

[02:55:12] จะแยกขาดจากกันโดยสิ้นเชิงน้องชายคนนี้

[02:55:15] เขาเป็นใครกันแน่สีหน้าของหยางจี้ซาน

[02:55:16] เคร่งขรึมลงถอนฟันแล้วยาชาหมดฤทธิ์ทั้ง

[02:55:19] ปวดทั้งหิวนี้เขียนได้แค่นี้จริงๆจบบทจบ

[02:55:23] ตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบได้ที่

[02:55:25] ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1150 การแต่งตั้ง

[02:55:28] ตำแหน่งและยศหยางจี้ซานรู้สึกงุนงในใจแต่

[02:55:31] หยางจี้ยงที่อยู่ข้างๆกลับมีสีหน้าตื่น

[02:55:33] เต้นแม้จะบาดเจ็บทั่วตัวแขนถูกพันด้วยผ้า

[02:55:35] พันแผลแต่เขาก็ยังคงกล่าวอย่างกระตือรือ

[02:55:37] ร้นว่าน้องชายโมฮวาเจ้าเพิ่งเคยมาค่าย

[02:55:40] ทหารของทหารเต๋าเป็นครั้งแรกใช่หรือไม่

[02:55:42] โมฮวาพยักหน้าหยางจี้ยงกล่าวว่าถ้าอย่าง

[02:55:44] นั้นข้าจะพาเจ้าไปเดินเล่นค่ายทหารก็เดิน

[02:55:47] เล่นได้ด้วยหรือโมฮวาเหลือบมองหยางจี้ซาน

[02:55:49] อย่างจี้ซานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้ว

[02:55:51] กล่าวว่าก็ได้ให้จี้ยงพาเจ้าไปทำความคุ้น

[02:55:53] เคยกับสภาพแวดล้อมหากเจ้าไม่มีธุระอื่นใด

[02:55:56] ก็ติดตามตระกูลหยางของพวกเราไปยังต้าหวง

[02:55:58] ด้วยกันแม้ว่าการออกรบจะอันตรายแต่ในโลก

[02:56:00] ปัจจุบันนี้ภายนอกก็ไม่ปลอดภัยเช่นกัน

[02:56:02] โม่ฮวาพยักหน้ากล่าวว่าขอบคุณท่านแม่ทัพ

[02:56:05] หยางใครมีธุระหยังจี้ซานตบไหล่โม่ฮวาเบาๆ

[02:56:08] แล้วกำชับว่าเจ้าดูแลตัวเองให้ดีอืมหยาง

[02:56:11] จี้ซานพยักหน้าเล็กน้อยกำชับหยางจี้ยง 2-3

[02:56:14] ประโยคแล้วก็จากไปหลังจากไปอย่างจี้ซานก็

[02:56:17] กลับไปยังกระโจมทหารของตนเองและเริ่ม

[02:56:19] เตรียมการสำหรับการปราบปรามกบฏที่กำลังจะ

[02:56:21] มาถึงการที่กองทัพราชสำนักเต่าจะปราบปราม

[02:56:24] กบฏในต้าหวงนั้นเป็นเรื่องใหญ่เขาเป็นแม่

[02:56:26] ทัพขั้นแก่นทองคำมีภารกิจทางทหารที่ต้อง

[02:56:28] ประสานงานกองทัพมากมายราภูเขาเอกสารและ

[02:56:31] แผ่นหยกกองพเนินรอให้เขาตรวจสอบและดำเนิน

[02:56:33] การแต่เมื่อพลิกดูแผ่นหยกหยางจี้ซานก็อด

[02:56:35] ไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและครุ่นคิดในใจว่า

[02:56:38] น้องชายที่ชื่อโมฮวาคนนี้ตกลงเป็นใครกัน

[02:56:40] แน่เมืองหนานเยเว่ในความทรงจำของข้า

[02:56:43] เรื่องเดียวที่เกี่ยวข้องกับเมืองหนาหลาน

[02:56:44] เยเว่ก็คือภัยพิบัติศพของตระกูลลูกเมื่อ

[02:56:47] 10 กว่าปีก่อนตระกูลลูกครอบครองพื้นที่

[02:56:49] แห่งหนึ่งเจ้าบ้านลู่เฉิงหวิสร้างเหมือง

[02:56:51] ศพกลั่นท่าศพเลี้ยงราชาศพมีความ

[02:56:52] ทะเยอทะยานสูงส่งต่อมาเกิดเรื่องขึ้น

[02:56:55] เมืองหนานเยเว่เกิดการกลายพันธุ์ของศพภาย

[02:56:57] ในและภายนอกเมืองกลายเป็นทะเลเลือดศพยิ่ง

[02:56:59] ไปกว่านั้นยังมีสัญญาณอันน่าสะพรึงกลัว

[02:57:01] ของการกำเนิดศพมาหลังจากที่กรมทหารเต๋า

[02:57:03] และผู้บำเพ็ญเพียรจากตระกูลต่างๆต่อสู้

[02:57:05] กันอย่างเอาเป็นเอาตายจึงสามารถสังหารลู่

[02:57:06] เฉิงหวิงปราบราชาศพและขจัดภัยพิบัติศพใน

[02:57:09] เมืองหนานเยเว่ได้สำเร็จหยางจี้ซานเงียบ

[02:57:11] ไปครู่หนึ่งอดไม่ได้ที่จะสงสัยแต่เรื่อง

[02:57:13] ทั้งหมดนี้จะไปเกี่ยวข้องอะไรกับเด็ก

[02:57:15] หนุ่มที่ชื่อโม่ฮวาคนนี้ได้นับดูแล้วตอน

[02:57:18] นั้นเขาก็เพิ่งจะ 10 กว่าขวบเด็กน้อยอายุ

[02:57:20] 10 กว่าขวบที่รู้จักกับตัวเองในเมือง

[02:57:21] หนานเยเว่จะเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะเกี่ยว

[02:57:23] ข้องกับภัยพิบัตินี้จริงๆเรื่องนี้รู้สึก

[02:57:25] ไร้สาระไปหน่อยกระมังในใจของหยางจี้ซาน

[02:57:29] เต็มไปด้วยความสับสนครุ่นคิดอยู่ครู่

[02:57:30] หนึ่งก็ยังไม่มีเบาะแสใดๆเงาร่างของโม่

[02:57:32] ฮาวาทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าทั้งยังดู

[02:57:34] เรือนลางไม่แน่นอนหยางจี้ซานส่ายหน้าและ

[02:57:37] อ่านแผ่นหยกตรงหน้าต่อไปภารกิจทางทหาร

[02:57:39] เร่งด่วนเรื่องของโม่ฮาวาค่อยๆคิดทีหลัง

[02:57:41] เมื่อมีเวลาส่วนในค่ายทหารของตระกูลหยาง

[02:57:44] หยางจี้ยงกำลังพาโม่ฮวาตรวจตราค่ายด้วยสี

[02:57:46] หน้าภาคภูมิใจโมฮวาก็ได้เห็นทหารเตาของ

[02:57:49] ตระกูลหยางที่จัดระเบียบอย่างเคร่งครัด

[02:57:51] ได้เห็นอาวุธและชุดเปราะชั้นดีต่างๆรวม

[02:57:53] ถึงการเปลี่ยนแปลงของค่ายกลที่ทหารเตาใช้

[02:57:54] ในการรบและการประยุกต์ใช้ค่ายกลต่างๆใน

[02:57:56] สงครามแม้จะดูเพียงชั่วครุโมฮวาก็รู้สึก

[02:58:00] ว่าได้เปิดหูเปิดตาอย่างมากในใจรู้สึก

[02:58:01] เคารพทหารเตาของตระกูลหยางเป็นอย่างยิ่ง

[02:58:03] และน้ำเสียงก็เต็มไปด้วยคำชื่นชมหยาง

[02:58:06] จี้ยงได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งรู้สึกมีหน้ามี

[02:58:08] ตาเมื่อคนชื่นชมกันเขาก็ชื่นชมโม่ฮวาเช่น

[02:58:10] กันว่าน้องชายโมฮวาข้าว่าไม่ผิดคนจริงๆ

[02:58:13] เจ้ามีพรสวรรค์มาตั้งแต่เด็กสายตาก็ไม่

[02:58:15] ธรรมดาสมแล้วที่เป็นอัจฉริยะค่ายกลที่หา

[02:58:17] ได้ยากในเมืองธงเสี้ยในรอบหลายร้อยปี

[02:58:20] โมฮวาหัวเราะท่านอะหยางท่านชมเกินไปแล้ว

[02:58:23] อย่าเรียกท่านอาหยางทำให้ข้าแกะไปเลยหยาง

[02:58:25] จี้ยงกล่าวอย่างไม่พอใจเรียกข้าว่าพี่

[02:58:27] หยางก็พอแล้วหากโม่ฮวายังเด็กการเรียกเขา

[02:58:30] ว่าท่านอาก็คงไม่เป็นไรแต่ตอนนี้โมฮวาดู

[02:58:33] เหมือนเด็กหนุ่มรูปงามแล้วการเรียกเขาว่า

[02:58:34] ท่านอะหยงจี้ก็รู้สึกแปลกๆแต่ว่าโมฮวะ

[02:58:38] ลังเลข้าเรียกจังหลานว่าท่านลุงแล้วเรียก

[02:58:40] ท่านว่าพี่ชายท่านก็กลายเป็นคนรุ่นหลังไป

[02:58:41] แล้วไม่ใช่หรือจางหลานเป็นคนของตระกูล

[02:58:44] จังหยางจี้ยงเป็นคนของตระกูลหยางทั้ง 2

[02:58:46] ตระกูลมีความสัมพันธ์กันในอดีตผู้ใหญ่ของ

[02:58:48] ทั้ง 2 ฝ่ายก็ถือว่ามีความสัมพันธ์ทาง

[02:58:50] เครือญาติกันทั้ง 2 คนรู้จักกันมาตั้งแต่

[02:58:53] เด็กปกติก็ถือว่าเป็นญาติกันแต่ก็มีความ

[02:58:54] ไม่ลงรอยกันเล็กน้อยหยางจี้ยงตกตะลึงจาก

[02:58:57] นั้นก็กัดฟันกล่าวว่าถ้าอย่างนั้นเจ้า

[02:58:59] อยู่ต่อหน้าข้าก็เรียกข้าว่าพี่ชายพออยู่

[02:59:01] ต่อหน้าจังหลานก็ค่อยเรียกข้าว่าท่านอา

[02:59:04] แบบนี้พอไม่อยู่ต่อหน้าเขาข้าก็อายุน้อย

[02:59:06] กว่าเขาพออยู่ต่อหน้าเขาข้าก็ยังคงเป็นคน

[02:59:08] รุ่นเดียวกันกับเขาโมฮาวาถอนหายใจเล็ก

[02:59:10] น้อยก็ได้หลังจากนั้นเขาก็พาโม่ฮวาตรวจ

[02:59:14] ตราค่ายทหารต่อไปเดินไปอีก 2-3 รอบหยาง

[02:59:16] จี้ยงก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามโม่ฮวาว่า

[02:59:18] จิง 40 กว่าปีมานี้เจ้าไปอยู่ที่ไหนมาตอน

[02:59:21] ที่ปราบปรามตระกูลเฉียนและปราบปรามอสูร

[02:59:23] ใหญ่เขาถูกเรียกตัวไปเมืองธงเสี้ยนเป็น

[02:59:25] การชั่วคราวหลังจากความวุ่นวายในเมือง

[02:59:27] ธงเซี้ยนสิ้นสุดหล่มเขาก็ถูกกรมทหารเตา

[02:59:29] จัดส่งไปยังต้าหวงเพื่อประจำการที่ด่าน

[02:59:31] หมาป่าดังนั้นเรื่องราวหลังจากนั้นของ

[02:59:33] โมฮวาเขาจึงไม่รู้เลยโมฮวาก็กล่าวอย่าง

[02:59:36] กระชับว่าข้าออกเดินทางท่องเที่ยวได้

[02:59:39] เรียนรู้ไข้กลเล็กน้อยต่อมาก็ได้ข้าว

[02:59:41] สำนักได้เรียนรู้การบำเพ็ญเพียรบางอย่าง

[02:59:42] ตอนนี้เรียนครบ 9 ปีลงจากเขาก็ถึงเวลาออก

[02:59:44] เดินทางท่องเที่ยวดูโลกและเพิ่มพูนความ

[02:59:46] สามารถแล้วหยงจี้ยงได้ยินดังนั้นก็พยัก

[02:59:49] หน้าเขาไม่ได้ถามรายละเอียดมากนักการออก

[02:59:52] เดินทางท่องเที่ยวคงจะอยู่แค่บริเวณใกล้

[02:59:54] เคียงหลีโจเท่านั้นหากไกลกว่านั้นด้วย 2

[02:59:55] ขา 10 ปีก็คงไปไม่กลับส่วนเรื่องการเข้า

[02:59:58] สำนักตอนนี้สำนักใหญ่ๆส่วนใหญ่ล้วนมีข้อ

[03:00:00] กำหนดที่เข้มงวดมากสำหรับรากวิญญาณและ

[03:00:02] ภูมิหลังของตระกูลโม่ฮาวามาจากสถานที่

[03:00:04] เล็กๆรากวิญญาณไม่ดีแน่นอนว่าไม่สามารถ

[03:00:06] เข้าสำนักใหญ่ได้หากเข้าสำนักใหญ่ที่มี

[03:00:09] ชื่อเสียงจริงจิงโม่ฮวาคงจะบอกไปตรงๆว่า

[03:00:11] เข้าสำนักใหญ่แห่งใดแห่งหนึ่งแล้วแต่จะ

[03:00:13] ไม่พูดแบบนี้เพียงแค่พูดเบาๆว่าเข้าสำนัก

[03:00:16] ไม่บอกชื่อชัดเจนแสดงว่าสำนักที่เข้าก็คง

[03:00:18] ไม่มีชื่อเสียงมากนักในเมื่อเป็นเช่นนั้น

[03:00:20] ก็ไม่ควรถามมากเกินไปหยางจี้ยงยังคงมี

[03:00:22] ความเข้าใจในเรื่องมารยาททางสังคมอยู่

[03:00:24] บ้างโม่ฮวากำลังรอให้หยางจี้ยงถามเขาว่า

[03:00:27] เจ้าเข้าสำนักใดแล้วเขาก็จะตอบอย่างสงบ

[03:00:30] และถ่อมตนว่าสำนักไทศวีระดับ 5 ในเขต

[03:00:32] เฉียนเสวียโจเพื่อที่จะได้อวดเล็กน้อย

[03:00:35] อย่างเป็นธรรมชาติแต่หยงจี้ยงเข้าใจโลก

[03:00:37] ไม่ถามเลยโม่ฮวาจึงรู้สึกไม่ค่อยพอใจเล็ก

[03:00:39] น้อยอย่างไรก็ตามนี่เป็นเพียงเรื่องเล็ก

[03:00:41] น้อยโม่ฮวากรุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็

[03:00:44] ถามถึงเรื่องสำคัญว่าพี่หยางสถานการณ์ใน

[03:00:46] ต้าหวงตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างกองทัพกบฏไป

[03:00:48] ถึงไหนแล้วหยงจิ้งชะงักเล็กน้อยสีหน้า

[03:00:50] ครุ่นคิดเรื่องเหล่านี้เดิมทีควรจัดเป็น

[03:00:53] ข้อมูลลับทางทหารไม่สามารถบอกคนนอกได้แต่

[03:00:56] เมื่อคิดดูแล้วต่อไปเขาจะต้องดึงโม่ฮวา

[03:00:58] เข้ามาในเรือของตระกูลหยางเรื่องบางอย่าง

[03:01:00] ก็ต้องบอกโม่ฮวาอย่างเป็นธรรมชาติแน่นอน

[03:01:03] ว่าเรื่องที่เป็นความลับมากเกินไปก็ยัง

[03:01:05] บอกไม่ได้ยางจี้ยงเลือกเฉพาะเรื่องที่

[03:01:07] สามารถบอกได้เช่นกองทัพป่าเถื่อนของต้า

[03:01:09] หวงส่งเรื่องก่อกบฏเมื่อใดแนวรบขยายจาก

[03:01:11] ที่ใดไปยังที่ใดด่านใดที่กองทัพราชสำนัก

[03:01:14] เต๋าประจำการอยู่เสียไปแล้วด่านใดที่ยัง

[03:01:16] คงรักษาไว้ได้และด่านใดที่ยังไม่มีข่าว

[03:01:18] คราวจากนั้นหยงจี้ยงก็กล่าวว่าพูดง่ายๆก็

[03:01:22] คือสถานการณ์เป็นแบบนี้ตอนนี้กองทัพป่า

[03:01:24] เถื่อนและทหารเต๋าแบ่งแยกดินแดนกันโดยมี

[03:01:26] ภูเขาหมาป่าทางเหนือของด่านหมาป่าเป็นแนว

[03:01:28] รบทั้ง 2 ฝ่ายต่อสู้กันอย่างดูเดือดไม่

[03:01:30] หยุดหย่อนส่วนที่เหลือก็เป็นความลับทาง

[03:01:31] ทหารข้าไม่สะดวกที่จะพูดมากไปกว่านี้แต่

[03:01:34] เรื่องเหล่านี้จริงๆแล้วก็ไม่สำคัญไม่ว่า

[03:01:36] สถานการณ์จะเป็นอย่างไรพวกเราที่เป็นทหาร

[03:01:38] เต๋าก็แค่ทำตามคำสั่งรบก็พอแล้วยิ่งไป

[03:01:41] กว่านั้นดินแดนต้าหวงนั้นกว้างใหญ่ไพศาล

[03:01:43] ผู้คนเบาบางภูเขาที่รกร้างทอดยาวสภาพแวด

[03:01:45] ล้อมเลวร้ายยิ่งไปกว่านั้นยังมีทะเลทราย

[03:01:47] และหุบเหวที่ตัดผ่านกันอย่างซับซ้อนยิ่ง

[03:01:49] นักหลายครั้งการรู้สถานการณ์โดยรวมก็ไม่

[03:01:52] มีประโยชน์เมื่อเกิดสงครามจริงๆนอกจากศึก

[03:01:54] ตัดสินหน้าตรงส่วนใหญ่แล้วจะเป็นการต่อ

[03:01:56] สู้แบบกองโจรกลุ่มเล็กๆในภูเขาที่รกร้าง

[03:01:59] และหุกเขาที่อันตรายดังนั้นพวกเราที่เป็น

[03:02:01] ทหารเต๋าที่รบแนวหน้าการรู้สถานการณ์โดย

[03:02:04] รวมนั้นไม่สำคัญเท่ากับการรู้ว่าบนภูเขา

[03:02:06] ลูกไหนมีอสูรร้ายในหนองน้ำแห่งไหนมีพิษ

[03:02:08] ร้ายแรงบนสันเขาแห่งไหนมีชนเผ่าป่าเถื่อน

[03:02:10] ซุ่มโจมตีทำตามคำสั่งทหารเจอภูเขาก็ข้าม

[03:02:14] ภูเขาเจอน้ำก็ข้ามน้ำเจอศัตรูก็ฆ่าให้หมด

[03:02:16] ก็พอแล้วคำพูดของหยางจี้ยงนั้นเรียบง่าย

[03:02:18] และอยากกระด้างทั้งหมดนี้เป็นประสบการณ์

[03:02:21] การเป็นทหารเต๋าของเขาเมื่อหลายปี

[03:02:23] สถานการณ์โดยรวมของการใช้ทัพนั้นเป็น

[03:02:25] เรื่องที่แม่ทัพใหญ่ขั้นเซียนแปลงหรือแม่

[03:02:26] ทัพสูงสุดต้องพิจารณาส่วนพวกที่บุกตะลุย

[03:02:29] แนวหน้าต้องมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ว่า

[03:02:31] จะเป็นภูเขาหรือแม่น้ำศัตรูแต่ละคนและดาบ

[03:02:33] หอกของศัตรูคิดจากมุมมองที่เป็นจริงว่าจะ

[03:02:36] สังหารศัตรูได้อย่างไรทำลายกองของ

[03:02:38] ทัพศัตรูได้อย่างไรและชนะสงครามได้อย่าง

[03:02:40] ไรนอกเหนือจากนั้นการพูดคุยโอ้อวดล้วน

[03:02:42] เป็นเพียงทฤษฎีบนกระดาษโม่ฮวากรุ่นคิด

[03:02:45] อยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าเห็นได้อย่าง

[03:02:47] ยิ่งพี่หยางพูดถูกจริงๆสิ่งที่เรียกว่า

[03:02:48] สถานการณ์โดยรวมนั้นเป็นเพียงภาพรวมที่

[03:02:50] กว้างๆเท่านั้นชัยชนะสุดท้ายของสงครามโดย

[03:02:53] พื้นฐานแล้วมาจากการกำจัดศัตรูทีละคนการ

[03:02:56] ชนะสงครามย่อยทีละครั้งและการสะสมไป

[03:02:58] เรื่อยๆเช่นเดียวกับการสร้างค่ายกลใหญ่ก็

[03:03:00] ต้องเริ่มจากการวาดลวดลายค่ายกลีละเส้น

[03:03:02] ค่ายกลเดี่ยวทีละชุดไข้กลทับซ้อนทีละชั้น

[03:03:04] เมื่อวาดทั้งหมดแล้วจึงจะสามารถสร้างค่าย

[03:03:06] กลใหญ่ขั้นสุดท้ายได้ในแง่ของเหตุและผลก็

[03:03:09] คือการสะสมเหตุแห่งชัยชนะไปเรื่อยๆจนถึง

[03:03:12] ระดับหนึ่งเพื่อให้บรรลุผลแห่งชัยชนะไม่

[03:03:14] สะสมลำธานเล็กๆก็ไม่สามารถกลายเป็นแม่น้ำ

[03:03:16] ได้ไม่สะสมค่ายกลเล็กๆก็ไม่สามารถกลาย

[03:03:19] เป็นค่ายกลใหญ่ได้ไม่สะสมชัยชนะเล็กๆก็

[03:03:21] ไม่สามารถชนะสงครามทั้งหมดได้ในที่สุดไม่

[03:03:24] ว่าจะเป็นการบำเพ็ญเพียงค่ายกลหรือสงคราม

[03:03:26] ล้วนเป็นเช่นนี้โมฮวาถามอีกว่าแล้วสำนัก

[03:03:28] ต้าหวงล่ะสำนักเต้าหวงหยงจี้ไม่ค่อยเข้า

[03:03:31] ใจโมฮาวาถามว่าสำนักต้าหวงไม่ใช่สำนักที่

[03:03:35] ราชสำนักเต่าจัดตั้งขึ้นโดยตรงเพื่อปก

[03:03:36] ครองต้าต้าหวงหรือตอนนี้ต้าหวงก่อกบฏแล้ว

[03:03:39] สำนักต้าหวงไม่ได้รับผลกระทบหรือยางจี้ยง

[03:03:42] ส่ายหน้าฟ้าจะตกฝนแม่จะแต่งงานราชวงศ์ต้า

[03:03:45] หวงจะก่อกบฏสำนักตั้งก็เป็นแค่สำนักระดับ

[03:03:47] 4 เท่านั้นมันจะทำอะไรได้เดิมทีดินแดน

[03:03:50] ต้าหวงนั้นกว้างใหญ่ไพศาลผู้คนเบาบางชน

[03:03:52] เผ่าป่าเถื่อนภายในก็วุ่นวายและดื้อรั้น

[03:03:54] ไม่ยอมอยู่ใต้การปกครองสำนักต้าหวงทำได้

[03:03:56] ถึงขนาดนี้ก็ถือว่าไม่เลวแล้วหากจะโทษ

[03:03:59] เรื่องการก่อกบฏของชนเผ่าป่าเถื่อนทั้ง

[03:04:00] หมดไปที่สำนักต้าหวงก็ไม่สมเหตุสมผลเลย

[03:04:04] ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ราชวงศ์ต้าหวงก่อกบฏ

[03:04:06] กองทป่าเถื่อนรุกคืบราชสำนักเต๋าก็

[03:04:08] ต้องการความช่วยเหลือจากสำนักต้าหวงในการ

[03:04:10] ปราบปรามกบฏด้วยกันนี่ก็เป็นโอกาสสำหรับ

[03:04:12] สำนักต้าหวงเช่นกันโมฮวาถามว่าชดใช้ความ

[03:04:15] ผิดด้วยความดีหรือหยงจิ้งกล่าวว่าไม่

[03:04:18] เพียงแค่นั้นความคิดของโม่ฮวาเคลื่อนไหว

[03:04:21] สำนักเต้าหวงต้องการเลื่อนขั้นหรือหยงจี้

[03:04:24] มองโม่ฮวาด้วยความประหลาดใจและถอนหายใจใน

[03:04:26] ใจว่าเด็กคนนี้ฉลาดมาตั้งแต่เด็กจริงๆยาง

[03:04:29] จี้ยงพยักหน้าสำนักต้าหวงเป็นสำนักระดับ 4

[03:04:31] ในดินแดนชายแดนแห่งนี้ก็ถือว่าสูงสุดแล้ว

[03:04:33] หากไม่สร้างคุณงามความดีครั้งใหญ่

[03:04:35] ราชสำนักเต๋าไม่มีทางอนุญาตให้สำนักต้า

[03:04:37] หวงเลื่อนขั้นเป็นระดับ 5 ได้แต่ตอนนี้

[03:04:40] สถานการณ์เปลี่ยนไปราชวงศ์ต้าหวงกรอกบท

[03:04:42] โอกาสที่จะเลื่อนขั้นเป็นระดับ 5 จึงเกิด

[03:04:44] ขึ้นตราบใดที่สร้างคุณอุปการณ์อันโดดเด่น

[03:04:46] ในการปราบปรามกบฏสำนักต้าหวงก็อาจจะ

[03:04:48] สามารถทะลวงขี่จำกัดเดิมและเลื่อนขั้น

[03:04:50] เป็นสำนักใหญ่ระดับ 5 ได้สำนักใหญ่ระดับ 5

[03:04:53] ในดินแดนชายแดนนั้นเทียบได้กับราชวงศ์

[03:04:55] เล็กๆเลยทีเดียวคำพูดของหยางจี้ยงเต็มไป

[03:04:57] ด้วยความรู้สึกความคิดของโม่ฮวาเคลื่อน

[03:05:00] ไหวและถามว่าตระกูลหยางมีความสัมพันธ์ที่

[03:05:02] ดีกับสำนักต้าหวงใช่หรือไม่หยางจี้ยงพยัก

[03:05:06] หน้าก็พอใช้ได้สำนักต้าหวงปกครองต้าหวง

[03:05:08] ส่วนตระกูลหยางของข้าเป็นตระกูลผู้บำเพ็ญ

[03:05:10] ที่มาจากกรมทหารเต๋ามีสิทธิ์ประจำการอยู่

[03:05:12] ในต้าหวงมาหลายชั่วอายุคนตระกูลหยางและ

[03:05:14] สำนักต้าหวงมีความสัมพันธ์กันมากและเมื่อ

[03:05:16] ไปมหาสู่กันความสัมพันธก็ค่อนข้างดี

[03:05:19] โม่ฮวังเงียบไปเขาไม่คิดว่าตระกูลหยางจะ

[03:05:21] มีความสัมพันธ์กับสำนักต้าหวงถึงขั้นนี้

[03:05:22] ถ้าเป็นเช่นนี้ตระกูลหยางก็คงไม่สามารถ

[03:05:24] เป็นที่พึ่งของเขาได้มากนักหากเขาเป็น

[03:05:28] ศัตรูกับสำนักต้าหวงตระกูลหยางก็คงจะ

[03:05:30] ลำบากใจแม้ว่าจะไม่หันมาเล่นงานเขาแต่ก็

[03:05:32] อาจจะไม่ยอมแตกหักกับสำนักต้าหวงเพื่อเขา

[03:05:35] ถ้าอย่างนั้นใช้ความสัมพันธ์ของตระกูล

[03:05:36] หยางให้คุณชายทัวปาแห่งสำนักต้าหวงคืน

[03:05:38] เสือใหญ่ให้ข้าโมฮวาคิดดูแล้วก็รู้สึกว่า

[03:05:41] ไม่น่าจะได้ความสัมพันธ์ของเขากับตระกูล

[03:05:44] หยางยังไม่ลึกซึ้งถึงขั้นนั้นแต่คุณชาย

[03:05:45] ทั่วปาคนนั้นมีตำแหน่งสูงมากในสำนักต้า

[03:05:48] หวงยิ่งไปกว่านั้นการพูดเพียงไม่กี่คำโดย

[03:05:51] ไม่มีหลักฐานสำนักต้าหวงจะคืนเสือใหญ่ให้

[03:05:53] เขาได้อย่างไรเป็นอะไรไปหยงจิ้งเห็น

[03:05:56] โม่ฮวาดูเหมือนกำลังเหมลอยไม่รู้กำลังคิด

[03:05:58] อะไรอยู่จึงถามขึ้นไม่มีอะไรโมฮวาส่าย

[03:06:01] หน้าแล้วกล่าวต่อว่าข้าเคยใช้ชีวิตอยู่ใน

[03:06:03] เมืองต้าโม่มาพักหนึ่งดูเหมือนว่า

[03:06:05] ธรรมเนียมของสำนักต้าหวงจะไม่ค่อยดีนัก

[03:06:07] อย่างน้อยคุณชายทัวปลาคนนั้นที่สร้างสนาม

[03:06:09] ประลองอสูรใต้ดินและมองชีวิตของคนรับใช้

[03:06:12] เป็นเหมือนผักปลาก็ไม่ใช่คนดีแน่นอนนี่

[03:06:15] หยงจิ้งรู้สึกจนใจเล็กน้อยถอนหายใจแล้ว

[03:06:17] กล่าวว่าก็ช่วยไม่ได้ระหว่างตระกูลผู้

[03:06:20] บำเพ็ญส่วนใหญ่แล้วจะพูดถึงความสัมพันธ์

[03:06:22] และผลประโยชน์น้ำใสเกินไปก็ไม่มีปลา

[03:06:25] ตระกูลหยางของข้ามาจากกรมทหารเต๋าแม้จะ

[03:06:27] ซื่อตรงไปบ้างแต่บางครั้งก็ทำได้แค่หลับ

[03:06:29] ตาข้างเดียวหากจริงจังกับทุกเรื่องมาก

[03:06:30] เกินไปจนกลายเป็นคนไม่เข้าพวกเป็นศัตรู

[03:06:32] กับคนทั้งโลกตระกูลหยางของข้าก็คงจะถูกกิ

[03:06:34] กันจนยากที่จะยืนหยัดได้เรื่องของสำนัก

[03:06:37] ต้าหวงท้ายที่สุดก็เป็นเรื่องภายในของ

[03:06:39] สำนักต้าหวงตระกูลหยางของข้าก็ไม่สะดวก

[03:06:41] ที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวมากนักยิ่งไปกว่า

[03:06:43] นั้นที่นี่คือต้าหวงสีหน้าของหยางจี้ยุง

[03:06:46] ดูเคร่งขรึมเล็กน้อยที่ต้าหวงแห่งนี้แตก

[03:06:48] ต่างจากก้าแคว้นที่อยู่ภายใต้การปกครอง

[03:06:50] ของราชสำนักเต่าเรื่องบางอย่างที่ไม่ได้

[03:06:51] รับอนุญาตในก้าวแคว้นแต่ในต้าหวงกลับเป็น

[03:06:53] เรื่องปกติโมฮวานึกถึงท่าที่ถูกมองว่าไม่

[03:06:56] ใช่คนในสนามประลองอสูรและพยักหน้าเล็ก

[03:06:59] น้อยหยงจี้ยงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าว

[03:07:02] ต่อว่าเอาล่ะไม่ต้องพูดถึงเรื่องพวกนี้

[03:07:04] แล้วกันมาของเจ้าในครั้งนี้ก็ถือว่ามาถูก

[03:07:06] จังหวะพอดีการก่อกบฏในต้าหวงสำหรับสำนัก

[03:07:09] ต้าหวงแล้วเป็นโอกาสในการเลื่อนขั้นของ

[03:07:11] สำนักสำหรับกรมทหารเต๋าสำหรับตระกูลหยาง

[03:07:13] และแม้กระทั่งสำหรับทหารเต๋าธรรมดาอย่าง

[03:07:15] พวกเราก็เป็นโอกาสในการสร้างคุณงามความดี

[03:07:17] เช่นกันสำหรับเจ้าก็เช่นกันหยางจี้ยงมอง

[03:07:20] โมฮวาแล้วถามว่าตอนนี้ระดับไข้กลของเจ้า

[03:07:22] เป็นอย่างไรบ้างโมฮาวาตอบว่าข้าเป็น

[03:07:25] ปรมาจารย์ค่ายกลขั้น 2 แล้วหยางจี้ยงได้

[03:07:28] ยินดังนั้นก็ดีใจมากชื่นชมว่าข้าไม่ผิดคน

[03:07:31] จริงๆตอนนั้นเจ้ายังเด็กนักก็เป็น

[03:07:33] ปรมาจารย์ไข้กลั้นหนึ่งแล้วแสดงว่ามี

[03:07:35] พรสวรรค์พิเศษตอนนี้นับดูแล้วก็ผ่านไปแค่

[03:07:37] 10 กว่าปีเจ้าก็ทะลวงขี่จำกัดและกลาย

[03:07:39] เป็นปรมาจารย์ค่ายกลขั้น 2 แล้วระหว่าง

[03:07:42] ขั้น 1 และขั้น 2 กำแพงค่ายกลนั้นลึกซึ้ง

[03:07:45] การที่สามารถทะลวงขั้น 1 เข้าสู่ขั้น 2

[03:07:47] ได้ในวัย 20 กว่าปีแม้จะอยู่ในตระกูลใหญ่

[03:07:49] ก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะค่ายกลที่ยอดเยี่ยม

[03:07:51] แล้วพรสวรรค์เช่นนี้บุคคลเช่นนี้หากถูก

[03:07:54] ฝังกลบไปก็จะเป็นการทำลายของมีค่าอย่าง

[03:07:56] แท้จริงอย่างจี้ยงเริ่มวางแผนให้โม่ฮวา

[03:07:58] ว่าเจ้ามีสติปัญญาสูงส่งไข้กลยอดเยี่ยมสม

[03:08:01] ควรที่จะแสดงฝีมืออย่างเต็มที่ในการทำศึก

[03:08:03] ของทหารเต่าเขาสร้างคุณงามความดีปัญหา

[03:08:06] เดียวคือเจ้ามาจากผู้บำเพ็ญเพียรไร้

[03:08:07] สังกัดและยังไม่มีตำแหน่งใดๆจำเป็นต้องมี

[03:08:09] ผลงานจริงจังจึงจะสามารถหาตำแหน่งได้และ

[03:08:12] ในใต้ล่าของราชสำนักเต่าคุณงามความดีที่

[03:08:14] โดดเด่นที่สุดก็คือผลงานทางคหารโดยเฉพาะ

[03:08:17] ผลงานในการปราบปรามกบฏหากสร้างผลงานทาง

[03:08:19] คหารที่ไม่ธรรมดายางจี้ยงหยุดเล็กน้อยมอง

[03:08:23] โมฮวาและถามเพื่อยืนยันก่อนว่าเจ้าอยาก

[03:08:25] แต่งเข้าหรือไม่โมฮวาส่ายหน้าหยางจี้ยง

[03:08:27] รู้สึกเสียดายเล็กน้อยแต่ก็ยังเสริมว่า

[03:08:30] หากเจ้าอยากแต่งเข้าก็ขอให้พิจารณาตระกูล

[03:08:32] หยางของข้าเป็นอันดับแรกแน่นอนว่าการแต่ง

[03:08:34] งานเชื่อมสัมพันธ์ก็ใช้ได้เพียงแต่ถ้า

[03:08:36] เป็นการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ภูมิหลังของ

[03:08:37] คู่บำเพ็ญรากวิญญาณความใกล้ชิดทางสาย

[03:08:39] เลือดก็จะได้กว่าเล็กน้อยแน่นอนข้าด่าว่า

[03:08:42] ด้วยนิสัยของเจ้าเส้นทางเหล่านี้เจ้าคง

[03:08:44] ไม่อยากเดินหากเป็นเช่นนั้นเจ้าก็ยังมี

[03:08:46] อีกเส้นทางหนึ่งที่ยากกว่าแต่ก็สง่างาม

[03:08:48] กว่านั่นคือการตั้งตระกูลด้วยตนเองโมฮวะ

[03:08:50] ตกตะลึงตั้งตระกูลด้วยตนเองยางจี้ยงพยัก

[03:08:54] หน้าหากเจ้าสร้างผลงานทางทหารได้รับ

[03:08:56] รางวัลจากราชสำนักเต๋าก็อาจจะสามารถข้าม

[03:08:58] การตรวจสอบของหอเทียนซูและได้รับการแต่ง

[03:09:00] ตั้งตำแหน่งและยศโดยตรงนี่แทบจะเป็นการ

[03:09:03] ให้รางวัลพิเศษที่ได้มาจากการสร้างผลงาน

[03:09:05] ทางทหารอันโดดเด่นเท่านั้นการจัดอันดับ

[03:09:07] ตระกูลทั่วไปคือมีตระกูลก่อนแล้วจึงไปจัด

[03:09:09] อันดับแต่หากเจ้ามีตำแหน่งและยศก็คือมี

[03:09:12] ตำแหน่งก่อนแล้วจึงไปสร้างตระกูลเมื่อ

[03:09:14] เป็นเช่นนั้นทันทีที่เจ้าได้รับการแต่ง

[03:09:16] ตั้งตำแหน่งและยศเจ้าก็สามารถตั้งตนเป็น

[03:09:17] บรรพบุรุษเปิดบันทึกตระกูลของตนเองโดยมี

[03:09:20] ชื่อของเจ้าอยู่ในลำดับแรกของบันทึก

[03:09:21] ตระกูลที่ราชสำนักเต่าพระราชทานจากนั้นก็

[03:09:23] ขยายสาขาเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

[03:09:26] นี่เป็นเกียรติอันยิ่งใหญ่หยงจี้ยงพูดไป

[03:09:29] ก็อดไม่ได้ที่จะอิจฉาเล็กน้อยน่าเสียดาย

[03:09:32] ที่ข้าเป็นคนของตระกูลหยางไม่สามารถเปิด

[03:09:33] บันทึกตระกูลของตนเองได้อย่างนั้นคงถูก

[03:09:35] พ่อข้าตีขาหักแน่ราชสำนักเต๋าแต่งตั้งยศ

[03:09:39] ตั้งตระกูลด้วยตนเองเป็นบรรพบุรุษด้วยตน

[03:09:41] เองเปิดบันทึกตระกูลด้วยตนเองชื่ออยู่ใน

[03:09:42] บรรทัดแรกของบันทึกตระกูลสิ่งล่อใจนี้

[03:09:45] ช่างยิ่งใหญ่นักผู้บำเพ็ญเพียรคนใดก็

[03:09:47] ปฏิเสธไม่ได้แม้แต่ในใจของโม่ฮวาก็อดไม่

[03:09:49] ได้ที่จะหวั่นไหวเล็กน้อยจากนั้นเขาก็

[03:09:51] สงสัยว่าเรื่องนี้ยากใช่หรือไม่แน่นอน

[03:09:55] หยางจี้ยงกล่าวอย่างตรงไปตรงมาโดยทั่วไป

[03:09:57] แล้วตระกูลที่มีกำลังแล้วจะไปจัดอันดับก็

[03:09:59] ยังเป็นเรื่องที่ยากมากต้องใช้เส้นสายดู

[03:10:01] ลำดับดูโชคชะตายิ่งไม่ต้องพูดพูดถึงการ

[03:10:02] ที่ราชสำนักเต๋าจะแต่งตั้งตำแหน่งโดยตรง

[03:10:05] แล้วการให้รางวัลเช่นนี้สำหรับผู้บำเพ็ญ

[03:10:08] เพียรส่วนใหญ่แล้วแท้จริงแล้วก็เป็น

[03:10:09] เรื่องที่ริปรี่อย่างยิ่งแต่ก็ยังถือเป็น

[03:10:11] โอกาสพูดตามตรงก็มีโอกาสนี้ก็ต่อเมื่อต้า

[03:10:14] หวงก่อกบฏในตอนนี้เท่านั้นหากเป็นปกติ

[03:10:16] ก้าวแคว้นสงบสุขไม่มีสงครามโอกาสที่

[03:10:18] ริปรี่เช่นนี้ก็ไม่มีเลยด้วยซ้ำยางจี้ยง

[03:10:21] ตบไหล่โมฮวานี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุด

[03:10:23] สำหรับเจ้าแน่นอนแม้ว่าจะไม่สามารถแต่ง

[03:10:26] ตั้งตำแหน่งและยศได้เพียงแค่สะสมผลงานทาง

[03:10:28] ทหารในอนาคตเข้ากรมทหารเต่าหาตำแหน่งเล็ก

[03:10:30] ๆน้อยๆก็เพียงพอที่จะทำให้เจ้าเชิดหน้า

[03:10:32] ชูตาได้ผลงานทางที่แท้จริงอยู่ตรงหน้าแม้

[03:10:35] ว่าภูมิหลังของเจ้าจะไม่ดีเพียงใดก็ไม่มี

[03:10:37] ใครกล้าดูถูกเจ้าคำพูดของหยางจี้ยงนี้

[03:10:40] เป็นการคิดเพื่อโมฮวาอย่างจริงใจโมฮวารู้

[03:10:42] สึกขอบคุณในใจพยักหน้ากล่าวว่าขอบคุณพี่

[03:10:44] หยางถ้าอย่างนั้นเจ้าโมฮวาประสานมือกล่าว

[03:10:48] ว่าข้าจะไปต้าหวงกับท่านเพื่อปราบปราม

[03:10:50] ความวุ่นวายหยงจี้ยงได้ยินดังนั้นก็ดีใจ

[03:10:53] มากตอนนี้เกิดสงครามตระกูลหยางของเขาขาด

[03:10:55] แคลนที่สุดก็คือปรมาจารย์ค่ายกล้าหวงนั้น

[03:10:57] ลำบากสงครามก็อันตรายปรมาจารย์ค่ายกลแนว

[03:11:01] หน้าเป็นสิ่งที่ขาดแคลนเสมอหยางจี้ยงจึง

[03:11:03] กล่าวว่าลูกผู้ชายเกิดมาในโลกนี้ย่อมต้อง

[03:11:05] โลดแล่นในสนามรบสร้างคุณงามความดีพรุ่ง

[03:11:08] นี้ข้าจะปรึกษาพี่ใหญ่และใช้ความสัมพันธ์

[03:11:10] ของตระกูลหยางจัดการให้เจ้าได้ตำแหน่ง

[03:11:11] ทหารเต๋าแน่นอนว่าเจ้าเพิ่งมาใหม่คงจะได้

[03:11:14] ตำแหน่งที่ธรรมดาที่สุดเจ้าก็อย่า

[03:11:16] รังเกียจหลังจากที่เจ้าสร้างผลงานแล้ว

[03:11:17] ค่อยๆเลื่อนขั้นให้เจ้าทีละขั้นโมฮวาพยัก

[03:11:20] หน้ากล่าวว่าดีด้วยเหตุนี้โมฮวาอัจฉริยะ

[03:11:23] แห่งสำนักเทศวีและผู้นำแห่งวิถีค่ายกล

[03:11:25] แห่งเฉียนเสวียจึงกำลังจะเข้าร่วมในการ

[03:11:27] ปราบปรามกบฏในต้าหวงในฐานะทหารเต๋าธรรมดา

[03:11:29] คนหนึ่งจบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุน

[03:11:33] เรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่

[03:11:36] 1151 การเดินทัพหลายวันต่อมาโม่ฮาวาได้

[03:11:38] ทำความคุ้นเคยกับกิจการรบของทหารเต๋ารวม

[03:11:40] ถึงค่ายกลที่ใช้บ่อยในการเดินทับโดยมี

[03:11:42] หยางจี้หย่งคอยดูแลหยางจี้หย่งยังใช้ความ

[03:11:45] สัมพันธ์ของตระกูลหยางเพื่อขอชุดเครื่อง

[03:11:46] แบบทหารเต๋าและป้ายทหารเต๋าให้โม่ฮวาโดย

[03:11:49] เฉพาะด้านหลังป้ายทหารเต๋าสลักอักษรเล็กๆ

[03:11:51] ไว้ว่าหลีโจเขตแดนภูเขาต้าเฮยโม่ฮาวานี่

[03:11:54] คือป้ายทหารเต๋าเฉพาะของโม่ฮาวานับตั้ง

[03:11:57] แต่นั้นเป็นต้นมาชื่อและภูมิลำเนาของเขา

[03:11:59] ก็ได้รับการบันทึกอย่างเป็นทางการในกรม

[03:12:01] ทหารเต๋าทำให้เขากลายเป็นทหารเต๋าที่ขึ้น

[03:12:03] ตรงต่อราชสำนักเต๋านี่เป็นอีกหนึ่งตัวตน

[03:12:06] ของโม่ฮวาที่ไม่รู้ว่าเป็นตัวตนที่เท่า

[03:12:08] ไหร่แล้วผู้บำเพ็ญเพียรไร้สังกัดแห่ง

[03:12:10] เมืองธงเซี้ยนผู้บำเพ็ญเพียรนอกสังกัดกรม

[03:12:12] ราชสำนักเต๋าศิษย์พี่เล็กแห่งสำนักเทศวี

[03:12:14] หัวหน้าค่ายกลแห่งเขตแดนเฉียนเสวีย

[03:12:16] ปรมาจารย์ค่ายกลขั้น 2 แห่งหอเทียนซูองค์

[03:12:18] ชายแห่งสำนักเทศวีศิษย์น้อยของท่านจวง

[03:12:21] ศิษย์หลานเล็กของจอมมารตัวตนมีมากมายแต่

[03:12:24] การออกไปข้างนอกก็ต้องรู้จักปรับตัวให้

[03:12:26] เข้ากับสถานการณ์ยิ่งมีมากยิ่งดีมีหลาย

[03:12:28] ตัวตนก็มีหลายช่องทางหลังจากนั้นการ

[03:12:30] เตรียมการปราบปรามกบฏต้าหวงยังคงดำเนินไป

[03:12:32] อย่างเร่งรีบในค่ายทหารมีการเคลื่อนย้าย

[03:12:35] ทหารเต๋าบ่อยครั้งท่ามกลางความวุ่นวายแฝง

[03:12:37] ไว้ด้วยความตึงเครียดและหนักอึ้งราวกับ

[03:12:39] พายุที่กำลังจะมาถึงโมฮวาไม่กังวลเรื่อง

[03:12:42] การเดินทับรบเขาเพียงแต่เป็นห่วงต้าหู่

[03:12:44] ไม่รู้ว่าในช่วงหลายวันที่เขาไม่อยู่ที่

[03:12:46] ลานประลองอสูรใต้ดินต้าหู่เป็นอย่างไร

[03:12:48] บ้างถูกรังแกหรือทรมานอีกหรือไม่โมฮาวา

[03:12:51] อยากช่วยต้าหู่ออกมาแต่ตอนนี้เขามีข้อ

[03:12:53] จำกัดมากมายจึงไม่สามารถลงมือได้ทำได้

[03:12:55] เพียงรอโอกาสและสถานการณ์ที่เหมาะสมเท่า

[03:12:58] และโอกาสนี้โมฮวาได้พิจารณาและคำนวนมานาน

[03:13:01] แล้วคาดการณ์ว่าจะเป็นช่วงที่กองทัพ

[03:13:02] ราชสำนักเต๋าเคลื่อนพลกองทัพราชสำนักเต๋า

[03:13:06] จะเคลื่อนพลไปยังต้าหวงเพื่อปราบปรามทหาร

[03:13:07] ป่าเถื่อนที่ก่อกบฏในฐานะสำนักที่ขึ้นตรง

[03:13:10] ต่อราชสำนักเต๋าสำนักต้าหวงก็จะต้องส่ง

[03:13:13] ผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากเข้าร่วมรบด้วย

[03:13:16] เหตุนี้กำลังป้องกันเมืองต้าโม่จึงอ่อนแอ

[03:13:18] ลงอย่างแน่นอนและคุณชายทัวป๋าแห่งลาน

[03:13:20] ประลองอสูรก็จะขาดที่พึ่งหากตนเองฉวย

[03:13:23] โอกาสนี้ทำลายลานประลองอสูรและปล่อยต้า

[03:13:25] หู่ออกไปอัตราความสำเร็จก็น่าจะสูงขึ้น

[03:13:27] มากหลังจากช่วยต้าหู่ออกมาแล้วตนเองก็จะ

[03:13:30] หลบเข้าไปในค่ายทหารและร่วมเดินทางไปกับ

[03:13:31] ทหารเต่าของตระกูลหยางลงใต้ไปยังต้าหวง

[03:13:34] เพื่อปราบปรามกบฏหาโอกาสสร้างผลงานทาง

[03:13:35] ทหารเพื่อสร้างชื่อเสียงพร้อมกันนี้สิ่ง

[03:13:38] สำคัญที่สุดคือการหาทางใช้กำลังของ

[03:13:40] ราชสำนักเต๋าบุกลุกราชสำนักต้าหวงและจาก

[03:13:43] คำเนียมของราชสำนักต้าหวงค้นหาเบาะแสที่

[03:13:45] มหาหมอผีทิ้งไว้เพื่อทำความเข้าใจค่ายกร

[03:13:48] สูญกลืนกิน 12 เส้นชีพจรสร้างค่ายกลประจำ

[03:13:50] กายและพยายามก่อแก่นทองคำตามการคาดการณ์

[03:13:53] ของโม่ฮวาก่อนหน้านี้การสืบทอดของราชวงศ์

[03:13:56] ต้าหวงค่ายกลับที่มาหาหมอผีทิ้งไว้สิ่ง

[03:13:57] เหล่านี้จะต้องเป็นความลับสุดยอดของต้า

[03:13:59] หวงอย่างแน่นอนและจะต้องถูกเก็บรักษาไว้

[03:14:02] ในราชสำนักต้าหวงหรือแม้แต่ในเขตหงห้าม

[03:14:04] ของราชวงศ์แต่กองกำลังกบฏของต้าหวงนั้น

[03:14:06] แข็งแกร่งมากหากไม่ได้รับความช่วยเหลือ

[03:14:08] จากกรมทหารเต๋าโมฮวาเพียงลำพังก็ไม่

[03:14:11] สามารถบุกรุกเขตหงห้ามของราชสำนักต้าหวง

[03:14:13] เพื่อขโมยการสืบทอดเหล่านี้ได้เลยมีเพียง

[03:14:16] การยืมดาบของราชสำนักเต๋าเพื่อเอาชนะ

[03:14:18] ราชสำนักต้าหวงตนเองจึงจะสามารถฉวยโอกาส

[03:14:21] ได้แน่นอนว่าก่อนหน้านั้นหากมีโอกาสได้

[03:14:24] กินสิ่งชั่วร้ายเพื่อบำรุงจิตวิญญาณก็จะ

[03:14:26] ดีที่สุดแผนนี้เป็นแผนที่ทำได้มากที่สุด

[03:14:28] ในปัจจุบันแต่ปัญหาเดียวคือไม่สามารถพก

[03:14:31] ต้าหูไปด้วยได้หลังจากช่วยต้าหู่ออกมา

[03:14:32] แล้วก็ทำได้เพียงปล่อยให้มันจัดไปเอง

[03:14:35] เพราะต้าหู่เป็นสัตว์อสูรที่กินคนเป็น

[03:14:38] เสือสูนที่ดูร้ายอย่างยิ่งและยังเป็น

[03:14:39] สัญลักษณ์ของราชวงศ์ต้าหวงซึ่งกรมทหาร

[03:14:41] เต๋าจะต้องไม่ยอมรับอย่างแน่นอนกรมทหาร

[03:14:44] เต๋าจะต้องจับกุมหรือแม้แต่ฆ่าต้าหู่ตน

[03:14:46] เองที่ร่วมรบกับกองทัพหากพกสัตวอสูร

[03:14:48] ราชวงศ์ต้าหวงไปด้วยก็จะได้รับความสนใจ

[03:14:50] ถูกสงสัยและตั้งคำถามดังนั้นต้าหู่จึง

[03:14:53] ต้องถูกปล่อยไปเมื่อช่วยต้าหู่ออกมาได้ก็

[03:14:55] ถึงเวลาที่ต้องจัดกันมาถึงตอนนี้นี่ก็

[03:14:56] เป็นทางเลือกที่ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

[03:14:59] อย่างไรก็ตามต้าหวงเป็นสถานที่ที่กว้าง

[03:15:01] ใหญ่และมีประชากรเบาบางเหมาะสำหรับสัตว์

[03:15:03] อสูรอาศัยอยู่ต้าหู่จึงน่าจะอยู่รอดได้

[03:15:05] ด้วยตัวเองโดยไม่มีปัญหาอะไรหวังว่าจะ

[03:15:08] เป็นเช่นนั้นโมฮวาคิดถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจ

[03:15:10] เบาๆหลังจากนั้นการวางแผนทุกอย่างก็

[03:15:12] ดำเนินไปตามปกติไม่นานทหารเต๋าก็จะ

[03:15:15] เคลื่อนพลและก่อนหน้านั้นก็มีงานเลี้ยง

[03:15:16] ฉลองนี่คืองานเลี้ยงเดินทัพที่เจ้าสำนัก

[03:15:20] ต้าหวงผู้บำเพ็ญเสี้ยนแปลงจัดขึ้นเป็น

[03:15:21] พิเศษเพื่อต้อนรับผู้บัญชาการน้อยใหญ่ของ

[03:15:23] กรมทหารเต๋างานเลี้ยงเดินทัพนี้ไม่ใช่

[03:15:26] ทหารเต๋าธรรมดาที่จะเข้าร่วมได้หยาง

[03:15:29] จี้ซานและหยางจี้หย่งต่างก็เป็นผู้บัญชา

[03:15:31] การระดับกลางและเล็กและยังเป็นคนของ

[03:15:32] ตระกูลหยางจึงได้รับเชิญเข้าร่วมอย่างแน่

[03:15:34] นอนแต่โมฮวาไม่มีคุณสมบัติแม้เขาจะเป็น

[03:15:37] ปรมาจารย์ค่ายกลขั้น 2 แต่ไม่มีตระกูลไม่

[03:15:39] มีฐานะและยังไม่เคยสร้างผลงานใดๆต้องออก

[03:15:41] รบสัก 1 หรือ 2 ครั้งสร้างผลงานบ้างจึงจะ

[03:15:43] เลื่อนตำแหน่งได้เน้นการปฏิบัติจริงเน้น

[03:15:46] ผลงานนี่ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ตระกูลใหญ่

[03:15:49] บางตระกูลแทรกแซงคนเข้าไปในกรมทหารเต๋า

[03:15:52] เพียงเพื่อรับเงินเดือนเปล่าๆโดยไม่ขึ้น

[03:15:54] สนามรบซึ่งจะกัดกร่อนกำลังพลของกรมทหาร

[03:15:56] เต๋าปรมาจารย์ค่ายกลอย่างโมฮวาหากสามารถ

[03:15:59] ขึ้นสนามรบได้ก็จะเลื่อนตำแหน่งได้อย่าง

[03:16:01] รวดเร็วแต่หากไม่ขึ้นสนามรบก็ไม่ต่างจาก

[03:16:03] ทหารเต๋าธรรมดามากนักดังนั้นโม่ฮวาที่ไม่

[03:16:06] มีตำแหน่งใดๆเดิมทีจึงไม่มีสิทธิ์เข้า

[03:16:08] ร่วมงานเลี้ยงเดินทัพแต่เขามีฐานะพิเศษใน

[03:16:10] ฐานะแขกของตระกูลหยางหยางจี้ซานจึงให้เขา

[03:16:12] เป็นผู้ติดตามเป็นพิเศษโมฮวาจึงจะมี

[03:16:16] สิทธิ์ไปที่ฐานที่มั่นของสำนักต้าหวงและ

[03:16:18] ร่วมงานเลี้ยงเดินทัพนี้ภายในจตุรัสอัน

[03:16:20] กว้างใหญ่ของเมืองต้าโม่มีการปรุงแกะและ

[03:16:22] วัวย่างเนื้อและดื่มเหล้ากลิ่นหอมของ

[03:16:24] เนื้อและเล่าอบอวดไปทั่วทหารเต๋าธรรมดาก็

[03:16:27] ได้รับแจกเหล้าและเนื้อเช่นกันเพียงแต่

[03:16:29] ไม่ได้กินดีเท่าผู้บัญชาการเท่านั้นโมฮวา

[03:16:31] ตามหลังหยางจี้ซานและหยางจี้หย่งกินอย่าง

[03:16:33] เอร็ดอร่อยขณะกินเนื้อและดื่มเหล้าโมฮวา

[03:16:36] ก็เหลือบมองไปรอบๆนี่คือฐานที่มั่นสาขา

[03:16:38] หนึ่งของสำนักต้าหวงในเมืองต้าโมกสำนัก

[03:16:41] ต้าหวงขึ้นตรงต่อราชสำนักเต๋าและปกครอง

[03:16:43] ต้าหวงนั่นหมายความว่ารูปแบบของสำนักต้า

[03:16:45] หวงแตกต่างจากสำนักใน 9 แคว้นประตูหลัก

[03:16:48] ของสำนักต้าหวงตั้งอยู่ใจกลางต้าหวงซึ่ง

[03:16:50] เป็นเขตแดนระดับ 5 ขนาดเล็กนอกจากนี้ใน

[03:16:53] เมืองเซียนน้อยใหญ่ทั่วต้าหวงหรือชุมชุม

[03:16:54] ชนชนเผ่าที่ใหญ่ขึ้นเล็กน้อยมักจะมีฐาน

[03:16:57] ที่มั่นของสำนักต้าหวงซึ่งมีอิทธิพลอย่าง

[03:16:58] มากและครอบคลุมพื้นที่กว้างขวางอาจกล่าว

[03:17:01] ได้ว่าสำนักต้าหวงก็คือราชสำนักเต๋าขนาด

[03:17:04] เล็กที่ตั้งอยู่ในต้าหวงนั่นเองเพียงแต่

[03:17:06] ราชสำนักเต่าขนาดเล็กนี้เป็นฉบับย่อส่วน

[03:17:08] และมีระดับไม่สูงนักและในบรรดาฐานที่มั่น

[03:17:11] เหล่านี้เมืองต้าโม่ระดับ 4 เป็นฐานที่

[03:17:13] มั่นที่ใหญ่ที่สุดของสำนักต้าหวงรองจาก

[03:17:15] ประตูหลักมีพื้นที่กว้างใหญ่และโออาสง่า

[03:17:17] งามมากในขณะเดียวกันงานเลี้ยงเดินทัพนี้

[03:17:20] ก็จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ผู้บำเพ็ญเพียรที่

[03:17:21] เข้าร่วมก็มีฐานะสูงส่งมากขณะขณะนี้ที่

[03:17:24] ด้านบนสุดของโต๊ะอาหารในงานเลี้ยงเดินทับ

[03:17:26] มีผู้บำเพ็ญเสี้ยนแปลงหลายท่านนั่งอยู่

[03:17:29] ผู้ที่สวมชุดคลุมเต๋าปักลายสัตว์สีทอง

[03:17:31] ครึ่งตัวคือเจ้าสำนักเต้าหวงผู้บำเพ็ญ

[03:17:33] เสี้ยนแปลงข้างกายเขามีผู้อาวุโสใหญ่ผู้

[03:17:36] หนึ่งซึ่งมีรูปลักษณ์ธรรมดาไม่โดดเด่นแต่

[03:17:38] ก็เป็นผู้บำเพ็ญเซียนแปลงเช่นกันส่วนอีก

[03:17:40] หลายท่านที่นั่งเสมอกันแต่มีออร่าที่

[03:17:42] เหนือกว่าคือผู้บัญชาการใหญ่ผู้บำเพ็ญ

[03:17:44] เสี้ยนแปลงที่รับผิดชอบการปราบปรามกบฏใน

[03:17:46] ครั้งนี้ของราชสำนักเต๋าผู้บัญชาการใหญ่

[03:17:49] ผู้บำเพ็ญเสี้ยนแปลงของตระกูลหยางก็อยู่

[03:17:51] ในกลุ่มนั้นด้วยผู้บำเพ็ญทโลนภาไม่ออกมา

[03:17:53] ผู้บำเพ็ญเสี้ยนแปลงจึงเป็นสุดยอดนักรบ

[03:17:55] ที่เดินอยู่ในโลกและผู้บำเพ็ญเสี้ยนแปลง

[03:17:57] เหล่านี้ก็ไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเซียนแปลง

[03:17:59] ธรรมดาบางท่านเป็นเจ้าสำนักที่ครองอำนาจ

[03:18:01] ฝ่ายหนึ่งเป็นผู้อาวุโสใหญ่ที่มีอำนาจสูง

[03:18:03] ส่งบางท่านก็เป็นผู้บัญชาการใหญ่ของกรม

[03:18:06] ทหารเต๋าที่บัญชาการทหารเต๋านับหมื่นและ

[03:18:08] เป็นที่เกรงขามของฝ่ายหนึ่งเพียงแค่นั่ง

[03:18:09] อยู่ด้วยกันก็มีอำนาจที่ทำให้ผู้คนยากจะ

[03:18:11] มองตรงๆอย่างไรก็ตามโม่ฮวาก็ยังคงปกติเขา

[03:18:15] เคยเห็นสถานการณ์ใหญ่มามากแล้วที่สำนัก

[03:18:19] เทศวีผู้ที่สอนค่ายกลให้เขาคือท่าน

[03:18:20] เฒ่าซุนผู้บำเพ็ญทโลนภาส่วนผู้ที่สอนวิชา

[03:18:23] ดาบให้เขาคือปรมาจารย์ตู้กูผู้แข็งแกร่ง

[03:18:25] ที่สุดในบรรดาผู้บำเพ็ญทลวงศ์นภาในค่ายกล

[03:18:28] บูชายันเลือดผู้ที่เคยติดต่อกันก็คือท่าน

[03:18:30] อาจารย์ถูสร้างกวนหวังรวมถึงจอมมารผู้

[03:18:32] บำเพ็ญเสี้ยนแปลงจากหุกเขาซากศพและสำนัก

[03:18:34] ดาบมารดังนั้นแม้สถานการณ์ตรงหน้าจะยิ่ง

[03:18:37] ใหญ่โม่ฮวาก็ไม่รู้สึกประหมาเขากินดื่ม

[03:18:39] ตามปกติสีหน้าสงบและมั่นคงหยางจี้ซานมอง

[03:18:41] อยู่ข้างๆและพยักหน้าเงียบๆทำเรื่องเล็ก

[03:18:44] ไม่เย่อหยิ่งไม่หุนหันพลันแล่นเห็น

[03:18:46] สถานการณ์ใหญ่ไม่ต่ำต้อยไม่โอ้อวดความใจ

[03:18:48] กว้างเช่นนี้นับว่าไม่ธรรมดาเป็นคนที่มี

[03:18:50] พรสวรรค์ที่สามารถสร้างสรรค์สิ่งต่างๆได้

[03:18:53] แต่คนหนุ่มรูปนามที่มีพรสวรรค์เช่นนี้หาก

[03:18:55] ข้าเคยพบเจอเคยมีความสัมพันธ์กันก็น่าจะ

[03:18:57] จำได้ไม่น่าจะลืมไปได้เลยหยงจี้ซานขมวด

[03:18:59] คิ้วและจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดอีกครั้ง

[03:19:02] โมฮวาไม่สนใจอะไรมากเขากินเนื้อคำแล้วคำ

[03:19:05] เล่าเพียงเพื่อให้อิ่มท้องขณะกินเนื้อ

[03:19:06] โมฮวาก็ยังคงเป็นห่วงต้าหูในใจกังวลว่า

[03:19:09] มันจะกินอิ่มหรือไม่จะหิวหรือไม่ในลาน

[03:19:11] ประลองอสูรขณะกำลังคิดอยู่ผู้คนก็ส่ง

[03:19:13] เสียงอึกทึกโม่ฮวาหันไปตามเสียงก็เห็นคน

[03:19:15] กลุ่มหนึ่งเดินมาจากอีกด้านหนึ่งผู้นำคือ

[03:19:18] เด็กหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดเกราะรบปักลาย

[03:19:20] สัตว์สีทองรูปร่างสูงใหญ่สง่างามมีออร่า

[03:19:22] ของชนชั้นสูงที่น่าเกรงขามสายตาของโม่ฮวา

[03:19:24] จมดิ่งลงเล็กน้อยคุณชายทัวร์ป๋าผู้ที่มา

[03:19:27] ถึงคือคุณชายทัวร์ป๋าคนนั้นจากลามประลอง

[03:19:29] อสูรขณะนี้คุณชายทัวป๋าเดินขึ้นสู่แท่น

[03:19:33] สูงท่ามกลางผู้คนมากมายและโค้งคำนับเจ้า

[03:19:35] สำนักเต้าหวงผู้อาวุโสใหญ่และผู้บัญชาการ

[03:19:37] ใหญ่ของทหารเต๋าหลายท่านอย่างนอบน้อมเจ้า

[03:19:40] สำนักเต้าหวงพยักหน้าจากนั้นก็พูดอะไรบาง

[03:19:42] อย่างกับผู้บัญชาการใหญ่หลายท่านอยู่ไกล

[03:19:45] เกินไปและมีวิชาป้องกันเสียงกั้นไว้

[03:19:46] โม่ฮวาจึงไม่ได้ยินว่าพวกเขาพูดอะไรกัน

[03:19:49] เพียงแต่คาดเดาได้ว่าเจ้าสำนักต้าหวง

[03:19:50] กำลังแนะนำบุตรชายของเขาซึ่งก็คือคุณชาย

[03:19:52] ทัวร์ป๋าให้กับผู้บัญชาการใหญ่ของกรมทหาร

[03:19:54] เต๋าคุณชายทัวร์ป๋าดูนอบน้อมรูปร่างสูง

[03:19:58] ใหญ่สง่างามนับว่าเป็นคนที่มีความสามารถ

[03:20:00] โดดเด่นจริงๆผู้บัญชาการใหญ่ผู้บำเพ็ญ

[03:20:02] เสี้ยนแปลงทุกท่านต่างก็ชื่นชมเขาหลังจาก

[03:20:04] นั้นเจ้าสำนักต้าหวงก็สั่งการอะไรบาง

[03:20:06] อย่างกับคุณชายทัวร์ป๋าคุณชายทัวร์ป๋าตอบ

[03:20:09] รับว่าขอรับและก็ลงจากแท่นสูงเดินไปริน

[03:20:12] เล่าให้ผู้บัญชาการทหารเต่าระดับกลางและ

[03:20:14] ล่างทีละคนด้วยถ้อยคำที่อบอุ่นมารยาทครบ

[03:20:16] ถ้วนสุภาพอ่อนโยนไม่เหมือนกับท่าทางที่

[03:20:17] เย่อหยิ่งและมองชีวิตผู้คนเป็นผักปลาใน

[03:20:19] ลานประลองอสูรเลยแม้แต่น้อยเมื่อรินเล่า

[03:20:22] ไปรอบหนึ่งก็มาถึงที่โม่ฮวาโดยธรรมชาติ

[03:20:25] คุณชายทัวร์ป๋ายิ้มและพูดถ้อยคำสุภาพเช่น

[03:20:28] ผู้บัญชาการทุกท่านเหนื่อยแล้วเราควรรวม

[03:20:30] ใจกันปราบปรามกบฏต้าหวงรวมแร่งร่วมใจกัน

[03:20:32] เพื่อความสงบสุขของแผ่นดินจากนั้นก็ยก

[03:20:34] แก้วดื่มกับแม่ทัพนายกองทุกคนหยางจี้ซาน

[03:20:37] และหยางจี้หยงเห็นคุณชายทัวป๋าซึ่งเป็น

[03:20:39] บุตรชายเจ้าสำนักมีพรสวรรค์โดดเด่นรูป

[03:20:41] ลักษณ์สง่างามและยังคงอ่อนโยนกับผู้คน

[03:20:43] เช่นนี้ก็อดชื่นชมไม่ได้และดื่มเหล้าใน

[03:20:45] แก้วจนหมดโม่ฮวาปปนอยู่ในฝูงชนก็ดื่ม

[03:20:48] เหล้าในแก้วจนหมดเช่นกันเขาเป็นเพียงผู้

[03:20:50] ติดตามตัวเล็กๆจึงทำตัวเรียบง่ายมากคุณ

[03:20:53] ชายทัวร์ป๋าก็ปฏิบัติต่อเขาอย่างเท่า

[03:20:55] เทียมหรืออาจกล่าวได้ว่าไม่ได้มองเขาอยู่

[03:20:57] ในสายตาเลยสายตาของเขากวาดผ่านโม่ฮาวาไป

[03:21:00] เพียงแวบเดียวจากนั้นก็เลื่อนไปเตรียม

[03:21:02] เดินไปยังโต๊ะถัดไปแต่ไม่รู้ทำไมคุณชาย

[03:21:04] ทัวร์ป๋าถึงได้ชะงักไปครู่หนึ่งอดไม่ได้

[03:21:06] ที่จะหันกลับมาจ้องมองโม่ฮาวอีกครั้งยิ่ง

[03:21:08] มองคิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นหยงจี้ซานเห็น

[03:21:11] ดังนั้นก็แปลกใจเล็กน้อยคุณชายทัวร์ป๋า

[03:21:15] คุณชายทัวร์ป๋าชะงักไปครู่หนึ่งแล้วก็

[03:21:17] กลับมามีสติโค้งคำนับผู้บัญชาการหยาง

[03:21:20] หยงจี้ซานถามคุณชายมีอะไรจะกล่าวอีกหรือ

[03:21:23] สายตาของคุณชายทัวป๋ากระพริบเล็กน้อยมอง

[03:21:25] ไปที่โม่ฮวาแล้วถามน้องชายผู้นี้ดูหน้า

[03:21:27] ใหม่เป็นโม่ฮวายิ้มอย่างสุภาพอ่อนโยนแต่

[03:21:31] ไม่ได้พูดอะไรหยางจี้ซานเป็นคนรักคนมี

[03:21:33] พรสวรรค์จึงยินดีที่จะแนะนำโม่ฮวาต่อหน้า

[03:21:35] คุณชายทัวป๋าน้องชายผู้นี้แซ่โม่ชื่อฮา

[03:21:38] เป็นปรมาจารย์ค่ายกลที่มีพรสวรรค์ไม่

[03:21:40] ธรรมดาปรมาจารย์ค่ายกลคุณชายทัวร์ป๋า

[03:21:44] ชะงักไปครู่หนึ่งคิดในใจว่าตนเองจำคนผิด

[03:21:46] หรือเปล่าจึงถามอีกครั้งแซ่โม่เขาไม่ใช่

[03:21:48] คนของตระกูลตระกูลหยางหรือหยางจี้ซานตอบ

[03:21:51] ไม่ใช่คนของตระกูลหยางแต่เป็นสหายของ

[03:21:53] ตระกูลหยางและมีความสัมพันธ์อันดีกับบุตร

[03:21:55] หลานของตระกูลหยางสหายของตระกูลหยางสายตา

[03:21:58] ของคุณชายทัวป่าจมดิ่งลงเล็กน้อยยิ้มแล้ว

[03:22:00] ถามอีกครั้งไม่ทราบว่าน้องชายโม่ผู้นี้มา

[03:22:03] ถึงเมืองต้าโม่เมื่อใดเขาหยงจี้ซานพูดมา

[03:22:07] ถึงตรงนี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่งครุ่นคิดเล็ก

[03:22:09] น้อยแล้วก็ยิ้มเพิมาถึงไม่นานมาที่เมือง

[03:22:11] ต้าโม่ตามคำเชิญของข้าคุณชายทัวป่าพยัก

[03:22:14] หน้าแล้วมองโม่ฮาวอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง

[03:22:16] ชื่นชมว่าสมแล้วที่เป็นเด็กหนุ่มที่ผู้

[03:22:18] บัญชาชาการหยางให้ความสำคัญสง่างามและมี

[03:22:20] ออร่าที่ไม่ธรรมดาจริงๆโม่ฮวาโค้งคำนับ

[03:22:23] ตอบคุณชายทัวร์ป๋าชมเกินไปแล้วคุณชายทัว

[03:22:25] ป๋าพยักหน้ายกแก้วเล่าขึ้นสีหน้าไม่เย็น

[03:22:27] ชาไม่ร้อนรนคุณชายโม่จะร่วมดื่มกับข้าสัก

[03:22:29] แก้วได้หรือไม่สายตาของโม่ฮวากระพริบเล็ก

[03:22:33] น้อยพยักหน้าเป็นเกียรติอย่างยิ่งทั้งสอง

[03:22:35] ดื่มเหล้าเป็น 1 แก้วคุณชายทัวป่าไม่พูด

[03:22:38] อะไรอีกเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่สงบและสุภาพ

[03:22:40] เรียบร้อยแล้วเดินไปรินเหล้าให้ผู้บัญชา

[03:22:41] การคนอื่นๆต่อไปโม่ฮะวาลิ้มรดเหล้าในปาก

[03:22:43] แต่ในใจกลับครุ่นคิดคุณชายทัวร์ป๋าคนนี้

[03:22:46] จำข้าได้แล้วหรือว่าในใจเขาก็สับสนไม่รู้

[03:22:49] ว่าข้าเป็นใครกันแน่แต่ไม่ว่าจะจำได้หรือ

[03:22:51] ไม่สำหรับโม่ฮวาแล้วก็ไม่สำคัญเป็นเพียง

[03:22:54] คุณชายตระกูลใหญ่ระดับก่อหลักฐานขั้นสูง

[03:22:56] สุดเท่านั้นหากพูดถึงพรสวรรค์และความแข็ง

[03:22:59] แกร่งส่วนตัวคุณชายทัวร์ป๋าคนนี้ด้วยกว่า

[03:23:01] 4 อัจฉริยะสายเลือดชั้นนำของเฉนเสวีย

[03:23:03] อย่างเสิร่นหลินซูมากแม้แต่เมื่อเทียบกับ

[03:23:05] เสิ่นจ้างเฟิงอาวเจิงเสี่ยรัวหารซึ่งเป็น

[03:23:08] แนวหน้าของ 4 สำนักใหญ่ก็ยังได้กว่ามาก

[03:23:09] โม่ฮวาไม่ลงมือกับเขาก็เพราะเห็นแก่หน้า

[03:23:11] สำนักต้าหวงหากไม่ใช่เพราะคุณชายทัวป๋าคน

[03:23:14] นี้มีสำนักต้าหวงเป็นที่พึ่งพิงหรือแม้

[03:23:16] กระทั่งเป็นบุตรชาย 9 สำนักโม่ฮวามีร้อย

[03:23:19] วิธีที่จะเล่นงานเขาสำนักต้าหวงโมฮวาเงย

[03:23:22] หน้ามองไปยังแท่นสูงสายตาจมดิ่งลงเล็ก

[03:23:25] น้อยเจ้าสำนักต้าหวงและผู้อาวุโสใหญ่ล้วน

[03:23:27] เป็นผู้บำเพ็ญเสี้ยนแปลงหนี้คือการจัดวาง

[03:23:29] ของสำนักใหญ่ระดับ 5 ในเขตแดนเฉียนเสวีย

[03:23:32] นั่นหมายความว่าภายใต้ข้อจำกัดของเขตแดน

[03:23:34] และในกรณีที่ผู้บำเพ็ญทะโลนภาไม่ออกมา

[03:23:36] สำนักต้าหวงมีความแข็งแกร่งเทียบเท่า

[03:23:38] ระดับ 5 แล้วเพียงแต่สำนักต้าหวงตั้งอยู่

[03:23:41] ในต้าหวงซึ่งค่อนข้างห่างไกลและตำแหน่ง

[03:23:42] ของสำนักก็ค่อนข้างละเอียดอ่อนง่ายต่อการ

[03:23:44] ละเมิดข้อห้ามของราชสำนักเต๋าจึงไม่เคย

[03:23:46] โอ้อวดต่อภายนอกเท่านั้นสายตาของโม่ฮาวา

[03:23:50] เลื่อนไปมองผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักต้าหวง

[03:23:52] ที่อยู่ข้างๆทันใดนั้นหัวใจก็สั่นไหวเกิด

[03:23:54] ความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาเล็กน้อยผู้

[03:23:56] อาวุโสใหญ่ของสำนักต้าหวงผู้นี้เป็นคน

[03:23:59] เก็บตัวพูดน้อยตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่ได้พูด

[03:24:00] อะไรมากนักแต่โมฮวารู้สึกเสมอว่ากลิ่นอาย

[03:24:03] บนตัวผู้อาวุโสใหญ่ผู้นี้คุ้นเคยเล็กน้อย

[03:24:06] แต่โม่ฮวาแน่ใจว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขา

[03:24:08] ได้พบกับผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักต้าหวงผู้

[03:24:10] นี้ผู้อาวุโสใหญ่ผู้นี้เป็นคนแปลกหน้าโดย

[03:24:12] สิ้นเชิงแต่ทำไมข้าถึงรู้สึกคุ้นเคยเล็ก

[03:24:15] น้อยโมฮวาขมวดคิ้วเล็กน้อยในขณะนั้นผู้

[03:24:17] อาวุโสใหญ่ของสำนักต้าหวงบนแท่นสูงดู

[03:24:19] เหมือนจะรับรู้ถึงสายตาจึงหันมามองทาง

[03:24:21] โม่ฮวาโมฮวาตกใจรีบก้มหน้าลงกัดขาหมูทำที

[03:24:25] เป็นไม่สนใจสิ่งใดผู้อาวุโสใหญ่ของสำนัก

[03:24:28] ต้าหวงกวาดสายตาไปรอบๆไม่พบความผิดปกติใด

[03:24:31] ๆจึงหันสายตากลับไปเงียบๆและกลับไปเป็น

[03:24:33] ท่าทางที่ลึกซึ้งและพูดน้อยดังเดิมโมฮวา

[03:24:36] กัดขาหมูในปากและถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย

[03:24:39] หลังงานเลี้ยงเดินทับโมฮาวากลับไปที่ค่าย

[03:24:41] ทหารเพื่อจัดเตรียมสัมภาระและทำความคุ้น

[03:24:43] เคยกับกฎระเบียบและยุทธวิธีของทหารเต๋า

[03:24:45] ต่อไปการวางแผนปราบปรามก็ค่อยๆดำเนินไป 5

[03:24:48] วันต่อมาทุกอย่างพร้อมแล้วสงครามปราบปราม

[03:24:50] กบฏต้าหวงของกองทัพราชสำนักเต๋าได้เริ่ม

[03:24:52] ต้นขึ้นอย่างเป็นทางการกองกำลังหลักของ

[03:24:55] ทหารเต๋าได้เคลื่อนพลออกจากเมืองต้าโม่

[03:24:57] มุ่งหน้าสู่ใจกลางต้าหวงการเดินทางครั้ง

[03:25:00] นี้จะกวัดล้างกองกำลังต่อต้านทั้งหมดตาม

[03:25:02] เส้นทางบุกเข้าสู่ราชสำนักต้าหวงสังหาร

[03:25:04] อองกบฏเพื่อปราบปรามหนานหวงและฟื้นฟู

[03:25:05] เกียรติภูมิของราชสำนักเต๋าขณะนี้โมฮวาก็

[03:25:09] เป็นเพียงทหารเต๋าธรรมดาคนหนึ่งในสงคราม

[03:25:11] ปราบปรามกบฏนี้เขาสวมชุดคลุมทหารเต๋าและ

[03:25:14] ร่วมเดินทางไปกับทหารเต๋าของตระกูลหยาง

[03:25:16] ออกจากเมืองต้าโม่มุ่งหน้าสู่ต้าหวงการ

[03:25:18] เดินทัพ 1 วันประมาณ 300 ลี้เนื่องจาก

[03:25:20] ทหารเต๋าเพิ่งเริ่มเคลื่อนพลจึงออกตัวช้า

[03:25:22] และแต่ละกองทัพก็ต้องประสานงานกันดังนั้น

[03:25:24] การเดินทัพในวันแรกจึงไม่ถือว่าเร็วมาก

[03:25:26] นักและเนื่องจากทหารเต๋าของข้าหยางจี้ซาน

[03:25:29] เคยปะทะกับทหารป่าเถื่อนมาก่อนหลายคนยัง

[03:25:31] ได้รับบาดเจ็บดังนั้นในการเดินทับครั้ง

[03:25:33] นี้พวกเขาจึงเดินอยู่ท้ายสุดเมื่อถึงตอน

[03:25:35] กลางคืนก็ตั้งค่ายพักแรมชั่วคราวโมฮวา

[03:25:37] ประเมินเส้นทางและเวลาแล้วคิดว่าใกล้ถึง

[03:25:39] เวลาจึงไปหาหยางจี้หย่งและกล่าวว่าที่

[03:25:41] หยางแย่แล้วข้าลืมเรื่องหนึ่งไปบางเรื่อง

[03:25:44] ต้องทำอย่างเปิดเผยไม่สามารถแอบทำได้ตลอด

[03:25:46] ไปอย่างจี้หย่งสงสัยเรื่องอะไรโม่ฮวาตอบ

[03:25:50] หยกคุ้มกันที่พ่อแม่ให้ข้าก่อนออกจากบ้าน

[03:25:52] ข้าลืมไว้ที่เมืองต้าโม่ข้ากลับไปเอาได้

[03:25:54] หรือไม่หยางจี้หย่งมองโม่ฮวาอย่างสงสัยจะ

[03:25:57] ไม่ได้คิดจะหนีทับใช่ไหมโม่ฮวาชะงักไป

[03:26:00] เล็กน้อยรู้สึกพูดไม่ออกเขาเดาว่าด้วย

[03:26:03] ความช่ำชองของหยางจี้หย่งหากตนเองบอกว่า

[03:26:05] จะกลับไปเมืองต้าโม่เขาก็จะต้องสงสัย

[03:26:07] อย่างแน่นอนแต่ไม่คิดว่าเขาจะสงสัยไปใน

[03:26:08] ทิศทางนี้โม่ฮวาพูดอย่างเงียบๆสงครามยัง

[03:26:12] ไม่เริ่มเงาของทหารป่าเถื่อนยังไม่เห็น

[03:26:13] ข้าจะหนีทับไปทำไมหยงจี้ที่หยงครุ่นคิด

[03:26:16] อยู่ครู่หนึ่งแล้วก็พยักหน้าคิดว่าก็จริง

[03:26:18] หากจะหนีก็ต้องเป็นตอนที่สงครามเริ่มขึ้น

[03:26:20] ศัตรูแข็งแกร่งและดูร้ายเกินไปชีวิตแขวน

[03:26:22] อยู่บนเส้นได้จึงจะคิดหนีทับท่ามกลางความ

[03:26:24] วุ่นวายกองทัพเพิ่งเริ่มเคลื่อนพลขบวนท

[03:26:27] เป็นระเบียบเรียบร้อยมีออร่าที่แข็งแกร่ง

[03:26:29] ดุจสายรุ้งจะหนีท้าไปทำไมอีกทั้งเมื่อ

[03:26:31] ครั้งที่เมืองธงเสี้ยนเผชิญหน้ากับ

[03:26:33] มหาอสูรโม่ฮวาปอนมาจานค่ายกลตัวน้อยอายุ

[03:26:35] 10 กว่าขวบคนนี้ยังไม่คิดจะหนีเลยตอนนี้

[03:26:38] ปปนอยู่ในกองทัพราชสำสำนักเต๋าเพื่อปราบ

[03:26:40] ปรามกบฏเขาจะหนีไปทำไมหยงจี้หย่งมอง

[03:26:42] โม่ฮวาและยืนยันมีของหายไปที่เมืองต้าโม

[03:26:45] โม่จริงๆหรือโม่ฮวาพยักหน้าต้าหูของเขา

[03:26:49] หายไปที่เมืองต้าโม่จริงๆหยางจี้หยงเห็น

[03:26:51] สายตาของโม่ฮาวาสสะอาดจึงไม่สงสัยอะไรแต่

[03:26:54] ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยังรู้สึกยาก

[03:26:55] ลำบากเล็กน้อยนี่มันไม่ค่อยถูกกฎระเบียบ

[03:26:58] นักโมฮวาตอบข้าไปแล้วจะกลับมาทันทีอย่าง

[03:27:01] มากก็แค่ 2-3 ช่วยยามตอนนี้ไปไม่ถึงรุ่ง

[03:27:03] เช้าก็กลับมาได้แล้วกองทัพตั้งค่าอยู่ที่

[03:27:06] นี่ไม่ได้เคลื่อนที่ไปไหนหากข้าใช้วิชา

[03:27:07] ตัวเบาเร็วหน่อยก็ต้องตามทันแน่นอนหยาง

[03:27:09] จี้หยงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกว่า

[03:27:11] ปัญหาไม่ใหญ่มากนักไม่ถูกกฎระเบียบก็จริง

[03:27:14] อยู่บ้างแต่กฎระเบียบนั้นจริงๆแล้วมีไว้

[03:27:16] สำหรับคนธรรมดาโมฮวาเป็นปรมาจารย์ค่ายกล

[03:27:19] ที่หายากตราบใดที่เขาไม่หนีและสามารถรับ

[03:27:21] ใช้กรมทหารเต๋าได้ทุกอย่างก็พูดคุยกันได้

[03:27:24] อีกทั้งตอนนี้กองทัพเพิ่งเริ่มเคลื่อนพล

[03:27:26] ยังไปไม่ไกลไม่ล่าช้าการเดินทัพและสงคราม

[03:27:28] ปราบปรามกบฏก็ยังไม่เริ่มพูดไปแล้วก็ไม่

[03:27:30] ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหยางจี้หย่งยังคง

[03:27:32] เกลี้ยกล่อมอย่างสุภาพรอให้สงครามจบแล้ว

[03:27:34] ค่อยกลับไปเอาไม่ได้หรือสายตาของโม่ฮวา

[03:27:37] หม่นลงดาบและมีดไม่มีตาข้ากลัวว่าสงคราม

[03:27:40] อย่าไม่จบข้าก็ตายไปเสียก่อนอย่างน้อยของ

[03:27:42] ที่พ่อแม่ให้มาฆ่าก็อยากพกติดตัวไว้หัวใจ

[03:27:45] ของหยางจี้หย่งสั่นสถานและก็พูดอะไรไม่

[03:27:47] ออกอีกต่อไปเขาอยู่ในกรมทหารเต๋ามาหลายปี

[03:27:49] ย่อมรู้ดีกว่าใครว่าสงครามนั้นโหดร้ายและ

[03:27:51] ไร้ความปราณีเพียงใดไม่ว่าเจ้าจะมีฐานะ

[03:27:54] สูงส่งเพียงใดมีพรสวรรค์โดดเด่นเพียงใด

[03:27:56] หากโดนขวานฟันลงไปก็ตายได้ในพริบตาบาง

[03:27:59] ครั้งการหัวขาดก็เกิดขึ้นในชั่วพริบตาไม่

[03:28:01] ให้โอกาสเจ้าได้ตอบสนองเลยแม้แต่น้อยสนาม

[03:28:03] รบของทหารเต๋าคือเครื่องบดเนื้อที่หล่อ

[03:28:05] หลอมด้วยเหล็กและไฟการสร้างผลงานนั้นเป็น

[03:28:08] เรื่องจริงแต่ความตายในชั่วพริบตาก็ไม่

[03:28:09] ใช่เรื่องโกหกเช่นกันเอาเถอะไปแล้วรีบ

[03:28:11] กลับมาหยางจี้หย่งกล่าวมีอะไรข้าจะช่วย

[03:28:14] เจ้าจัดการเองโม่ฮวายิ้มขอบคุณพี่หยาง

[03:28:18] หลังจากนั้นเขาก็ไม่รอช้าออกจากข้าอย่าง

[03:28:19] เปิดเผยตัดวิชาซ่อนเร้นทันทีและหายไปใน

[03:28:21] ความมืดมิดค่ายกลเตือนภัยชั่วคราวรอบค่าย

[03:28:24] ไม่สามารถหยุดโม่ฮวาได้เลยบางค่ายกลนั้น

[03:28:27] เขาก็เป็นคนวางเองด้วยซ้ำออกจากค่ายโมฮวา

[03:28:30] ถอดชุดเกราะทหารเต๋าออกสวมชุดคลุมสีดำ

[03:28:32] แล้วใช้ก้าววารีอย่างเต็มกำลังมุ่งหน้า

[03:28:33] สู่เมืองต้าโม่เขาต้องรีบไปถึงเมืองต้า

[03:28:35] โม่ให้เร็วที่สุดจากนั้นก็ฉวยโอกาสที่กอง

[03:28:38] กำลังหลักของสำนักต้าหวงออกรบกับกองทัพ

[03:28:40] กำลังผู้บำเพ็ญเพียรที่ประจำการในเมือง

[03:28:42] ต้าโม่ว่างเปล่าคุณชายทัวร์ป่าไม่มีที่

[03:28:44] พึ่งทำลายลานประลองอสูรช่วยต้าหู่ออกมา

[03:28:46] และหาที่ปลอดภัยปล่อยต้าหู่ไปหลังจากนั้น

[03:28:49] ก็กลับไปที่ค่ายทหารทำทีเป็นไม่มีอะไร

[03:28:51] เกิดขึ้นด้วยวิธีนี้แม้สำนักเต้าหวงจะสืบ

[03:28:53] สวนมาถึงตนเองตนเองก็มีหลักฐานยืนยันว่า

[03:28:55] ไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุและสำนักต้าหวงก็

[03:28:58] ไม่กล้าลงมือกับปรมาจารย์ค่ายกลและทหาร

[03:29:00] เต๋าอย่างเป็นทางการที่ได้รับการคุ้มครอง

[03:29:02] จากตระกูลหยางของกรมทหารเต๋าจริงๆเงื่อน

[03:29:05] ไขคือตนเองต้องลงมืออย่างลับๆและรวดเร็ว

[03:29:07] ต้องทำทุกอย่างให้เสร็จก่อนรุ่งเช้าสายตา

[03:29:09] ของโม่ฮาวาเคร่งขรึมใช้กำลังทั้งหมดมุ่ง

[03:29:11] หน้าสู่เมืองต้าโมโง่ทิ้งไว้เพียงแสงน้ำ

[03:29:13] ที่กลมกลืนกับความมืดมิดในยามค่ำคืนจบบท

[03:29:16] จบตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบได้

[03:29:18] ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1152 การก่อกบฏใน

[03:29:22] ความมืดมิดยามค่ำคืนร่าเงาเรือนรางโม่

[03:29:24] ฮาวาเ่งรุดไปเมืองต้าโม่ตลอดทาง 2 ข้าง

[03:29:26] ทางมีไข้พักแรงกระจัดกระจายและมีผู้

[03:29:28] บำเพ็ญเทียนประจำการอยู่ผู้บำเพ็ญเทียน

[03:29:31] เหล่านี้ไม่ใช่ทหารเต๋าแต่เป็นผู้บำเพ็ญ

[03:29:33] เทียนจากสำนักต้าหวงที่มาช่วยกรมทหารเต๋า

[03:29:35] ปราบกบฏทางใต้ตอนนี้พวกเขาก็ตั้งค่ายพัก

[03:29:38] แรมพร้อมกับกองทัพทหารเต๋าชุดใหญ่ภายใน

[03:29:41] ค่ายของสำนักเต้าหวงมีกลิ่นอายของผู้

[03:29:42] บำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่งจำนวนไม่น้อยเล็ด

[03:29:44] ลอดออกมาซึ่งส่วนใหญ่เป็นขั้นแก่นทองคำ

[03:29:46] กระทั่งอาจจะมีราชันวิถีขั้นเซียนแปลง

[03:29:48] อยู่ด้วยโม่ฮวาคาคิดในใจว่าที่ฉันเดาไว้

[03:29:51] ไม่ผิดกองทัพเคลื่อนพลสำนักตั้งก็ต้องตาม

[03:29:53] ไปด้วยตอนนี้เมืองต้าโม่การป้องกันจะต้อง

[03:29:55] ว่างเปล่าอย่างแน่นอนต้องเร็วเข้าโม่ฮวา

[03:29:58] เร่งวิชาตัวเบาเดินทางในยามค่ำคืนด้วยชุด

[03:30:00] สีดำหลีกเลี่ยงค่ายของสำนักต้าหวงและผู้

[03:30:02] บำเพ็ญเพียงขั้นแก่นทองคำขึ้นไปจากนั้นก็

[03:30:04] เร่งรุดไปยังเมืองต้าโม่ต่ออีก 200 ลี้

[03:30:07] ที่ทางแยกแห่งหนึ่งสายใยแห่งกำพันเปลี่ยน

[03:30:09] ไปหัวใจของโม่ฮวากกระตุกกูบอร์ดไม่ได้ที่

[03:30:11] จะหยุดชะงักไม่ค่อยดีนักทำไมฉันถึงมีราง

[03:30:13] สังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีเลยโม่ฮวาขมวดคิ้ว

[03:30:16] แน่นครู่หนึ่งก็หาที่เงียบสงบใช้เลือด

[03:30:18] อสูรที่ได้มาจากต้าหู่เมื่อหลายวันก่อน

[03:30:20] ทำนายด้วยวิชาทำนายกระดูกอสูรอีกครั้งก็

[03:30:22] พบว่าในเมืองต้าโม่ไม่มีกลิ่นอายของต้า

[03:30:23] หู่อีกแล้วหายไปแล้วตายแล้วหัวใจของโม่

[03:30:27] ฮวาสั่นสถานจากนั้นสีหน้าก็เคร่งขรึมไม่

[03:30:30] สีสายใยแห่งกรรมยังหยิยังไม่ขาดสะบั้นใน

[03:30:32] เมืองต้าโม่ไม่มีกลิ่นอายของต้าหู่แล้ว

[03:30:34] หมายความว่าตอนนี้ต้าหู่อยู่ที่อื่นไม่

[03:30:36] ได้อยู่ในเมืองต้าโม่แล้วไม่อยู่ในเมือง

[03:30:38] ต้าโม่แล้วจะอยู่ที่ไหนสายตาของโม่

[03:30:41] ฮาวารี่ลงเล็กน้อยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

[03:30:42] อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองค่ายพักแรมของ

[03:30:44] สำนักต้าหวงเขาใช้วิชาทำนายกระดูกอสูร

[03:30:47] เพื่อยืนยันความคิดของตนเองอีกครั้งจาก

[03:30:49] นั้นก็ลบทุกร่องรอยของการทำนายทิ้งไปแล้ว

[03:30:51] หันกลับไปตามทางที่มาครั้งนี้เขาไม่ได้

[03:30:54] หลีกเลี่ยงค่ายของสำนักต้าหวงแต่สังเกต

[03:30:56] ค่ายกลของค่ายสำนักต้าหวงหาจุดอ่อนแล้ว

[03:30:58] แอบปปนเข้าไปภายในค่ายของสำนักต้าหวงมี

[03:31:01] ราชันวิถีและผู้บำเพ็ญเพียงขั้นแก่นทองคำ

[03:31:03] จำนวนมากโม่ฮวาไม่กล้าแสดงตัวแม้แต่น้อย

[03:31:07] โชคดีที่ค่ายพักแรมทั้งหมดใหญ่มากพลังจิต

[03:31:08] ของราชันวิถีไม่สามารถครอบคลุมได้ทั้งหมด

[03:31:11] ผู้บำเพ็ญเพียงขั้นแก่นทองคำก็กระจัด

[03:31:12] กระจายค่ายกลทั้งหมดก็เพิ่งถูกจัดวางใหม่

[03:31:14] มีจุดอ่อนค่อนข้างมากโม่ฮวารระมัดระวัง

[03:31:17] หน่อยก็ไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โตในความมืดมิด

[03:31:21] ยามค่ำคืนสายใยแห่งกำสีแดงเลือดที่เต็มไป

[03:31:23] ด้วยกลิ่นอายอสูรดูร้ายคดเคี้ยวไปข้าง

[03:31:25] หน้าในสายตาแห่งกรรมของโมฮาวาโม่ฮวาตาม

[03:31:28] รอยเส้นเลือดนี้ไปจนกระทั่งถึงหน้าค่าย

[03:31:30] พักแรมที่ปิดสนิทแห่งหนึ่งค่ายพักแรมถูก

[03:31:33] สร้างด้วยเหล็กกล้าทุกด้านล้อมรอบด้วยโซ่

[03:31:34] เหล็กค่ายกลหนาแน่นปิดตายสนิทไม่เพียงแต่

[03:31:36] กั้นเสียงแต่ยังกักเก็บกลิ่นไว้ด้วยโมฮวา

[03:31:39] เห็นดังนั้นหัวใจก็เคลื่อนไหวไหวทันที

[03:31:41] พลังจิตตกวาดผ่านพลังจิตก็คำนวณโดย

[03:31:43] อัตโนมัติเพียงชั่วครู่ก็มองเห็นจุดอ่อน

[03:31:44] จากค่ายกลที่หนาแน่นโมฮวาชิไปที่พื้นหมึก

[03:31:48] วิญญาณคดเคี้ยวไปตามพื้นดินตามจุดอ่อนก่อ

[03:31:50] ตัวเป็นลวดลายค่ายกลคลายค่ายกลที่ปิดสนิท

[03:31:52] ออกระหว่างที่ลวดลายค่ายกลคลายออกช่อง

[03:31:55] เล็กๆก็เปิดออกอย่างเงียบเชียบระหว่างโซ่

[03:31:56] เหล็กด้านนอกค่ายพักแรมหลังจากนั้นโม่ฮาว

[03:31:58] ใช้ตาขวาแน่กับรอยแยกมองเข้าไปข้างในทุก

[03:32:01] สิ่งทุกอย่างภายในค่ายเหล็กก็ปรากฏต่อ

[03:32:03] หน้าเขาจะเรียกว่าค่ายพักแรมสำหรับการ

[03:32:05] เดินทับก็ไม่สู้จะเรียกว่าลานฝึกอสูรขนาด

[03:32:08] เล็กเสียมากกว่ารอบๆลานมีกรงเหล็กมากมาย

[03:32:11] ขังอสูรหลากหลายชนิดกลางลานมีโซ่เหล็ก 8

[03:32:13] เส้นล่ามเสืออสูรดูร้ายตัวหนึ่งที่มี

[03:32:15] อักษรหวังบนหัวสีดำสลับขาวนั่นคือต้าหู

[03:32:18] ของโมฮาวา

[03:32:20] โมฮาวาเข้าใจในใจแต่ก็รู้สึกประหลาดใจ

[03:32:22] เล็กน้อยคุณชายทัวร์ป่าผู้นี้ไปออกรบยัง

[03:32:24] พาต้าหูไปด้วยหรือเขาชอบต้าหูตัวนี้มาก

[03:32:26] แค่ไหนกันและในขณะนั้นกลางลานชายฉก 8 คน

[03:32:30] ในขั้นสร้างหลักฐานช่วงปลายกำลังดึงโซ่

[03:32:32] เหล็กต่อสู้กับต้าหู่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้น

[03:32:33] แก่นทองคำอีกหลายคนกำลังใช้แซ่หนังเฆี่ยน

[03:32:35] ตีต้านี่ดูเหมือนจะเป็นวิธีการฝึกอสูรบาง

[03:32:39] อย่างเพื่อใช้พลังงานของต้าหู่ให้หมดไป

[03:32:41] อย่างต่อเนื่องปลุกฝังความเชื่อฟังของต้า

[03:32:43] หู่และในที่สุดก็ทำให้มันเชื่องยอมจำนน

[03:32:45] ต่อคำสั่งต้าหู่โกรธจัดคำรามต่อสู้กับผู้

[03:32:48] บำเพ็ญเพียรโดยรอบผู้บำเพ็ญเพียรสำนักต้า

[03:32:50] หวงโดยรอบมีสีหน้าเย็นชาเพียงแต่ทรมานต้า

[03:32:52] อย่างต่อเนื่องเพื่อบั่นทอนความดูร้ายของ

[03:32:54] มันสายตาของโม่ฮวายเย็นชาเพิ่งจะคิดจะลง

[03:32:57] มือแต่ในชั่วพริบตาถัดมาก็ต้องอดทนไว้นี่

[03:32:59] คือค่ายของสำนักต้าหวงมีราชันวิถีและผู้

[03:33:02] บำเพ็ญเทียนขั้นแก่นทองคำจำนวนมากคอยเฝ้า

[03:33:04] อยู่หากเขาลงมือตอนนี้ย่อมหนีไม่พ้น

[03:33:06] เงื้อมมือของสำนักต้าหวงอย่างแน่นอนต้า

[03:33:07] หู่ก็จะตกอยู่ในอันตรายด้วยและการที่เขา

[03:33:10] บุกรุกค่ายของสำนักต้าหวงก็ถือว่าละเมิด

[03:33:12] คำสั่งทางทหารแล้วหากเกิดเรื่องขึ้น

[03:33:14] ตระกูลหยางก็ไม่สามารถปกป้องเขาได้เรื่อง

[03:33:16] นี้ก็เข้าสู่ทางตันอีกครั้งทำได้เพียงวาง

[03:33:19] แผนใหม่สีหน้าของโม่ฮวาเคร่งขรึมแต่ในขณะ

[03:33:21] นี้ก็ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้จริงๆและ

[03:33:23] เวลาก็ผ่านไปแล้วท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว

[03:33:26] เขายังต้องรีบปรับค่ายทหารให้เร็วที่สุด

[03:33:27] มิฉะนั้นเขาจะไม่มีทางอธิบายกับพี่หยาง

[03:33:29] ได้โมฮวาถอนหายใจในใจทำได้เพียงมองต้าหู่

[03:33:31] อย่างลึกซึ้งด้วยความจำใจแล้วหันหลังเดิน

[03:33:33] จัดไปกลางลานไข้ต้าหูดูเหมือนจะรับรู้ได้

[03:33:36] ถึงบางสิ่งอารมณ์พลันปั่นป่วนพลังพลัง

[03:33:38] อสูรทั่วร่างประตูออกมาผู้บำเพ็ญเพียร

[03:33:40] ขั้นสร้างหลักฐานช่วงปลาย 8 คนถูกมัน

[03:33:41] กระชากกระเด็นไปแต่สิ่งนี้ก็ทำให้ผู้

[03:33:43] บำเพ็ญเทียนขั้นแก่นทองคำปราบปรามมัน

[03:33:45] อย่างโหดเหี้ยมยิ่งขึ้นการปราบปรามของผู้

[03:33:47] บำเพ็ญเทียนขั้นแก่นทองคำยังคงไม่สามารถ

[03:33:49] ดับความดูร้ายของต้าหูได้ต้าหูคำรามก้อง

[03:33:51] พลังอสูรแผ่ซ่านอำนาจสั่นสะเทือนไปทั่ว

[03:33:53] ทุกทิศทางสัตว์อสูรในกรงเหล็กโดยรอบก็

[03:33:56] สั่นสถานด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจของเสือ

[03:33:59] ผู้บำเพ็ญเพียงขั้นแก่นทองคำของสำนักต้า

[03:34:01] หวง 3-4 คนต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึมและถอน

[03:34:04] หายใจด้วยความตกใจว่าสัตว์ร้ายตัวนี้ทั้ง

[03:34:07] ที่ยังเป็นแค่ขั้น 2 แต่กลับมีอำนาจที่

[03:34:09] น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้นี่ช่างเป็น

[03:34:11] วาสนาอันยิ่งใหญ่ของคุณชายทัวร์ป๋าจริงๆ

[03:34:14] ไม่ต้องพูดมากรีบปราบมันให้ได้มิฉะนั้น

[03:34:15] หากพลังอสูรเล็ดลอดออกไปจะก่อให้เกิด

[03:34:17] ปัญหาได้แส่หนังและวิชาอาคมของผู้บำเพ็ญ

[03:34:21] เพียรขั้นแก่นทองคำยิ่งรุนแรงขึ้นต่างก็

[03:34:23] กระหน่ำใส่ต้าหูต้าหูบาดจากทั่วร่างแต่ก็

[03:34:25] ยังไม่ยอมอ่อนข้อแต่เมื่อมันคำรามต่อสู้

[03:34:28] มานานแล้วก็ยังไม่พบว่ามีใครมาและแม้แต่

[03:34:30] กลิ่นอายที่คุ้นเคยก็หายไปแล้วสีหน้าของ

[03:34:31] ต้าหูก็พลันหดหู่ลงอีกครั้งมันก้มหน้าลง

[03:34:33] นอนรากกับพื้นปล่อยให้ผู้บำเพ็ญเพียร

[03:34:35] สำนักต้าหวงตีและด่าก็ไม่มีปฏิกิริยาเด็

[03:34:37] ใดๆผู้บำเพ็ญเทียนขั้นแก่นทองคำของสำนัก

[03:34:40] เต้าหวงมองหน้ากันสัตว์ร้ายตัวนี้เป็น

[03:34:42] อะไรไปผิดปกติถึงเพียงนี้ช่างมันเธออย่าง

[03:34:45] ไรก็ตามมันสงบลงบ้างก็เป็นเรื่องดีอาจจะ

[03:34:48] รู้ว่าหมดหนทางแล้วเลยท้อแท้หากผ่านไปสัก

[03:34:50] พักความดูร้ายของมันก็น่าจะถูกบั่นทอนลง

[03:34:52] ด้วยคุณชายก็ถือว่ามีคำอธิบายแล้วนอกค่าย

[03:34:55] ทหารเต๋าโมฮาวาหาที่เงียบสงบเปลี่ยนเป็น

[03:34:58] ชุดทหารเต๋าแล้วจึงกลับเข้าอย่างเปิดเผย

[03:34:59] ไปหาหยางจี้หย่งหยางจี้หย่งเห็นโม่ฮาวา

[03:35:01] กลับมาแม้จะอยู่ในความคาดหมายแต่ก็โล่งใจ

[03:35:03] จริงๆเจอของแล้วหรืออือโมฮวาพยักหน้า

[03:35:08] เพียงแต่ยังเอาคืนมาไม่ได้ดีแล้วยังจี้

[03:35:10] หยงไม่รู้เรื่องราวกล่าวว่ารีบพักผ่อน

[03:35:12] ก่อนฟ้าสางพรุ่งนี้ต้องเดินทางต่อแล้ว

[03:35:14] ครับยางจี้หย่งจากไปแล้วโม่ฮาวากลับมาที่

[03:35:17] ค่ายนอนอยู่บนเตียงหัวใจยังคงกังวลเรื่อง

[03:35:19] ต้าหูคิดว่าจะช่วยต้าหูออกมาได้อย่างไร

[03:35:21] แต่คิดไปคิดมานี่ก็เป็นทางตันหากพยายาม

[03:35:24] ช่วยออกไปจะทำให้สำนักต้าหวงโกรธเขาไม่

[03:35:26] สามารถรับมือได้เลยแม้จะช่วยต้าหู่ออกมา

[03:35:28] ได้ก็ไม่สามารถหนีไปได้เลยตอนนี้ต้าหุ

[03:35:32] อยู่ในค่ายของสำนักต้าหวงรอบๆเต็มไปด้วย

[03:35:33] ทหารเต๋าเมื่อปรากฏตัวพลังอสูรเล็ดลอดออก

[03:35:36] มาสำนักต้าหวงฝงจะไม่ปล่อยต้าหู่ไปกรม

[03:35:37] ทหารเต๋าก็จะสังหารต้าหู่ทันทีไม่ว่าจะ

[03:35:40] อย่างไรต้าหู่ก็ต้องตายอยู่ดีโม่ฮาวาถอน

[03:35:42] หายใจอย่างช่วยไม่ได้แผนการไม่เป็นไปตาม

[03:35:45] ที่คิดเดิมทีเขายังคิดจะกลับมาเมืองต้า

[03:35:47] โม่เพื่อช่วยต้าหูออกมาแต่ไม่คิดว่าคุณ

[03:35:49] ชายทัวป่าผู้นั้นจะพาต้าหู่ไปด้วยข่าวดี

[03:35:51] คือตอนนี้ต้าหู่ก็จะตามทหารเต๋าไปทางใต้

[03:35:53] สู่ต้าหวงด้วยข่าวร้ายคือตอนนี้การจะช่วย

[03:35:56] ต้าหู่ออกมานั้นยากยิ่งกว่าเดิมหลายถ้า

[03:35:58] โมฮวานอนอยู่บนเตียงสายตาไม่หยุดนิ่งหลาย

[03:36:01] วันต่อมากองทัพใหญ่ของราชสำนักเต่า

[03:36:03] เคลื่อนพลต่อไปมุ่งหน้าสู่ต้าหวงและความ

[03:36:05] เร็วในการเดินทัพก็เร็วขึ้นเรื่อยๆความ

[03:36:08] คิดของโม่ฮาวาเกือบทั้งหมดจดจ่ออยู่กับ

[03:36:09] การช่วยต้าหู่แต่เขาคิดอยู่นานก็ยังไม่มี

[03:36:11] วิธีที่ดีผ่านไปอีก 7 วันเต็มกองทัพอัน

[03:36:14] ยิ่งใหญ่ของราชสำนักเต๋าก็ยังคงรุกคืบไป

[03:36:16] จนถึงช่องเขาเฟิงโป๋หลิ่งซึ่งเป็นหนึ่งใน

[03:36:18] ช่องเขาของต้าหวงเฟิงโป๋หลิ่งลมแรง 3 พัน

[03:36:21] ลี้ทะเลทรายราวกับพืชสวรรค์ภูเขาอ้างว้าง

[03:36:24] และหุบเขาผีสิงห์ที่ไม่มีที่สิ้นสุดแผ่

[03:36:26] ขยายไป 2 ข้างทางของต้าหหงราวกับพุทธผี

[03:36:28] ปีศาจหน้าขนลุกและแปลกประหลาดนี่คือช่อง

[03:36:31] เขาของต้าหวงและยังเป็นสถานที่อันตรายอีก

[03:36:33] ด้วยเมื่อทหารเต๋ามาถึงเฟิงโป๋ลิ่งก็ใกล้

[03:36:35] จะครบค่ำแล้วค่ำคืนเริ่มลึกทหารเต๋าจึง

[03:36:37] ตั้งค่ายพักแรมอยู่นอกเฟิงโป๋ลิ่งภายใน

[03:36:40] ค่ายทหารมีเสียงอึกทึกึกโครมเมื่อทุก

[03:36:42] อย่างจัดเรียบร้อยแล้วก็ล่วงเข้าสู่ยาม

[03:36:43] ดึกโมฮวานอนอยู่บนเตียงฟังเสียงลมที่พัด

[03:36:46] หวิดหวิวราวกับพูดถีข้างหูสัมผัสถึงความ

[03:36:48] แตกต่างอย่างมากของอุณหภูมิระหว่างกลาง

[03:36:50] วันและกลางคืนในทะเลทรายเมื่อคิดว่าตนเอง

[03:36:52] กำลังเป็นทหารออกรบหัวใจก็รู้สึกถึงความ

[03:36:55] ฮึกเหิมที่ไม่คุ้นเคยและแปลกใหม่แน่นอน

[03:36:58] ว่าเมื่อความฮึกเหิมจังหายไปเขาก็ยังคง

[03:36:59] กังวลเรื่องต้าหูในใจแต่เมื่อไม่มีทาง

[03:37:01] เลือกก็คือไม่มีทางเลือกเขามีเพียงขั้น

[03:37:04] สร้างหลักฐานการจ้ะขโมยสืเหลือจากใต้จมูก

[03:37:06] ของราชันวิถีและผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแก่น

[03:37:08] ทองคำของสำนักต้าหวงนั้นยากเกินไปจริงๆ

[03:37:11] ต้าหู่

[03:37:12] ขณะที่โมฮวากำลังครุ่นคิดจู่ๆหัวใจก็

[03:37:15] กระตุกกู่ความรู้สึกตกใจครั้งนี้รุนแรง

[03:37:16] กว่าครั้งไหนๆนั่นหมายความว่าต้าหูตกอยู่

[03:37:19] ในอันตราย

[03:37:21] โมฮวาไม่ค่อยสบายใจแอบลุกขึ้นทำนายดูแต่

[03:37:23] ก็ทำนายอะไรไม่ได้เลยหยิบเหรียญทองแดง

[03:37:24] ขึ้นมาหมุนก็ไม่สามารถอนุมานอะไรได้เลย

[03:37:26] โมฮวาขมวดคิ้วรู้สึกว่าไม่ถูกต้องนักทำไม

[03:37:29] ถึงคำนวณไม่ได้สายใยแห่งกำถูกตัดขาดหรือ

[03:37:32] ว่าต้าหู่เกิดเรื่องขึ้นจริงๆโม่โฮวาก

[03:37:35] รุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งในที่สุดก็ไม่สบายใจ

[03:37:37] ตัดสินใจไปดูด้วยตัวเองเพื่อยืนยันความ

[03:37:39] ปลอดภัยของต้าหู่หากต้าหู่อันตรายจริงๆ

[03:37:42] เขาก็คงไม่สนใจอะไรมากแล้วทำได้เพียง

[03:37:44] ปล่อยเลยตามเลยเดินไปทีละ 9 โม่ฮาวา

[03:37:46] เปลี่ยนเป็นชุดคลุมสีดำซ่อนตัวแอบออกจาก

[03:37:47] ค่ายทหารเต๋าอย่างลับๆล่อๆค่ำคืนมืดมิดลม

[03:37:51] ทะเลทรายพัดโหยหวนพัดกระทบกายราวกับคมมีด

[03:37:54] โม่ฮวาต้านทานลมทะเลทรายกลมกลืนไปกับความ

[03:37:56] มืดมิดเดินผ่านภูเขาที่ดูเหมือนภูผีปีศาจ

[03:37:58] ทีละแห่งเพียงลำพังมาถึงค่ายของสำนักต้า

[03:38:00] หวงค่ายกลของค่ายโดยเฉพาะค่ายกลขั้น 2

[03:38:03] อาจกล่าวได้ว่าแน่นหนามากแต่ในสายตาของ

[03:38:05] โม่ฮวาผู้เป็นหัวหน้าด้านค่ายกลแห่งสำนัก

[03:38:07] เฉียนผู้มีฝีมือลึกซึ้งกลับเต็มไปด้วยจุด

[03:38:09] อ่อนโมฮวาคุ้นเคยกับเส้นทางหลีกเลี่ยงการ

[03:38:12] เตือนภัยของค่ายกลและเข้าสู่ค่ายของต้า

[03:38:14] หวงอีกครั้งไม่นานโม่ฮวาก็พบเต็นท์ที่ถูก

[03:38:16] ล่ามด้วยโซ่เหล็กอีกครั้งโม่ฮวาชี้ไปที่

[03:38:18] มุมหนึ่งของเต็นท์คลายค่ายกลออกแล้วมอง

[03:38:20] เข้าไปข้างในด้วยความรู้สึกไม่สบายใจต้า

[03:38:23] หูนอนอยู่กลางลานเต็มไปด้วยรอยเลือดดู

[03:38:25] เหมือนจะได้รับบาดเจ็บแต่หัวใหญ่ๆขยับ

[03:38:27] เล็กน้อยลมหายใจยังคงสม่ำเสมอยังไม่ตาย

[03:38:29] โมฮวาถอนหายใจยาวแม้จะได้รับบาดเจ็บเล็ก

[03:38:33] น้อยแต่ชีวิตก็ยังอยู่และภายในเต็นท์

[03:38:34] บรรยากาศก็ค่อนข้างเงียบสงบไม่มีอันตราย

[03:38:36] ใดๆด้านนอกเต็นท์ผู้บำเพ็ญเพียงขั้นแก่น

[03:38:39] ทองคำหลายคนกำลังดื่มเหล้าเพื่อคลายความ

[03:38:41] หนาวเย็นไม่ได้ทรมานต้าหู่เสียงกระซิบ

[03:38:44] กระซากขาดๆหายๆลอยมาผู้บำเพ็ญเพียงขั้น

[03:38:46] แก่นทองคำเหล่านั้นกำลังพูดคุยกัน

[03:38:49] โม่ฮวาคาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เดินเข้าไป

[03:38:50] ใกล้ขึ้นเล็กน้อยกลั้นหายใจปล่อยพลังจิต

[03:38:52] ออกไปฟังสิ่งที่พวกเขาพูดผู้บำเพ็ญเพียร

[03:38:55] ขั้นแก่นทองคำเหล่านั้นพูดคุยกันเรื่อง

[03:38:57] เล็กๆน้อยๆไม่ใช่เรื่องลับดังนั้นจึงไม่

[03:38:59] ได้ลดเสียงลงดูเหมือนจะไม่กลัวว่าใครจะ

[03:39:00] ได้ยินเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาวถ้าไม่ดื่ม

[03:39:03] เหล้าบ้างคงทนไม่ไหวที่ต้าหวงนี่ไม่ใช่

[03:39:05] ที่ที่คนจะอยู่ได้จริงๆดีที่สัตว์ร้ายตัว

[03:39:08] นี้สงบลงมากแล้วไม่ได้ก่อเรื่องอีกไม่

[03:39:10] อย่างนั้นพวกเราพี่น้องคงต้องลำบากอย่า

[03:39:13] เรียกสัตว์ร้ายสัตว์ร้ายเลยนะถ้ามันถูก

[03:39:14] ฝึกได้จริงๆนี่คือราชาอสูรไม่ใช่สิ่งที่

[03:39:17] เราจะลบหลู่ได้ถ้าเจ้ายังเรียกสัตว์ร้าย

[03:39:21] อีกหากคุณชายได้ยินเขาจะไม่ปล่อยเจ้าไป

[03:39:22] แน่นั่นสิคุณชายยังไม่ได้ฝึกมาเลยไม่ใช่

[03:39:25] หรือคงจะใกล้แล้วความดูร้ายถูกบั่นทอนไป

[03:39:28] เกือบหมดแล้ว 2-3 วันนี้นิสัยก็อ่อนโยน

[03:39:30] ขึ้นมากน่าเสียดายถ้าเร็วกว่านี้ถ้าทัน

[03:39:32] เวลาอาจจะได้รางวัลเพิ่มอีกดื่มเล่าเถอะ

[03:39:35] ดื่มหลังจากนั้นหลายคนก็ไม่พูดอะไรมากอีก

[03:39:38] เพียงแต่พูดคุยเรื่องการบำเพ็ญเพียรใน

[03:39:40] ชีวิตประจำวันการโยกย้ายบุคลากรของสำนัก

[03:39:42] ต้าหวงและบ่นเรื่องสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย

[03:39:44] ของต้าหวงไม่อยากอยู่นานๆอะไรทำนองนั้น

[03:39:47] โม่ฮวาไม่ได้ฟังต่อในหน้าหม่อมต้าหูยืน

[03:39:49] ยันว่าต้าหูก็ปลอดภัยดีแล้วก็กลับไปที่

[03:39:51] ค่ายทหารเต๋าเพียงแต่ตลอดทางโม่ฮวาเต็มไป

[03:39:53] ด้วยความสงสัยต้าหู่ไม่เป็นอะไรแล้วความ

[03:39:57] ตกใจเมื่อครู่นี้เกิดจากอะไรและโมฮวาก็

[03:39:59] เพิ่งตระหนักว่าเขาได้ละเลยเรื่องหนึ่งมา

[03:40:01] โดยตลอดคุณชายชายทัวป๋าทำไมถึงพยายามทุก

[03:40:04] วิถีทางที่จะฝึกต้าหู่แม้ว่าต้าหู่จะดู

[03:40:07] สง่างามจริงๆมีสีดำสลับขาวขนฟูฟ้องทั้ง

[03:40:09] บริสุทธิ์และดูดันมองแล้วก็รู้ว่าเป็น

[03:40:11] สัตว์ที่ไม่ธรรมดาใครเห็นก็ชอบแต่คุณชาย

[03:40:14] ทัวร์ป่าผู้นี้ดูเหมือนจะยุติมากเกินไป

[03:40:16] หน่อยหรือไม่โม่ฮวาขโมวดคิ้วด้วยความไม่

[03:40:19] เข้าใจจนกระทั่งกลับมาถึงค่ายนอนอยู่บน

[03:40:20] เตียงฟังเสียงลมทะเลทรายที่พัดโหยหวนข้าง

[03:40:22] หูเขาก็ยังคงสับสนนอนไม่หลับสักพักหยาง

[03:40:25] จี้หย่งก็มาตรวจค่ายจุดสำคัญในการตรวจ

[03:40:27] ค่ายของเขาคือโมฮวะทหารต่อคนอื่นๆไม่เป็น

[03:40:30] ไรเขากลัวว่าโมฮวาจะหนีไปหรือประสบ

[03:40:32] อุบัติเหตุอะไรพระปรมาจารย์ค่ายกลอย่าง

[03:40:35] โม่ฮาวาเป็นคนที่มีความสามารถที่หาได้ยาก

[03:40:37] ยิ่งหากเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นจริงๆเขาคง

[03:40:39] ต้องเสียใจจนไส้บิดหยางจี้หย่งเดินเข้าไป

[03:40:42] ในเต็นท์สิ่งแรกที่เขามองหาคือโม่ฮวา

[03:40:45] แม้จะมองครั้งเดียวไม่พอเขาก็ยังเดินเข้า

[03:40:47] ไปใกล้ขึ้นอีกหน่อยอยากจะดูว่าโม่ฮวานอน

[03:40:48] หลับอยู่หรือไม่ยังหายใจอยู่หรือเปล่าแต่

[03:40:51] พอเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นดวงตาโตของโม่ฮาวา

[03:40:54] ที่กระพริบไปมาในความมืดมิดทั้งสองสบตา

[03:40:56] กันหยางจี้หยงรู้สึกกระอวดเล็กน้อยจึง

[03:40:58] หัวเราะแห้งๆแล้วกล่าวว่าที่เฟิงโป๋หลิง

[03:41:01] นี่ลมแรงทรายเยอะกลางคืนหนาวเย็นยังชิน

[03:41:02] อยู่หรือไม่ก็พอได้ครับโมฮวาพยักหน้าชิน

[03:41:07] ก็ดีแล้วหยางจี้หย่งยิ้มรีบพักผ่อนเถอะ

[03:41:10] พูดจบเขาก็ไม่อยากจะรบกวนโม่ฮวาอีกจึงหัน

[03:41:12] หลังจะเดินจากไปแต่ในชั่วพริบตาที่เขาหัน

[03:41:15] หลังโม่ฮวาก็เปลี่ยนสีหน้าพลันคว้าแขนของ

[03:41:17] หยางจี้หย่งไว้อย่างจี้หย่งมีสีหน้าตก

[03:41:19] ตะลึงถามว่าเป็นเป็นอะไรไปโม่ฮวาจ้อง

[03:41:22] เขม็งไปที่หน้าผ่าของหยางจี้หย่งท้องฟ้า

[03:41:25] มืดเกินไปตอนแรกเขาแยกไม่ออกแต่เมื่อหยาง

[03:41:27] จี้หย่งหันหลังแสงไฟส่องกระทบใบหน้าของ

[03:41:29] หยางจี้หย่งไม่มีแสงสว่างเลยยังคงมืดมัว

[03:41:31] หน้าผากก็มืดจำราวกับถูกปกคลุมด้วยลาง

[03:41:33] มรณะหยางจี้หย่งจะตายหัวใจของโมฮวากระตุ

[03:41:37] กูบอย่างรุนแรงพี่หยางเมื่อกี้ท่านทำอะไร

[03:41:39] ไปบ้างโมฮวารีบถามหยางจี้หย่งรู้สึกงุนง

[03:41:41] เล็กน้อยตรวจเวรยามไงแล้วตอนกลางวันล่ะ

[03:41:45] ตอนกลางวันก็ไม่ได้ทำอะไรมากแค่เดินทับ

[03:41:47] ด้วยกันตั้งค่ายนอกจากนั้นล่ะโมฮวาถามมี

[03:41:51] ทำอะไรพิเศษหรือเจอใครหรือเรื่องอะไรที่

[03:41:52] แตกต่างจากปกติบ้างหรือไม่ต้องพูดความ

[03:41:56] จริงห้ามปิดบังยง

[03:41:58] จี้หย่งรู้สึกไม่เข้าใจนักแต่เห็นสีหน้า

[03:42:00] ของโม่ฮวาเคร่งขรึมจึงพยายามความนึกทบทวน

[03:42:02] อย่างละเอียดแต่สุดท้ายก็ส่ายหน้าเหมือน

[03:42:03] ปกติทุกอย่างโมฮวาขมวดคิ้วตอนที่เขาเห็น

[03:42:07] ลางมรณะบนหน้าผากของหยางจี้หย่งสิ่งแรก

[03:42:09] ที่เขาคิดคือหยางจี้หย่งอาจจะเจออะไรไม่

[03:42:11] สะอาดในเฟิงโป๋ลิ่งแต่ตอนนี้ดูเหมือนจะ

[03:42:13] ไม่ใช่เช่นนั้นเขาไม่ได้ทำอะไรพิเศษนั่น

[03:42:16] หมายความว่าลางมรณะนี่เป็นแบบไม่เลือก

[03:42:18] หน้าแบบไม่เลือกหน้าหมายความว่าสงคราม

[03:42:20] ทหารเต๋าทหารป่าเถื่อนจะมาโจมตีค่ายแต่

[03:42:24] โม่ฮวาคิดดูแล้วก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ง่าย

[03:42:26] ขนาดนั้นนี่คือกองทัพใหญ่ของราชสำนักเต่า

[03:42:28] ทหารป่าเถื่อนจะโจมตีค่ายได้ง่ายๆอย่างไร

[03:42:31] ยิ่งยิ่งไปกว่านั้นทหารเต๋าหน่วยของ

[03:42:32] ตระกูลอย่างนี้เป็นหน่วยท้ายสุดแม้จะสู้

[03:42:34] กับทหารป่าเถื่อนก็เป็นหน่วยสุดท้ายที่จะ

[03:42:36] เข้าปะทะยางจี้หย่งยังเป็นผู้บัญชาการ

[03:42:39] เล็กๆขั้นสองถือว่าผ่านศึกมามากไม่น่าจะ

[03:42:41] ตายง่ายๆเว้นแต่ภัยคุกคามมาจากด้านหลัง

[03:42:44] ด้านหลังคือม่านตาของโม่ฮวาหดเล็กลงสำนัก

[03:42:47] ต้าหวงแต่ว่านี่ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ไม่

[03:42:50] ใช่ว่าสำนักต้าหวงจะกบฏไม่ได้แต่ทำไมพวก

[03:42:52] เขาถึงต้องกบฏสำนักต้าหวงครอบครองพื้นที่

[03:42:55] 1 ไม่ผิดที่มีอำนาจมากมีกำลังแข็งแกร่ง

[03:42:57] เทียบได้กับสำนักขั้น 5 ก็ไม่ผิดแต่ถึง

[03:42:59] กระนั้นพวกเขาก็เป็นเพียงสำนักหนึ่งจะ

[03:43:00] กล้าหันหน้าต่อต้านราชสำนักเต่าได้อย่าง

[03:43:02] ไรเบื่อชีวิตแล้วหรือแต่สายใยแห่งกรรมก็

[03:43:05] บ่งบอกเช่นนั้นจริงๆในชั่วพริบตโม่ฮาวาก็

[03:43:07] นึกถึงต้าหู่คุณชายทัวป๋าทำไมถึงพยายาม

[03:43:10] ทุกวิถีทางที่จะฝึกต้าหู่นั่นเป็นเพราะ

[03:43:12] เขาอยากใช้ต้าหู่เป็นสัตว์ขี่หรือโมฮวาย

[03:43:16] จำได้ว่าตอนอยู่ที่เมืองเสี่ยวอิท่านผู้

[03:43:17] อาวุโสจีเคยบอกเขาว่าเสือมีต้นกำเนิดมา

[03:43:21] จากเสือขาว 1 ใน 4 สัตว์เทพเป็นสัญลักษณ์

[03:43:23] ของราชวงศ์ต้าหวงเล่ากันว่าราชวงศ์ต้าหวง

[03:43:26] ทุกคนที่บรรลุนิติภาวะหากต้องการแย่งชิง

[03:43:28] อำนาจจะต้องฝึกเสือดูร้ายที่แข็งแข็ง

[03:43:30] แกร่งตัวหนึ่งมาเป็นสัตว์ขี่เพื่อแสดงถึง

[03:43:32] สายเลือดของตนราชวงศ์ต้าหวงแย่งชิงอำนาจ

[03:43:35] ฝึกเสือดูร้ายที่แข็งแกร่งมาเป็นสัตว์ขี่

[03:43:37] โมฮวาส่ายหน้าแต่ก็ยังไม่ถูกคุณชายทัวร์

[03:43:39] ป่าผู้นั้นเป็นบุตรชายของเจ้าสำนักต้าหวง

[03:43:42] เจ้าสำนักต้าหวงไม่ใช่ราชวงศ์ต้าหวงเมื่อ

[03:43:44] คิดถึงตรงนี้โมฮวาก็พลันตกตะลึงเจ้าสำนัก

[03:43:47] ต้าหวงเป็นบิดาของคุณชายทัวป๋าในฐานะเจ้า

[03:43:50] สำนักผู้ปราบปรามต้าหวงย่อมไม่สามารถเป็น

[03:43:51] ราชวงศ์ต้าหวงได้แต่มารดาของคุณชายทัวร์

[03:43:54] ป่าเล่าโมฮวาพยายามนึกย้อนดูวันนั้นในงาน

[03:43:57] เลี้ยงเดินทัพเขาเคยเห็นเจ้าสำนักต้าหวง

[03:43:59] ด้วยตาตัวเองรูปร่างหน้าตาของเขาก็เป็น

[03:44:00] ผู้บำเพ็ญเพียรจากก้าวแคว้นจริงๆแต่คุณ

[03:44:03] ชายทัวร์ป่ารูปร่างสูงกว่าใบหน้าหล่อเหลา

[03:44:05] กว่าและมีกลิ่นอายของความป่าเถื่อนเล็ก

[03:44:07] น้อยนี่ไม่ใช่เรื่องผิดปกติการใช้ชีวิตใน

[03:44:10] ต้าหวงมาตั้งแต่เด็กการซึมซับอุปนิสัยของ

[03:44:12] ต้าหวงบ้างก็เป็นเรื่องปกติตอนแรกโม่ฮวา

[03:44:14] ก็ไม่ได้คิดมากแต่ถ้าหากมารดาของคุณชาย

[03:44:17] ทัวป่าเป็นคนจากเผ่าต้าหวงหรือกระทั่ง

[03:44:19] เป็นราชวงศ์ต้าหวงเช่นนั้นคุณชายทัวป่า

[03:44:22] ผู้นี้ก็จะมีสายเลือดของราชวงศ์ต้าหวงดัง

[03:44:25] นั้นเขาจึงพยายามทุกวิถีทางที่จะฝึกต้า

[03:44:27] หู่เพื่อใช้ราชาแห่งอสูรนี้เป็นสักขี่ใน

[03:44:30] ฐานะราชวงศ์ของเขาหากเป็นเช่นนั้นจริง

[03:44:33] สำนักต้าหวงที่อยู่ภายใต้การปกครองของ

[03:44:34] ราชสำนักเต๋าก็ได้กลายเป็นสำนักต้าหวงของ

[03:44:37] ราชวงศ์ต้าหวงไปแล้วผ่านการผสมพันธุ์ทาง

[03:44:39] สายเลือดความหนาวเย็นแล่นขึ้นสู่หัวใจ

[03:44:42] โม่ฮวาอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆความ

[03:44:44] คิดทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในสมอง

[03:44:46] ของโมฮวาหยงจี้หย่งกำลังมีสีหน้างุนงอยาก

[03:44:49] จะถามโมฮวาว่าเกิดอะไรขึ้นแต่โมฮวากลับ

[03:44:51] คว้าแขนของหยางจี้หย่งไว้แน่นแล้วถามด้วย

[03:44:53] เสียงทุ้มว่าพี่หยางท่านเชื่อข้าหรือไม่

[03:44:56] หยางจี้หย่งชะงักเล็กน้อยแล้วพยักหน้าช้า

[03:44:58] ๆโมฮวามีสีหน้าเคร่งขรึมลดเสียงลงแล้ว

[03:45:00] กล่าวว่าสำนักต้าหวงอาจจะก่อกบฏแล้วจบตอน

[03:45:04] แล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบได้ที่

[03:45:06] ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1153 การต่อสู้เลือด

[03:45:09] เดือดหยางจี้หย่งได้ยินดังนั้นก็ตกใจกลัว

[03:45:11] รีบดึงโม่ฮาวาไว้พลางกล่าวเสียงสั่นคำพูด

[03:45:14] แบบนี้ผู้สุ่ม 4 สุ่ม 5 ไม่ได้นะหากสำนัก

[03:45:16] ต้าฮวงก่อกบฏจริงก็คงไม่เป็นไรแต่ถ้า

[03:45:19] สำนักต้าฮวงไม่ได้ก่อกบฏการที่โมฮวาพูด

[03:45:21] เช่นนี้หากแพร่งพรายออกไปก็เท่ากับเป็น

[03:45:23] การใส่ร้ายป้ายสีสำนักที่ขึ้นตรงต่อ

[03:45:25] ราชสำนักเต๋าทำให้ขวัญกำลังใจทหารสั่น

[03:45:27] คลอนซึ่งเป็นความผิดร้ายแรงอย่างยิ่ง

[03:45:30] อีกอย่างสำนักต้าโฮงจะทำได้อย่างไรและ

[03:45:31] กล้าก่อกบฏได้อย่างไรอำนาจของราชสำนัก

[03:45:34] เต่านั้นยิ่งใหญ่เกินไปการที่สำนักต้าฮวง

[03:45:36] กอกกบฏไม่ใช่ต้องการตายหรอกหรือโมฮวาส่าย

[03:45:39] หน้ากล่าวว่าสาเหตุที่แท้จริงข้าก็ไม่

[03:45:41] ค่อยแน่ใจนักแต่สำนักต้าฮวงหน้าจะก่อกบฏ

[03:45:43] แล้วและเป็นไปได้มากว่าจะก่อการเปลี่ยน

[03:45:45] แปลงคางคในคืนนี้มิฉะนั้นหน้าผ่าของหยาง

[03:45:48] จี้หย่งคงไม่ปรากฏลงมรณะหยางจี้หยงขมวด

[03:45:50] คิ้วแน่นมองโม่ฮวาอย่างลึกซึ้งในความทรง

[03:45:53] จำของเขาโม่ฮวาไม่เคยพูดโกหกแต่จะให้เขา

[03:45:56] เชื่อทั้งหมดเขาก็ยังไม่ค่อยเชื่อเท่า

[03:45:57] ไหร่จู่ๆก็บอกว่าสำนักนักต้าฮวงจะก่อการ

[03:45:59] เปลี่ยนแปลงคางทหารแถมยังบังเอิญเป็นคืน

[03:46:02] นี้อีกด้วยแต่สีหน้าของโม่ฮวานั้นเคร่ง

[03:46:04] ขรึมอย่างยิ่งเวลาเร่งด่วนหยางจี้หย่งตัด

[03:46:07] สินใจไม่ถูกจึงกล่าวว่าเจ้าตามข้าไปหาพี่

[03:46:09] ใหญ่เพื่อพูดคุยเรื่องนี้กันเรื่องนี้เขา

[03:46:11] ตัดสินใจเองไม่ได้โมฮวาพยักหน้าหยาง

[03:46:14] จี้ย่งจึงพาโม่ฮวาไปยังกระโจมของหยาง

[03:46:16] จี้ซานหยางจี้ซานกำลังจัดการราชการทหาร

[03:46:19] อยู่เมื่อได้ยินคำพูดของหยางจี้หย่งก็

[03:46:21] ทั้งตกใจและหวาดกลัวในคราวเดียวมองโม่ฮวา

[03:46:23] อย่างไม่อยากจะเชื่อจริงหรือโมฮวาพยัก

[03:46:26] หน้ามีโอกาสสูงมากอย่าจี้ซานขมวดคิ้วเจ้า

[03:46:29] รู้ได้อย่างไรข้าโมฮวังเงียบไปครู่หนึ่ง

[03:46:33] ตัดสินใจว่าจะเปิดเผยความลับบางอย่างจะดี

[03:46:35] กว่าจึงกล่าวว่าข้าเคยเรียนวิชาเทียนจี

[03:46:37] อินกั่วมาบ้างเทียนจีอินกั่วสีหน้าของ

[03:46:40] หยางจี้ซานเปลี่ยนไปส่วนหยางจี้หย่งยิ่ง

[03:46:42] ตกใจวิชาเทียนจีอินกั่วซึ่งเป็นวิชาที่

[03:46:45] ลึกลับซับซ้อนใกล้จะสูญหายไม่ใช่สิ่งที่

[03:46:47] ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปจะพบเจอยิ่งไม่ใช่

[03:46:49] สิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรธรรมดาจะเรียนรู้

[03:46:51] ได้แม้แต่ในตระกูลอย่างผู้บำเพ็ญเพียร

[03:46:53] ระดับสูงที่เข้าใจวิชาอินกั่วก็มีเพียง

[03:46:56] ไม่กี่คนและผู้บำเพ็ญเพ็ญเทียนเหล่านั้น

[03:46:58] ล้วนมีอายุการบำเพ็ญเพียรหลายร้อยปีผ่าน

[03:47:00] ความผันผวนของชีวิตประสบการณ์การบำเพ็ญ

[03:47:02] เพียรต่างๆสะสมมาจึงจะสามารถเข้าใจเทีนจี

[03:47:04] ได้บ้างและรู้เรื่องอินกั่วได้เล็กน้อย

[03:47:07] โมฮวาเด็กหนุ่มวัย 20 กว่าปีคนนี้มี

[03:47:09] ประสบการณ์มาจากไหนและเรียนรู้วิชา

[03:47:10] อินกั่วมาจากที่ใดหยางจี้หย่งมีสีหน้า

[03:47:13] สับสนหยางจี้ซานก็ไม่ค่อยกล้าเชื่อเช่น

[03:47:14] กันโม่ฮวาจึงกล่าวว่าข้าทำได้จริงๆหยาง

[03:47:18] จี้ซานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งสายหน้ากล่าว

[03:47:20] ว่าแม้เจ้าจะทำวิชาอินกั่วได้จริงแต่ว่า

[03:47:23] ยางจี้ซานหยุดเล็กน้อยแล้วพูดตามตรงว่า

[03:47:26] อันที่จริงผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปไม่รู้

[03:47:27] หรอกว่าก่อนที่ราชสำนักเต๋าจะเคลื่อนทัพ

[03:47:29] ใหญ่จะมีผู้สูงศักดิ์ทำนายเทียนจีล่วง

[03:47:31] หน้าเสมอแม้แต่ในเวลานี้ในหมู่ผู้บริหาร

[03:47:33] ระดับสูงที่ติดตามกองทัพก็มีนักวางแผนผู้

[03:47:35] ยิ่งใหญ่ระดับเซียนแปลงที่เชี่ยวชาญ

[03:47:36] อินกั่วหยางจี้ซานพูดจบก็มองโม่ฮวาอย่าง

[03:47:39] พิจารณาความหมายก็คือวิชาอินกั่วไม่ใช่

[03:47:41] แค่เจ้าคนเดียวที่ทำได้นักวางแผนผู้ยิ่ง

[03:47:43] ใหญ่ระดับเซียนแปลงของกรมราชสำนักเต่าก็

[03:47:45] ทำได้เช่นกันเรื่องการเปลี่ยนแปลงทางทหาร

[03:47:48] นักวางแผนผู้ยิ่งใหญ่ระดับเซียนแปลงเหล่า

[03:47:50] นี้ไม่ได้คำนวณอินกั่วออกมาแต่เจ้าผู้

[03:47:52] บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานตัวน้อยกลับคำนวณ

[03:47:53] ออกมาได้หรือโมฮวาตกตะลึงเรื่องนี้อยู่

[03:47:56] นอกเหนือความคาดคาดหมายของเขาจริงๆแน่นอน

[03:47:59] ว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนั้นกว้างใหญ่มี

[03:48:01] ผู้มีความสามารถมากมายความสามารถที่ยอด

[03:48:03] เยี่ยมหลายอย่างไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่ทำ

[03:48:05] ได้แต่ปัญหาคือเขาสามารถคำนวณลางร้ายออก

[03:48:08] มาได้จริงๆแต่ทำไมนักวางแผนผู้ยิ่งใหญ่

[03:48:10] ระดับเซียนแปลงถึงไม่มีปฏิกิริยาเลยเขา

[03:48:12] คำนวณผิดไปหรือโม่ฮวามองหยางจี้ซานและพบ

[03:48:16] ว่าหน้าผากของหยางจี้ซานก็มีสีเทาจางๆ

[03:48:18] ซึ่งเป็นลางบอกเหตุถึงความตายเช่นกัน

[03:48:20] เพียงแต่หยางจี้ซาในฐานะผู้บัญชาการแก่น

[03:48:23] ทองคำมีพลังบำเพ็ญเพียรสูงกว่าโอกาสรอด

[03:48:25] ชีวิตจึงมากกว่าดังนั้นลางมรณะจึงตื้น

[03:48:27] กว่าหยางจี้หย่งแต่ถึงกระนั้นเมื่อเวลา

[03:48:30] ผ่านไปลงมรณะบนหน้าผากของหยางจี้ซานก็ยัง

[03:48:32] คงเข้มขึ้นเรื่อยๆไม่มีทางผิดพลาดโมฮวาใจ

[03:48:34] หายวาบในทันทีมองหยางจี้ซานอย่างเคร่ง

[03:48:36] ขรึมยิ่งนักข้าไม่รู้ว่าสถานการณ์ของกอง

[03:48:39] ทัพเต๋าจะเป็นอย่างไรแต่ผู้บัญชาการหยาง

[03:48:41] ท่านและพี่หยางมีอันตรายถึงชีวิตอย่างแน่

[03:48:43] นอนต้องหาวิธีช่วยตัวเองให้ได้เมื่อถึง

[03:48:46] เวลาที่คนควรตายก็ย่อมต้องตายในเวลานี้

[03:48:48] หากไม่คิดจะช่วยตัวเองก็ยิ่งยากที่จะแก้

[03:48:50] ไขสถานการณ์

[03:48:52] โม่ฮวะกลัวจริงๆว่าหยางจี้ซานและหยางจี้

[03:48:54] หย่งจะเดินตามรอยเท้าของผู้อาวุโสจีและ

[03:48:56] ผู้ดูแลหวังแห่งเมืองเสี่ยวอี้และเสีย

[03:48:57] ชีวิตในการเปลี่ยนแปลงคางคหารเช่นกันหยาง

[03:49:00] จี้ซานขมวดคิ้วแน่นเขาสามารถเห็นได้ว่า

[03:49:02] โมฮวากำลังเป็นห่วงชีวิตของเขาจริงๆและ

[03:49:04] จริงใจมากไม่ได้พูดโกหกแต่เรื่องนี้หยาง

[03:49:06] จี้ซานมองโม่ฮวาหัวใจก็ตกใจขึ้นมาทันที

[03:49:09] เขาพบว่าเมื่อโมฮวัปริงจังอารมณ์ของเขาก็

[03:49:11] แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิงก่อน

[03:49:13] หน้านี้โม่ฮวาดูเหมือนเด็กหนุ่มที่ดวงตา

[03:49:15] สายซื่อร่าเริงและเป็นกันเองแต่ตอนนี้ใน

[03:49:17] ความมืดโม่ฮวาเอ่ยถึงเทียนจีอารมณ์ที่แผ่

[03:49:19] ออกมาจากตัวเขานั้นลึกซึ้งและหนักแน่นดวง

[03:49:21] ตาคู่นั้นยังเผยให้เห็นความลึกซึ้งที่คาด

[03:49:23] เดาไม่ได้ระหว่างการมองไปมามีอินกั่วไหล

[03:49:25] เวียนอยู่หยางจี้ซันใจสั่นสถานอารมณ์แบบ

[03:49:28] นี้เขาเคยเห็นแต่ในหมู่ผู้บริหารระดับสูง

[03:49:30] ของตระกูลที่วางแผนการอย่างรอบคอบเท่า

[03:49:32] นั้นน้องชายคนนี้เขาเป็นใครกันแน่ความคิด

[03:49:35] ของหยางจี้ซานย้อนกลับไปที่เมืองหนาน

[03:49:37] เยเว่แต่คิดอยู่นานก็ยังไม่มีเบาะแสความ

[03:49:40] ทรงจำในอดีตทั้งหมดราวกับถูกปกคลุมด้วย

[03:49:41] หมอกไม่สามารถมองเห็นได้แม้แต่เบาะแส

[03:49:43] เดียวก็ไม่มีในขณะนั้นลมยามค่ำคืนพัด

[03:49:45] กระหน่ำที่เฟิงโปหลิงลมหนาวพัดผ่านกระโจม

[03:49:48] ทำให้แสงตะเกียงสั่นไหวแสงสีแดงเพลิง

[03:49:50] สะท้อนบนใบหน้าของโม่ฮวาราวกับเลือดที่

[03:49:52] ไหลเวียนนอกกระโจมคือภูเขาเฟิงโปหลิงที่

[03:49:55] ครูแปลกตาราวกับพูดถีปีศาจที่เดินด้วยภาพ

[03:49:58] นี้ปรากฏขึ้นตรงหน้าทำให้หัวใจของหยาง

[03:50:00] จี้ซานสั่นสถานอย่างรุนแรงหมอกแห่งเทียน

[03:50:03] จีจางหายไปชั่วขณะในสมองของเขาภาพหนึ่งก็

[03:50:05] ปรากฏขึ้นมาทันทีท้องฟ้าถูกบดบังด้วยสี

[03:50:08] เลือดทั่วทั้งภูเขาเต็มไปด้วยซอมบี้ราว

[03:50:10] กับพูดผีปีศาจจากอเวจีเสียงคำรามกึกก้อง

[03:50:12] ไปทั่วฟ้าดินและท่ามกลางซากศพนับหมื่นยัง

[03:50:15] มีราชาผู้หนึ่งสูงใหญ่สง่างามแผ่รัศมี

[03:50:17] แห่งความโหดร้ายน่าสะพรึงกลัวออกมาแต่ใน

[03:50:19] เวลานี้ราชาซากศพที่น่าสะพรึงกลัวตนนี้

[03:50:21] กำลังคุกเข่าอยู่สิ่งที่มันคุกเข่าให้คือ

[03:50:24] ผู้บำเพ็ญเทียนตัวน้อยที่ดูเหมือนอายุ

[03:50:26] เพียง 10 กว่าปีในเวลาเดียวกันซอมบี้นับ

[03:50:28] หมื่นทั่วทั้งภูเขาก็พากันคุกเข่าลงกับ

[03:50:29] พื้นราชาซากศพคุกเข่าซากศพเหล็กยอมจำนน

[03:50:33] ซากศพนับหมื่นกราบไหว้และผู้บำเพ็ญเทียน

[03:50:36] ตัวน้อยที่ราชาซ่าศพคุกเขาให้นั้นมีคิ้ว

[03:50:38] และตาที่งดงามราวภาพวาดแต่ก็แฝงไว้ด้วย

[03:50:40] ความสง่างามลึกซึ้งซึ่งก็คือเด็กหนุ่มตรง

[03:50:42] หน้าคือโม่ฮาวา

[03:50:44] ราวกับฟ้าผ่ากลางสมองหยางจี้ซานจำได้ทุก

[03:50:46] อย่างและในที่สุดเขาก็จำได้ว่าโม่ฮวาเป็น

[03:50:48] ใครเขาคือเด็กหนุ่มประหลาดคนนั้นที่เคย

[03:50:51] สงบการระบาดของซากศพในเมืองหนานเยเว่ใน

[03:50:53] ช่วงวิกฤตทำให้ราชาซ่าศพคุกเข่าและซากศพ

[03:50:55] นับหมื่นยอมจำนนหัวใจของหยางจี้ซานปั่น

[03:50:58] ป่วนราวคลื่นยักษ์ร่างกายสั่นสถานอย่าง

[03:51:00] ควบคุมไม่ได้เรื่องสำคัญเช่นนี้เขากลับ

[03:51:02] ลืมไปได้อย่างไรเขาจะลืมไปได้อย่างไรแต่

[03:51:05] หลังจากนั้นไม่นานหยงจี้ซานผู้ผ่านการรบ

[03:51:07] มานับไม่ถ้วนก็ยังคงรักษาความสงบไว้ได้

[03:51:08] ท่ามกลางความตื่นเต้นทางอารมณ์ที่รุนแรง

[03:51:10] ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะคิดเรื่องพวกนี้หาก

[03:51:13] โม่ฮวาเป็นเด็กหนุ่มตัวน้อยที่เคยปราบ

[03:51:15] ราชาซากศพในตอนนั้นจริงคำพูดของเขาย่อม

[03:51:17] ไม่เป็นเท็จไม่ว่าสำนักต้าฮวงจะก่อการ

[03:51:20] เปลี่ยนแปลงคางขหารจริงหรือไม่อย่างน้อย

[03:51:22] เขาก็ต้องเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่หยาง

[03:51:23] จี้ซานมีสีหน้าเคร่งขรึมกล่าวกับหยางจี้

[03:51:25] หย่งว่าสั่งลงไปให้ทหารทุกคนในค่ายสวม

[03:51:28] กรอบเปิดค่ายกลเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่

[03:51:30] ระวังการโจมตีของศัตรู

[03:51:32] จากนั้นเขาก็มีสีหน้าเคร่งขรึมข้าจะไปที่

[03:51:34] ค่าใหญ่เพื่อขอความเห็นจากผู้บัญชาการ

[03:51:36] ใหญ่เขาก็เป็นเพียงผู้บัญชาการระดับ 3

[03:51:39] ขั้นแก่นทองคำเท่านั้นสามารถตัดสินใจการ

[03:51:41] กระทำของทหารในสังกัดของตนได้เพียงค่าย

[03:51:43] เดียวเขาไม่มีอำนาจตัดสินใจในภาพรวมของ

[03:51:45] กองทัพเต๋าทั้งหมดแม้สำนักต้าฮวงจะก่อกบฏ

[03:51:49] จริงเขาก็ต้องขอคำสั่งจากผู้บริหารระดับ

[03:51:50] สูงโดยให้ผู้บัญชาการใหญ่ระดับเซียนแปลง

[03:51:53] หารือและตัดตัดสินใจออกคำสั่งขอรับหยาง

[03:51:56] จี้หย่งกล่าวเสียงทุ้มส่งคำสั่งของหยาง

[03:51:58] จี้ซานลงไปผู้บำเพ็ญเพียรตระกูลหยางใน

[03:52:01] ค่ายทหารเพิ่งพักผ่อนได้ไม่นานเมื่อได้

[03:52:03] ยินคำสั่งก็พากันสวมเกราะถือหอกเตรียม

[03:52:05] พร้อมอีกครั้งหยางจี้ซานเดินสำรวจรอบ

[03:52:07] หนึ่งเพื่อยืนยันว่าการป้องกันของค่าย

[03:52:09] ทหารถูกต้องจึงเตรียมตัวออกเดินทางไปยัง

[03:52:11] ค่ายใหญ่แต่ขณะที่เขากำลังจะออกเดินทาง

[03:52:14] โม่ฮาวากลับดึงเขาไว้กระทันหันหยางจี้ซาน

[03:52:16] ตกใจหันกลับไปมองโม่ฮาวาโม่ฮวามีสีหน้า

[03:52:18] เคร่งขรึมส่ายหน้าหยางจี้ซานตระหนักได้

[03:52:21] ถึงบางสิ่งปล่อยจิตวิญญาณออกไปจึงพบว่า

[03:52:23] ท่ากลางลมที่พัดกระหน่ำในยามค่ำคืนของ

[03:52:25] เฟิงโปหลิงมีเงาร่างมากมายซุ่มซ่อนอยู่

[03:52:27] ราวกับพูดผีปีศาจคลานไปทางค่ายทหารทีละ

[03:52:29] น้อยทิศทางที่พวกเขามาคือที่ตั้งของสำนัก

[03:52:32] ต้าฮวงเวลาที่พวกเขาเลือกก็เหมาะสมพอดี

[03:52:34] เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้เรื่องภายในของการ

[03:52:35] เคลื่อนทัพของกองทัพเต๋าเป็นอย่างดีและ

[03:52:38] ชุดเกราะของพวกเขาก็ดูเหมือนจะมีแค่กล

[03:52:40] ซ่อนเร้นอยู่บ้างหากไม่รู้ล่วงหน้าก็ยาก

[03:52:42] ที่จะป้องกันได้หยางจี้ซานมองโมฮวาทั้ง

[03:52:45] ประหลาดใจที่คำพูดของโมฮวาเป็นจริงและยัง

[03:52:47] ประหลาดใจที่โมฮวาผู้บำเพ็ญเพียรสร้าง

[03:52:49] หลักฐานมีจิตวิญญาณที่เฉียบคมกว่าเขาที่

[03:52:51] เป็นแก่นทองคำเสียอีกและยังตรวจจากการโจม

[03:52:53] ตีของศัตรูได้เร็วกว่าเขาที่เป็นแก่นทอง

[03:52:55] คำหลายลมหายใจหยางจี้ซานโบกมือหยางจี้

[03:52:58] หย่งเข้าใจทันทีหันไปสั่งว่าทำตามแผนภาย

[03:53:01] ในค่ายทหารตระกูลหยางทหารต่างพากันซุ่ม

[03:53:03] ซ่อนไม่นานนักแสงของค่ายกลก็สว่างขึ้นผู้

[03:53:06] บำเพ็ญเพียรสำนักต้าฮวงที่ลอบโจมตีคน

[03:53:08] หนึ่งถูกฟันขาดเป็น 2 ท่อเลือดคาวคละ

[03:53:09] คลุ้งบรรยากาศยามค่ำคืนที่เคยสงบนิ่งก็

[03:53:11] พลันกลายเป็นความโหดร้ายเสียงสังหารกึก

[03:53:13] ก้องไปทั่วศัตรูโจมตีข้าข้าการต่อสู้

[03:53:18] ประตุ๊กขึ้นแทบจะในพริบตาเดียวเลือดก็ซึม

[03:53:20] ออกมาในความมืดมิดในความมืดมืดมิดไม่มี

[03:53:23] ใครรู้ว่าใครกำลังฆ่าใครกำลังตายใครถูก

[03:53:25] ดาบฟันคอขาดใครถูกหอกแทงทะลุหัวใจหรือใคร

[03:53:28] ถูกค่ายกลบดขยี้ร่างกายแหลกเหลวเกลื่อน

[03:53:29] กราดสีดำและสีแดงผสมผสานกันเจตนาค่าพรุ่ง

[03:53:33] พล่านท่ามกลางการต่อสู้ที่ตึงเครียดเช่น

[03:53:35] นี้อย่างจี้ซานไม่มีเวลาแม้แต่จะส่งข่าว

[03:53:37] ไปยังค่ายใหญ่และเขาก็ไม่จำเป็นต้องส่ง

[03:53:39] ข่าวแล้วเพราะไม่นานหลังจากนั้นการ

[03:53:41] เปลี่ยนแปลงทางทหารเต็มรูปแบบของสำนักต้า

[03:53:43] ฮวงก็เริ่มต้นขึ้นบนเฟิงโปหลิงเต็มไปด้วย

[03:53:46] ผู้บำเพ็ญเพียรสำนักต้าฮวงนับไม่ถ้วนพวก

[03:53:48] เขากำลังหันคมดาบเข้าใส่กองทัพเต๋าของ

[03:53:50] ราชสำนักเต๋าเปลวเพลิงแห่งสงครามความถูก

[03:53:52] ลมหนาวจากทะเลทรายพัดพาไปเพียงชั่วพริบตา

[03:53:55] เดียวก็ลุกลมไปทั่วและสถานการณ์การรบก็ดู

[03:53:57] เดือดอย่างยิ่งการเปลี่ยนแปลงทางทหาร

[03:53:59] เริ่มต้นขึ้นก็เข้าสู่จุดเดือดทันทีหยาง

[03:54:01] จี้ซานก็พบกับผู้บำเพ็ญเพียงแก่นทองคำของ

[03:54:03] สำนักต้าฮวงกำลังต่อสู้อย่างเอาเป็นเอา

[03:54:05] ตายยางจี้หย่งและคนอื่นๆก็ตกอยู่ใน

[03:54:08] สถานการณ์ที่ยากลำบากโชคดีที่โมฮวาได้

[03:54:11] เตือนล่วงหน้าและมีไข้กลเคลื่อนทัพที่

[03:54:13] โมฮวาจัดวางไว้ล่วงหน้าเป็นเกราะป้องกัน

[03:54:15] สถานการณ์จึงไม่เลวร้ายลงอย่างรวดเร็วมิ

[03:54:18] ฉะนั้นด้วยการโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวของ

[03:54:20] สำนักต้าฮวงผู้บำเพ็ญเพียรแต่คนอื่นๆไม่

[03:54:22] รู้จะเป็นอย่างไรแต่หยางจี้ซานหยางจี้

[03:54:24] หย่งและทหารในค่ายของตระกูลหยางคงจะโชค

[03:54:25] ร้ายอย่างยิ่งหลังจากต่อสู้กันไปมาพัก

[03:54:28] หนึ่งสถานการณ์ก็หยุดชะงักหยางจี้ซานถูก

[03:54:30] ผู้บำเพ็ญเพียรแก่นทองคำของสำนักต้าฮวงคน

[03:54:32] หนึ่งรั้งไว้ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดู

[03:54:34] เดือดโมฮวาจึงลงมือเป็นพิเศษใช้พลังจิต

[03:54:37] เล็กน้อยใช้ทัศเนตสถานจิตสะกดผู้บำเพ็ญ

[03:54:39] เพียรแก่นทองคำของสำนักต้าห่วงไว้ได้ 2-3

[03:54:41] ลมหายใจในการต่อสู้เพื่อชีวิตและความตาย

[03:54:45] เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจนี้ก็เพียงพอที่จะ

[03:54:47] ตัดสินความเป็นความตายได้เมื่อผู้บำเพ็ญ

[03:54:49] เพียรแก่นทองคำของสำนักต้าฮวงฟื้นขึ้นสติ

[03:54:52] หน้าอกของเขาก็ถูกหอกยาวของหยางจี้ซานแทง

[03:54:54] ทะลุไปแล้วการรบของกองทัพเต๋าดูที่แม่ทัพ

[03:54:57] เป็นอันดับแรกดูที่ทหารเป็นอันดับ 2 ใน

[03:54:59] สนามมอญระดับ 3 แก่นทองคำเป็นแม่ทัพสร้าง

[03:55:01] หลักฐานเป็นทหารเมื่อแก่นทองคำตายก็เท่า

[03:55:04] กับเสียแม่ทัพและเสียพลังรบสูงสุดผู้

[03:55:06] บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานที่เหลือของสำนัก

[03:55:08] ต้าหวงพลังรบก็ลดลงอย่างรวดเร็วหยาง

[03:55:10] จี้ซานใช้หอกแทงผู้บำเพ็ญเพียรสำนักต้า

[03:55:12] ฮวงไปหลายคนจากนั้นก็เคลื่อนไหวรวดเร็วๆ

[03:55:15] หลมพุ่งเข้าโจมตีอีกหลายครั้งก็สามารถเอา

[03:55:17] ชนะผู้บำเพ็ญเพียรสำนักต้าฮวงที่เหลือได้

[03:55:20] วิกฤตของค่ายทหารตระกูลหยางคลี่คลายลง

[03:55:22] เล็กน้อยแต่ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้พักหาย

[03:55:24] ใจบนท้องฟ้ายามค่ำคืนก็พลันสว่างวาบด้วย

[03:55:26] แสงดาบที่เจิดจ้าอย่างน่าตกใจพลังอันแข็ง

[03:55:29] แกร่งแผ่กระจายออกไปราวภูเขาถล่มทะเล

[03:55:30] คลั่งในทันทีโม่ฮวาใจหายวาบเงยหน้าขึ้น

[03:55:34] มองก็เห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิตสว่าง

[03:55:36] ไสวราวกับกลางวันบนท้องฟ้าผู้บำเพ็ญเทียน

[03:55:39] คน 1 กเดินกลางอากาศแสงดาบสีขาวบริสุทธิ์

[03:55:41] ราวปีกปกป้องรอบกายเขาสว่างไสวเจิดจ้าราว

[03:55:44] กับเซียนเก้าเดินกลางอากาศราชันวิถี

[03:55:47] นี่คือพลังที่แท้จริงของราชันวิถี

[03:55:50] และราชันวิถีผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นผู้

[03:55:51] บัญชาการใหญ่ฝ่ายราชสำนักเต๋าในเวลานี้

[03:55:53] เขากระดิกนิ้วชี้ก็มีกระแสพลังดาบที่น่า

[03:55:56] ตกใจราวหน้าผาพุ่งตรงลงมากระแสพลังดาบ

[03:55:59] พุ่งเข้าสู่แนวรบของผู้บำเพ็ญเพียรสำนัก

[03:56:01] ต้าฮวงพลังวิญญาณก็ราภูเขาถล่มแยกแผ่นดิน

[03:56:03] ออกจากกันไม่ว่าจะเป็นขั้นหลอมรวมปราน

[03:56:06] สร้างหลักฐานหรือแก่นทองคำในพริบตาเดียว

[03:56:08] ก็ถูกกระแสพลังดาบอันเจิดจ้าของร่าชัน

[03:56:10] วิถีบดขยี้จนสิ้นพลังของดาบเดียวถึงกับ

[03:56:12] เป็นเช่นนี้โมฮวาเห็นแล้วก็ใจสั่นสถาน

[03:56:15] ตะลึงจนเสียสติและในขณะที่นักดาบราชัน

[03:56:18] วิถีกำลังใช้กระแสพลังดาบราชันวิถีสังหาร

[03:56:21] ผู้บำเพ็ญเพียรสำนักต้าฮวงในแนวรบของ

[03:56:23] สำนักต้าฮวงก็มีแสงสีเหลืองพุ่งขึ้นสู่

[03:56:25] ท้องฟ้าราชันวิถีสำนักต้าฮวงผู้หนึ่งที่

[03:56:28] แบกหลังลายเสือร่างกายราวเสือดูร้ายพลัง

[03:56:30] โลหิตพลุ่งพล่านพุ่งขึ้นไปในอากาศโดยตรง

[03:56:32] ต่อยออกไป 1 หมัดและต่อสู้กับนักดาบราชัน

[03:56:34] วิถีฝ่ายราชสำนักเต๋าหมัด 1 ดาบ 1 ปะทะ

[03:56:37] กันเกิดการสั่นสะสือนอย่างรุนแรงผู้

[03:56:40] บำเพ็ญเพียรทั้งหมดที่ได้รับผลกระทบจาก

[03:56:41] การสั่นสะเทือนของพลังวิญญาณนี้ไม่ว่าจะ

[03:56:43] เป็นฝ่ายราชสำนักเต๋าหรือสำนักต้าฮวงล้วน

[03:56:45] ถูกบดขยี้จนสิ้นนักดาบราชันวิถีหลบเลี่ยง

[03:56:49] ชายร่างใหญ่ลายเสือและฟันดับอีกครั้งไป

[03:56:51] ยังแนวรบของสำนักต้าฮวงสังหารผู้บำเพ็ญ

[03:56:53] เพียรสำนักต้าฮวงไปนับไม่ถ้วนชายร่างใหญ่

[03:56:56] ลายเสือหัวเราะเยาะพลางคำรามใส่กองทัพ

[03:56:57] เต๋าฝ่ายราชสำนักเต๋าเสียงคำรามของเสือ

[03:56:59] นี้ดูร้ายหน้าสะพรึงกลัวในพริบตาเดียวก็

[03:57:01] ทำให้ผู้บัญชาการแก่นทองคำหลายคนและทหาร

[03:57:03] เต๋าขั้นสร้างหลักฐานจำนวนมากของฝ่าย

[03:57:05] ราชสำนักเต๋าถูกคำรามจนเลือดเนื้อระเหย

[03:57:07] เหลือแต่กระดูกขาวโพลนสนามรบก็ยิ่งโหด

[03:57:10] ร้ายขึ้นในทันทีโมฮวายิ่งใจสั่นสถานีคือ

[03:57:12] ผู้บำเพ็ญเพียรราชันวิถีในความหมายที่แท้

[03:57:14] จริงคือราชันวิถีที่บินข้ามสนามรบได้

[03:57:17] อย่างอิสระไม่ต้องกังวลสิ่งใดการสังหาร

[03:57:19] ผู้บำเพ็ญเพียรเป็นระดับต่ำจากที่สูงนั้น

[03:57:21] ราวกับเซียนสังหารมนุษย์ธรรมดาจริงๆแก่น

[03:57:23] ทองคำกับราชันวิถีแม้จะห่างกันเพียง 1

[03:57:25] ขั้นใหญ่แต่ก็ราวกับมีเหวสวรรค์กันอยู่มี

[03:57:28] ความแตกต่างกันราวฟ้ากับดินจริงๆไม่แปลก

[03:57:31] ที่แก่นทองคำยังคงถูกเรียกว่าผู้บำเพ็ญ

[03:57:33] เพียรผู้ยิ่งใหญ่แต่เมื่อถึงราชันวิถีก็

[03:57:35] สามารถเรียกว่าราชันวิถีได้แล้วและบนท้อง

[03:57:38] ฟ้าการต่อสู้ของราชันวิถียังคงดำเนินต่อ

[03:57:40] ไปแม้กระทั่งผู้บัญชาการใหญ่ของราชสำนัก

[03:57:42] เต๋าหลายคนและผู้บริหารระดับสูงของสำนัก

[03:57:44] ต้าฮวงซึ่งเป็นราชันวิถีก็เข้าร่วมการต่อ

[03:57:46] สู้ด้วยในชั่วพริบตาเดียวบนเฟิงโปหลิง

[03:57:49] พลังวิญญาณทะลุฟ้าวิถีธรรมแผ่ไปทั่วแผ่น

[03:57:51] ดินภูเขาถล่มแผ่นดินแยกเลือดเนื้อกระจัด

[03:57:53] กระจายหน้าสยดสยองยิ่งนักหยางจี้ซานมีสี

[03:57:56] หน้าตกใจราชันวิถีเข้าร่วมการต่อสู้แล้ว

[03:57:59] เขาไม่ลังเลสั่งทหารเต๋าตระกูลหยางทันที

[03:58:01] ว่าเร็วเข้าทุกคนอพยพไปที่เขตแดนระดับ 3

[03:58:04] ทางทิศตะวันออกสนามรบของราชันวิถีคือการ

[03:58:08] สังหารหมู่ไม่มีใครต่ำกว่าแก่นทองคำจะ

[03:58:09] ต้านทานได้หากยังอยู่ที่นี่หากได้รับผล

[03:58:11] กระทบทุกคนจะต้องตายพูดจบเขาก็รีบดึง

[03:58:13] โมฮวาเรเข้าไปด้วยกันโมฮวามีสีหน้าเคร่ง

[03:58:17] ขรึมพยักหน้าหยางจี้ซานและหยางจี้หย่งจึง

[03:58:19] นำทหารเต่าตระกูลหยางปกป้องโม่ฮวาถอยไป

[03:58:21] ยังเขตแดนระดับ 3 ของเฟิงโปหลิงทางทิศ

[03:58:23] ตะวันออกด้วยกันทหารเต่าคนอื่นๆก็ดู

[03:58:26] เหมือนจะมีความตั้งใจเช่นเดียวกันต่างพา

[03:58:28] กันผลักดันเบียดเสียดกันอพยพไปยังทิศ

[03:58:29] ตะวันออกและตะวันตกขณะอพยพก็ยังคงต่อสู้

[03:58:32] กับสำนักต้าฮวงสนามรบก็อนหมานวุ่นวายใน

[03:58:35] ทันทีแต่โม่ฮวาและคนอื่นๆยังไม่ทันถึงเขต

[03:58:38] แดนระดับ 3 ก็มีกลุ่มคนปรากฏขึ้นตรงหน้า

[03:58:40] อย่างกะทันหันผู้นำคือผู้บำเพ็ญเพียรแก่น

[03:58:42] ทองคำ 3 คนของสำนักต้าฮวงด้านหลังยังมี

[03:58:44] ผู้บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานของสำนักต้า

[03:58:46] ฮวงอีก 1-200 คนเมื่อทั้ง 2 ฝ่ายเผชิญ

[03:58:49] หน้ากันผู้บำเพ็ญเพียงแก่นทองคำของสำนัก

[03:58:51] ต้าฮวงคนหนึ่งก็กล่าวว่านั่นหยางจี้ซาน

[03:58:53] ฆ่าพวกมันหยางจี้ซานเห็นอีกฝ่ายมีแก่นทอง

[03:58:56] คำถึง 3 คนใจก็จมดิ่งลงแต่เมื่อมาถึงทาง

[03:58:58] แคบก็หลีกเลี่ยไม่ได้เขาจึงทำได้เพียงถือ

[03:59:00] หอกพุ่งเข้าใส่แต่การสู้ 1 ต่อ 3 นั้นยาก

[03:59:03] ลำบากอย่างยิ่งบวกกับอีกฝ่ายของสำนักต้า

[03:59:05] ฮวงเป็นแก่นทองคำขั้นต้น 2 คนและแก่นทอง

[03:59:07] คำขั้นกลาง 1 คนยางจี้ซานซึ่งมีพลัง

[03:59:10] บำเพ็ญเพียรเพียงแก่นทองคำขั้นต้นและได้

[03:59:12] ต่อสู้มาหลายครั้งแล้วย่อมหมดแรงท่ามกลาง

[03:59:14] การรุมสังหารของแก่นทองคำ 3 คนของสำนัก

[03:59:16] ต้าฮวงท่าทางของเขาก็ยิ่งอ่อนล้าลงเรื่อย

[03:59:18] ๆเมื่อเขาไพ่แพ้ผู้บำเพ็ญเพียรตระกูลหยาง

[03:59:21] ที่เหลือก็จะถูกสำนักต้าฮวงสังหารจนสิ้น

[03:59:23] นี่อาจเป็นลางมรณะอย่างหนึ่งด้วยโมฮวามี

[03:59:26] สีหน้าเคร่งขรึมคิดจะใช้กระบี่สถานจิต

[03:59:28] ช่วยหยางจี้ซานสังหารศัตรูอีกครั้งแต่ตอน

[03:59:31] นี้หยางจี้ซานถูกรุมสังหารจาก 3 คนแรงกด

[03:59:33] ดันมหาศาลเขาทำได้เพียงพยุงตัวอย่างยาก

[03:59:35] ลำบากแม้จะมีโอกาสที่กระบี่สถานจิตสร้าง

[03:59:38] ขึ้นเขาก็ไม่มีแรงเหลือพอที่จะสังหารแก่น

[03:59:41] ทองคำของสำนักต้าฮวงได้ลงมือเองใช้กระบี่

[03:59:43] สังหารเทพโดยตรงนั่นย่อมจะกระตุ้นพลัง

[03:59:45] แห่งเคราะหกรรมกรรมในสนามรบที่ดาบและหอก

[03:59:48] ไร้ตาเช่นนี้การกระตุ้นพลังแห่งเคราะห์

[03:59:50] กรรมทำให้พลังชั่วร้ายของวิถีมารย้อนกลับ

[03:59:52] มาทำร้ายตัวเองก็ไม่ต่างอะไรกับการหาที่

[03:59:54] ตายโม่ฮวาไม่มีทางเลือกทำได้เพียงใช้ค่าย

[03:59:57] กลและวิชาอาคม 5 ธาตุบางอย่างเพื่อยับ

[03:59:59] ยั้งแก่นทองคำ 3 คนของสำนักต้าฮวงชั่ว

[04:00:01] คราวแต่ทันทีที่เขาลงมือผู้บำเพ็ญเพียร

[04:00:04] แก่นทองคำร่างผอมสูงคนหนึ่งในสำนักต้าฮวง

[04:00:06] ก็มองโม่ฮวาอย่างเฉียบคมแล้วกล่าวว่าไอ้

[04:00:08] หนูคนนี้คนที่คุณชายต้องการจับเขาหรือไม่

[04:00:12] ก็ฆ่าเขาซะคุณชายบอกว่าต้องเห็นคนเป็น

[04:00:14] หรือเห็นโสผู้บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำขั้น

[04:00:17] ต้น 2 คนของสำนักต้าฮวงก็พุ่งเข้าสังหาร

[04:00:19] โม่ฮวาในทันทีส่วนแก่นทองคำขั้นกลางที่

[04:00:21] เหลือก็ยังคงต่อสู้กับหยางจี้ซานต่อไปแต่

[04:00:24] ผู้บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำขั้นต้น 2 คนนั้น

[04:00:26] เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถจับโม่ฮวาได้ร่าง

[04:00:29] ของโม่ฮวาบริ้วไหวราวสายน้ำพริบตาเดียวก็

[04:00:31] หลบหนีจากการปิดล้อมของแก่นทองคำทั้งสอง

[04:00:33] ไปได้บ้าเอ๋ยไอ้หนูนี่มันตัวอะไรกันเไม่

[04:00:36] ใช่ขั้นสร้างหลักฐานหรอกหรือแก่นทองคำ 2

[04:00:39] คนยังจับเขาไม่ได้อย่าพูดมากรีบลงมือผู้

[04:00:42] บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำร่างผอมสูงของสำนัก

[04:00:44] ต้าฮวงยังคงใช้ตะขออาบยาพิษเกี่ยวเข้าที่

[04:00:46] คอของโมฮวาแก่นทองคำอีกคนใช้กระบองฟันหมา

[04:00:49] ป่าทุบเข้าที่ศีรษะของโมฮาวาแต่โมฮวาแปลง

[04:00:52] ร่างเป็นหมอกน้ำก็หลบไปได้อีกครั้งแก่น

[04:00:54] ทองคำ 2 คนของสำนักต้าฮวงศขำหนึ่งแล้วก็

[04:00:56] เข้ามารุมอีกครั้งหยางจี้ซานเห็นโม่ฮวาตก

[04:00:59] อยู่ในอันตรายคิดจะมาช่วยโม่ฮวาแต่ด้วย

[04:01:01] พลังบำเพ็ญเพียรที่ต่ำกว่าเขาถูกผู้

[04:01:03] บำเพ็ญเพียรสำนักต้าฮวงขั้นแก่นทองคำกลาง

[04:01:05] ที่ใช้ดาบหัวผีกดดันจนหายใจไม่ออกอดไม่

[04:01:07] ได้ที่จะร้อนใจและกังวลอย่างยิ่งหยางจี้

[04:01:10] หย่งมีเพียงขั้นสร้างหลักฐานสูงสุดแถมยัง

[04:01:12] ได้รับบาดเจ็บตกอยู่ในวงล้อมของศิษย์

[04:01:13] สำนักต้าฮวงต่อสู้อย่างยากลำบากโมฮวามาใน

[04:01:16] ระหว่างการต่อสู้กับแก่นทองคำ 2 คนได้

[04:01:18] สังเกตสถานการณ์แล้วใจก็จมดิ่งลงเล็กน้อย

[04:01:20] เขารู้ว่าหากยืดเยื้อต่อไปสถานการณ์จะไม่

[04:01:22] ดีแน่ลางมรณะที่เขาทำนายไว้กำลังจะกลาย

[04:01:26] เป็นจริงอีกครั้งโม่ฮวาขโมวดคิ้วเล็กน้อย

[04:01:29] แล้วมองหยางจี้ซานผสานพลังจิตเล็กน้อยลง

[04:01:31] ในเสียงกล่าวเบาๆว่าผู้บัญชาการหยางรีบไป

[04:01:34] หยางจี้ซานตกตะลึงโมฮวาจึงกล่าวด้วยใบ

[04:01:37] หน้าเย็นชาต่อแก่นทองคำ 3 คนของสำนักต้า

[04:01:39] ห่วงว่าไอ้คุณชายศาลเลวนั่นให้พวกเจ้ามา

[04:01:41] จับข้าหรือศาลเลวแก่นทองคำร่างผอมสูง

[04:01:44] พึมพำโดยไม่รู้ตัวแล้วก็ตกปากตัวเองทันที

[04:01:47] ข้าถุยกล้าพูดว่าคุณชายเป็นศาลเลวไอ้หนู

[04:01:49] เจ้าสมควรตายโม่ฮวาหัวเยาะข้าพูดผิดหรือ

[04:01:53] เขาไม่ใช่ไอ้สาเลวของต้าฮวงแล้วจะเป็น

[04:01:55] อะไรคำพูดนี้ยิ่งทำให้แก่นทองคำ 3 คนของ

[04:01:57] สำนักต้าฮวงโกรธจัดดูหมิ่นคุณชายรอข้าจับ

[04:02:00] เจ้าได้ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้นบท

[04:02:02] กระดูกเป็นเท่าถ่านโม่ฮวาหัวเราะเยาะ

[04:02:05] อย่างดูถูกวิชาตัวเบาของพวกเจ้า 3 คนที่

[04:02:07] เป็นเสศวะแม้แต่ไปเป็นหมาแย่งกินขี้ก็ยัง

[04:02:09] ตามไม่ทันของร้อนเลยไอ้หนูหาที่ตายผู้

[04:02:13] บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำขั้นกลางที่ใช้ดาบ

[04:02:14] หัวผีสวมชุดเกราะรบของสำนักต้าฮวงก็โกรธ

[04:02:17] จัดทันทีทิ้งอย่างจี้ซานแล้วยกดาบพุ่ง

[04:02:18] เข้าสังหารโม่ฮวาท่ามกลางคลื่นน้ำที่

[04:02:21] ระยิบระยับโมฮวาหลบดาบนั้นไปได้แล้วยิ้ม

[04:02:23] เย้ยใส่เขาพลางเร่งวิชาตัวเบาหนีไปทันที

[04:02:25] นี่เป็นการยั่วยุอย่างโจ่งแจ้งแก่นทองคำ

[04:02:28] อีก 2 คนของสำนักต้าฮวงคนหนึ่งใช้ตะขออาบ

[04:02:31] ยาพลิกเกี่ยวอีกคนใช้กระบองฟันหมาป่าทุบ

[04:02:33] แต่ทั้งหมดก็โดนหมอกน้ำไม่สามารถหยุดโม่

[04:02:34] ฮวาได้บ้าเอ๋ยพี่ใหญ่แก่นทองคำร่างผอมสูง

[04:02:39] มองไปยังผู้บำเพ็ญเพียรแก่นทองคำขั้นกลาง

[04:02:41] ของสำนักต้าฮวงผู้บำเพ็ญเพียรแก่นทองคำ

[04:02:42] ขั้นกลางของสำนักต้าฮวงสดขำหนึ่งแล้ว

[04:02:44] กล่าวว่าตามไปคนที่คุณชายต้องการได้มาให้

[04:02:48] ได้ไม่อย่างนั้นคุณชายไม่พอใจพวกเราก็ไม่

[04:02:50] มีทางอธิบายให้ท่านแม่ฟังได้ดีจะถลกหนัง

[04:02:53] ไอ้หนูนี่ออกแก่นทองคำ 3 คนของสำนักต้า

[04:02:56] ฮวงก็ทิ้งทหารเต่าตระกูลหยางแล้วสังหาร

[04:02:58] โม่ฮวาไปหยางจี้ซานเพิ่งจะคิดจะตามไปแต่

[04:03:01] ด้วยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้มานานและ

[04:03:03] ได้รับบาดเจ็บสาหัสเขาไม่มีแรงเหลือพอที่

[04:03:05] จะไปช่วยโม่ฮวาได้อีกแล้วเขาทำได้เพียง

[04:03:08] มองดูโม่ฮวาเพียงลำพังนำผู้บำเพ็ญเพียร

[04:03:10] แก่นทองคำที่แข็งแกร่ง 3 คนของสำนักต้า

[04:03:12] ฮวงออกไปเพื่อช่วยทหารในค่ายของตระกูลคุณ

[04:03:14] หยางหยางจี้ซานมีเลือดไหลซึมที่มุมปากหัว

[04:03:17] ใจเต็มไปด้วยความละอายและความเสียใจใน

[04:03:19] คราวเดียวจบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุน

[04:03:23] เรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่

[04:03:25] 1154 ช่วยเสือภายในหุบเขาเฟิงโปภูเขาดู

[04:03:28] ราวกับปีศาจลมราตรีพัดกันโชคแรงคละเคล้า

[04:03:30] ไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นทหารเต๋าแห่ง

[04:03:33] ราชสำนักเต๋าและผู้บำเพ็ญเพียรแห่งสำนัก

[04:03:35] เต้าหวงต่างต่อสู้กันอย่างดูเดือดเหยียบ

[04:03:37] ย่ำกันอย่างอโอลหมานอาวุธปะทะกันวิชาอาคม

[04:03:39] และวิชาพลังกายปะทะกันพลังวิญญาณและพลัง

[04:03:41] โลหิตสั่นสะเทือนปปนกันไปยิ่งไปกว่านั้น

[04:03:44] ร่าชันวิถีก็ยังต่อสู้กันกลางอากาศพลัง

[04:03:46] วิญญาณปทุจภูขูถล่มแทบทุกขณะจิตมีคนล้ม

[04:03:49] ตายโลหิตย้อมผืนทะเลทรายพลังสังหารพุ่ง

[04:03:51] สู่ฟากฟ้าท่ามกลางความโกลาหลนี้โม่ฮวา

[04:03:54] แปลงกลายเป็นแสงวารีพุ่งทะลุผ่านคมดาบและ

[04:03:56] หอกหนีไปไกลเบื้องหลังเขาผู้บำเพ็ญเพียร

[04:03:58] แก่นทองคำ 3 คนจากสำนักต้าหวงไล่ตาไม่ลด

[04:04:00] ละวิชาตัวเบาของผู้บำเพ็ญเพียรแก่นทองคำ

[04:04:03] นั้นเร็วกว่าแต่ในสนามรบที่เต็มไปด้วยผู้

[04:04:05] คนและมีการต่อสู้กันอย่างอลหมานเช่นนี้

[04:04:07] พวกเขาไม่สามารถใช้ความเร็วได้อย่างเต็ม

[04:04:09] ที่ตรงกันข้ามวิชาก้าวารีของโม่ฮวะกลับ

[04:04:13] พลิกแพลงไปมาได้อย่างยอดเยี่ยมยิ่ง

[04:04:14] เคลื่อนที่ในสนามรบเขาก็ยิ่งคล่องแคล่

[04:04:16] ว่องไวหลังจากไล่ตามมาพักหนึ่งผู้บำเพ็ญ

[04:04:19] เพียรแก่นทองคำทั้ง 3 จากสำนักต้าหวงก็

[04:04:21] เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติบ้าเอ๊ย

[04:04:24] ตามไม่ทันหรือนี่วิชาตัวเบาของเจ้าเด็ก

[04:04:26] นี่มันมาจากไหนกันเจ้าเด็กนี่จงใจล่อพวก

[04:04:28] เราออกไปเพื่อช่วยทหารเตาของตระกูลหยาง

[04:04:30] ใช่ไหมรู้อย่างนี้เราน่าจะฆ่าคนของตระกูล

[04:04:33] หยางให้หมดก่อนแล้วค่อยมาเลตามเจ้าเด็ก

[04:04:35] นี่จะได้ไม่เสียเวลาทั้ง 2 ฝ่ายพูดก็พูด

[04:04:38] เถอะใครจะไปคิดว่าพวกเรา 3 คนลงมือเองตาม

[04:04:40] มานานขนาดนี้ยังจับเจ้าเด็กนี่ไม่ได้สนาม

[04:04:43] น้ำรบมันวุ่นวายเกินไปมีสิ่งกีกขวางเยอะ

[04:04:45] แยะพวกเราเสียเปรียบเรื่องวิชาตัวเบามาก

[04:04:47] ตอนนี้จะทำอย่างไรดีกลับไปฆ่าทหารเตาของ

[04:04:49] ตระกูลหยางก่อนดีไหมทั้ง 3 คนปรึกษากันไป

[04:04:53] พลางเลยตามไปพลางร่างกายจึงช้าลงเล็กน้อย

[04:04:55] โม่ฮวาสังเกตเห็นจึงช้าลงเล็กน้อยเช่นกัน

[04:04:57] แล้วหันไปเยาะเย้ยพวกเขาไอ้พวกไร้ฆ่าไอ้

[04:05:00] พวกขี้ขลาดไอ้พวกกระจอกไอ้พวกสาเลวแก่น

[04:05:02] ทองคำไอ้ตัวพวกแกนทำมาจากขี้แพะหรือไง

[04:05:04] แก่นทองคำ 3 คนจับข้าที่เป็นแค่ผู้บำเพ็ญ

[04:05:06] เพียรสร้างหลักฐานไม่ได้ไหนๆก็ไม่มี

[04:05:09] ประโยชน์แล้วสู้เอาแก่นทองคำของพวกแกบโดด

[04:05:11] ขยี้ให้แหลกไปเลยดีกว่ากลับไปเป็นแผนที

[04:05:13] ไร้ลูกไร้หลานซะเถอะคำด่าเหล่านี้เขา

[04:05:16] เรียนมาจากคัมภีร์คำด่าที่ผู้อาวุโสอวิ

[04:05:18] มอบให้ตอนนี้ก็ได้นำมาใช้ประโยชน์แล้วและ

[04:05:20] พลังคำด่าของผู้อาวุโสอวิก็ไม่ธรรมดาจริง

[04:05:22] ๆทันทีที่โมฮวาด่าจบผู้บำเพ็ญเพียรแก่น

[04:05:25] ทองคำทั้ง 3 จากสำนักต้าหวงก็รู้สึก

[04:05:27] เหมือนมีไฟโทสะพุ่งขึ้นสู่กระหม่อมเส้น

[04:05:29] เลือดที่หน้าผากปูดโปนขึ้นมาเป็นเส้นๆพวก

[04:05:32] เขาคือผู้อาวุโสแก่นทองคำและไม่ใช่ผู้

[04:05:35] อาวุโสแก่นทองคำธรรมดาๆดาด้วยในเผ่าต้า

[04:05:37] หวงพวกเขาเป็นองคของราชวงศ์ได้รับความ

[04:05:39] เคารพนับถืออย่างสูงในสำนักต้าหวงพวกเขา

[04:05:42] ก็เป็นแขกผู้มีเกียรติได้รับการต้อนรับ

[04:05:44] อย่างดีพวกเขาเคยถูกใครด่ากราดแบบนี้มา

[04:05:46] ก่อนที่ไหนยิ่งไปกว่านั้นคำด่าที่ใช้ยัง

[04:05:49] หยาบคายแต่แยบคายสร้างสรรค์ราวกับถูก

[04:05:51] ศาสตร์ด้วยอุจจรสุนัขที่ปรุงแต่งมาอย่าง

[04:05:52] ดีเต็มหน้าที่น่าโมโหไปกว่านั้นคือคนที่

[04:05:55] ด่าพวกเขาคือผู้บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐาน

[04:05:57] ที่น่ารังเกียจผู้นำกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียร

[04:05:59] แก่นทองคำจากสำนักต้าหวงที่ใช้ดาบหัวผีใบ

[04:06:01] หน้าเขียวคล้ำเจ้าเด็กนี่ต้องตายข้าจะถลก

[04:06:05] หนังมันออกมาทั้งเป็นแล้วเนื้อของมันทีละ

[04:06:06] นิ้วข้าผู้บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำทั้ง 3

[04:06:10] โปรดจัดไม่มีความปราณีอีกต่อไปวิชาตัวเบา

[04:06:12] เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วพุ่งเข้าสังหาร

[04:06:14] โมฮวา

[04:06:15] โมฮวาใจเย็นลงทันทีไม่กล้าประมาทอีกต่อไป

[04:06:18] จิตวิญญาณรวมศูนย์อย่างเต็มที่เร่งรับ

[04:06:19] วิชา 9 วารีให้ถึงขี่สุดเคลื่อนที่ไปมาใน

[04:06:22] สมรภูมิที่เต็มไปด้วยดาบและหอกวิชาอาคม

[04:06:24] บินว่อนสศกกองพะเนหลบหลี่การเลล่าของผู้

[04:06:26] บำเพ็ญเพียรแก่นทองคำทั้ง 3 ไปข้างหน้า

[04:06:27] อย่างต่อเนื่องเป็นเช่นนี้คุณเลล่าฉันหนี

[04:06:30] ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงโม่ฮาวาคาดว่า

[04:06:32] เขาอยู่ห่างจากผู้บัญชาการหยางและคนอื่นๆ

[04:06:34] มากแล้วจึงคิดที่จะถอนตัวในสถานการณ์การ

[04:06:37] รบที่วุ่นวายและอันตรายเช่นนี้เขาไม่

[04:06:39] สามารถเสี่ยงที่จะใช้พลังจิตแปลงเป็นดาบ

[04:06:41] เพื่อสังสังหารผู้บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำ

[04:06:43] ได้อีกและถ้าไม้ตายของผู้บำเพ็ญเทียนแก่น

[04:06:46] ทองคำก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นด้วยความแข็ง

[04:06:48] แกร่งของร่างกายเขาหากถูกอาวุธวิญญาณของ

[04:06:50] ผู้บำเพ็ญเพียรแก่นทองคำกระทบกระแทกก็

[04:06:52] ต้องบาดเจ็บสาหัสหรือถึงตายแน่นอนหากยืด

[04:06:55] เยื้อต่อไปก็จะเพิ่มความเสี่ยงโดยเปล่า

[04:06:57] ประโยชน์ไม่ใช่เรื่องดีและผู้บำเพ็ญเทียน

[04:07:00] แก่นทองคำเหล่านี้ก็ไม่น่าจะมีฝีมือ

[04:07:02] เหมือนผู้อาวุโสแห่งหุบเขาอินสือที่

[04:07:04] สามารถเลี้ยงศพดินเพื่อหลีกเลี่ยง

[04:07:05] ปรากฏการณ์และเหตุปัจจัยเพื่อติดตามเขา

[04:07:07] ได้ดังนั้นหลังจากผ่านไปไม่กี่กระบวนท่า

[04:07:10] ร่างของโม่ฮาวาก็พลันวูบหายไปกลายเป็น

[04:07:12] หมอกน้ำสลายไปในอากาศต่อหน้าผู้บำเพ็ญ

[04:07:14] เพียรแก่นทองคำทั้ง 3 จากสำนักต้าหวงผู้

[04:07:17] บำเพ็ญเพียรแก่นทองคำทั้ง 3 จากสำนักต้า

[04:07:19] หวงยืนนิ่งอยู่กับที่ปล่อยจิตวิญญาณออกไป

[04:07:21] สำรวจรอบๆแต่ก็ไม่พบร่องรอยของโม่ฮวาเลย

[04:07:24] ยิ่งไปกว่านั้นในสนามรบพลังใจและพลัง

[04:07:26] โลหิตปปนกันอย่างอลมหมานการรับรู้ของจิต

[04:07:28] วิญญาณจึงได้รับผลกระทบอย่างมากเมื่อ

[04:07:31] โม่ฮวาซ่อนตัวและหลบหนีไปก็ย่อมหายไป

[04:07:33] อย่างไร้ร่องรอยราวกับก้อนหินที่จมลงสู่

[04:07:35] ทะเลและพวกเขาก็ไม่มีวิธีการติดตามด้วยสก

[04:07:37] ประหลาดอย่างที่ผู้อาวุโสมีจริงๆหายไป

[04:07:40] แล้วหนีไปแล้วถูกด่าฟรีๆผู้บำเพ็ญเพียร

[04:07:44] แก่นทองคำทั้ง 3 จากสำนักต้าหวงรู้สึก

[04:07:46] เหมือนไฟโทสลุกโชนในใจความโกรธแค้นเข้า

[04:07:48] ครอบงำแต่ก็ทำอะไรไม่ได้พวกเขาไม่เห็นแม้

[04:07:51] แต่เงาของโม่ฮวาทำได้เพียงใช้ศาตราวุธโจม

[04:07:53] ตีพื้นดินใกล้เคียงเพื่อระบายความเกลียด

[04:07:55] ชังและคำรามอย่างบ้าคลั่งด้วยความไร้ความ

[04:07:57] สามารถในใจก็สาปแช่งคิดว่าหากได้เจอ

[04:08:00] โม่ฮวาอีกครั้งจะต้องฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ

[04:08:03] ในเวลานั้น 10 ลี้ห่างออกไปโม่ฮวาที่หลุด

[04:08:05] พ้นจากการเล่ล่าของผู้บำเพ็ญเพียรแก่นทอง

[04:08:07] คำจากสำนักต้าหวงก็ปรากฏตัวขึ้นอย่าง

[04:08:09] เงียบๆที่นี่ที่เต็มไปด้วยกองทัพทหารเต๋า

[04:08:11] ซึ่งค่อนข้างปลอดภัยกว่าโม่ฮวาหอบหายใจ

[04:08:13] กำลังคิดจะกลับไปหาผู้บัญชาการหยางและคน

[04:08:15] อื่นๆสถานะปัจจุบันของเขาเป็นเพียงทหาร

[04:08:19] เต๋าตัวเล็กๆในกรมทหารเต๋าไม่มีอำนาจและ

[04:08:21] อิทธิพลหากต้องการหาโอกาสสร้างผลงานทาง

[04:08:23] ทหารเพื่อสร้างฐานะและพัฒนาตนเองรวมถึง

[04:08:25] การก่อตั้งแก่นทองคำก็ต้องติดตามคนรู้จัก

[04:08:27] และต้องอาศัยอำนาจของตระกูลหยางในกรมทหาร

[04:08:29] เต๋าทั้งสร้างผลงานและแสวงหาการก่อตั้ง

[04:08:32] แก่นทองคำไม่เสียเวลาทั้ง 2 อย่างแต่

[04:08:34] เมื่อมองไปรอบๆเห็นความวุ่นวายและเสียง

[04:08:36] สังหารไม่หยุดหย่อนโม่ฮวาก็อดเป็นห่วง

[04:08:37] เจ้าเสือใหญ่ไม่ได้ในการต่อสู้สู้ที่

[04:08:40] อลหมานเช่นนี้หากเจ้าเสือใหญ่ถูกล่าเข้า

[04:08:42] ไปเกี่ยวข้องก็คงหนีไม่พ้นความตายหรือว่า

[04:08:45] ช่วยเจ้าเสือใหญ่ก่อนแล้วค่อยไปรวมกับผู้

[04:08:47] บัญชาการหยางและคนอื่นๆดีโมฮวาคิดในใจ

[04:08:49] อย่างเงียบๆการก่อกบฏของสำนักต้าหวงแม้จะ

[04:08:52] อันตรายแต่ก็หมายความว่าสถานการณ์ได้

[04:08:54] เปลี่ยนแปลงไปแล้วทั้งราชันวิถีและผู้

[04:08:56] บำเพ็ญเพียรแก่นทองคำต่างก็กำลังต่อสู้

[04:08:58] กันนี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่เขาจะฉวยโอกาส

[04:09:01] พาเจ้าเสือใหญ่หนีไปได้โม่ฮวาพยักหน้าใน

[04:09:03] ใจก็ตัดสินใจแน่วแน่ขึ้นเรื่อยๆเขาปล่อย

[04:09:06] จิตวิญญาณออกไประบุทิศทางแล้วร่างก็ค่อยๆ

[04:09:08] จังหายไปจากค่ายทหารเต๋าหลังจากซ่อนตัว

[04:09:10] โม่ฮาวาก็เคลื่อนที่ไปในทิศทางตรงกันข้าม

[04:09:12] มุ่งหน้าไปยังค่ายของสำนักต้าหวงแต่เส้น

[04:09:15] ทางนี้เป็นเส้นทางย้อนกลับซึ่งอันตราย

[04:09:17] ยิ่งกว่าดาบและหอกไร้ความปราณีวิชาอาคม

[04:09:19] บินวอนท่าไม้ตายของวิถีธรรมต่างๆยังปปนไป

[04:09:22] ด้วยพลังวิญญาณของผู้บำเพ็ญเพียรแก่นทอง

[04:09:24] คำและราชันวิถีผู้บำเพ็ญเทียนธรรมดาหาก

[04:09:27] แต่ต้องเข้าก็บาดเจ็บทันทีสัมผัสเข้าก็

[04:09:29] ตายทันทีเป็นเรื่องง่ายที่จะเสียชีวิตนี่

[04:09:31] คือความโหดร้ายและไร้ความปราณีที่สุดของ

[04:09:33] สงครามบำเพ็ญเพียรแม้แต่โม่ฮวาก็ยังต้อง

[04:09:36] ระมัดระวังตลอดทางโชคดีที่จิตวิญญาณของ

[04:09:38] เขาแข็งแกร่งการรับรู้เฉียบคมและยังเข้า

[04:09:40] ใจวิถีแห่งเหตุปัจจัยบางส่วนดาบและวิชา

[04:09:43] อาคมที่สามารถหลีกเลี่ยงได้เขาก็หลีก

[04:09:45] เลี่ยงอย่างตั้งใจส่วนถ้าไม้ตายที่โผล่มา

[04:09:47] อย่างกะทันหันซึ่งอยู่นอกเหนือการรับรู้

[04:09:49] ของจิตวิญญาณเขาก็ยังสามารถคาดการถึง

[04:09:51] อันตรายจากกลไก่แห่งเหตุปัจจัยได้โดย

[04:09:53] สัญชาตญาณและหลบเลี่ยงได้อย่างน่า

[04:09:55] อัศจรรย์หากไม่ใช่เช่นนั้นหากเป็นผู้

[04:09:57] บำเพ็ญเทียนทั่วไปเส้นทางนี้คงต้องตายไป

[04:09:59] แล้วไม่รู้กี่ครั้งจากคมดาบและวิชาอาคม

[04:10:01] ที่ซ่อนเร้นเป็นเช่นนี้โมฮวาผ่านสนามรบ

[04:10:04] หลักข้ามสนามรบย่อยที่แยกออกไปและผ่านกอง

[04:10:06] กำลังหลักของผู้บำเพ็ญเพียรสำนักต้าหวง

[04:10:08] แล้วย้อนกลับเข้าไปในค่ายของสำนักต้าหวง

[04:10:11] ค่ายนี้เป็นเพียงที่พักชั่วคราวสำหรับการ

[04:10:13] เดินทัพในเวลานี้เมื่อเกิดการก่อกบฏและ

[04:10:15] สงครามเริ่มต้นขึ้นค่ายส่วนใหญ่ของสำนัก

[04:10:17] ต้าหวงจึงว่างเปล่ามีผู้บำเพ็ญเพียรไม่

[04:10:19] มากนักและยังกระจายตัวกันอยู่ค่ายของเจ้า

[04:10:21] เสือใหญ่ก็อยู่ในนั้นพอดีค่ายถูกล้อมด้วย

[04:10:24] เหล็กกล้าผูกมัดด้วยโซ่เหล็กด้านนอกมีชาย

[04:10:26] ชกรรผู้บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานขั้นสูง

[04:10:28] สุดจากสำนักต้าหวง 2-3 คนกำลังเฝ้าอยู่

[04:10:31] เวลาเร่งด่วนโม่ฮวาก็ไม่เกรงใจแล้วเขาฉวย

[04:10:34] โอกาสที่ชายฉะกรเหล่านี้กำลังล่าตระเวน

[04:10:36] สลับกันและแยกจากกันทีละคนเขาใช้วิชาจม

[04:10:39] น้ำปิดปากและจมูกใช้วิชาคุกวารีมัดร่าง

[04:10:42] กายจากนั้นใช้วิชาลูกไฟทำลายจุดชีพผจรที่

[04:10:45] แขนขาและเผาไม่ลำคอของพวกเขาวิชาอาคมชุด

[04:10:48] นี้ดูเหมือนซับซ้อนแต่ในมือของโม่ฮวามัน

[04:10:50] รวดเร็วแม่นยำและสะอาดหมดจดใช้เวลาเพียง

[04:10:52] 10 กว่าลมหายใจเท่านั้นชายฉกผู้บำเพ็ญ

[04:10:55] เพียรสร้างหลักฐานที่เฝ้าประตูก็ถูก

[04:10:57] โม่ฮวาจัดการลงไปทั้งหมดโม่ฮวาเข้าใกล้

[04:10:59] กระโจมใช้นิ้วกี่แสงหมึกวูบหนึ่งเขาก็

[04:11:01] คลายมุมกระโจมออกอย่างชำนาญภายในกระโจม

[04:11:04] เจ้าเสือใหญ่ยังคงนอนซมอยู่ที่เดอรโมฮาวา

[04:11:06] ซ่อนตัวและเดินเข้าไปในกระโจมอย่างเงียบ

[04:11:08] เงียบเจ้าเสือใหญ่ดูเหมือนจะรู้สึกตัวหู

[04:11:10] ที่ปกคลุมด้วยขนกระตุกขึ้นหัวใหญ่ของมัน

[04:11:12] ก็เงยขึ้นทันทีดวงตาที่เหมือนกระดิ่งทอง

[04:11:14] แดงจ้องมองตรงไปข้างหน้าเป่งประกายแห่ง

[04:11:16] ความสงสัยและความยินดีโมฮวาค่อยๆเดินเข้า

[04:11:19] ไปใกล้เจ้าเสือใหญ่ดวงตาที่เฉียบคมของ

[04:11:21] เจ้าเสือใหญ่จ้องมองไปในทิศทางของโม่ฮวา

[04:11:24] ในความมืดมิดยามค่ำคืนมันมองไม่เห็นอะไร

[04:11:26] เลยแต่มันกลับรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณถึง

[04:11:28] กลิ่นอายที่คล้ายจะไม่มีอยู่จริงแต่คุ้น

[04:11:30] เคยเป็นอย่างยิ่งที่กำลังใกล้เข้ามา

[04:11:31] เรื่อยๆมันอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอู้ต่ำๆ

[04:11:34] ออกมาฝีเท้าของโม่ฮาวาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

[04:11:37] แต่เมื่อเขากำลังจะเข้าใกล้เจ้าเสือใหญ่

[04:11:39] พื้นดินก็สั่นสะเทือนทันทีแสงค่ายกลเจิด

[04:11:41] จ้าสว่างขึ้นฝุ่นผงร่วงหล่นจากท้องฟ้าก่อ

[04:11:44] ติดรอบตัวโม่ฮาวาลวดลายไข้กลสีน้ำเงินบน

[04:11:46] พื้นดินกลายเป็นพลังวิญญาณคล้ายกระแสน้ำ

[04:11:48] พันธุ์ธนาการรอบตัวโม่ฮาวาทำลายวิชาซ่อน

[04:11:50] เร้นของเขาในขณะเดียวกันแสงสีทองก็กลาย

[04:11:53] เป็นกรงขังหลายชั้นขังโมฮวาและเจ้าเสือ

[04:11:55] ใหญ่ไว้ด้วยกันผงเปิดเผยร่างค่ายกลทำลาย

[04:11:57] การซ่อนเร้นและค่ายกลงทองต้าหวงนี่คือกับ

[04:11:59] ดักเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นเงาร่างผู้คน

[04:12:02] ปรากฏขึ้นรอบด้านผู้บำเพ็ญเพียรสำนักต้า

[04:12:04] หวงสวมเกราะถือหอกจัดทัพเป็นแนวล้อโมฮวา

[04:12:06] ไว้โดยสมบูรณ์

[04:12:08] ท่ามกลางฝูงชนชายหนุ่มรูปงามร่างสูงคน

[04:12:10] หนึ่งเดินเข้ามาอย่างช้าๆคนผู้นี้คือคุณ

[04:12:12] ชายทัวป๋าและเบื้องหลังเขายังมีผู้บำเพ็ญ

[04:12:14] เทียนแก่นทองคำจากสำนักเต้าหวงอีก 2 คน

[04:12:17] คุณชายทัวป๋ามองโม่ฮวาที่ถูกผงเปิดเผย

[04:12:19] ร่างเกาะติดถูกค่ายกลทำลายการซ่อนเร้น

[04:12:21] บังคับให้ปรากฏตัวและถูกไข้กลงทองขังไว้

[04:12:23] ใบหน้าเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยข้าเดาไม่

[04:12:25] ผิดจริงๆเป็นเจ้าสินะโม่ฮวาใบหน้าสงบอะไร

[04:12:28] คือข้าคุณชายทัวร์ป๋าหัวเราะเยาะอย่าง

[04:12:31] แกล้งโง่อีกอย่าคิดว่าข้าดูไม่ออกคนรับ

[04:12:33] ใช้ในลานประลองอสูรนั่นก็คือเจ้าที่ปลอม

[04:12:35] ตัวมาเขาจ้องมองโม่ฮวาอีกครั้งเจ้าเป็นคน

[04:12:38] ของหยางจี้ซานแฝงตัวอยู่ในลานประลองอสูร

[04:12:40] ได้รับคำสั่งจากตระกูลหยางใช่หรือไม่

[04:12:42] โมหังเงียบไม่ตอบหากเป็นตระกูลอื่นเขาก็

[04:12:45] คงโยนความผิดไปให้แล้วแต่เขากับตระกูล

[04:12:47] หยางยังมีความสัมพันธ์กันอยู่บ้างจึงไม่

[04:12:49] สะดวกที่จะให้พวกเขาต้องรับผิดชอบคุณชาย

[04:12:52] ทัวป๋าเห็นโม่ฮวาไม่ตอบคำถามก็แสดงความ

[04:12:54] ไม่พอใจแล้วหัวเราะเยาะข้ายังคิดว่าเจ้า

[04:12:57] เป็นคนมีหน้ามีตาเสียอีกที่แท้ก็เป็นแค่

[04:12:58] เบี้ยที่ยอมขายชีวิตให้คนอื่นไม่แปลกใจ

[04:13:00] เลยที่จะยอมลดตัวลงไปปลอมเป็นคนรับใช้

[04:13:03] โม่ฮวาส่ายหน้าตาอะไรพวกนี้ก็มีไว้ให้คน

[04:13:06] อื่นดูเท่านั้นแหละจะต่ำต้อยหรือไม่ก็ไม่

[04:13:08] ได้ตัดสินกันที่สถานะบางคนที่มีหน้ามีตา

[04:13:10] กลับอาจจะต่ำต้อยกว่าเสียอีกคุณชายทัวร์

[04:13:13] ป๋าโกรธในใจหัวเราะเยาะปากจัดนักนั้นมี

[04:13:15] ปากดีจริงๆในขณะนั้นเจ้าเสือใหญ่ที่ถูก

[04:13:18] ค่ายกลมทองพันธนาการแขนขาอยู่ข้างโม่ฮวา

[04:13:20] ก็ดิ้นรนเล็กน้อยแต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้น

[04:13:22] ได้มันอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอู้ใส่โม่ฮวา

[04:13:25] ท่าทางดูคุ้นเคยและแสดงความสนิทสนมคุณชาย

[04:13:28] ทัวร์ป่ารู้สึกเจ็บปวดในใจใบหน้าซีดเผื่อ

[04:13:30] ทันทีและถามโม่ฮวาว่าจะมีความสัมพันธ์

[04:13:32] อะไรกับสัตว์ราชันตัวนี้ของข้าโมฮวากล่าว

[04:13:36] อย่างเฉยเมยเจ้าเสือใหญ่ตัวนี้เป็นของข้า

[04:13:38] คุณชายทัวป๋ากัดฟันด้วยความโกรธครุ่นคิด

[04:13:40] อยู่ครู่หนึ่งแล้วก็หัวเราะเยาะตอนนี้

[04:13:42] เจ้ายังเอาตัวเองไม่รอดยังจะปากดีอีกหรือ

[04:13:45] คุณชายทัวป๋าชี้ไปที่เจ้าเสือใหญ่ที่สง่า

[04:13:47] งามนี่คืออสูรเสือเป็นราชาแห่งอสูรและยัง

[04:13:50] เป็นสัตว์ประหลาดในหมู่ราชามีพรสวรรค์ไม่

[04:13:52] ธรรมดาหากไม่ใช่ผู้ที่มีสายเลือดราชวงศ์

[04:13:54] ต้าหวงก็ไม่สามารถปราบความดูร้ายของมัน

[04:13:56] และทำให้มันยอมจำนนได้ในตัวเจ้าพลังโลหิต

[04:13:59] จังเบาไม่มีพลังสายเลือดแม้แต่น้อยดูแล้ว

[04:14:01] ก็มาจากตระกูลต่ำต้อยเลือดที่ไหลเวียนใน

[04:14:03] ตัวเจ้าคือเลือดของคนยากจนเป็นเลือดของคน

[04:14:05] ต่ำได้กล้าดียังไงมาเทียบกับราชวงศ์ของ

[04:14:06] ข้าโมฮวาใบหน้าไร้คำพูดคนจะต่ำต้อยหรือ

[04:14:10] ไม่ไม่ได้ตัดสินกันที่สายเลือดอีกอย่าง

[04:14:12] ราชวงศ์ของเจ้าก็เป็นลูกผสมไม่ใช่หรือนับ

[04:14:15] ๆดูแล้วก็ค่อนข้างต่ำต้อยเหมือนกันนะทัน

[04:14:18] ทีที่คำพูดนี้หลุดออกมาผู้คนในสำนักต้า

[04:14:20] หวงต่างก็เปลี่ยนสีหน้าคุณชายทัวร์ป่าใบ

[04:14:22] หน้าซีดเพื่อดรึมฝีปากสั่นเทาผู้อาวุโส

[04:14:25] องค์พระแก่นทองคำทั้งสองต่างก็ตกใจหนึ่ง

[04:14:27] ในนั้นรีบกล่าวทันทีคุณชายเจ้าเด็กนี่ต่ำ

[04:14:30] ต้อยไม่คู่ควรที่จะพูดกับท่านพวกเราจะจับ

[04:14:32] ตัวมันมาควักลูกตาถอนลิ้นให้ท่านลงโทษ

[04:14:35] กลัวว่าโมฮวาจ๊ะผู้จะหยับคายอีกครั้งทำ

[04:14:37] ให้คุณชายทัวร์ป๋าโกรธและทำให้คุณชายไม่

[04:14:39] สบายใจผู้อาวุโสแก่นทองคำทั้งสองจากสำนัก

[04:14:42] ต้าหวงไม่รอให้คุณชายทัวร์ป่าพูดก็รวมกับ

[04:14:44] ผู้บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานจากสำนักต้า

[04:14:46] หวงอีกหลายคนลงมือพร้อมกันหวังจะจับตัว

[04:14:48] โม่ฮวาไว้ก่อนพวกเขาไม่ได้ให้ความสำคัญ

[04:14:51] กับโม่ฮวามากนักเป็นแค่ผู้บำเพ็ญเพียร

[04:14:54] สร้างหลักฐานเท่านั้นที่มีความสามารถใน

[04:14:56] การซ่อนเร้นทำเรื่องลับๆล่อๆตอนนี้ถูกไข้

[04:14:58] กลขังไว้เมื่อทุกคนลงมือพร้อมกันจะจับไม่

[04:15:00] ได้ได้อย่างไรแต่เมื่อพวกเขาลงมือก็ไม่มี

[04:15:03] ใครสังเกตเห็นรอยยิ้มจางๆที่มุมปากของ

[04:15:05] โม่ฮวาเมื่อผู้คนจากสำนักต้าหวงลงมือ

[04:15:07] พร้อมกันผู้อาวุโสแก่นทองคำทั้งสองก็เป็น

[04:15:09] แนวหน้าในขณะที่ทุกคนก้าวเท้าเข้าไปใน

[04:15:12] ค่ายกกรงทองแสงของค่ายกลมทองก็เปลี่ยนไป

[04:15:15] อย่างกะทันหันแกนกลางของค่ายกลด้านล่าง

[04:15:18] เริ่มหมุนกลับลวดลายไข้กลิ้มบิดเบี้ยวและ

[04:15:20] ก็พังทลายและสลายไปทีละส่วนแสงแห่งความ

[04:15:22] ว่างเปล่าสีดำสนิทเข้ามาแทนที่แสงสีทอง

[04:15:23] ของค่ายกลมทองกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัว

[04:15:26] แผ่กระจายออกไปแม้แต่เสียงก็ยังเงียบหาย

[04:15:28] ไปชั่วขณะดวงตาของผู้อาวุโสแก่นทองคำทั้ง

[04:15:31] สองหดเล็กลงพวกเขาก้าวถอยหลังโดยไม่รู้

[04:15:33] ตัวแต่ก็ช้าไปเล็กน้อยพลังแห่งการสลายสี

[04:15:36] ดำสนิทได้สัมผัสกับขาของพวกเขาเท้าขวาของ

[04:15:38] ผู้อาวุโสแก่นทองคำคนหนึ่งถูกพลังแห่งการ

[04:15:40] เปลี่ยนแปลงสีดำสลายไปในพริบตาส่วนหัว

[04:15:43] เข่าของผู้อาวุโสแก่นทองคำอีกคนถูกพลัง

[04:15:45] แห่งการสลายตัดขาดและแยกออกทันทีทำให้ต้น

[04:15:47] ขาและน่องขาดเป็น 2 ท่อนผู้บำเพ็ญเทียน

[04:15:50] สร้างหลักฐานจากสำนักต้าหวงคนอื่นๆก็ถูก

[04:15:52] โม่ฮวาควบคุมด้วยพลังจิตอย่างแม่นยำใช้

[04:15:54] พลังแห่งการสลายของค่ายกลตัดขาดทำให้แขน

[04:15:56] ขาขาดวิ่นเมื่อค่ายกลสลายตัวเสร็จสิ้น

[04:15:59] พลังแห่งการทำลายล้างก็หายไปเสียงรอบข้าง

[04:16:01] ก็กลับคืนมาเสียงคร่ำครวญอันน่าสยดสยองก็

[04:16:03] ดังขึ้นทั่วทั้งกระโจมทันทีเรื่องราว

[04:16:06] เหล่านี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเพียงไม่กี่

[04:16:08] อึดใจเท่านั้นค่ายกลทำลายการซ่อนเร้นค่าย

[04:16:11] กลกรงทองและค่ายกลอื่นๆก็ถูกทำลายไปทั้ง

[04:16:13] หมดผู้อาวุโสแก่นทองคำก็ถูกทำลายจนพิการ

[04:16:16] คุณชายทัวป๋าดวงตาหดเล็กลงในใจเต็มไปด้วย

[04:16:18] ความโกรธและความหวาดกลัวข้าไม่เข้าใจเลย

[04:16:21] ว่าทำไมค่ายกลที่สำนักต้าหวงวางไว้ไม่

[04:16:23] เพียงแต่ไม่สามารถขังโม่ฮวาได้แต่กลับ

[04:16:25] กลายเป็นเครื่องมือที่โม่ฮวาใช้ทรมานพวก

[04:16:28] เขาผู้อาวุโสแก่นทองคำอีก 2 คนก็ตกใจเช่น

[04:16:31] กันเหงื่อเย็นไหลท่วมหน้าผากโม่ฮวาเพียง

[04:16:33] แค่แค่มองคุณชายทัวร์ป๋าอย่างสงบสายตาเฉย

[04:16:35] เมยราวกับมองดูหมูหรือแกะที่สามารถเชือด

[04:16:37] ได้ตามใจชอบความหวาดกลัวในใจของคุณชาย

[04:16:40] ทัวร์ป๋าจังหายไปกลายเป็นความโกรธไม่เคย

[04:16:42] มีใครกล้ามองเขาด้วยสายตาเช่นนี้เมื่อ

[04:16:44] ก่อนคุณชายทัวป๋าบดขยี้แผ่นหยกชิ้นหนึ่ง

[04:16:46] มองโม่ฮวาด้วยสายตาที่มืดมิดวันนี้เจ้า

[04:16:49] ต้องตายที่นี่คำพูดไม่ทันขาดคำแผ่นหยกก็

[04:16:52] แตะสลายดึงดูดคำสั่งต้าหวงหลายชิ้นผู้

[04:16:54] บำเพ็ญเพียรสำนักต้าหวงจำนวนมากขึ้น

[04:16:56] เรื่อยๆสังเกตเห็นความผิดปกติและล้อมเข้า

[04:16:57] มากลิ่นอายหลายสายจากระยะไกลกำลังมุ่ง

[04:17:01] หน้ามายังกระโจมมีเพียงผู้บำเพ็ญเพียร

[04:17:02] แก่นทอง 3 คนเท่านั้นส่วนผู้บำเพ็ญเพียร

[04:17:04] สร้างหลักฐานมีถึง 2030 คนและจากระยะไกล

[04:17:08] ยังมีจิตวิญญาณอีกมากมายที่กำลังกวาดมอง

[04:17:10] มาที่นี่โมฮวายยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอาย

[04:17:13] ที่ทรงพลังยิ่งกว่าโหดร้ายยิ่งกว่าและไม่

[04:17:14] อาจต้านทานได้ที่กำลังพุ่งเป้ามาที่เขา

[04:17:16] เป็นราชันวิถีไม่ดีแล้วโมฮวาใจเย็นลงทัน

[04:17:19] ทีหากไม่รีบพาเจ้าเสือใหญ่หนีไปก็จบเหแน่

[04:17:23] แต่ก็สายเกินไปแล้วผู้บำเพ็ญเพียรสำนัก

[04:17:24] ต้าหวงที่ล้อมเข้ามามีจำนวนมากขึ้นเรื่อย

[04:17:26] ๆผู้บำเพ็ญเพียรสำนักต้าหวงหลายสิคนได้

[04:17:29] เข้ามาในกระโจมแล้วคุ้มกันคุณชายทัวร์ป๋า

[04:17:31] และชี้ดาบและหอกออกไปที่โม่ฮวาคุณชายทัว

[04:17:35] ป๋าถอยหลังไป 1 ก้าวท่ามกลางการห้อมล้อม

[04:17:36] ของผู้คนเขามองโม่ฮวาจากที่สูงด้วยสายตา

[04:17:39] ดูถูกในใจอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเขาคือ

[04:17:42] บุตรชายสายตรงของเจ้าสำนักต้าหวงและยังมี

[04:17:44] สายเลือดราชวงศ์ต้าหวงไหลเวียนอยู่ในกาย

[04:17:46] ผู้บำเพ็ญเพียรสำนักต้าหวงทุกคนล้วนเชื่อ

[04:17:48] ฟังคำสั่งของเขาตำแหน่งเจ้าชายต้าหวงใน

[04:17:50] อนาคตก็มีที่ของเขาจะยอมให้โมฮวาผู้มี

[04:17:53] ชาติกำเนิดต่ำเต้ยคนนี้มาดูหมิ่นได้อย่าง

[04:17:54] ไรสถานการณ์ค่อนข้างวิกฤตโมฮวาขโมวดคิ้ว

[04:17:57] สายตาเคร่งขรึมแต่ในขณะนั้นเจ้าเสือใหญ่

[04:18:00] ที่อยู่ข้างโม่ฮวาก็คำรามใส่โม่โมฮวา

[04:18:02] เสียงต่ำโมฮวามองเจ้าเสือใหญ่ด้วยความไม่

[04:18:04] เข้าใจเจ้าเสือใหญ่ก็มองโม่ฮวาลังเลอยู่

[04:18:06] ครู่หนึ่งจากนั้นสัตว์ร้ายที่รั้นตัวนี้

[04:18:09] ก็ก้มหัวลงต่อหน้าโม่ฮวาต่อหน้าทุกคนหัว

[04:18:11] ของมันที่มีอักษรราชาออสง่างามก็ลดต่ำลง

[04:18:14] ร่างกายอันใหญ่โตของมันก็หมอบลงแทบเท้า

[04:18:16] เขาโมฮวาตกตะลึงผู้บำเพ็ญเพียรสำนักต้า

[04:18:20] หวงที่ล้อมเข้ามาเห็นดังนั้นก็เปลี่ยนสี

[04:18:21] หน้ากันทั่วหน้าคุณชายทัวร์ป่ายิ่งตาแดง

[04:18:24] ก่ำในใจราวกับถูกมีดแหลมพันเล่มทิ่มแทง

[04:18:26] เลือดหลายซิบๆเจ็บปวดจนหายใจไม่ออกโม่ฮวา

[04:18:29] เข้าใจแล้วเขาจึงลูบหัวเจ้าเสือใหญ่แล้ว

[04:18:31] กระโดดขึ้นไปบนหลังเจ้าเสือใหญ่ขี่อสูร

[04:18:33] เสือที่ดูร้ายซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความ

[04:18:35] สง่างามของราชวงศ์ต้าหวงในชั่วพริบตาล

[04:18:38] นั้นผู้บำเพ็ญเพียรสำนักต้าหวงทุกคนต่าง

[04:18:40] ตกใจและส่งเสียงฮือฮาคุณชายทัวร์ป่ารู้

[04:18:42] สึกเหมือนหัวใจแตกสลายใบหน้าบิดเบี้ยว

[04:18:44] เสียงแหลมสูงตะโกนว่าฆ่ามันฆ่ามันฆ่ามัน

[04:18:48] ทุกคนฆ่ามันให้หมดเสียงคำรามที่บ้าข้าง

[04:18:51] นี้ทำให้ทุกคนตกตะลึงจากนั้นผู้บำเพ็ญ

[04:18:53] เพียรสำนักต้าหวงก็เชื่อฟังคำสั่งพุ่ง

[04:18:55] เข้าโจมตีโมฮวาพร้อมกันทั้งดาบหอกและลูก

[04:18:57] ธนูพุ่งเข้าใส่ไม่เว้นแม้แต่เจ้าเสือใหญ่

[04:19:00] โมฮวาสายตาเย็นชาลงแต่เจ้าเสือใหญ่กลับ

[04:19:02] เงยหน้าขึ้นดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับ

[04:19:04] ประกายสีเลือดอันคมกริบอักษรบนหน้าผ่าก็

[04:19:07] เผยความสง่างามอันน่าสะพรึงกลัวพลังอสูร

[04:19:10] อันมหาศาลหมุนเวียนอยู่ในร่างกายของมันขน

[04:19:13] สีดำและขาวของมันสั่นไหวเล็กน้อยจากการ

[04:19:15] กระตุ้นของพลังอสูรและยังเปล่งประกายแปลก

[04:19:17] ๆสีดำเข้มขึ้นราวกับความชั่วร้ายสีขาว

[04:19:19] บริสุทธิ์ราวกับความศักดิ์สิทธิ์สีดำและ

[04:19:21] ขาวผสมผสานกันอย่างลึกลับจากนั้นเจ้าเสือ

[04:19:23] ใหญ่ก็เงยหน้าคำรามพลังอสูรอันทรงพลังก็

[04:19:25] ระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์พลังอสูรสีดำและ

[04:19:27] ขาวปกคลุมไปทั่วทั้งกระโจมท่ามกลางพลัง

[04:19:30] อสูรที่แผ่ซ่านร่างกายอันใหญ่โตของเจ้า

[04:19:32] เสือใหญ่ก็หลอมรวมเข้าไปในนั้นผู้อาวุโส

[04:19:34] แก่นทองคำจากสำนักเต้าหวงหลายคนที่มี

[04:19:36] ประสบการณ์ต่างก็เปลี่ยนสีหน้าพลังอสูรดำ

[04:19:39] ขาวนี่ไม่ใช่พรสวรรค์ของอสูรเสือนี่มัน

[04:19:42] อะไรกันเจ้าสัตว์ร้านี่หายไปไหนแล้วในขณะ

[04:19:45] นั้นผู้อาวุโสแก่นทองคำจากสำนักต้าหวงคน

[04:19:47] หนึ่งก็ตกใจอย่างกะทันหันและตะโกนว่าคุณ

[04:19:50] ชายระวังคุณชายทัวป๋ากำลังเหมอลอยอยู่ทัน

[04:19:53] ใดนั้นก็มีแสงสีขาววูบหนึ่งผ่านหน้าไปเขา

[04:19:55] ไม่เห็นอะไรเลยแต่หน้าอกก็เจ็บปวดเลือด

[04:19:57] ไหลอาบเขาก้มลงมองก็เห็นกรอบป้องกันหัวใจ

[04:20:00] ของเขาถูกฉีกขาดแล้วมีรอยกรงเล็บอันน่า

[04:20:02] กลัวปรากฏอยู่บนหน้าอกช่วยคุณชายข้าเจ้า

[04:20:05] สัตว์ร้ายนั่นมันอยู่ไหนพลังอสูรเข้มข้น

[04:20:08] เกินไปมองไม่เห็นอะไรเลยท่ามกลางความ

[04:20:11] วุ่นวายทันใดนั้นก็มีรอยหมึกแผ่ขยายไปบน

[04:20:13] พื้นดินก่อตัวเป็นไข้กลจากนั้นก็เกิด

[04:20:15] ระเบิดขึ้นเปลือไฟจากพื้นดินพุ่งทะยาน

[04:20:17] ทำลายกระโจมไปเกือบครึ่งหนึ่งไม่รอให้ทุก

[04:20:19] คนตอบสนองแสงสีขาวอันสง่างามก็พุ่งออกจาก

[04:20:22] ช่องว่างของกระโจมอย่างรวดเร็วนอกกระโจม

[04:20:24] คือความมืดมิดยามค่ำคืนแสงสีขาวนี้เมื่อ

[04:20:27] เข้าสู่ยามค่ำคืนก็กลับกลายเป็นสีดำสนิท

[04:20:29] ในทันทีร่างกายที่เคยเป็นแสงสีขาวก็กลาย

[04:20:31] เป็นแสงสีดำเข้มราวกับหมึกร่างกายหลอมรวม

[04:20:33] เข้ากับความมืดมิดราวกับลมทะเลทรายที่พัด

[04:20:35] กระหน่ำพุ่มทะยานไปไกลในพริบตาก็หายลับไป

[04:20:38] เหลือไว้เพียงเสียงคำรามอันสง่างามของ

[04:20:40] ราชาแห่งสรรพสัตว์ในความมืดมิดยามค่ำคืน

[04:20:42] จบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบ

[04:20:45] ได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1155 ตะวันสี

[04:20:49] แดงขยักใหญ่แปลงกลายเป็นสีขาวดำแบกโม่ฮวา

[04:20:51] พุ่งทะยานเข้าสู่รัตติการภายในกระโจมของ

[04:20:53] สำนักเต้าหวงคุณชายทัวร์ปอนอนอยู่บนพื้น

[04:20:55] หน้าอกมีเลือดไหลอาบผู้อาวุโสแก่นทองคำ

[04:20:58] ที่อยู่ข้างๆต่างหยิบยาเม็ดและน้ำทิพย์

[04:21:00] ออกมาเพื่อห้ามเลือดและรักษาบาดแผลให้คุณ

[04:21:02] ชายทัวปอพร้อมกับรู้สึกหวาดกลัวอยู่ในใจ

[04:21:04] ความดูร้ายของอสูรพยัคฆ์ตัวนี้หากไม่ใช่

[04:21:06] เพราะกระจกคุ้มใจที่เจ้าสำนักมอบให้คุณ

[04:21:07] ชายทัวปอคงต้องพิการไปแล้วในครั้งนี้ครู่

[04:21:10] ต่อมาเลือดที่หน้าอกของคุณชายทัวปอหยุด

[04:21:12] ไหลแล้วแต่บาดแผลยังคงแสบร้อนและเจ็บปวดท

[04:21:15] ว่าความเจ็บปวดจากบาดแผลนั้นเทียบไม่ได้

[04:21:17] กับความริษยาความโกรธแค้นและความเจ็บปวด

[04:21:19] ในใจของเขาเลยในฐานะเชื้อพระวงแห่งต้าหวง

[04:21:23] เขาใช้ความพยายามอย่างหนักใช้ทุกวิถีทาง

[04:21:24] ฝึกฝนกดดันและทรมานอย่างต่อเนื่องเพื่อ

[04:21:26] ฝึกฝนอสูรพยักราชันที่เขาไม่สามารถทำให้

[04:21:28] เชื่องได้มานานแสนนานแต่บัดนี้มันกลับลด

[04:21:30] หัวราชันลงต่อหน้าเขายอมสยบต่อผู้อื่นและ

[04:21:33] ยอมเป็นพาหนะให้ผู้อื่นนี่มันเจ็บปวดยิ่ง

[04:21:36] กว่าการฆ่าเขาเสียอีกความแค้นครั้งนี้ลึก

[04:21:38] ซึ้งเกินกว่าจะอยู่ร่วมโลกกันได้คุณชาย

[04:21:41] ทัวร์ปอกัดฟันกรอดเร็วเข้าไปซันกาลงไปให้

[04:21:44] สำนักต้าหวงปิดล้อมทุกเส้นทางฆ่าเจ้าเด็ก

[04:21:46] แซ่โม่นั่นแล้วนำอสูรันตัวนั้นกลับมาให้

[04:21:48] ข้าขอรับคุณชายผู้อาวุโสแก่นทองคำทั้ง

[04:21:51] หลายต่างประสานมือตอบรับในใจของพวกเขาก็

[04:21:54] รู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย

[04:21:56] พลังอสูรสีขาวดำนั้นหาได้ยากยิ่งในโลกนี้

[04:21:58] พยักคดำขาวตัวนี้เป็นอสูรพยัคฆ์ที่แปลก

[04:22:00] ประหลาดอย่างแน่นอนเป็นของล้ำค่าในหมู่

[04:22:02] อสูรราชันมีเพียงอสูรราชันเช่นนี้เท่า

[04:22:05] นั้นที่คู่ควรกับฐานะของคุณชายและอสูรตัว

[04:22:09] นี้ก็มีพลังอำนาจและพลำลังที่น่าทึ่งแม้

[04:22:11] ตอนนี้จะอยู่ระดับ 2 ก็ยังดูร้ายถึงเพียง

[04:22:13] นี้หากเข้าสู่ระดับ 3 และก่อแก่นอสูรที่

[04:22:15] แท้จริงด้วยพลังของมันจะต้องก้าวหน้า

[04:22:17] อย่างก้าวกระโดดและเมื่อถึงตอนนั้นก็จะ

[04:22:18] ยิ่งยากที่จะทำให้เชื่องแล้วเด็กหนุ่มคน

[04:22:21] นั้นตกลงเป็นใครกันแน่เห็นได้ชัดว่าพลัง

[04:22:23] บำเพ็ญเพียรธรรมดาไม่ได้มีสายเลือดสูงส่ง

[04:22:25] อะไรทำไมถึงทำให้อสูรราชันที่ดูร้ายเช่น

[04:22:27] นี้ยอมสยบได้ไม่มีโซ่ตรวนไม่มีอาไม่มี

[04:22:30] ค่ายกลและไม่มีการกดขี่หรือพันธนาการอื่น

[04:22:33] ใดอสูรพยักคฆตัวหนึ่งจะยอมสยบเองได้นั้น

[04:22:35] ช่างเหลือเชื่อจริงๆสัตว์อสูรกินคนและ

[04:22:37] ความดูร้ายของพวกมันก็ยากที่จะขจัดออกไป

[04:22:39] ได้โดยทั่วไปแล้วสัตว์อสูรก็จะไม่ถูกทำ

[04:22:42] ให้เชื่องอย่างแท้จริงการทำให้สัตว์อสูร

[04:22:45] เชื่องนั้นโดยพื้นฐานแล้วเป็นเพียงการกด

[04:22:47] ขี่ด้วยสายเลือดและพลกลังเพื่อให้สัตว์

[04:22:49] อสูรเชื่อฟังเท่านั้นเมื่อสัตว์อสูรหลุด

[04:22:52] พ้นจากพันธนาการมันก็จะกัดกินนายอยู่ดี

[04:22:55] ดังนั้นโดยทั่วไปแล้วกันฝึกอสูรจะต้องใช้

[04:22:57] อันซโซ่อสูรและค่ายกลพันธนาการอสูรเพื่อ

[04:23:00] ควบคุมสัตว์อสูรหากไม่ใช้เครื่อง

[04:23:02] พันธนาการแม้แต่สัตว์อสูรธรรมดาก็ยังไม่

[04:23:05] สามารถทำให้เชื่องได้นับประสาอะไรกับ

[04:23:06] พยัคฆดูร้ายที่เป็นถึงราชันแห่งอสูรดัง

[04:23:09] นั้นเด็กหนุ่มที่ทำให้อสูรราชันยอมสยบเอง

[04:23:11] ได้นั้นช่างแปลกประหลาดจริงๆหรือว่าเขา

[04:23:13] ไม่ใช่คนกันแน่ความสงสัยนี้ผุดขึ้นในใจ

[04:23:15] ของผู้บำเพ็ญเพียรสำนักเต้าหวงหลายคนแต่

[04:23:18] ในเวลานี้ก็ไม่สามารถเจาะลึกได้สิ่งสำคัญ

[04:23:20] เร่งด่วนคือการสกัดกั้นอสูรพยัคฆ์เด็ก

[04:23:22] หนุ่มคนนี้จะต้องตายและอสูรพยัคฆลายขาวดำ

[04:23:25] ก็จะต้องถูกชิงกลับมาผู้อาวุโสโสแก่นทอง

[04:23:28] คำของสำนักต้าหวงจึงใช้คำสั่งต้าหวงส่งคำ

[04:23:30] สั่งไปยังผู้บำเพ็ญเพียรสำนักต้าหวงทุกคน

[04:23:33] ศิษย์สำนักต้าหวงทุกคนที่เตรียมพร้อมรบ

[04:23:35] ให้ปิดล้อมแนวหน้าสกัดเด็กหนุ่มที่ขี่

[04:23:37] อสูรพยัคฆ์ขาวดำใช้ค่ายกลทับต้องสกัดอสูร

[04:23:40] พยักคฆให้ได้จับตัวเด็กหนุ่มคนนั้นหากขัด

[04:23:42] ขืนให้่าทิ้งโดยไม่ลังเลคำสั่งถูกส่งลงไป

[04:23:45] แนวรบของสำนักต้าหวงก็มีการเปลี่ยนแปลง

[04:23:47] ผู้บำเพ็ญเพียรสำนักต้าหวงส่วนใหญ่ยังคง

[04:23:49] สู้รบกับราชสำนักเต๋าผู้บำเพ็ญเพียรส่วน

[04:23:51] น้อยที่เตรียมพร้อมรบได้เริ่มหันคมหอกมา

[04:23:53] ล้อมปราบโม่ฮวาแล้วนี่คือการรบขนาดใหญ่

[04:23:56] แม้จะเป็นเพียงเพียงส่วนน้อยแต่จำนวนคนก็

[04:23:58] มากพอสมควรไม่นานนักโม่ฮวาที่ขี่อยู่บน

[04:24:00] หลังพยัก์ใหญ่ก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่

[04:24:02] เพิ่มขึ้นทันทีพรสวรรค์ของพยัคฆ์ใหญ่

[04:24:05] สามารถปล่อยพลังอสูรสีขาวดำออกมาได้และสี

[04:24:07] ขนของมันก็จะเปลี่ยนไปตามนั้นเพื่อพราง

[04:24:09] ตัวซ่อนคมสังหารและเพิ่มความเร็วไม่ว่าจะ

[04:24:11] ใช้ในการลอบโจมตีสังหารหรือหลบหนีก็ล้วน

[04:24:13] มีประสิทธิภาพมากโมฮวาก็เพิ่งเคยเห็นเป็น

[04:24:16] ครั้งแรกแต่พรสวรรค์นี้มีระยะเวลาจำกัด

[04:24:18] หลังจากออกจากกระโจมและหลุดพ้นจากการ

[04:24:20] เล่ล่าของสำนักต้าหวงสีขาวดำบนตัวพยัคฆ์

[04:24:22] ใหญ่ก็กลับคืนสู่สภาพปกติมันก็ทำได้เพียง

[04:24:25] แบกโม่ฮวาเหมือนปกติพุ่งทะยานออกไปนอกแนว

[04:24:27] ป้องกันของสำนักต้าหวงและในสถานการณ์

[04:24:29] ปัจจุบันการฝ่าวงล้อมออกไปนั้นยากที่สุด

[04:24:32] เส้นทางฝ่าวงล้อมนี้เมื่อโม่ฮวามาคนเดียว

[04:24:34] โดยใช้การพรางตัวก็ยังเต็มไปด้วยอันตราย

[04:24:36] ทุกแย่งก้าวตอนนี้พยัคฆ์ใหญ่เป็นเป้าหมาย

[04:24:39] ที่ใหญ่ขนาดนี้การจะฝ่าแนวรบของสำนักต้า

[04:24:41] หวงกลับไปตามทางเดิมย่อมยากลำบากยิ่งกว่า

[04:24:43] เดิมหลายเท่าข่าวดีเพียงอย่างเดียวคือ

[04:24:46] ราชันวิถีไม่ได้ตามมาราชันวิถีของสำนัก

[04:24:48] เต้าหวงดูเหมือนจะถูกราชันวิถีของ

[04:24:49] ราชสำนักเต๋าถ่วงไว้จึงไม่ได้ตามมาไล่ล่า

[04:24:53] และคุณชายทัวปอก็ไม่ได้มีอันตรายถึงชีวิต

[04:24:55] ราชันวิถีของสำนักต้าหวงจึงยิ่งเป็นไปไม่

[04:24:57] ได้ที่จะละทิ้งสถานการณ์ใหญ่มาจัดการกับ

[04:24:59] กุ้งตัวเล็กอย่างโม่ฮวาและเมื่อได้รับคำ

[04:25:02] สั่งจากคุณชายทัวร์ปอผู้บำเพ็ญเพียรสำนัก

[04:25:05] ต้าหวงจำนวนมากขึ้นก็เริ่มล้อมปราบโม่ฮวา

[04:25:08] ในบรรดาผู้บำเพ็ญเทียนเหล่านี้มีแก่นทอง

[04:25:10] คำกระจัดกระจายอยู่บ้างส่วนใหญ่เป็นผู้

[04:25:12] บำเพ็ญเทียนสร้างหลักฐานภัยคุกคามจากแก่น

[04:25:14] ทองคำยังพอรับมือได้เพราะสนามรบกว้างขวาง

[04:25:17] แนวรบยาวเหยียดแก่นทองคำของสำนักเต้าหวง

[04:25:19] กระจายอยู่ทั่วทุกแห่งนำทับสู้รบกับ

[04:25:20] ราชสำนักเต๋าดังนั้นหลังจากโมฮวาพุ่งออก

[04:25:23] มาเขาก็ไม่ได้เจอแก่นทองคำมากนักตลอดทาง

[04:25:25] แต่ศิษย์สำนักต้าหวงระดับสร้างหลักฐาน

[04:25:27] จำนวนมากที่รวมตัวกันเป็นค่ายกลนั้นรับ

[04:25:29] มือได้ยากกว่าศิษย์กลุ่มนี้ได้รับการฝึก

[04:25:32] ฝนตามรูปแบบของทหารเต๋ามาตั้งแต่แรกเดิม

[04:25:35] ทีพวกเขาจะต้องติดตามกรมทหารเต๋าไปปราบ

[04:25:37] กบฏที่ต้าหวงด้วยกันดังนั้นเกราะอุปกรณ์

[04:25:40] วิญญาณค่ายกลัดทัพยุทธวิธีในการรบและอื่น

[04:25:43] ๆล้วนเป็นไปตามข้อกำหนดของทหารเต๋าเมื่อ

[04:25:45] รวมตัวกันเป็นทหารเต๋าสิทธิ์สร้างหลักฐาน

[04:25:47] ของสำนักต้าหวงที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่าง

[04:25:49] ดีเหล่านี้จริงๆแล้วรับมือได้ยากกว่าแก่น

[04:25:51] ทองคำเสียอีกโมฮวาถูกจำกัดด้วยชะตาพิฆาต

[04:25:55] จึงไม่สามารถฆ่าคนได้พยักใหญ่เป็นสัตว์

[04:25:56] อสูรตัวเดียวแม้จะแข็งแกร่งเพียงใดก็ไม่

[04:25:58] สามารถฆ่าคนได้มากมายขนาดนั้นดังนั้น

[04:26:01] โมฮวาจึงทำได้เพียงชี้ทิศทางให้พยักใหญ่

[04:26:03] หลบเลี่ยงการปิดล้อมและการไล่ล่าของศิษย์

[04:26:05] สำนักต้าหวงแต่สถานการณ์กลับไม่ค่อยดีนัก

[04:26:08] ก่อนหน้านี้โมฮวะรู้ถึงพลังของทหารเต๋า

[04:26:11] ซึ่งเป็นระบบการจัดทัพที่อ่อนแอแต่แข็ง

[04:26:13] แกร่งแม้กระทั่งในการประลองดาบครั้งก่อน

[04:26:16] สำนักเทซูยังต้องอาศัยทหารเต่าอัจฉริยะ

[04:26:18] ที่ได้รับการเตรียมพร้อมอย่างสมบูรณ์แบบ

[04:26:20] และมีระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัดเพื่อ

[04:26:21] สร้างความได้เปรียบในช่วงเริ่มต้นแต่

[04:26:24] เมื่อถูกสิทธิ์สำนักเต้าหวงปิดล้อมและไล่

[04:26:26] ล่าตามยุทธวิธีของทหารเต่าโม่ฮวาจึง

[04:26:28] สัมผัสได้ด้วยตัวเองว่าระบบการจัดทัพของ

[04:26:30] ผู้บำเพ็ญเพียรนั้นทรงพลังเพียงใดศิษย์

[04:26:33] สำนักต้าหวงรวมตัวกันเป็นค่ายกลบีบให้

[04:26:35] โมฮวาและพยัคฆใหญ่ต้องหนีไปทั่วทุกทิศทาง

[04:26:37] สถานการณ์อันตรายถึงชีวิตโมฮวาทำได้เพียง

[04:26:40] ใช้คาถาและค่ายกลเพื่อถ่วงเวลาไว้ชั่ว

[04:26:42] คราวนอกเหนือจากนั้นก็ต้องพึ่งพาพยัคฆ

[04:26:45] ใหญ่ที่พุ่งทะลวงแนวรบฉีกแนวป้องกันด้วย

[04:26:47] เขี้ยวเล็บอันแหลมคมเพื่อหลบหนีออกจากวง

[04:26:49] ล้อมและโชคดีที่พยัคฆใหญ่เป็นสัตว์อสูร

[04:26:52] พยัคฆ์ระดับ 2 ขั้นสูงสุดเป็นผู้แข็ง

[04:26:53] แกร่งในหมู่อสูรแม้จะไม่ใช่ในพรสวรรค์อัน

[04:26:55] แปลกประหลาดนั้นแต่เมื่อวิ่งเต็มกำลัง

[04:26:57] ความเร็วของมันก็ยังคงรวดเร็วอย่างยิ่งคน

[04:27:00] หนึ่งกับอสูร 1 ตัวจึงต้องดิ้นรนเอาชีวิต

[04:27:02] รอดท่ามกลางหากระสุนและคมดาบฝ่าฟัน

[04:27:04] อุปสรรคทีและชั้นอย่างยากลำบากในที่สุด

[04:27:06] หลังจากต่อสู้มานานเท่าไหรโมฮวาก็สามารถ

[04:27:09] สลัดผู้ไล่ล่าออกไปได้ชั่วคราวและเห็นหุบ

[04:27:11] เขาแห่งหนึ่งอีกฝั่งของหุบเขาคือหน้าผา

[04:27:13] อีกฝั่งของหน้าผาคือค่ายของกรมทหารเต๋า

[04:27:15] หากผ่านหุบเขาและกระโดดข้ามหน้าผาไปได้ก็

[04:27:18] จะหลุดพ้นจากการปิดล้อมของสำนักเต้าหวง

[04:27:19] ได้อย่างสมบูรณ์โม่ฮวาไม่ลังเลอีกต่อไปตบ

[04:27:23] ไปที่คอของพยัคฆใหญ่พยัคฆใหญ่ก็เข้าใจทัน

[04:27:25] ทีมันกลายร่างเป็นลมบ้าพุ่งตรงไปยังอีก

[04:27:27] ฝั่งของหุบเขาแต่ทันทีที่เข้าสู่หุบเขา

[04:27:29] จู่ๆก็มีกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียร 10 คนปรากฏ

[04:27:32] ขึ้นจากด้านหนึ่งทั้ง 10 คนสวมเกราะสัตว์

[04:27:34] ลายทองคำที่ประณีตและแข็งแกร่งมีพลังที่

[04:27:36] เข้มข้นและลึกซึ้งพลังบำเพ็ญเพียรล้วน

[04:27:38] เป็นระดับสร้างหลักฐานขั้นสูงสุดเห็นได้

[04:27:41] ชัดว่าเป็นสิทธิ์ยอดฝีมือที่ถูกคัดเลือก

[04:27:42] มาอย่างดีจากสำนักต้าหวงหรืออาจจะเป็น

[04:27:44] อัจฉริยะแห่งยุคของสำนักต้าหวงด้วยซ้ำ

[04:27:47] ทั้ง 10 คนยืนเรียงแถวขวางหน้าพยัคฆใหญ่

[04:27:49] ยกโล่หนักขึ้นปิดก้านเส้นทางข้างหน้า

[04:27:50] อย่างแน่นหนา 10 อัจฉริยะร่วมมือกัน

[04:27:52] สังหารด้วยเจตนา่าที่ดูร้ายราวกับสายรุ่ง

[04:27:54] ร่วมพุ่งทะลุตะวันสีหน้าของโม่ฮวายเย็นชา

[04:27:57] เล็กน้อยส่วนพยักคฆใหญ่ถูกยั่วยุขนทั่ว

[04:27:59] ร่างตั้งชันรับลมพลังอสูรสีขาวดำแผ่ซ่าน

[04:28:01] ไปทั่วร่างพร้อมกับเสียงคำรามพยัคฆใหญ่ก็

[04:28:03] เริ่มพุ่งเข้าโจมตี 10 อัจฉริยะของสำนัก

[04:28:06] ต้าหวงและโมฮวา 1 คนกับอสูร 1 ตัวก็เข้า

[04:28:08] ปะทะกันทันทีเพียงไม่กี่ลมหายใจกรงเล็บ

[04:28:11] พยัคฆ์ที่มาพร้อมกับลมหายใจคาวเลือดและ

[04:28:13] การกัดอันดุร้ายก็โจมตีเข้าใส่เกราะหนัก

[04:28:15] และโล่หนักทำให้เกิดประกายไฟและรอยขี่ขวด

[04:28:17] ลึกพลังอสูรและพลังโลหิตสั่นสะเทือนทั้ง 2

[04:28:20] ฝ่ายไม่ยอมอ่อนข้อการต่อสู้ดุเดือดอย่าง

[04:28:22] ยิ่งแต่โม่ฮวาไม่กล้าเสียเวลาหากถูกถ่วง

[04:28:24] ไว้ผลที่ตามมาจะคาดไม่ถึงต้องฝ่าวงล้อม

[04:28:27] ออกไปให้เร็วที่สุดในชั่วพริบตาหลังจาก

[04:28:29] ต่อสู้กันอีก 100 กระบวนท่าโม่ฮวาใช้คาถา

[04:28:32] ทรายดูดเพื่อตรึงสิทธิ์อัจฉริยะกรอหนัก

[04:28:34] ของสำนักเต้าหวง 2 คนไว้ชั่วคราวและใช้

[04:28:36] คาถาแสงทองคาถาลูกไฟคาถาคุกน้ำและคาถา

[04:28:39] อื่นๆอีกมากมายเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหว

[04:28:41] ของศิษย์อัจฉริยะสำนักต้าหวงจากนั้นพยัคฆ

[04:28:44] ใหญ่ก็ใช้ขาหลังออกแรงถีบอย่างแรงจนพื้น

[04:28:46] ดินแตกแยกร่างของพยัคฆใหญ่ก็พุ่งออกไปราว

[04:28:49] กับกระสุนปืนทะลวงผ่านช่องโหว่ในวงล้อม

[04:28:51] ของศิษย์อัจฉริยะสำนักต้าหวงอย่างรวดเร็ว

[04:28:54] ศิษย์อัจฉริยะสำนักต้าหวงทั้ง 10 คนทำได้

[04:28:56] เพียงมองดูอสูรพยัคฆ

[04:28:58] แต่ในขณะนั้นเองหนึ่งในสิทธิ์อัจฉริยะ

[04:29:00] สำนักเต้าหวงที่เห็นได้ชัดว่าสูงใหญ่และ

[04:29:02] แข็งแรงกว่าคนอื่นจู่ๆกล้ามเนื้อก็ปูดโปน

[04:29:04] ลายเส้นสีเลือดปรากฏขึ้นเขาหลุดพ้นจาก

[04:29:05] คาถาคุกน้ำของโม่ฮวาอย่างรวดเร็วจากนั้น

[04:29:08] ก็กระโดดพุ่งตัวไปข้างหน้าหลายก้าวและ

[04:29:09] ขวางหน้าพยักใหญ่ไว้นี่คือเด็กหนุ่มร่าง

[04:29:12] สูงใหญ่เกราะบนตัวเขาแต่หากเผยให้เห็นรอย

[04:29:14] แผลเป็นที่น่ากลัวมากมายที่ตัดกันไปมาใต้

[04:29:16] เกราะและในตอนนี้เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่คน

[04:29:19] นี้ก็ยืนขวางหน้าพยักใหญ่พยักใหญ่ไม่แสดง

[04:29:21] ความเมตตามันตะปกเข้าสั

[04:29:23] แต่เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่คนนี้ไม่หลบหลีก

[04:29:25] กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาแข็งแกร่งราวกับ

[04:29:27] เหล็กกล้าเขารับการโจมตีด้วยกรงเล็บของ

[04:29:29] พยัคฆ์ใหญ่ไว้ได้กรงเล็บพยัคฆฝังลึกเข้า

[04:29:31] ไปในไหล่ของเขาทิ้งรอยแผลลึกไว้แต่เด็ก

[04:29:34] หนุ่มร่างสูงใหญ่คนนี้ไม่สนใจความเจ็บปวด

[04:29:37] เขากลับใช้พละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวกอด

[04:29:38] รัดกรงเล็บหน้าของพยัคฆใหญ่ไว้สุดชีวิตคน

[04:29:41] หนึ่งกับอสูร 1 ตัวต่อสู้กันด้วยพละกำลัง

[04:29:43] ทางกายภาพอย่างดูเดือดอยู่ชั่วขณะแม้เขา

[04:29:46] จะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพยัก์ดูร้ายอย่างแน่

[04:29:48] นอนแต่การที่เขาสามารถต้านทานไว้ได้ชั่ว

[04:29:50] ขณะก็แสดงให้เห็นถึงความดูร้ายของเขา

[04:29:52] โมฮวาตกใจในใจเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่คนนี้

[04:29:55] มีพลำลังที่แข็งแกร่งมากแต่ไม่มีใคร

[04:29:57] สามารถขวางทางเขาได้สายตาของโม่ฮวาย

[04:30:00] เย็นชาลงเขารวมนิ้วมือเข้าด้วยกันคิดจะ

[04:30:02] จัดการเด็กหนุ่มที่ขวางทางคนนี้ให้พิการ

[04:30:04] แต่เมื่อไงหน้าขึ้นมองเขาก็ต้องตกตะลึง

[04:30:06] แสงจันทร์อันยินใหญ่เยือกสาส่องลงบนใบ

[04:30:08] หน้าของเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่รอยแผลเป็น

[04:30:10] ยาวเหยียดพาดพานใบหน้าด้านซ้ายของเขาไปจน

[04:30:12] ถึงแก้มด้านขวาและเด็กหนุ่มคนนี้มีสายตา

[04:30:15] ที่แน่วแน่และมั่นคงแต่ใบหน้ากลับแฝงไว้

[04:30:17] ด้วยความดูร้ายโหดเหี้ยมและน่าเกรงขาไม่

[04:30:19] เหลือเขาความร่าเริงและอ่อนโยในอดีตเลย

[04:30:22] โม่ฮวาตกตะลึงพึมคำพำว่าต้าหู่เด็กหนุ่ม

[04:30:25] ร่างสูญใหญ่ได้ยินเสียงก็ราวกับถูกฟ้าผ่า

[04:30:27] เขารีเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มบนหลัง

[04:30:28] พยัคฆ์และเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาคุ้นเคย

[04:30:31] นี่คือเพื่อนที่เขาเคยอยู่ร่วมกันทุกวัน

[04:30:32] แต่ตอนนี้กลับค่อยๆเลือนหายไปจากความทรง

[04:30:34] จำภาพเหตุการณ์ในอดีตหวนกลับมาในใจอีก

[04:30:36] ครั้งความดูร้ายบนใบหน้าของเด็กหนุ่มร่าง

[04:30:39] สูญใหญ่จังหายไปเผยให้เห็นความเจ็บปวดและ

[04:30:41] ความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยในขณะนั้นเองก็

[04:30:43] มีเสียงตะโกนมาจากไม่ไกลเมืองปอหูนี่คือ

[04:30:46] คนที่คุณชายต้องการจงขวางเขาไว้สุดชีวิต

[04:30:49] เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ได้ยินดังนั้นสีหน้า

[04:30:51] ก็ดูไม่ดีนักเขามองโม่ฮวาอย่างลึกซึ้งจาก

[04:30:53] นั้นก็ค่อยๆคลายแรงออกพลิกตัวไปด้านข้าง

[04:30:55] ปล่อยให้พยัคฆ์ใหญ่และโมฮวาจากไปโม่ฮวา

[04:30:58] เรียกต้าหู่แต่เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่กับ

[04:31:01] ก้มหน้าลงไม่กล้ามองโม่ฮวาอีกพยัคฆใหญ่

[04:31:04] ไม่สนใจอะไรมากมันแบกโม่ฮวาพุ่งทะลุหุบ

[04:31:06] เขาจากนั้นก็กระโดดพุ่งตัวไปราวกับวิ่งบน

[04:31:08] พื้นราบข้ามหน้าผาหนีไปยังที่ไกลออกไป

[04:31:11] โมฮวาหันกลับไปมองแต่เห็นเพียงแผ่นหลัง

[04:31:13] ของเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่คนนั้นเขายืนหัน

[04:31:15] หลังให้โมฮวาตลอดเวลาร่างที่กำยำภายใต้

[04:31:17] แสงจันทร์อันเย็นใหญ่เยือกทอดเงาอันกว้าง

[04:31:19] ใหญ่ไม่ยอมหันกลับมามองโม่ฮวาอีกเลยและ

[04:31:22] เมื่อพยัคฆใหญ่เร่งความเร็วออกไปไกลขึ้น

[04:31:23] เรื่อยๆแผ่นหลังที่เคยคุ้นเคยแต่บัดนี้

[04:31:25] กลับแปลกหน้าก็ค่อยๆหายไปจากสายตาของ

[04:31:27] โมฮวาหลังจากโมฮวาและพยักคฆใหญ่จะไปเด็ก

[04:31:30] หนุ่มร่างสูงใหญ่ยังคงยืนโดดเดี่ยวอยู่

[04:31:32] ที่เดิมศิษย์อัจฉริยะสำนักเต้าหวงคนอื่นๆ

[04:31:35] ตามมาถึงแล้วแต่ไม่เห็นเงาของโม่ฮวาและ

[04:31:37] พยัคฆใหญ่จึงถามเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ว่า

[04:31:39] เมืองปอฮูทำไมถึงปล่อยไปคำสั่งของคุณชาย

[04:31:43] เจ้าควรจะปฏิบัติตามแม้จะต้องแลกด้วย

[04:31:44] ชีวิตเมื่อครู่แม้จะต้องสละชีวิตก็ควรจะ

[04:31:47] รั้งพยัคฆ์ตัวนั้นไว้และฆ่าเจ้าเด็กบน

[04:31:48] หลังพยัคฆนั้นเสี่ย

[04:31:50] เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ถูกเรียกว่า

[04:31:52] เมิปอฮูมีดวงตาแดงก่ำเล็กน้อยจากนั้นก็

[04:31:54] พยายามระงับมันไว้แต่ศิษย์อัจฉริยะคนอื่น

[04:31:56] ๆก็ยังคงพูดไม่หยุดเจ้ามีชาติกำเนิดต่ำ

[04:31:59] ต้อยเป็นเพราะคุณชายเห็นคุณข้าจึงมอบ

[04:32:01] โอกาสให้พวกเจ้าชื่อเมืองปอหู่ 3 ตัวนี้

[04:32:04] ก็เป็นคุณชายประธานให้ด้วยพระคุณอันยิ่ง

[04:32:06] ใหญ่เช่นนี้เจ้าควรจะยอมสละชีวิตเพื่อตอบ

[04:32:09] แทนแต่เมื่อครู่เจ้าทำอะไรลงไปเจ้ากำลัง

[04:32:11] กลัวตายใช่หรือไม่พูดสิทำไมไม่พูดเจ้า

[04:32:14] เป็นได้หรือสมแล้วที่เป็นพวกผู้บำเพ็ญ

[04:32:17] เพียรไร้สังกัดชาติกำเนิดต่ำต้อยคุณชายจะ

[04:32:19] ยกย่องเพียงใดก็ยังเป็นคนหยาบคายที่ขึ้น

[04:32:21] หน้าขึ้นตาไม่ได้ปังเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

[04:32:24] พร้อมกับเลือดที่กระเซ็นสิทธิ์อัจฉริยะ

[04:32:26] สำนักต้าหวงที่กำลังพูดอยู่ตกใจก้มหน้าลง

[04:32:28] ก็พบว่าหน้าอกของเขาถูกหมัดเหล็กทะลวง

[04:32:30] ผ่านไปแล้วเขายกศีรษะขึ้นก็เห็นใบหน้าที่

[04:32:33] มีรอยแผลเป็นหน้าเกลียดของเมิองปอหู่และ

[04:32:36] ดวงตาสีแดงฉานพลังอันแข็งแกร่งที่มาพร้อม

[04:32:38] กับหมัดสั่นสะเทือนและบดขยี้วะภายในศิษย์

[04:32:41] อัจฉริยะสำนักเต้าหวงคนนี้เจ็บปวดคิดจะ

[04:32:43] ต่อต้านแต่เพิ่งเงยหน้าขึ้นก็ถูกเมื้องปอ

[04:32:44] หูบิดคอหักด้วยมือซ้ายสิ้นใจตายทันทีเหตุ

[04:32:46] การณ์นี้ทำให้ทุกคนตก

[04:32:49] เมึงปอหูเจ้าบ้าไปแล้วหรือศิษย์อัจฉริยะ

[04:32:51] ตระกูลหูเจ้าก็กล้าฆ่าหรือจะต้องรับโทษ

[04:32:53] อะไรในบรรดา 10 อัจฉริยะศิษย์ตระกูลหูอีก

[04:32:56] คนรีบชักดาบทองคำออกมาตะโกนด้วยเสียงเย็น

[04:32:59] ชาและโกรธแค้นว่าคนชาติกำเนิดต่ำต้อยเช่น

[04:33:02] เจ้าช่างเป็นลูกผสมที่เลี้ยงไม่เชื่อง

[04:33:03] จริงๆวันนี้ข้าจะฉีกร่างเจ้าเป็นชิ้นๆ

[04:33:05] เพื่อให้เจ้าชดใช้ชีวิตให้น้องชายของข้า

[04:33:08] เขารีบกวัดแกว่งดาบทองคำเข้าต่อสู้กับ

[04:33:10] เมืองปอหู่แต่เมื่อได้ปะทะกันเขาก็ต้องตก

[04:33:13] ใจอย่างยิ่งที่พบว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อ

[04:33:15] สู้ของเมืองปอหู่เลยซึ่งเป็นคนที่มีชาติ

[04:33:17] กำเนิดต่ำต้อยมีชื่อเสียงไม่ดีในสำนักราว

[04:33:19] กับหมาป่าหรือหมาจิ้งจอกไม่ถึง 100

[04:33:22] กระบวนถ้าเขาก็ถูกเมืองปอหูบิดคอขาดคนที่

[04:33:24] เหลือต่างตกใจและหวาดกลัวต่างชักอุปกรณ์

[04:33:26] วิญญาณหรือวัตถุวิเศษออกมาร่วมมือกันฆ่า

[04:33:28] เจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้ส่วนเมืองปอหูที่ฆ่า

[04:33:31] คนไป 2 คนแล้วก็ยิ่งกระตุ้นความดูร้ายใน

[04:33:33] ตัวดวงตาสีแดงฉานเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

[04:33:36] พลังอันแข็งแกร่งไหลเวียนอยู่ในร่างกายทำ

[04:33:38] ให้กล้ามเนื้อของเขาบิดเบี้ยวและบวมผิด

[04:33:39] ปกติเขาไม่รู้ว่าฝึกวิชาอะไรพลังในร่าง

[04:33:41] กายของเขาแข็งแกร่งจนน่ากลัวสู้ 1 ต่อ 3

[04:33:45] ก็ไม่เสียเปรียบเลยแม้แต่น้อยยิ่งยิ่งไป

[04:33:47] กว่านั้นเขายิ่งสู้ยิ่งดูร้ายยิ่งสู้ยิ่ง

[04:33:49] รุนแรงยิ่งสู้ยิ่งนองเลือดไม่สนใจว่าดาบ

[04:33:51] หมัดหรือเท้าจะกระทบตัวราวกับคนบ้าคลั่ง

[04:33:53] แต่การโจมตีแต่ละครั้งกลับโหดเหี้ยมถึง

[04:33:55] ตายศิษย์อัจฉริยะสำนักเต้าหวงหลายคนถูก

[04:33:58] วิธีการต่อสู้ที่ดูร้ายไม่กลัวตายนี้ทำ

[04:34:00] ให้ตกใจชั่วขณะและเกิดความหวาดกลัวในใจ

[04:34:02] เมื่อความหวาดกลัวเกิดขึ้นช่องโหว่ก็

[04:34:03] ปรากฏออกมาทั้งหมดไม่นานนักพวกเขาก็ถูก

[04:34:06] ควักหัวใจควักปอดตัดหัวและฉีกร่างตายไปที

[04:34:08] ละคนด้วยน้ำมือของเมืองปอหู่ด้วยเหตุนี้

[04:34:11] ศิษย์อัจฉริยะสำนักเต้าหวงศึกคนนอกจาก

[04:34:13] เมืองปอหู่แล้วก็เหลือเพียง 4 คนเท่านั้น

[04:34:15] เมืองปอหู่ที่เต็มไปด้วยเลือดหันกลับไป

[04:34:17] มองมอง 4 คนนั้นทั้ง 4 คนหน้าซีดเผือดรีบ

[04:34:20] พูดว่าศิษย์พี่เมิงพวกเราไม่เป็นศัตรูกับ

[04:34:22] ศิษย์พี่เมิงพลังอันแข็งแกร่งยังคงไหล

[04:34:24] เวียนอยู่ในร่างกายเมืองปอหู่หน้าบิด

[04:34:26] เบี้ยวค่อยๆพูดว่าเรื่องคืนนี้ศิษย์

[04:34:29] อัจฉริยะสำนักเต้าหวงคนหนึ่งรีบพูดว่าพวก

[04:34:31] เราไม่รู้อะไรเลยดวงตาสีแดงฉานของเมือง

[04:34:34] ป่อหู่ค่อยๆจังหายไปเขามองไปที่พวกเขา

[04:34:36] แล้วชี้ไปที่ศพบนพื้นทุกคนจงแทงดาบลงบนศพ

[04:34:40] เหล่านี้คนละ 1 ครั้งและสาบานต่อวิถีแห่ง

[04:34:42] สวรรค์ว่าจะไม่พูดเรื่องคืนนี้ออกไปศิษย์

[04:34:45] อัจฉริยะสำนักต้าหวงที่เหลืออีก 4 คนด้วย

[04:34:47] ความหวาดกลัวต่อความโหดเหี้ยมของเมืองปอ

[04:34:48] หู่จึงทำได้เพียงชักดาบออกมาแทงลงบนร่าง

[04:34:50] ของศิษย์ร่วมสำนักที่ตายไปแล้วคนละ 1

[04:34:52] ครั้งด้วยวิธีนี้แม้พวกเขาจะไปฟ้องร้อง

[04:34:55] รอยดับเหล่านี้ก็ยากที่จะอธิบายได้หลัง

[04:34:58] จากทำทุกอย่างเสร็จเมืองปอหู่ก็ให้ทุกคน

[04:35:00] โยนศพของศิษย์อัจฉริยะทั้ง 4 คนลงไปใน

[04:35:02] หน้าผาจากนั้นก็สั่งว่าลืมทุกข์อย่างนี้

[04:35:04] ไปแล้วกลับไปรายงานตัวบอกว่าพวกเราพลัด

[04:35:07] หลงกันและเจอทหารเต่าสู้รบกันพักหนึ่ง

[04:35:09] พยัคฆ์ตัวนั้นพวกเราไม่เจอส่วนสิทธิ์ร่วม

[04:35:11] สำนักเหล่านี้พวกเราก็ไม่ทราบชะตารรมอีก 4

[04:35:14] คนหน้าซีดเผื่อประสานมือตอบว่าขอรับสิท

[04:35:16] ที่เมิงเมืองปอหู่พยักหน้าไปกันเถอะทุกคน

[04:35:19] ทยอยกันจับไปเมืปอหู่เดินรั้งท้ายก่อนจาก

[04:35:22] ไปก็อตไม่ได้ที่จะหันกลับมามองทิศทางที่

[04:35:24] โมฮวาจากไปบนใบหน้าที่ดูร้ายเผยให้เห็น

[04:35:27] ความอาลัยและความเศร้าเพียงชั่วครู่จาก

[04:35:29] นั้นก็ค่อยๆเย็นชาลงราวกับสูญเสียความรู้

[04:35:31] สึกทั้งหมดไปอีกด้านหนึ่งโม่ฮาวยังคงหลบ

[04:35:33] หนีเรื่องของต้าหุยังคงอยู่ในใจเขาแต่ไม่

[04:35:36] มีเวลาคิดละเอียดก็ต้องรับมือกับ

[04:35:37] สถานการณ์ที่ยากลำบากกว่าเขายังคงถูกไล่

[04:35:39] ล่าก่อนหน้านี้เขาถูกไล่ล่าอยู่ในแนวรบ

[04:35:41] ของสำนักต้าหวงเมื่อหลบหนีออกจากวงล้อม

[04:35:44] ของสำนักต้าหวงมาถึงเขตของกองทัพพระ

[04:35:46] ราชสำนักเต๋าก็ไม่ได้ปลอดภัยขึ้นเลยกลับ

[04:35:48] ยังคงถูกไล่ล่าความกังวลของเขาในอดีตกลาย

[04:35:50] เป็นจริงแล้วสำนักต้าหวงไล่ล่าเพื่อฆ่า

[04:35:53] เขาและจับพยัคฆทหารเต๋าของราชสำนักเต่า

[04:35:55] ต้องการฆ่าพยัคฆ์ใหญ่อสูรพยัคฆ์เป็นอสูร

[04:35:58] ราชันแห่งต้าหวงในสถานการณ์ที่สำนักต้า

[04:36:00] หวงก่อกบฏท่ามกลางความวุ่นวายของสงคราม

[04:36:02] เมื่ออสูรพยัคฆ์ปรากฏตัวกรมทหารเต๋าจะไม่

[04:36:04] แสดงความเมตตาอย่างแน่นอนโมฮวาจึงตกอยู่

[04:36:07] ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกหาก

[04:36:09] เป็นเช่นนี้ต่อไปพยัคฆ์ใหญ่ก็อาจจะหนีไม่

[04:36:11] พ้นความตายขณะที่โมฮวากำลังมีสีหน้าเคร่น

[04:36:14] ขรึมนั้นจู่ๆก็มีเสียงแผ่นดินไหวจากระยะ

[04:36:16] ไกลเสียงตะโกนสังหารดังสนั่นหวั่นไหว

[04:36:18] พร้อมกับเสียงคำรามแห่งสงครามอันห่างไกล

[04:36:20] กองทัพป่าเถื่อนจำนวนมากก็พุ่งเข้ามาแม้

[04:36:22] กระทั่งมีธงของอ๋องต้าหวงรวมอยู่ด้วยนี่

[04:36:25] มันทหารป่าเถื่อนโมฮวาตกใจทันทีเขารู้ตัว

[04:36:27] แล้วว่าการก่อกบฏของสำนักต้าหวงเป็นเพียง

[04:36:29] จุดเริ่มต้นสำนักต้าหวงจะแข็งแกร่งเพียง

[04:36:32] ใดก็ไม่สามารถเทียบได้กับราชสำนักเต๋า

[04:36:34] เหตุผลที่ก่อกบฏก็เพียงเพื่อสร้างความ

[04:36:36] ปั่นป่วนให้กับแนวหลังของกองทัพราชสำนัก

[04:36:38] เต๋าเพื่อใช้เป็นตัวถ่วงจากนั้นก็อาศัย

[04:36:41] จังหวะที่ทหารเต๋ากำลังสู้รบกันอย่าง

[04:36:42] วุ่นวายไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นกองทัพป่า

[04:36:45] เถื่อนเต้าหวงที่ซุ่มซ่อนอยู่เป็นเวลานาน

[04:36:46] ก็จะพุ่งเข้าโจมตีสร้างสถานการณ์โจมตี 2

[04:36:49] ด้านเพื่อสร้างความเสียหายอย่างหนักให้

[04:36:50] กับกองทัพราชสำนักเต๋าสถานการณ์เช่นนี้

[04:36:53] ช่างเลวร้ายถึงขีดสุดแต่โม่ฮวาไม่สามารถ

[04:36:55] สนใจเรื่องอื่นได้อีกแล้วสำนักต้าหวงและ

[04:36:58] กองทัพราชสำนักเต๋า 2 ฝ่ายกำลังสู้รบกัน

[04:37:00] อย่างวุ่นวายเข้ากับพยัคฆใหญ่ก็รับมือไม่

[04:37:02] ไหวแล้วตอนนี้กองทัพป่าเถื่อนต้าหวงก็

[04:37:04] พุ่งเข้ามาอีก 3 ฝ่ายเข้าปะทะกันเลือด

[04:37:06] เนื้อกระเด็นสถานการณ์ยิ่งวุ่นวายจนไม่

[04:37:07] เป็นรูปเป็นร่างโมฮวาต้องการพาพยัคฆใหญ่

[04:37:10] หนีเอาชีวิตรอดยิ่งยากกว่าขึ้นสวรรค์เสีย

[04:37:12] เขาทำได้เพียงพยายามอย่างเต็มที่กับ

[04:37:14] พยัคฆ์ใหญ่เพื่อรักษาชีวิตรอดในสมรภูมิ 3

[04:37:16] ฝ่ายแต่เมื่อสู้ไปเรื่อยๆโม่ฮวาก็พบ

[04:37:19] เรื่องที่ไม่คาดคิดนั่นคือสำนักต้าหวง

[04:37:21] ต้องการฆ่าเขาและจับพยัคฆทหารเต๋าต้องการ

[04:37:23] ฆ่าพยัคฆใหญ่แต่มีเพียงทหารป่าเถื่อนต้า

[04:37:26] หวงเท่านั้นที่ไม่กล้าแสดงความไม่เคารพ

[04:37:28] ต่อพยัคฆใหญ่แม้แต่น้อยโมฮวาตอบสนองทันที

[04:37:31] พยัคฆ์เป็นอสูรันของต้าหวงเป็นสัญลักษณ์

[04:37:34] ของราชวงศ์นั่นหมายความว่าสำหรับพยัคฆ์

[04:37:36] ใหญ่แล้วพื้นที่ของทหารป่าเถื่อนกลับเป็น

[04:37:38] ที่ปลอดภัยที่สุดนี่เป็นความหวังเดียวที่

[04:37:41] พยักคใหญ่จะรอดชีวิตได้โมฮวาดีใจอย่าง

[04:37:43] ยิ่งเขารีบดึงแผงคอของพยักใหญ่เพื่อให้

[04:37:45] พยัคฆ์ใหญ่เปลี่ยนทิศทางพุ่งเข้าสู่ค่าย

[04:37:46] ของทหารป่าเถื่อนทหารป่าเถื่อนกำลังพุ่ง

[04:37:49] เข้าโจมตีทหารเต๋าของราชสำนักเต๋าจากทิศ

[04:37:51] ใต้ไปทิศเหนือส่วนเขาพาพยัคฆ์ใหญ่หนีจาก

[04:37:53] ทิศเหนือไปทิศใต้แน่นอนว่าเขาไม่กล้าผ่าน

[04:37:55] ไปทางด้านหน้าแม้ว่าอสูรพยัคฆจะเป็นอสูร

[04:37:58] ราชันของต้าหวงแต่ชายที่ขี่อยู่บนหลัง

[04:38:00] พยัคฆ์นั้นเป็นของปลอมไม่ใช่เชื้อพระวง

[04:38:02] ของต้าหวงเลยหากผ่านไปทางด้านหน้าและเจอ

[04:38:05] เชื้อพระวงต้าหวงก็จะต้องถูกจับได้แน่นอน

[04:38:07] นอกจากนี้โมฮวาเพิ่งเหลือบมองเห็นทหารมา

[04:38:09] หลวงบางคนในกองทัพป่าเถื่อนซึ่งเป็น

[04:38:11] เหมือนยักษ์ตัวเล็กๆนี่คืออ๋องผู้ทรง

[04:38:13] อำนาจของเผ่าต้าหวงโม่ฮวาจึงยิ่งไม่กล้า

[04:38:15] ไปยุ่งกับพวกเขาเขาทำได้เพียงหาวิธี

[04:38:17] เลี่ยงกองทัพป่าเถื่อนขนาดใหญ่หนีไปทาง

[04:38:19] ทิศใต้จากขอบด้านตะวันตกเฉียงใต้ส่วนทหาร

[04:38:22] ป่าเถื่อนธรรมดาต่างก็เคารพยำเกรงอสูร

[04:38:24] ราชันอย่างยิ่งไม่กล้าสอบถามหรือสกัดกั้น

[04:38:26] เลยดังนั้นโม่ฮวาจึงอาศัยการกำบังของทหาร

[04:38:29] ป่าเถื่อนที่ขอบด้านตะวันตกเฉียงใต้และพา

[04:38:32] พยัคฆ์ใหญ่หนีออกมาจากสมรภูมิที่ราวกับ

[04:38:34] โรงเชือดได้อย่างแท้จริงเบื้องหลังคือการ

[04:38:36] ต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวของราชันวิถีที่

[04:38:38] เหาะเหินเดินอากาศคือการต่อสู้เอาชีวิต

[04:38:40] รอดโดยมีแก่นทองคำเป็นแกนหลักคือสนาม

[04:38:43] สังหารที่ผู้บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานต้อง

[04:38:45] ตายไปอย่างต่อเนื่องไฟสงครามคาถาเลือด

[04:38:48] เนื้อดาบทหารเต๋าทหารป่าเถื่อนผู้บำเพ็ญ

[04:38:50] เพียรสำนักต่างๆพมผสานกันเป็นภาพนรกที่

[04:38:52] โหดร้ายนองเลือดและยิ่งใหญ่และทั้งหมดนี้

[04:38:55] ค่อยๆถูกโม่ฮวาทิ้งไว้เบื้องหลังกลิ่นคาว

[04:38:58] เลือดรอบตัวเขาจางลงเรื่อยๆผู้บำเพ็ญ

[04:39:00] เพียรน้อยลงเรื่อยๆทิวทัศน์กว้างขวางขึ้น

[04:39:02] เรื่อยๆจนกระทั่งรอบตัวไม่มีใครเลยมองไป

[04:39:04] สุดลูกหูลูกตาท้องฟ้าและแผ่นดินกว้างใหญ่

[04:39:06] ก็ไม่มีอะไรเลยโมฮวาจึงถอนหายใจอย่างโล่

[04:39:09] งอกในที่สุดเขาก็หลุดพ้นจากการสังหารหมู่

[04:39:11] ครั้งใหญ่ครั้งนี้ได้แล้วแต่พยัคฆใหญ่ยัง

[04:39:13] คงแบกเขาวิ่งไปข้างหน้าเรื่อยๆโมฮวาคิด

[04:39:16] อยู่ครู่หนึ่งก็ตบหลังพยัคฆ์ใหญ่อยากให้

[04:39:17] พยัคฆ์ใหญ่หยุดตอนนี้พยัคฆ์ใหญ่ปลอดภัย

[04:39:20] แล้วเขายังต้องหาวิธีกลับไปรวมกับกองทัพ

[04:39:22] ทหารเต๋าและศิษย์ตระกูลหยางเพื่อปราบกบฏ

[04:39:24] หวงและสร้างผลงานแต่พยัคฆใหญ่ไม่สนใจเลย

[04:39:27] มันถูกพันธนาการมานานเกินไปและต่อสู้มา

[04:39:29] มากเกินไปตอนนี้ได้อิสระแล้วมันก็เอาแต่

[04:39:31] แบกโม่ฮวาวิ่งสีขาไปข้างหน้าเรื่อยๆไม่

[04:39:33] หยุดขณะวิ่งไปก็ยังส่งเสียงโฮกอย่างมี

[04:39:36] ความสุขไม่ว่าโม่ฮวาจะดึงแผงคอของมัน

[04:39:38] อย่างไรมันก็ไม่ฟังในตอนนี้ราตรีจังหายไป

[04:39:40] ตะวันสีแดงของต้าหวงก็ขึ้นสู่ท้องฟ้าบน

[04:39:44] แผ่นดินอันกว้างใหญ่พยัคฆใหญ่สีขาวดำตัว

[04:39:46] หนึ่งแบกเด็กหนุ่มคนหนึ่งวิ่งไปเรื่อยๆ

[04:39:47] ภายใต้แสงตะวันสีแดงข้ามกลางทะเลทรายที่

[04:39:49] ทอดยาวไปสู่โลกกว้างใหญ่ที่ไม่มีที่สิ้น

[04:39:51] สุดจบตอนนี้จบตอนแล้วสามารถสนับสนุน

[04:39:55] เรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่

[04:39:58] 1156 การเดินทางของเสือแดนร้างอันกว้าง

[04:40:00] ใหญ่แสงอาทิตย์แผดจ้านเนินเขากลางทะเล

[04:40:02] ทรายโกบี้แห่งหนึ่งโม่ฮวาและเสือโคร่งตัว

[04:40:04] ใหญ่กำลังนอนพักผ่อนอยู่บนพื้นความตื่น

[04:40:07] เต้นในตอนแรกจังหายไปแล้วเสือโคร่งตัว

[04:40:08] ใหญ่เหนื่อยและหิวมันจึงนอนหงายท้องอยู่

[04:40:10] บนพื้นกรงเล็บทั้ง 4 ตะกุยอากาศอยู่ครู่

[04:40:12] หนึ่งก่อนจะหันหัวมาอ้าปากใส่โมฮวาพร้อม

[04:40:14] ส่งเสียงเหมียวออกมาโมฮวาจนใจหยิบปลาแห้ง

[04:40:18] ออกมาโยนเข้าปากเสือโคร่งตัวใหญ่เสือ

[04:40:20] โคร่งตัวใหญ่เลียปลาแห้งอย่างพึงพอใจทว่า

[04:40:22] โมฮวากลับรู้สึกขมขื่นในใจเขายกศีรษะขึ้น

[04:40:24] มองไปรอบๆรอบด้านว่างเปล่าทะเลทรายโกบี้

[04:40:27] ทอดยาวดินสีน้ำตาลภูเขาสีแดงฉานและท้อง

[04:40:29] ฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงอาทิตย์หลอมรวมเป็น

[04:40:31] หนึ่งเดียวกว้างใหญ่ไพศาลจนไม่รู้ว่าตัว

[04:40:33] เองอยู่ที่ไหนเจ้าเสือโคร่งตัวนี้พาข้ามา

[04:40:36] ถึงที่ไหนกันแน่โมฮาวารู้สึกสับสนในใจตาม

[04:40:39] เหตุผลแล้วตอนนี้กองทัพเต๋าถูกซุ่มโจมตี

[04:40:42] การปราบปรามล้มเหลวสถานการณ์วิกฤตนี่เป็น

[04:40:44] ช่วงเวลาที่ดีที่เขาจะได้แสดงฝีมือและ

[04:40:46] สร้างผลงานทางทหารแต่แผนการก็ไม่เป็นไป

[04:40:49] ตามที่คิดเจ้าเสือโคร่งโง่ตัวนี้วิ่ง

[04:40:50] เตลิดไปทำให้แผนการของเขาผิดเพี้ยนไปหมด

[04:40:52] ตอนนี้แผนการทั้งหมดปั่นป่วนไปหมดแล้วการ

[04:40:54] สร้างผลงานก็พังทลายลงด้วยโมฮวารู้สึก

[04:40:57] โกรธเล็กน้อยอดไม่ได้ที่จะตบหัวเสือโคร่ง

[04:40:59] ตัวใหญ่เบาๆแต่เขาไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียร

[04:41:01] ร่างกายจึงไม่มีแรงมากนักเสือโคร่งตัว

[04:41:04] ใหญ่กลับคิดว่าโม่ฮวากำลังลูบหัวเล่นกับ

[04:41:05] มันๆจึงเคี้ยวปลาแห้งไปพลางเอาหัวถูมือ

[04:41:07] โม่ฮวาไปพลางโมฮวาหมดอารมณ์จะโกรธตอนนี้

[04:41:11] เสือโคร่งตัวใหญ่กินปลาแห้งหมดแล้วมันก็

[04:41:12] อ้าปากกว้างใส่โม่ฮวาอีกครั้งโม่ฮวาไม่มี

[04:41:15] ทางเลือกนอกจากโยนปลาแห้งให้อีกตัวปลา

[04:41:17] แห้งตัวแร่เสือโคร่งตัวใหญ่กินอย่าง

[04:41:19] ละเอียดเลอยู่นานค่อยๆลิ้มรสแต่กลับยิ่ง

[04:41:21] หิวมากขึ้นปลาแห้งตัวที่ 2 นี้มันจึงไม่

[04:41:23] เกรงใจกลืนลงไปอย่างรวดเร็วในไม่กี่อึดใจ

[04:41:26] กินเสร็จแล้วมันก็มองโม่ฮวาด้วยสายตาละ

[04:41:28] ห้อยโมฮวาจึงตระหนักได้ว่าการให้อาหารแบบ

[04:41:30] นี้ไม่ใช่ทางออกเจ้าเสือโคร่งตัวนี้เป็น

[04:41:32] ทั้งข้าวขนาดใหญ่แม้ถุงเก็บของของเขาจะมี

[04:41:35] ปลาแห้งอยู่บ้างแต่รวมแล้วก็มีแค่ไม่กี่

[04:41:37] 10 ตัวซึ่งทั้งหมดนี้ท่านแม่ของเขาตั้ง

[04:41:38] ใจซื้อปลาตัวใหญ่มาหมักและตากแห้งอย่าง

[04:41:40] พิถีพิถันใช้เวลาและความพยายามมากถ้าให้

[04:41:43] เสือโคร่งตัวใหญ่กินจริงๆมันก็คงกินหมดใน

[04:41:45] มื้อเดียวส่วนเนื้อแห้งผลไม้แห้งและยา

[04:41:47] ปิกู่บางส่วนเป็นเสบียงแห้งสำรองของเขา

[04:41:50] เองก็ไม่สามารถให้เสือโคร่งตัวใหญ่กินได้

[04:41:52] มิฉะนั้นไม่กี่มื้อก็จะถูกมันทำลายจนหมด

[04:41:55] เขาเองก็จะต้องไปดื่มลมตะวันตกแล้วยิ่งไป

[04:41:58] กว่านั้นด้วยขนาดตัวและกระเพาะอาหารที่

[04:42:00] ใหญ่โตของเสือโคร่งตัวใหญ่การกินของพวก

[04:42:02] นี้ย่อมไม่อิ่มแน่นอนแต่รอบด้านว่างเปล่า

[04:42:05] ไม่มีแม้เงาของคนหรือสัตว์อสูรจะไปหา

[04:42:07] อาหารจากที่ไหนโมฮวารู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

[04:42:10] เขาไม่คิดว่าวันหนึ่งจะต้องมานั่งกังวล

[04:42:11] เรื่องอาหารของเสือโคร่งตัวใหญ่แต่ไม่หา

[04:42:13] อาหารก็ไม่ได้จะปล่อยให้เสือโคร่งตัวใหญ่

[04:42:15] หิวตายได้ยังไงโม่ฮวาโยนปลาแห้งให้อีกตัว

[04:42:18] หนึ่งแล้วพูดว่าไปกันเถอะเราไปหาอะไรที่

[04:42:20] ทำให้เจ้าอิ่มด้วยกันเสือโคร่งตัวใหญ่่า

[04:42:22] ปลาแห้งไม่รู้ว่ามันเข้าใจหรือไม่มันก็

[04:42:23] เดินนำไปเองเดินไปได้ไม่กี่ก้าวมันก็หัน

[04:42:27] กลับมามองโม่ฮาวาแวบ1ึโม่ฮาวาชะงักเล็ก

[04:42:29] น้อยไม่เข้าใจความหมายของมันเสือโคร่งตัว

[04:42:32] ใหญ่จึงเอียงหัวไปทางหลังของมันเป็นการ

[04:42:33] บอกให้โม่ฮวาขี่หลังมันแล้วพี่น้อง 2 คน

[04:42:35] จะได้ไปด้วยกันโม่ฮวารู้สึกลังเลเล็กน้อย

[04:42:38] เสือโคร่งตัวใหญ่นอนลงกับพื้นราวกับว่า

[04:42:40] ถ้าโมฮวาไม่ขึ้นหลังมันๆก็จะไม่เดินมันดู

[04:42:42] เหมือนจะกลัวว่าถ้ามันวิ่งไปเรื่อยๆแล้ว

[04:42:43] หันกลับมาโมฮวาจะหายไปอีกดังนั้นมีเพียง

[04:42:46] โม่ฮวาอยู่บนหลังมันเท่านั้นมันถึงจะรู้

[04:42:48] สึกสบายใจโม่ฮวาถอนหายใจลูกแผงคอของเสือ

[04:42:51] โคร่งตัวใหญ่แล้วนั่งลงบนหลังมันเสือ

[04:42:53] โคร่งตัวใหญ่ส่งเสียงอ้าเบาๆแล้วจึงลุก

[04:42:56] ขึ้นยืด 4 ขาวิ่งใหญ่ๆไปข้างหน้าดวง

[04:42:58] อาทิตย์สีแดงฉานอยู่กลางฟ้าแสงแดดแผดเผา

[04:43:00] ไปทั่วไม่มีแผนที่ไม่สามารถระบุตำแหน่ง

[04:43:03] ได้ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนไม่รู้ว่า

[04:43:04] กองทัพเต๋าอยู่ที่ไหนไม่รู้ว่าจะต้องเดิน

[04:43:06] ไปทางไหนข้างหน้าและไม่รู้ว่าจะกลับไปได้

[04:43:08] อย่างไรท่านผู้บัญชาชาการหยางจี้ซานและ

[04:43:11] พี่หยางจี้หยงได้ขจัดหล่างร้ายแห่งความ

[04:43:13] ตายและผ่านพ้นภัยพิบัติทางทหารไปได้หรือ

[04:43:15] ไม่กองทัพเต๋าถูกกบฏประตูแดนรกร่างโจมตี

[04:43:18] และถูกทหารป่าเถื่อนโจมตีซ้ำผลลัพธ์เป็น

[04:43:20] อย่างไรเขาควรทำอย่างไรต่อไปแล้วจะสร้าง

[04:43:23] แก่นทองคำได้อย่างไรโมฮวาไม่รู้เรื่อง

[04:43:25] เหล่านี้เลยและก็คำนวณไม่ได้ด้วยแต่มาถึง

[04:43:27] ตอนนี้ก็ไม่มีทางเลือกแล้วโมฮวาทำได้

[04:43:29] เพียงขี่เสือโคร่งตัวใหญ่เดินทางไปทั่ว

[04:43:31] ดินแดนร้างอันกว้างใหญ่ในเวลาเดียวกันที่

[04:43:34] เมืองเต่าราชสำนักเต่ากลางหอเทียนสู่บนหอ

[04:43:36] สูงห้องของท่านอาวุโสว่องเปล่าควันจังๆ

[04:43:38] สลายไปหมากบนกระดานยังคงเป็นหมากที่เหลือ

[04:43:41] อยู่ไม่มีการเคลื่อนไหวมานานแล้วแผ่นหยก

[04:43:43] และเอกสารที่เคยส่งมายังห้องนี้เพื่อให้

[04:43:45] ท่านอาวุโสพิจารณาตอนนี้ถูกส่งไปยังห้อง

[04:43:48] ผู้ตรวจการที่กว้างขวางกว่าอีกด้านหนึ่ง

[04:43:49] ทั้งหมดตอนนี้ผู้ตรวจการหอเทียนซูวยกลาง

[04:43:52] คนสวมเสื้อผ้าหรูหรากำลังอ่านแผ่นหยกที่

[04:43:54] ส่งมาจากแนวหน้าใบหน้าของเขาดูมืดครึ้มจน

[04:43:56] แทบจะหยดน้ำได้ประตูแดนรกร่างก่อกบฏทหาร

[04:43:59] ป่าเถื่อนซุ่มโจมตีกองทัพเต๋าพ่ายแพ้กอง

[04:44:02] กำลังที่เหลือต้องกระจัดกระจายไปทั่วแดน

[04:44:04] รกร่างและต่อสู้ปะทะกับทหารป่าเถื่อนกอง

[04:44:07] ทัพเคลื่อนพลไปได้เพียงครึ่งเดือน

[04:44:08] สถานการณ์ก็พลิกผันอย่างรวดเร็วร้ายถึง

[04:44:10] เพียงนี้สิ่งนี้ทำให้ผู้ตรวจการผู้

[04:44:12] สูงศักดิ์ซึ่งอยู่ใต้คนหนึ่งแต่เหนือคน

[04:44:14] นับหมื่นในหอเทียนซูรู้สึกไม่เชื่อในชั่ว

[04:44:16] ขณะเขาอดไม่ได้ที่จะหันไปมองห้องท่าน

[04:44:18] อาวุโสตอนนี้ห้องท่านอาวุโสว่างเปล่าท่าน

[04:44:21] อาวุโสผู้เคยผมขาวโพลนนั่งหลับอยู่หน้า

[04:44:23] กระดานหมักดูเหมือนจะสับสนและไม่ทำอะไร

[04:44:24] เลยได้เกษียณตัวเองและเข้าบำเพ็ญเพียร

[04:44:26] แล้วและเมื่อท่านอาวุโสจากไปผู้ตรวจการ

[04:44:29] จึงรู้ว่าการนั่งอยู่ในตำแหน่งนี้มีความ

[04:44:31] กดดันมากเพียงใดแม้กระทั่งเขายังไม่ได้

[04:44:33] นั่งลงอย่างสมบูรณ์ยังเป็นเพียงผู้ตรวจ

[04:44:35] การเป็นผู้ตรวจการรักษาการก็ยังรู้สึก

[04:44:38] เหมือนยืนอยู่บนขอบเหวเดินบนน้ำแข็งบางๆ

[04:44:41] ในตอนนี้เขาเพิ่งจะเข้าใจความหมายของคำ

[04:44:42] พูดที่ท่านอาวุโสกล่าวไว้ก่อนจากไปเพียง

[04:44:44] เล็กน้อยเพิ่งจะรู้ว่าตำแหน่งท่านอาวุโส

[04:44:47] ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะนั่งได้ง่ายๆและท่าน

[04:44:50] อาวุโสที่ดูแก่ชราหลับหลายอยู่ทุกวันดู

[04:44:52] เหมือนจะสับสนงงแท้จริงแล้วกลับลึกล้ำยาก

[04:44:53] อย่างถึงผู้ตรวจการถึงกับสงสัยในใจว่า

[04:44:57] ท่านอาวุโสอาจจะฆ่าการสถานการณ์ใน

[04:44:58] ปัจจุบันไว้ล่วงหน้าแล้วจึงจมใจขัดแย้ง

[04:45:00] กับผู้บริหารระดับสูงของราชสำนักเต๋าใน

[04:45:02] เรื่องของเขตแดนเฉียนเสวียและหลังจากนั้น

[04:45:05] ในการประชุม 7 หอคอยก็ถูกบรรพบุรุษของตน

[04:45:07] เองใส่ร้ายและโจมโจมตีแต่ก็ไม่ตอบโต้สุด

[04:45:11] ท้ายก็พ่ายแพ้ผอนตัวจากตำแหน่งเกษียณตัว

[04:45:13] เองและเข้าบำเพ็ญเพียรเพื่อรักษาตัวรอด

[04:45:15] จากไฟสงครามในแดนรกร่างนี้ดวงตาที่ขุ่น

[04:45:18] มัวราวกับห่วงเหวของท่านอาวุโสปรากฏขึ้น

[04:45:20] ในความคิดอีกครั้งผู้ตรวจการรู้สึกขนหัว

[04:45:22] ลุกเล็กน้อยหลังจากนั้นเขาก็ถอนหายใจ

[04:45:23] อย่างลึกซึ้งและกล่าวช้าๆว่าไม่น่าแปลกใจ

[04:45:27] เลยเมื่อครั้งที่แย่งชิงตำแหน่งท่าน

[04:45:28] อาวุโสบรรพบุรุษของตระกูลฮวาของข้าสู้

[04:45:30] ท่านผู้อาวุโสไม่ได้เลยเจ้ากรมที่อยู่

[04:45:33] ข้างๆก็กล่าวด้วยเสียงต่ำอย่างนอบน้อมว่า

[04:45:35] ผู้ตรวจการครับเรื่องของบรรพบุรุษใน

[04:45:37] ตระกูลควรระมัดระวังฟังคำพูดผู้ตรวจการ

[04:45:39] เยี่ยบไปครู่หนึ่งหลังจากนั้นเขาก็เปิด

[04:45:42] ปากถามว่าทางกรมทหารเต๋ามีความเคลื่อนไหว

[04:45:44] อย่างไรบ้างเสียงของเจ้ากรมก็ยิ่งต่ำลงไป

[04:45:46] อีกการรบไพ่แพ้ราชสำนักเต๋าเสื่อมเสีย

[04:45:49] อำนาจองค์จักรพรรดิเต๋ากริ้วมากจนกระทั่ง

[04:45:51] เจ้ากรมใหญ่หลายท่านของกรมทหารเต๋าก็ถูก

[04:45:53] ตำหนิหนี้เป็นความอัปยศอย่างใหญ่หลวง

[04:45:55] สำหรับกรมทหารเต๋าดังนั้นครั้งนี้กรมทหาร

[04:45:57] เต๋าจะไม่ยั้งมืออีกต่อไปแล้วคำสั่งเกณฑ์

[04:46:00] ทหารบางส่วนถึงกับส่งไปยังตระกูลผู้

[04:46:01] บำเพ็ญเพียรใหญ่ต่างๆกรมทหารเต่าต้องการ

[04:46:04] ระดมพลทหารเต่าอีกครั้งด้วยพลังสายฟ้า

[04:46:06] สังหารแดนรกร่างทำลายล้างล้างเหล่าอ๋อง

[04:46:08] และราชวงศ์ที่เป็นหุ่นเชิดของแดนรกร่าง

[04:46:10] ให้สิ้นซากไม่ให้เหลือภัยคุกคามในภายหลัง

[04:46:13] ใช้เลือดของชนเผ่าป่าเถื่อนในแดนรกร่าง

[04:46:15] เพื่อบูชายันต์แก่วีรชนผู้ล่วงลับผู้ตรวจ

[04:46:17] การพยักหน้าช้าๆแต่สีหน้ากลับยิ่งเคร่ง

[04:46:19] ขรึมมากขึ้นเขารู้ว่าเมื่อเป็นเช่นนี้

[04:46:21] กระดานหมากก็จะยิ่งใหญ่ขึ้นแต่ก็หมายความ

[04:46:23] ว่าสถานการณ์จะยิ่งวุ่นวายมากขึ้นหากเขา

[04:46:26] ควบคุมสถานการณ์ได้ไม่ดีเขาก็ไม่สามารถ

[04:46:28] อธิบายให้บรรพบุรุษของตระกูลฮาฟังได้และ

[04:46:31] ยิ่งไม่สามารถอธิบายให้หอเทียนซูและ

[04:46:32] ราชสำนักเต๋าฟังได้แล้วผู้ตรวจการรักษา

[04:46:36] การอย่างเขาก็จะต้องถูกเปลี่ยนตัวที่

[04:46:39] เมืองเต๋าเป็นเช่นนี้ตระกูลเก่าแก่และชน

[04:46:40] เผ่าโบราณดำรงอยู่มานานแสนนานผู้มีความ

[04:46:43] สามารถและผู้เชี่ยวชาญมากมายราวกับปลาใน

[04:46:45] แม่น้ำไม่รู้ว่ามีเท่าไหร่บางสิ่งที่คุณ

[04:46:47] ไม่ทำก็มีคนอื่นทำคุณทำไม่ได้ก็มีคนอื่น

[04:46:49] ทำได้เพียงแต่ผู้ตรวจการมองไปยังกระดาน

[04:46:52] ทรายที่วุ่นวายตรงหน้าแผ่นหยกและเอกสาร

[04:46:54] ที่กองคำเนินคิดถึงสถานการณ์ที่นองเลือด

[04:46:56] และปั่นป่วยในแดนรกร่างตอนนี้อดไม่ได้ที่

[04:46:58] จะคิดว่านอกจากบุคคลอย่างท่านอาวุโสแล้ว

[04:47:01] สถานการณ์นี้จะมีใครทำได้จริงๆหรือจะมี

[04:47:05] ใครจริงๆที่สามารถวางแผนการอย่างรอบคอบ

[04:47:07] และประสบความสำเร็จอย่างงดงามในสถานการณ์

[04:47:09] ที่วุ่นวายเช่นนี้ในแดนรกร่างได้แดนรก

[04:47:11] ร่างภูเขาโดดเดี่ยวแห่งหนึ่งยามเย็นแสง

[04:47:14] อาทิตย์อัสฎงแดงฉานราวกับไฟโม่ฮาวาก็ก่อ

[04:47:16] ไฟย่างเนื้อกินเนื้อที่ย่างเป็นเนื้อของ

[04:47:18] สัตว์อสูรตัวหนึ่งที่ดูเหมือนหมาป่าแต่มี

[04:47:20] เขากวางและยังคล้ายแพ้ภูเขาเล็กน้อยแม้

[04:47:23] โมฮวาจะเป็นผู้ล่าอสูรแต่เขาก็ไม่เคยล่า

[04:47:25] อสูรในแดนรกร่างมาก่อนจึงไม่คุ้นเคยกับ

[04:47:27] ชนิดของสัตว์อสูรในแดนรกร่างดังนั้นจึง

[04:47:29] ไม่รู้ว่านี่คือสัตว์อสูรชนิดใดทำได้

[04:47:32] เพียงตัดสินจากพฤติกรรมว่านี่คือสัตว์

[04:47:33] อสูรกินพืชแดนรกร่างแห้งแล้งผู้คนเบาบาง

[04:47:36] หากสัตว์อสูรตัวนี้กินเนื้อหรือกินคนก็คง

[04:47:37] อดตายไปนานแล้วและคงไม่รอดมาถึงตอนนี้และ

[04:47:41] สัตว์อสูรตัวนี้มีระดับเพียงขั้น 2 ช่วง

[04:47:43] ต้นพลังไม่แข็งแกร่งนักเสือโคร่งตัวใหญ่

[04:47:45] เลยตามตะครุบและกัดไม่กี่กระบวนท่าก็ล่า

[04:47:46] มันได้สำเร็จโมฮาวาจึงใช้ค่ายกล่อไฟย่าง

[04:47:49] เนื้อสูญกินส่วนเสือโคร่งตัวใหญ่ก็กอดขา

[04:47:51] หลังของสัตว์อสูรที่เปื้อนเลือดอยู่ข้างๆ

[04:47:53] กัดกินอย่างเอริดอร่อยช่วงนี้มันถูกขัง

[04:47:56] อยู่ในค่ายของประตูแดนรกร่างอาศัยช่วงที่

[04:47:58] ประตูแดนรกร่างก่อกบฏมันก็ฝ่าวงล้อมต่อ

[04:48:00] สู้และวิ่งหนีมาตลอดทำให้ใช้พลังงานไปมาก

[04:48:02] และหิวจัดจริงๆดังนั้นเมื่อมีเลือดเนื้อ

[04:48:04] เข้าปากมันจึงอดไม่ได้ที่จะกินอย่างเอร็ด

[04:48:06] อร่อย

[04:48:07] กัดกินไปพลางเสือโคร่งตัวใหญ่ก็พลันสู่

[04:48:09] จมูกหันไปมองโม่ฮวาตอนนี้เนื้อของโม่ฮวา

[04:48:12] ก็ย่างสุกแล้วแถมยังใส่เครื่องเทศลงไป

[04:48:14] ด้วยกลิ่นเครื่องเทศที่เผ็ดร้อนผสมกับ

[04:48:16] กลิ่นหอมของเนื้ออย่างลอยออกมาอย่างเข้ม

[04:48:17] ข้นโมฮวากำลังใช้มีดเล็กๆค่อยๆหั่นเนื้อ

[04:48:21] กินอย่างใจเย็นเสือโคร่งตัวใหญ่จ้องมอง

[04:48:23] โม่ฮวาแน่นอนว่าส่วนใหญ่คือมองเนื้ออย่าง

[04:48:25] ที่โมฮวาทำเสร็จแล้วดวงตาโตราวกับกระดิ่ง

[04:48:27] ทองแดงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

[04:48:30] โม่ฮวาเห็นดังนั้นจึงหันเนื้ออย่างชิ้น

[04:48:32] ใหญ่โยนให้เสือโคร่งตัวใหญ่เสือโคร่งตัว

[04:48:33] ใหญ่ส่งเสียงอาวัวอย่างร่าเริงรับเนื้อ

[04:48:36] อย่างเข้าปากเคี้ยว 2-3 ครั้งแล้วกลืนลง

[04:48:37] ท้องไปกินเสร็จแล้วเสือโคร่งตัวใหญ่ก็

[04:48:40] เลียปากอย่างพึงพอใจหลังจากนั้นมันก็กลับ

[04:48:42] ไปกัดกินเนื้อสูญดิบที่เปื้อนเลือดของมัน

[04:48:44] ต่อแต่กัดกินไปพลางมันก็พลันรู้สึกว่า

[04:48:46] เนื้อในปากไม่หอมเท่าไหร่อย่างน้อยก็ไม่

[04:48:48] หอมเท่าของโม่ฮาวาเสือโคร่งตัวใหญ่ก็ยื่น

[04:48:50] หัวไปมองโม่ฮวาอีกครั้งโม่ฮวาทำได้เพียง

[04:48:53] ให้มันอีกชิ้นหนึ่งเสือโคร่งตัวใหญ่กิน

[04:48:55] อีกครั้งเลียปากมองเนื้อดิบที่เปื้อน

[04:48:56] เลือดในอุ้งเท้าของมันยิ่งรู้สึกว่าไม่มี

[04:48:58] รสชาติมันคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ดันขา

[04:49:01] หลังของสัตวอสูรดิบที่กินไปครึ่งหนึ่งไป

[04:49:02] ข้างหน้าโมฮวาราวกับจะบอกให้โมฮวาช่วย

[04:49:04] ย่างให้มันด้วยโมฮาวาเห็นดวงตาที่ใสสะอาด

[04:49:07] ของเสือโคร่งตัวใหญ่ก็ไม่มีทางเลือกนอก

[04:49:09] จากรับมาโรยเครื่องเทศแล้วย่างให้มัน

[04:49:11] อย่างอดทนเขาได้รับมรดกฝีมือการทำอาหาร

[04:49:14] จากท่านแม่หลิวหรูฮมาโดยตลอดจึงทำอาหาร

[04:49:16] เก่งมากและพกเครื่องเทศติดตัวเสมอเมื่อ

[04:49:19] ครั้งที่เดินทางกับอาจารย์เขาก็เป็นคนรับ

[04:49:21] ผิดชอบเรื่องอาหารการกินต่อมาเมื่อมาถึง

[04:49:24] เขตแดนเฉียนเสวียและเข้าสู่สำนักเทศวีเขา

[04:49:26] ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกินอีกต่อไป

[04:49:28] จึงไม่ได้ทำอาหารมานานแล้วตอนนี้แดนรก

[04:49:31] ร่างกว้างใหญ่ผู้คนเบาบางเขาอยู่คนเดียว

[04:49:33] จึงทำได้เพียงย่างเนื้อกินเองแต่เขาไม่

[04:49:34] คิดว่าวันหนึ่งจะต้องมาย่างเนื้อให้เสือ

[04:49:36] โคร่งตัวใหญ่กินแต่พูดถึงแล้วเจ้าเสือ

[04:49:38] โคร่งตัวนี้ก็แปลกจริงๆสัตว์อสูรกินเนื้อ

[04:49:40] ตัวอื่นกินคนแต่มันไม่กินเสืออสูรตัวอื่น

[04:49:42] ชอบเนื้อดิบแต่มันกลับชอบเนื้ออย่างมาก

[04:49:44] กว่าไม่รู้ว่าตั้งแต่เด็กที่เขาป้อนปลา

[04:49:46] แห้งให้มันเลยถูกเลี้ยงจนเสียผู้เสียคนไป

[04:49:48] แล้วหรือเปล่าโม่ฮวาบ่นในใจแต่ก็ไม่ได้

[04:49:51] หยุดมือหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ย่างเนื้อ

[04:49:53] เสร็จแล้วยื่นให้เสือโคร่งตัวใหญ่เสือ

[04:49:55] โคร่งตัวใหญ่ส่งเสียงอ้าวใส่โมฮวาแล้วใช้

[04:49:58] กรงเล็บทั้งสองข้างกอดขาอสูรย่างกัดกิน

[04:50:00] อย่างเอร็ดอร่อยหางก็แกว่งไปมาดูสบายและ

[04:50:02] ผ่อนคลายตั้งแต่นั้นมะปากของเสือโคร่งตัว

[04:50:05] ใหญ่ก็ถูกโม่ฮวาเลี้ยงจนติดรสชาติถ้าไม่

[04:50:07] จำเป็นมันจะไม่กินเนื้อดิบบางครั้งโม่ฮวา

[04:50:10] ไม่อยากย่างแต่เห็นเสือโคร่งตัวใหญ่เดิน

[04:50:11] วนไปมารอบตัวเขาด้วยท่าทางอยากกินก็อดใจ

[04:50:13] ไม่ไหวจึงต้องตามใจมันเช่นนี้แต่เนื้อก็

[04:50:15] ไม่ได้มีให้กินบ่อยๆสถานที่แห่งนี้ในแดน

[04:50:18] รกร่างนั้นแห้งแล้งจริงๆไม่เห็นแม้แต่คน

[04:50:20] เดียวแม้แต่สัตว์อสูรก็ไม่ค่อยพบเห็นสิ่ง

[04:50:22] นี้ไม่ตรงกับความประทับใจเดิมของโม่ฮาวา

[04:50:25] ในความเข้าใจของเขาแดนรกร่างแห่งนี้แห้ง

[04:50:27] แล้งและป่าเถื่อนสัตว์อสูรหน้าจะมีมากมาย

[04:50:29] โม่ฮวาคาตด่าว่าอาจเป็นเพราะไฟสงครามลุก

[04:50:31] ลามกองทัพป่าเถื่อนเคลื่อนทับผ่านสัตว์

[04:50:34] สัตวอสูรที่อยู่ตามทางไม่ถูกกองทัพป่า

[04:50:35] เถื่อนสังหารก็หนีไปยังที่อื่นแล้วเพราะ

[04:50:38] ไม่ว่าสัตว์อสูรจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ไม่

[04:50:40] สามารถต่อสู้กับกองทัพป่าเถื่อนที่นำโดย

[04:50:42] อ๋องแห่งแดนร้างได้ภายใต้ไฟสงครามที่ลุก

[04:50:45] ลามแม้แต่สัตว์อสูรที่รวมฝูงกันก็ยังต้อง

[04:50:47] หลีกเลี่ยงเพื่อรักษาชีวิตโม่ฮวาถอนหายใจ

[04:50:49] เบาๆเพราะไม่สามารถระบุทิศทางได้จริงๆเขา

[04:50:53] ก็ไม่สนใจแล้วจึงเพียงแค่ขี่เสือโคร่งตัว

[04:50:55] ใหญ่เดินตามร่องรอยของสัตว์อสูรไปเรื่อยๆ

[04:50:57] จับสัตว์อสูรเป็นสิ่งเดียวที่เขาทำได้และ

[04:51:00] เป็นสิ่งที่ต้องทำด้วยจับสัตวอสูรด้วยตัว

[04:51:02] หนึ่งก็เพียงพอให้เสือโคร่งตัวใหญ่กินได้

[04:51:04] 1 มื้อมีอาหารเสือโคร่งตัวใหญ่ถึงจะอยู่

[04:51:05] รอดได้มิฉะนั้นภายใต้แสงอาทิตย์ที่แผดจ้า

[04:51:08] และผืนดินที่กว้างใหญ่โมฮวาอาจจะรอดได้

[04:51:10] ด้วยยาปิกูแต่เสือโคร่งตัวใหญ่ที่เป็นถัง

[04:51:13] ข้าวขนาดใหญ่จะต้องอดตายแน่นอนด้วยเหตุ

[04:51:16] นี้โมฮวาจึงขี่หลังเสือโคร่งตัวใหญ่สีขาว

[04:51:18] ดำล่าสัตว์อสูรไปพลางเดินทางไปทั่วดินแดน

[04:51:20] ร้างโดยไม่รู้จุดหมายและทิศทางไปพลางกลาง

[04:51:22] วันเดินทางล่าสัตว์อสูรกลางคืนหากไม่มีลม

[04:51:25] ก็สามารถเดินต่อไปได้อีกสักพักหากลมแรง

[04:51:27] และอากาศหนาวเย็นก็ต้องหยุดพักชั่วคราว

[04:51:30] เสือโครงตัวใหญ่นอนขดอยู่บนพื้นสวนโม่

[04:51:32] ฮาวาก็ห่มผ้าห่มหนุนท้องของเสือโคร่งตัว

[04:51:34] ใหญ่ใช้ขนเสือที่นุ่งฟูให้ความอบอุ่นดวง

[04:51:37] อาทิตย์ขึ้นดวงจันทร์ตกแล้วดวงอาทิตย์ก็

[04:51:39] ขึ้นอีกครั้งวงเวียนเช่นนี้ไปไม่รู้กี่

[04:51:41] เดือนในที่สุดโม่ฮวาก็ผ่านทะเลทรายโกบี้

[04:51:44] สีน้ำตาลแดงและได้เห็นทิวทัศน์ที่แตกต่าง

[04:51:46] ออกไปบ้างนี่คือเทือกเขาขนาดใหญ่ภูเขา

[04:51:47] ขรุขะและอันตรายมีพุ่มไม้สีน้ำตาลแดงขึ้น

[04:51:50] อยู่กลิ่นไออสูรในหุบเขายิ่งเข้มข้นขึ้น

[04:51:53] และโมฮวาก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงกลิ่น

[04:51:54] อายของสิ่งมีชีวิตบางอย่างเดินมานานขนาด

[04:51:57] นี้ในที่สุดก็ได้เจอสิ่งมีชีวิตแล้วโมฮวา

[04:52:00] รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยในใจหลังจากนั้น

[04:52:02] โมฮวาไม่ลังเลอีกต่อไปขี่เสือโคร่งดูร้าย

[04:52:04] เข้าสู่ป่าลึกป่าเขาสูงชันแต่ต้นไม้ใบ่า

[04:52:07] ค่อนข้างสมบูรณ์ดูเหมือนว่าภูเขานี้ไม่

[04:52:08] ได้อยู่ในเส้นทางเดินทัพของกองทัพป่า

[04:52:10] เถื่อนแห่งแดนรกร่างจึงไม่ได้รับความเสีย

[04:52:12] หายอย่างรุนแรงชนิดของสัตว์อสูรในป่าก็มี

[04:52:15] หลากหลายมากขึ้นดวงตาของเสือโคร่งตัวใหญ่

[04:52:17] ก็สว่างไสวขึ้นมาแต่โม่ฮวากลับปล่อยจิต

[04:52:20] วิญญาณออกไปสังเกตสภาพแวดล้อมรอบข้าง

[04:52:22] เพื่อค้นหาร่องรอยของมนุษย์พระสัตว์อสูร

[04:52:25] พูดไม่ได้มีเพียงการพบมนุษย์เท่านั้นจึง

[04:52:27] จะสามารถสอบถามได้ว่าที่นี่คือที่ใดและตน

[04:52:29] เองอยู่ที่ไหนกันแน่เพื่อตัดสินใจว่าจะทำ

[04:52:31] อะไรต่อไปคนหนึ่งเสือหนึ่งเดินเล่นอยู่ใน

[04:52:34] ป่าไม่มีสัตว์อสูรตัวใดกล้าเข้ามาหา

[04:52:35] เรื่องเสือเป็นราชาแห่งสัตว์อสูรสัตว์ป่า

[04:52:38] ทั้งหลายต่างหลีกทางสัตว์อสูรธรรมดาไม่

[04:52:40] กล้าท้าทายอำนาจของมันยิ่งไปกว่านั้นเสือ

[04:52:43] โคร่งตัวใหญ่ยังเป็นสัตว์อสูรระดับ 2

[04:52:45] ขั้นสูงสุดอีกด้วยเดินอยู่ในป่าด้วยสัก

[04:52:47] พักจิตของโม่ฮวาก็เคลื่อนไหวสัมผัสได้ถึง

[04:52:48] กลิ่นอายของผู้บำเพ็ญเพียร 2 คนเขาคิด

[04:52:51] อยู่ครู่หนึ่งแล้วก็พูดกับเสือโคร่งตัว

[04:52:53] ใหญ่ว่าเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่เสือโคร่งตัว

[04:52:56] ใหญ่ดุร้ายและโดดเด่นเกินไปการพามันไป

[04:52:58] ด้วยไม่สะดวกและก็ไม่เหมาะกับการสอบถาม

[04:53:00] ข่าว

[04:53:01] แต่เสือโคร่งตัวใหญ่ไม่เชื่อฟังมันยังคง

[04:53:03] ตามโมฮวาไปราวกับกลัวว่าถ้าโมฮวาจากไปมัน

[04:53:05] ก็จะหายไปอีกโม่ฮวาถอนหายใจทำได้เพียง

[04:53:07] ปลอบใจมันว่าเดี๋ข้าก็กลับมาเสือโคร่งตัว

[04:53:10] ใหญ่เอียงหัวโตของมันเห็นได้ชัดว่ากำลัง

[04:53:12] สงสัยโม่ฮวาไม่มีทางเลือกนอกจากถอดถุง

[04:53:15] เก็บของออกมาวางตรงหน้าเสือโคร่งตัวใหญ่

[04:53:17] ข้าเอาถุงเก็บของวางไว้ที่เจ้าเจ้าช่วยดู

[04:53:19] แลให้ดีข้าจะกลับมาเอาแน่นอนเสือโคร่งตัว

[04:53:22] ใหญ่นอนลงกับพื้นใช้กรงเล็บทั้งสองข้าง

[04:53:24] กอดถุงเก็บของของโม่ฮาวาไว้แน่นแล้วจึง

[04:53:26] พยักหน้าโม่ฮวาจนใจกับมันจริงๆคิดในใจว่า

[04:53:29] เจ้าเสือครบตัวนี้เหมือนกับกลายเป็นปีศาจ

[04:53:31] ไปแล้วหลังจากนั้นโม่ฮวาก็ร่างจังลงหาย

[04:53:33] ตัวไปเสือโคร่งตัวใหญ่ตกใจเล็กน้อยโดยไม่

[04:53:36] รู้ตัวเพิ่งจะลุกขึ้นแต่คิดไปคิดมาก็กลับ

[04:53:38] ไปนอนลงอย่างหงอยเอาหัวโตๆวางบนถุงเก็บ

[04:53:40] ของเฝ้ารอโม่ฮาวาอีกด้านหนึ่งโม่ฮาวาที่

[04:53:43] ซ่อนตัวอยู่มาถึงหน้าผาแห่งหนึ่งก้มลงมอง

[04:53:45] ก็เห็นผู้บำเพ็ญเพียร 2 คนกำลังเดินเคียง

[04:53:47] ข้างกันบนทางเดินภูเขาที่สูงชั้นเบื้อง

[04:53:49] ล่างผู้บำเพ็ญเพียรทั้ง 2 คนมีผมหยิกหยอย

[04:53:52] แขนเปลือยเปล่าสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์ใบ

[04:53:53] หน้าต้นคอและแขนทั้งสองข้างมีรอยสักรูป

[04:53:56] สัตว์มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ผู้

[04:53:58] บำเพ็ญเพียรจากก้าวแคว้นของราชสคือสำนัก

[04:53:59] เต๋าแต่ก็ไม่เหมือนผู้บำเพ็ญมารที่ชั่ว

[04:54:01] ร้ายหน้าจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรของชนเผ่า

[04:54:03] ป่าเถื่อนและทั้ง 2 คนนี้คนหนึ่งเป็นชาย

[04:54:06] ชราหลังค่อมระดับสร้างหลักฐานช่วงต้นใบ

[04:54:08] หน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแต่มีพลังไม่ธรรมดา

[04:54:11] อีกคนหนึ่งเป็นเด็กอายุประมาณ 10 ขวบมี

[04:54:13] ระดับการฝึกปรานเพียงขั้น 4 หรือ 5 ดู

[04:54:15] เหมือนจะเป็นปู่กับหลานตอนนี้ปู่กับหลาน

[04:54:17] คู่นี้กำลังเดินเข้าสู่ป่าลึกไปพลางพูด

[04:54:19] คุยกันไปพลางส่วนใหญ่เป็นชายชราที่กำชับ

[04:54:21] เด็กคนนั้นคำพูดของพวกเขาแม้จะมีสำเนียง

[04:54:24] ชนเผ่าป่าเถื่อนที่ชัดเจนแต่โดยรวมแล้วก็

[04:54:26] ยังคงเป็นภาษาราชการของราชสำนักเต๋า

[04:54:28] โม่ฮวาก็พอจะเข้าใจได้ส่วนสาเหตุที่ปู่

[04:54:32] กับหลานชนเผ่าป่าเถื่อนคู่นี้พูดภาษา

[04:54:33] ราชการของราชสำนักเต่าโมฮวาก็พอจะทราบดี

[04:54:36] ชนเผ่าป่าเถื่อน 3 พันเผ่าในแดนรกร่างมี

[04:54:38] ภาษาและตัวอักษรของตนเองแต่หลังจากที่

[04:54:41] ราชวงศ์แดนรกร่างก่อกบฏและถูกราชสำนัก

[04:54:43] เต๋าปราบปรามราชสำนักเต๋าก็ได้ออกกฎหมาย

[04:54:45] บังคับให้ทุกตระกูลในแดนรกร่างต้องเรียน

[04:54:47] รู้อักษรและภาษาของราชสำนักเต๋าหาก

[04:54:50] ต้องการทำลายวัฒนธรรมของชนเผ่าใดก็ต้องยก

[04:54:52] เลิกตัวอักษรและภาษาของชนเผ่านั้นก่อนดัง

[04:54:55] นั้นปัจจุบันตระกูลส่วนใหญ่ในแดนรกร่าง

[04:54:57] จึงพูดภาษาเดียวกันกับก้าแคว้นได้ตั้งแต่

[04:54:59] เด็กเพียงแต่จะมีสำเนียงชนเผ่าป่าเถื่อน

[04:55:01] ปะปนอยู่บ้างเท่านั้นบนทางเดินภูเขาปู่

[04:55:04] กับหลาน 2 คนเดินไปคุยไปการสนทนาเหล่านี้

[04:55:06] ไม่มีต้นสายปลายเหตุกระจัดกระจายโม่ฮาวา

[04:55:08] ฟังอยู่ข้างๆอย่างเงียบๆแต่ฟังไปฟังมาสี

[04:55:10] หน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปเขาเพิ่งได้ยิน

[04:55:13] คำว่าปูชายันจากคำพูดเพียงเล็กน้อยของปู่

[04:55:15] กับหลานคู่นี้ปูชายยันอะไรดวงตาของ

[04:55:18] โม่ฮวารหรี่ลงเล็กน้อยจบบทจบตอนแล้ว

[04:55:21] สามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์

[04:55:23] หน้าช่องบทที่ 1157 เทพเถื่อนโม่ฮาวเลียร

[04:55:26] ริมฝีปากพลางเกิดความสนใจขึ้นมาทันทีหิว

[04:55:28] มานานในที่สุดก็ได้กลิ่นหอมเสียทีเขาติด

[04:55:30] ตาม 2 ปู่หลานชาวเถื่อนไปข้างหน้าอย่าง

[04:55:32] เงียบเชียบ 2 ปู่หลานชาวเถื่อนไม่รู้เลย

[04:55:35] ว่ามีคนตามหลังมาพวกเขาเดินไปข้างหน้า

[04:55:36] อย่างเงียบๆตลอดทางชายชราก็ยังคงกำชับ

[04:55:39] เด็กน้อยเป็นระยะระยะว่าเดี๋ยวถึงที่แล้ว

[04:55:41] ต้องแสดงความเคารพนะนี่คือวาสนาของเจ้า

[04:55:44] เพื่อสร้างคุณประโยชน์ให้เผ่าถ้าพ่อเจ้า

[04:55:45] ได้รู้ก็จะภูมิใจในตัวเจ้าเด็กน้อยพยัก

[04:55:48] หน้าอย่างงงๆครู่หนึ่งก็ลูกท้องที่แฟบลง

[04:55:50] แล้วพูดว่าท่านปู่ข้าหิวแล้วชายชราชาว

[04:55:53] เถื่อนหยิบเสบียงแห้งหยาบๆออกมาไม่รู้ว่า

[04:55:55] เป็นธัญพืชราคาถูกชนิดใดสีดำๆเทาๆแห้งและ

[04:55:57] แข็งเด็กน้อยรเสเบียงแห้งมาแล้วใส่ปาก

[04:55:59] เคี้ยวช้าๆชายชราชาวเถื่อนมองด้วยความ

[04:56:02] สงสารแล้วหยิบเนื้อแห้งชิ้นหนึ่งออกมาจาก

[04:56:04] ถุงเก็บของเก่าๆอย่างระมัดระวังแล้วยื่น

[04:56:06] ให้เด็กน้อยเด็กน้อยเห็นเนื้อแห้งก็ตา

[04:56:09] เป็นประกายแต่แล้วก็รู้สึกไม่สบายใจเล็ก

[04:56:10] น้อยท่านปู่ข้าอิ่มแล้วไม่ต้องแล้วชายชรา

[04:56:14] ชาวเถื่อนรูปหัวเขาเสียงแหบแห้งพูดว่าไม่

[04:56:16] เป็นไรวันนี้กินเยอะหน่อยกินให้อิ่มดีๆ

[04:56:19] เด็กน้อยยังเด็กไม่รู้เรื่องอะไรแม้จะ

[04:56:20] พยายามอดกลั้นแต่ท้องที่หิวโหยก็ไม่อาจ

[04:56:23] ต้านทานความเย้ายวนของเนื้อแห้งได้เมื่อ

[04:56:24] รับมาแล้วก็ค่อยๆใส่ปากเคี้ยวอย่างระมัด

[04:56:26] ระวัง

[04:56:27] ของดีแบบนี้ปีหนึ่งจะได้กินไม่กี่ครั้ง

[04:56:29] ดังนั้นเขาจึงกินช้ามากกินไปครึ่งหนึ่ง

[04:56:31] เขาก็ยื่นเนื้อแห้งที่เหลือให้ชายชราท่าน

[04:56:33] ปู่ข้าอิ่มแล้วชายชราชาวเถื่อนส่ายหน้า

[04:56:36] ไม่เป็นไรเจ้ากินให้หมดเถอะนี่ทั้งหมดให้

[04:56:38] เจ้าเด็กน้อยดูไม่เชื่อจริงหรือขอรับชาย

[04:56:41] ชราหัวเราะแล้วพยักหน้ารอยเหี่ยวย่นบนใบ

[04:56:43] หน้าลึกและแห้งผากยิ่งขึ้นเด็กน้อยจึงวาง

[04:56:46] ใจใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจและรอย

[04:56:49] ยิ้มที่ไร้เดียงสาแต่ก็น่าสงสารเขากิน

[04:56:50] เนื้อที่เหลือเข้าปากเคี้ยวชายชราชาว

[04:56:53] เถื่อนมองดูฉากนี้ด้วยสายตาที่ซับซ้อนและ

[04:56:55] ซ่อนความเจ็บปวดลึกลึกไว้ในดวงตาโม่ฮาวา

[04:56:57] มองดูทุกสิ่งด้วยสายตาที่หม่่นหมองเล็ก

[04:56:59] น้อยหลังจากกินเนื้อแห้งเสร็จชายชราชาว

[04:57:02] เถื่อนก็พาเด็กน้อยเดินขึ้นเขาต่อไปภูเขา

[04:57:05] ในแดนรกร่างแม้จะมีผู้ไม้เตี้ยขึ้นอยู่

[04:57:07] บ้างแต่ส่วนใหญ่ของภูเขาก็ยังคงโล่งเตียน

[04:57:09] และมีสีแดงเข้ม 2 ปู่หลานเดินไปตามทางลาด

[04:57:12] ชันของภูเขาจนกระทั่งลึกเข้าไปในภูเขารก

[04:57:14] ร้างในหุบเขาลึกมีถ้ำแห่งหนึ่งปากถ้ำมืด

[04:57:16] มิดและมีเสาหินประหลาด 2 ต้นตั้งอยู่หน้า

[04:57:18] ถ้ำและในขณะนี้ที่หน้าถ้ำยังมีผู้บำเพ็ญ

[04:57:21] เพียรชาวเถื่อน 4 คนเฝ้าอยู่ที่ปากถ้ำ

[04:57:23] เมื่อเห็นชายชราผู้บำเพ็ญเพียรชาวเถื่อน

[04:57:25] ทั้ง 4 ก็ทำความเคารพตามธรรมเนียมของเผ่า

[04:57:27] อย่างนอบน้อมท่านผู้อาวุโสชายชราชาว

[04:57:30] เถื่อนพยักหน้าเล็กน้อยแล้วถามว่าเตรียม

[04:57:32] พร้อมแล้วหรือยังผู้บำเพ็ญเพียรชาวเถื่อน

[04:57:35] คนหนึ่งตอบว่าเรียนท่านผู้อาวุโสเลือด

[04:57:37] อสูรเครื่องบูชาและท่านบูชาเตรียมพร้อม

[04:57:39] แล้วขอรับชายชราชาวเถื่อนพยักหน้าแล้วโบก

[04:57:42] มือพวกเจ้ากลับไปได้แล้วผู้บำเพ็ญเพียร

[04:57:45] ชาวเถื่อนทั้ง 4 ลังเลเล็กน้อยพวกเขามอง

[04:57:47] ไปที่เด็กน้อยด้วยสีหน้าไม่สบายใจท่านผู้

[04:57:49] อาวุโสหรือว่าชายชราชาวเถื่อนมีสีหน้า

[04:57:52] ดื้อรั้นไม่มีทางเลือกอื่นแล้วผู้บำเพ็ญ

[04:57:54] เพียรชาวเถื่อนต่างถอนหายหายใจขอรับท่าน

[04:57:56] ผู้อาวุโสสูงสุดหลังจากทั้ง 4 คนถอยไป

[04:57:59] แล้วพวกเขาก็ลงจากเขาไปที่หน้าถ้ำจึง

[04:58:02] เหลือเพียงชายชราชาวเถื่อนและเด็กน้อยวัย

[04:58:03] 10 กว่าปีเท่านั้นชายชราถามเด็กน้อยว่า

[04:58:05] คำที่ข้าสั่งเจ้าเจ้าจำได้หมดแล้วหรือยัง

[04:58:09] เด็กน้อยพยักหน้าข้าจะไปปรนิบัติเทพ

[04:58:11] เถื่อนอย่างดีที่สุดด้วยความเคารพและเต็ม

[04:58:12] ใจชายชราชาวเถื่อนมีสายตาลึกซึ้งแล้วพูด

[04:58:15] ว่าดีเช่นนั้นเจ้าตามข้ามา 2 ปู่หลานจึง

[04:58:18] เดินผ่านเสาหินเข้าไปในถ้ำโม่ฮาวาคิดอยู่

[04:58:20] ครู่หนึ่งแล้วก็เดินตามเข้าไปจิตวิญญาณ

[04:58:23] ของเขาสูงกว่าชายชรามากแม้จะซ่อนตัวเดิน

[04:58:25] ตามหลังชายชราชายชราก็ไม่มีทางรับรู้ได้

[04:58:28] โมฮวาแทบจะเดินเคียงข้างชายชราเข้าไปใน

[04:58:30] ถ้ำพร้อมกันสายตาของเขามืดมิดอยู่ครู่

[04:58:33] หนึ่งเมื่อโมฮวังเงหน้าขึ้นสำรวจสภาพภาย

[04:58:35] ในถ้ำสีหน้าของเขาก็แสดงความประหลาดใจ

[04:58:37] เล็กน้อยถ้ำแห่งนี้เรียบง่ายเกินไปสิ่ง

[04:58:39] ที่เขาคาดไว้เช่นวิหารหินสาเจ้าหรือซุ้ม

[04:58:41] หินล้วนไม่มีเลยอันที่จริงนี่ไม่สามารถ

[04:58:44] เรียกว่าถ้ำได้ด้วยซ้ำมันเป็นเพียงช่อง

[04:58:47] เว้าบนผนังภูเขาปากถ้ำตื้นมากเดิน 569 ก็

[04:58:49] ถึงปลายแล้วภายในถ้ำมีเพียงโต๊ะบูชาหิน 1

[04:58:52] ตัวบนโต๊ะบูชามีหัวกระดูกสัตว์อสูรวาง

[04:58:55] อยู่ที่มุมโต๊ะมีอ่างเลือดสัตว์หนึ่งอั

[04:58:56] นอกนั้นก็ไม่มีอะไรอีกเลยไม่มีรูปปั้น

[04:58:59] เทพเจ้าไม่มีสิ่งของสำหรับบูชาและสุดปลาย

[04:59:02] ถ้ำก็คือผนังหินเป็นผนังหินจริงๆจิต

[04:59:04] วิญญาณที่ทะลุผ่านผนังหินนี้สามารถรับรู้

[04:59:06] ได้เพียงก้อนหินเท่านั้นสายตาของโม่ฮวา

[04:59:09] กระพริบเล็กน้อยก่อนหน้านี้เขาได้ยินเด็ก

[04:59:10] น้อยพูดคำว่าเทพเถื่อนก็คิดว่าจะเป็นตัว

[04:59:13] ใหญ่อย่างน้อยก็ควรมีศาลเจ้าหรือรูปปั้น

[04:59:16] เทพเจ้าแต่เมื่อเข้าไปในถ้ำแล้วกลับพบว่า

[04:59:18] ไม่มีอะไรเลยยิ่งไปกว่านั้นกลิ่นอายของ

[04:59:19] เทพเจ้าก็จางมากแทบจะไม่มีเลยโมฮวาก็ไม่

[04:59:23] รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อยซอนได้ลึกทีเดียว

[04:59:25] โมฮวากรุ่นอยู่ครู่หนึ่งแล้วมองไปยังชาย

[04:59:27] ชราชาวเถื่อนด้วยสายตาลึกซึ้งชายชราชาว

[04:59:31] เถื่อนพันรู้สึกหนาสถานในใจราวกับถูกสิ่ง

[04:59:33] มีชีวิตบางอย่างจ้องมองแต่เมื่อสำรวจไป

[04:59:34] รอบๆก็ไม่พบสิ่งใดชายชราชาวเถื่อนครุ่น

[04:59:38] คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วรู้สึกว่ามีเพียงคำ

[04:59:39] อธิบายเดียวเขาจึงคุกเข่าลงบนพื้นแล้วก้ม

[04:59:41] ศีรษะคำนับผนังหินที่ว่างเปล่าหลังตบบูชา

[04:59:44] เทพเถื่อนผู้ยิ่งใหญ่ข้าผู้ชราจะเตรียม

[04:59:46] การทันทีไม่กล้าทำให้พิธีของท่านล่าช้า

[04:59:49] ผู้จบเขาก็ก้มสีสะด

[04:59:52] ก็คุกเข่าตามท่านปู่แล้วก้มสีสะอย่างแรง

[04:59:54] แดงหลังจากนั้นชายชราชาวเถื่อนก็ไม่กล้า

[04:59:57] ล่าช้าเขาจุ่มนิ้วลงในอ่างเลือดข้างๆแล้ว

[04:59:59] ใช้เลือดสีแดงดำวาดรูปสัญลักษณ์เลือด

[05:00:01] โบราณใต้แท่นบูชาลวดลายของสัญลักษณ์คล้าย

[05:00:04] กับลวดลายสัตว์อสูร 4 ทิศและรูปร่างของ

[05:00:06] มันคล้ายกับปีศาจที่มีปากแหลมและกรงเล็บ

[05:00:08] แหลมคมหลังจากว่าสัญลักษณ์เสร็จชายชราชาว

[05:00:11] เถื่อนก็จุดเทียนบนแท่นบูชาเทียนนี้ไม่

[05:00:13] รู้ทำมาจากไขมันสัตว์อสูรชนิดใดเมื่อจุด

[05:00:15] แล้วจะให้เปลวไฟสีเขียวอ่อนและส่งกลิ่น

[05:00:17] ฉุนเมื่อเทียนลุกไหม้ชายชราชาวเถื่อนก็

[05:00:20] ดึงหลานชายของเขาคุกเข่าลงในสัญลักษณ์

[05:00:22] เลือดหน้าแทท่านบูชาชายชราสวดอ้อนวอน

[05:00:23] อย่างเคร่งพลัดเด็กน้อยคุกเข่าอย่างนอบ

[05:00:25] น้อมเทียนสีเขียวเข้มยังคงลุกไหม้ควัน

[05:00:28] เทียนยังคงหนาแน่นขึ้นไม่รู้ว่าผ่านไปนาน

[05:00:29] เท่าไหร่สัญลักษณ์เลือดบนพื้นก็เริ่มบิด

[05:00:31] เบี้ยวปีศาจเลือดในสัญลักษณ์ราวกับมี

[05:00:33] ชีวิตขึ้นมาและชายชราชาวเถื่อนกับเด็ก

[05:00:36] น้อยก็สูดควันเทียนเข้าไปมากเกินไปจนมึน

[05:00:37] งงครึ่งหลับครึ่งตื่นและถึงกับเกิดภาพ

[05:00:39] หลอนราวกับมีเสียงทุ้มลึกกำลังเรียบพวก

[05:00:41] เขาเสียงนั้นเก่าแก่และทรงอำนาจไม่อาจ

[05:00:44] ต้านทานได้จิตวิญญาณของทั้งสองถูกดึงออก

[05:00:47] จากร่างโดยไม่รู้ตัวเมื่อลืมตาขึ้นอีก

[05:00:49] ครั้งก็พบว่าถ้ำที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ถ้ำ

[05:00:51] เดิมอีกต่อไปแล้วผนังหินหายไปแทนที่ด้วย

[05:00:52] ประตูบาน

[05:00:54] ประตูทองแดงบานพับเหล็กกล้าลวดลายเขี้ยว

[05:00:56] ที่สลับซับซ้อนดูทั้งหน้าขนลุกและน่าเกรง

[05:00:58] ขามเด็กน้อยมองแล้วรู้สึกกลัวเล็กน้อยแต่

[05:01:01] ชายชราชาวเถื่อนดูเหมือนจะไม่ใช่ครั้งแรก

[05:01:03] ที่มาเขาจึงลูบหน้าผากหลานชายแล้วพูดด้วย

[05:01:05] เสียงแหบแห้งว่าไม่ต้องกลัวตามข้าไปเข้า

[05:01:07] เฝ้าเทพเถื่อนเด็กน้อยพยักหน้าอย่างขลาด

[05:01:09] กลัวชายชราชาวเถื่อนจึงก้มศีรษะคำนับ

[05:01:11] ประตูทองแดงแล้วสวดอ้อนวอนอย่างเคร่งครัด

[05:01:13] ว่าเทพเถื่อนผู้ยิ่งใหญ่โปรดอภัยฆ่าผู้

[05:01:15] ศรัทธามาเข้าเฝ้าหลังจากผู้จบชายชราก็ยัง

[05:01:18] คงอยู่ในท่าก้มสีสรอจนกระทั่งมีเสียงตอบ

[05:01:20] รับจากที่ใดที่หนึ่งราวกับว่าการเข้าเฝ้า

[05:01:22] ของเขาได้รับการยอมรับโซ่เหล็กที่ประตู

[05:01:24] จึงเปิดออกชายชราจึงลุกขึ้นแล้วผลักประตู

[05:01:27] ทองแดงออกอย่างนอบน้อมหันกลับไปมองหลาน

[05:01:29] ชายแล้วถอนหายใจไปเถอะเด็กน้อยพยักหน้า

[05:01:31] ชายชราชาวเถื่อนจึงจูงมือหลานชายก้าวเข้า

[05:01:33] ไปในประตูทองแดงหลังประตูทองแดงเป็นทาง

[05:01:36] เดินหินสีเขียวทางเดินนี้ไม่มีอยู่ในโลก

[05:01:38] ปัจจุบันมีอยู่แต่ในโลกแห่งความลวงเท่า

[05:01:40] นั้นชายชราชาวเถื่อนจูงหลานชายเดินไปตาม

[05:01:43] ทางเดินด้วยสีหน้ากังวลไม่รู้ว่าเดินไป

[05:01:45] นานเท่าไหรที่สุดก็เดินเข้าไปในห้องโถง

[05:01:47] ใหญ่แห่งหนึ่งห้องโถงสร้างด้วยหินสีเขียว

[05:01:48] ทั้งหมดตรงกลางมีตบบูชาตั้งอยู่ด้านบนมี

[05:01:51] รูปปั้นหินรูปร่างแปลกประหลาดประหลาดตั้ง

[05:01:53] อยู่ชายชราชาวเถื่อนไม่กล้าเงหน้ามองรูป

[05:01:55] ปั้นนั้นเพียงแต่พูดกับหลานชายด้วยเสียง

[05:01:56] สั่นเครือว่าเจ้านอนลงบนโต๊ะอืมเด็กน้อย

[05:02:01] นอนลงบนโต๊ะบูชาอย่างว่าง่ายชายชราชาว

[05:02:03] เถื่อนใช้เชือกมัดมือและเท้าของหลานชาย

[05:02:05] อย่างระมัดระวังหลานชายของเขาก็ไม่ขัดขืน

[05:02:08] เมื่อมาเสร็จเขาก็ถามว่าท่านปู่ข้ากำลัง

[05:02:10] จะตายแล้วหรือขอรับชายชราชาวเถื่อนตัว

[05:02:13] สั่นไปทั้งร่างขอบตาแดงก่ำแต่ก็ยังพูด

[05:02:15] ด้วยเสียงแหบแห้งว่าเจ้ายังเด็กทำไมถึง

[05:02:17] พูดเช่นนั้นเด็กน้อยมองอย่างหดหู่แล้วพูด

[05:02:19] ว่าอาต้าอารี่เจนเอรและเ่อต๋าพวกพวกเขา

[05:02:22] ทั้งหมดไปปรนิบัติเทพเถื่อนแล้วแต่ก็ไม่

[05:02:24] เคยกลับมาอีกเลยข้าก็คงจ้ะชายชราชาว

[05:02:27] เถื่อนอดทนต่อความเจ็บปวดแล้วถามว่าเจ้า

[05:02:29] เจ้าไม่อยากไปปนิบัติเทพเถื่อนหรือเด็ก

[05:02:31] น้อยกลับส่ายหน้าข้าจะไปปนิบัติเทพเถื่อน

[05:02:34] เสียงของเขาค่อนข้างทุ้มไม่มีใครเล่นกับ

[05:02:36] ข้าแล้วแถมยังหิวทุกวันพ่อข้าก็ไม่รู้ไป

[05:02:38] ไหนไม่รู้ว่าจะกลับมาได้อีกหรือไม่ข้ามี

[05:02:40] ชีวิตอยู่ก็ไม่มีความหมายอะไรเพียงแต่

[05:02:43] เด็กน้อยมองไปที่ชายชราชาวเถื่อนถ้า้าไป

[05:02:45] แล้วก็จะเหลือท่านปู่คนเดียวท่านปู่ต้อง

[05:02:47] ดูแลตัวเองให้ดีนะขอรับดวงตาที่ขุนมัวของ

[05:02:49] ชายชราเต็มไปด้วยน้ำตา

[05:02:52] เขาพยักหน้าเบาๆแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อน

[05:02:53] โยนว่าวางใจเถอะเทพเถื่อนจะประทานพรให้

[05:02:56] เราเทพเถื่อนก็จะดูแลเจ้าอย่างดีเจ้าหลับ

[05:02:57] ไปตื่นหนึ่งตื่นขึ้นมาทุกอย่างก็จะผ่านไป

[05:02:59] แล้วอืมเด็กน้อยนอนอยู่บนโต๊ะบูชาพูดเบาๆ

[05:03:03] แล้วก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณอ่อนล้าโดยไม่มี

[05:03:05] สาเหตุจึงค่อยๆหลับตาลงชายชราชาวเถื่อน

[05:03:08] มองหลานชายคนเดียวของเขาด้วยความเจ็บปวด

[05:03:10] อย่างสุดซึ่งแต่ก็ยังกัดฟันคุกเข่าลงบน

[05:03:11] พื้นสวดอ้อนวอนอย่างเงียบๆว่าข้าผู้

[05:03:14] ศรัทธาหวาดกลัวยิ่งนักขอเทพเถื่อนโปรด

[05:03:16] ประทานลมฟ้าอากาศที่เหมาะสมแก่เผ่าของข้า

[05:03:19] ขอเทพเถื่อนโปรดให้เผ่าของข้ามีอาหาร

[05:03:20] ประทังชีวิตโปรดคุ้มครองเผ่าของข้าให้มี

[05:03:23] เสื้อผ้าคลายหนาวโปรดปกป้องเผ่าของข้าให้

[05:03:25] พ้นจากภัยพิบัติโปรดคุ้มครองนักรบของเผ่า

[05:03:28] ที่ออกศึกให้กลับมาอย่างปลอดภัยชายชราชาว

[05:03:31] เถื่อนสวดอ้อนวอนอย่างเคร่งครัดเสร็จสิ้น

[05:03:33] แล้วจึงกัดฟันพูดว่าขอเชิญเทพเถื่อนผู้

[05:03:35] ยิ่งใหญ่โปรดเสวยเครื่องบูชาของเผ่าข้า

[05:03:38] หลังจากผู้จบชายชราชาวเถื่อนก็ก้มศีรษะลง

[05:03:40] บนพื้นอย่างแรงราวกับรูปปั้นที่เคร่งครัด

[05:03:42] ไม่ขยับเขยื้อนไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่า

[05:03:43] ไหร่ในห้องถงหินที่เงียบสงัดเสียงหินแต่

[05:03:45] ก็ดังขึ้นเศษหินร่มหล่นลงมารูปปั้นหินที่

[05:03:48] อยู่กลางห้องถงใหญ่กับค่อยๆเคลื่อนไหว

[05:03:50] สลัดคราบหินและดินออกเผยให้เห็นร่างที่

[05:03:52] สูงใหญ่แข็งแรงปากแหลมกรงเล็บคมสวมชุดเทพ

[05:03:54] สีทองและมีรัศมีสีเขียวแดงล้อมรอบนี่คือ

[05:03:57] ร่างจริงของเทพเถื่อนที่เผาของชายชราชาว

[05:04:00] เถื่อนบูชาเทพเถื่อนปรากฏกายในร่างจริง

[05:04:02] ชายชรามีสีหน้าเคร่งขรึมยิ่งขึ้นไม่กล้า

[05:04:04] แม้แต่จะหายใจเทพเถื่อนสีเขียวดำเ้าเดิน

[05:04:07] มาหยุดอยู่หน้าเด็กน้อยที่อยู่บนโต๊ะบูชา

[05:04:10] กลิ่นหอมของเครื่องบูชาสดใหม่ทำให้มุมปาก

[05:04:12] ของมันมีน้ำลายไหลแต่ก็ไม่ได้รีบร้อนที่

[05:04:14] จะกินกลับหันไปมองชายชราชาวเถื่อนเสียง

[05:04:16] เย็นชาและแหลมคมความศรัทธาของเจ้าไม่

[05:04:19] บริสุทธิ์แล้วชายชราชาวเถื่อนค่อยๆลุก

[05:04:21] ขึ้นยืนซ้ายของเขากำทวงมือขวากัมมี่บูชา

[05:04:25] ดวงตาที่ขุ่นมัวเผยให้เห็นความหวาดกลัว

[05:04:27] ต่อเทพเจ้าและเจตนาข้าที่แหลมคมเทพเถื่อน

[05:04:30] ยิ้มเยาะข้าสงสัยอยู่ว่าวันนี้ทำไมใจถึง

[05:04:32] ได้หวั่นไหวอย่างไม่มีสาเหตุที่แท้ก็เป็น

[05:04:34] เจ้าบ่าวรับใช้ต่ำต้อยผู้นี้ที่คิดคดทรยศ

[05:04:36] อยากจะลบหลู่เทพเจ้าหรือชายชรามีสีหน้า

[05:04:39] เคร่งขรึมออดไม่ได้ที่จะกำัมมี่บูชาในมือ

[05:04:41] แน่นขึ้นใบหน้าแหลมคมของเทพเถื่อนเต็มไป

[05:04:43] ด้วยการเย้ะหยันเป็นอะไรไปข้ากินเด็กคน

[05:04:46] อื่นเจ้าไม่อยากต่อต้านพอมากินหลานชายของ

[05:04:48] เจ้าเจ้าถึงคิดจะกบฏหรือใบหน้าของชายชรา

[05:04:51] เต็มไปด้วยความละอายและความโกรธสุดท้ายก็

[05:04:52] เย้ะตัวเองว่าไม่มีทางรอดอื่นแล้วในฐานะ

[05:04:56] ผู้อาวุโสของเผ่าเครื่องบูชาครั้งนี้ไม่

[05:04:58] ว่าจะเป็นใครก็ไม่ต่างกันข้าทำได้เพียง

[05:04:59] ต่อสู้กับเทพเถื่อนผู้โลภมากอย่างเจ้าจน

[05:05:01] ตายกันไปข้างหนึ่งถ้าข้าตายก็แค่เผ่าล่ม

[05:05:04] สลายถ้าข้าไม่ต่อต้านปล่อยให้เจ้ากินไป

[05:05:06] เรื่อยๆเผ่าก็จะไม่มีเด็กเกิดใหม่ไม่ช้า

[05:05:08] ก็เร็วก็ต้องล่มสลายอยู่ดีและเจ้าพูดถูก

[05:05:11] นี่คือหลานชายคนสุดท้ายของข้าและเป็นสาย

[05:05:13] เลือดเดียวของข้าพ่อของเขาออกรบพร้อมกับ

[05:05:15] ทหารเถื่อนเมื่อไม่กี่วันก่อนข้าฝันเห็น

[05:05:18] พ่อของเขาในสมรภูมิร่างกายเต็มไปด้วย

[05:05:20] เลือดหัวขาดข้าก็รู้ว่าลูกชายของข้าคงจะ

[05:05:22] ตายแล้วใบหน้าของชายชราดูแก่ลงไปอีกมากใน

[05:05:25] ทันทีในความหดหู่ก็มีความเด็ดเดี่ยวเขา

[05:05:28] ค่อยๆยกมือขึ้นชี้มีบูชาไปที่เทพเถื่อน

[05:05:31] ดังนั้นทุกสิ่งทุกข์อย่างนี้ข้าต้องใช้

[05:05:32] ชีวิตของข้าเป็นเครื่องยุติสีหน้าของเทพ

[05:05:35] เถื่อนดูเย็นชาเล็กน้อยกล้าชักดาบใส่

[05:05:37] เทพเจ้าแสดงว่าเจ้าคงมีความตั้งใจที่จะ

[05:05:39] ตายแล้วดีมากเช่นนั้นให้ข้ากลืนกินเจ้า

[05:05:42] บ่าวรับใช้ผู้นี้ก่อนแล้วค่อยกินหลานชาย

[05:05:44] ของเจ้าเพื่อให้ครอบครัวของเจ้าได้รวมกัน

[05:05:47] สีหน้าของเทพเถื่อนพันบิดเบี้ยวด้วยรอย

[05:05:48] ยิ้มชั่วร้ายแล้วโบกมืออย่างไม่ใส่ใจฉีก

[05:05:50] รอยกรงเล็บสีเขียวดำขนาดใหญ่ขึ้นในอากาศ

[05:05:52] แล้วพุ่งเข้าหาชายชราชายชราโบกมือซ้าย

[05:05:55] วิญญาณปีศาจหมาป่าไฮีน่าหลายตนพุ่งออกจาก

[05:05:58] ธงปะทะเข้ากับการโจมตีสังหารของเทพเถื่อน

[05:06:00] คลื่นพลังแผ่กระจายออกไปพลังจิตวิญญาณก็

[05:06:02] พรุ่งพ่าในทันทีเทพเถื่อนประหลาดใจเล็ก

[05:06:04] น้อยเจ้าเรียนวิชาแม่มดด้วยหรือชายชราชาว

[05:06:07] เถื่อนมีสีหน้าเย็นชะโบกธงต่อไปธงนี้ดู

[05:06:10] เหมือนจะเป็นสิ่งชั่วร้ายของเทพเจ้าที่

[05:06:12] แปลกประหลาดทุกครั้งที่โบกสะบัดมันจะกลืน

[05:06:14] กินพลังจิตของชายชราและใช้พลังจิตส่วน

[05:06:16] หนึ่งเป็นสื่อกลางในการเรียกวิญญาณปีศาจ

[05:06:18] มาต่อสู้วิญญาณปีศาจที่เขาเรียกออกมาก็

[05:06:21] ไม่ได้เลยหาเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญเพียร

[05:06:23] ทั่วไปก็เพียงพอที่จะกลืนกินพลังจิตของ

[05:06:25] ฝ่ายตรงข้ามได้น่าเสียดายที่เขาเผชิญหน้า

[05:06:28] กับเทพเถื่อนที่กินวิญญาณมนุษย์เป็นอาหาร

[05:06:31] วิญญาณปีศาจเหล่านี้แม้จะสามารถต่อสู้กับ

[05:06:33] เทพเถื่อนได้แต่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเทพ

[05:06:35] เถื่อนอย่างเห็นได้ชัดและหลังจากต่อสู้

[05:06:37] กันไม่กี่รอบก็จะถูกเทพเถื่อนบีบคอกลืน

[05:06:39] กินเข้าไปในท้องเพื่อบำรุงตัวเองชายชรา

[05:06:42] ชาวเถื่อนมีสีหน้าเคร่งขรึมวิธีเดียวที่

[05:06:44] เขาจะเอาชนะเทพเถื่อนได้คือการใช้ทุกวิถี

[05:06:46] ทางและตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

[05:06:48] พลังจิตของมนุษย์ไม่สามารถเทียบกับเทพ

[05:06:50] เถื่อนได้หากยืดเยื้อไปเรื่อยๆเขาจะต้อง

[05:06:52] ตายเพราะพลังจิตหมดลงก่อนอย่างแน่นอน

[05:06:53] เมื่อเขาตายเผ่าของเขาก็จะต้องล่มสลาย

[05:06:55] อย่างแน่นอนที่แดนรกร่างแห่งนี้การดำรง

[05:06:58] ชีวิตก็ยากลำบากอยู่แล้วหากไม่มีผู้

[05:07:00] อาวุโสขั้นสร้างหลักฐานอย่างเขาคอยดูแล

[05:07:02] สัตว์อสูรระดับ 2 ตัวเดียวก็สามารถทำให้

[05:07:04] เผ่าเล็กๆของพวกเขาพินาศได้ไม่ต้องพูดถึง

[05:07:07] ว่าตอนนี้เขาได้ล่วงเกินเทพเถื่อนไปแล้ว

[05:07:09] อย่างสิ้นเชิงหากไม่สังหารโดยทำร้ายเทพ

[05:07:11] เถื่อนอย่างรุนแรงเผ่าของพวกเขาก็จะต้อง

[05:07:13] พินาศภายใต้ความโกรธของเทพเถื่อนอย่างแน่

[05:07:15] นอนมีเพียงทางเดียวเท่านั้นคือการต่อสู้

[05:07:18] จนตายนอกเหนือจากนี้ไม่มีทางเลือกอื่นเลย

[05:07:21] ชายชราชาวเถื่อนไม่สนใจการสูญเสียจิต

[05:07:23] วิญญาณเริ่มบกธงและเรียกวิญญาณปีศาจที่

[05:07:25] แข็งแกร่งกว่าผ่านวิชาแม่มดเมื่อวิชาแม่

[05:07:27] มดทำงานสีหน้าของชายชราก็ซีดลงไปอีก 1

[05:07:29] ส่วนแต่ธงแม่มดของเขากลับใช้พลังจิตเป็น

[05:07:32] สื่อกลางเรียกหมาป่าสีเหลืองระดับ 2 ที่

[05:07:34] ดูร้ายออกมาหมาป่าสีเหลืองดูร้ายภายใต้

[05:07:37] การควบคุมของชายชราก็พุ่งเข้าใส่และต่อ

[05:07:39] สู้กับเทพเถื่อนทันทีและถ้าไม้ตายของชาย

[05:07:41] ชรายังไม่จบเขาใช้หนี้บูชาแทงเข้าไปในแขน

[05:07:44] ของตัวเองบนหนี้บูชาปรากฏลวดลายเลือดขึ้น

[05:07:47] มาแล้วพลังลึกลับก็ไหลย้อนกลับไปสู่ชาย

[05:07:49] ชราชาวเถื่อนร่างทิ่งของเขาค่อยๆยืดตรง

[05:07:51] ขึ้นสูงขึ้นเรื่อยๆแขนขาค่อยๆแข็งแรงขึ้น

[05:07:54] กล้ามเนื้อพองโตร่างกายทั้งหมดราวกับกลับ

[05:07:56] ไปเป็นหนุ่มอีกครั้งกลายเป็นนักรบชาว

[05:07:57] เถื่อนในขณะที่มีดบูชาดุทรัพย์ชีวิตเสร็จ

[05:07:59] สิ้นชายชราก็พุ่งเข้าใส่ทันทีและต่อสู้

[05:08:03] กับเทพเถื่อนคนหนึ่งหมาป่า 1 ตัวและเทพ

[05:08:04] เถื่อน 1 ตนต่อสู้กันอย่างดูเดือดเป็น

[05:08:06] เวลานานการต่อสู้ทางจิตวิญญาณเช่นนี้

[05:08:09] อันตรายอย่างยิ่งในขณะที่พลังของเทพ

[05:08:10] เถื่อนค่อยๆอ่อนลงชายชราก็เกิดความหวัง

[05:08:13] เล็กน้อยว่าจะสามารถเอาชนะเทพเถื่อนได้

[05:08:15] แสงสีเขียวคำว่าขึ้นร่างของเทพเถื่อนก็

[05:08:17] หายไปในทันทีชายชราตกใจเล็กน้อยแล้วก็

[05:08:20] เกิดสัญญาณเตือนภายในใจอย่างรุนแรงเขา

[05:08:21] กำลังจะหันหลังกลับแต่ทุกอย่างก็สายเกิน

[05:08:23] ไปแล้วไหล่ของเขาถูกกรงเล็บแหลมคมทะลุ

[05:08:26] ผ่านไปแล้วหมาป่าดูร้ายที่อยู่ข้างๆพุ่ง

[05:08:28] เข้าใส่เทพเถื่อนแต่กลับถูกเทพเถื่อนบีบ

[05:08:30] คอหักคอทันทีแล้วอ้าปากกว้างกลืนกินเข้า

[05:08:31] ไปทั้งเป็นสีหน้าของชายชราหดหู่เขาเคย

[05:08:35] เรียนวิชาหมอผีมาบ้างรู้ว่าเทพเถื่อนแข็ง

[05:08:37] แกร่งแต่เมื่อลงมือจริงๆถึงได้รู้ว่าเทพ

[05:08:38] เถื่อนน่ากลัวเพียงใดสิ่งมีชีวิตเช่นนี้

[05:08:41] มนุษย์ธรรมดาไม่อาจต้านทานได้เลยเทพ

[05:08:44] เถื่อนมองชายชราแล้วเย้ะหยันนานๆที่จะมี

[05:08:46] เวลาเล่นกับเจ้าเจ้ากลับเอาจริงเอาจัง

[05:08:48] วิชาแม่มดกระจอกกระจอกแค่นี้ข้าจะใส่ใจ

[05:08:50] ได้อย่างไรชายชราหัวเราะอย่างขมขื่นใบ

[05:08:52] หน้าซีดเสียวเทพเถื่อนค่อยๆเดินเข้าไปหา

[05:08:55] ชายชราราวกับต้องการสังหารชายชราให้สิ้น

[05:08:57] ซากในขณะนั้นรอยยิ้มขมขื่นบนใบหน้าของชาย

[05:08:59] ชราก็หายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาข้ารู้ดัง

[05:09:03] นั้นตั้งแต่แรกก็ไม่ได้คิดจะชนะสีหน้าของ

[05:09:05] เทพเถื่อนเปลี่ยนไปชายชราแทงมีดบูชาเข้า

[05:09:07] ที่เส้นชีพจรหัวใจของตัวเองอย่างรวดเร็ว

[05:09:10] พลังของมีดบูชาไหลเข้าสู่เส้นชีพจรหัวใจ

[05:09:12] ของเขาและเสริมพลังให้กับร่างจิตวิญญาณ

[05:09:14] ของเขาเส้นเลือดฝอยกระจายตายไปทั่วร่าง

[05:09:16] กายนี่คือวิชาระเบิดตัวเองที่ใช้จิต

[05:09:19] วิญญาณของตนเองเป็นสื่อกลางและเป็นวิชา

[05:09:21] ต้องห้ามในวิชาแม่มดชายชราตั้งแต่แรกก็

[05:09:24] ตั้งใจจะตายดังนั้นตั้งแต่แรกก็วางแผนที่

[05:09:26] จะตายพร้อมกันแต่ก่อนที่เขาจะระเบิดตัว

[05:09:29] เองแขนสีเขียวแดงข้างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาใน

[05:09:31] เส้นชีพผจรหัวใจของเขาอย่างกะทันหันควัก

[05:09:33] มีดบูชาพร้อมกับเลือดเนื้อจิตวิญญาณของ

[05:09:35] เขาออกมาอย่างสิ้นเชิงสีหน้าของชายชรา

[05:09:38] เปลี่ยนไปอย่างมากเขายังคงพยายามใช้แรง

[05:09:40] แต่แขนขวาของเขาก็ถูกตัดขาดในพริบตาความ

[05:09:43] เจ็บปวดทางจิตวิญญาณแผ่ซ่านชายชรากัดฟัน

[05:09:45] อดทนต่อความเจ็บปวดแล้วมองไปก็เห็นแขนขวา

[05:09:47] ของเขาถูกเทพเถื่อนกลืนกินเข้าไปในปาก

[05:09:49] แล้วและมีดบูชาของเขาก็อยู่ในมือของเทพ

[05:09:52] เถื่อนกำลังเล่นอยู่ในขณะเดียวกันเทพ

[05:09:54] เถื่อนที่มีใบหน้าเขียวและเขี้ยวแหลมก็มี

[05:09:56] สีหน้าเย้ะหยันข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าคือ

[05:09:58] เทพเจ้าความคิดเล็กๆน้อยๆของเจ้าข้าจะไม่

[05:10:00] รู้ได้อย่างไรมนุษย์ธรรมดาตัวเล็กๆยังคิด

[05:10:03] จะสังหารเทพเจ้าช่างหน้าหัวเราะสิ้นดีแค่

[05:10:06] เล่นกับเจ้าเท่านั้นเองสีหน้าของชาย

[05:10:09] ชราซีดเผือดราวกับขี้เฒ่าใช่แล้วหากเทพ

[05:10:10] เถื่อนไม่ใช่เทพเจ้าเผ่าของเขาจะบูชามัน

[05:10:13] มาหลายร้อยปีได้อย่าง

[05:10:15] เทพเถื่อนที่บูชามาหลายร้อยปีจะเป็นสิ่ง

[05:10:17] ที่ผู้บำเพ็ญเพียรชาวเถื่อนอย่างเขาจะ

[05:10:19] กำจัดได้ด้วยวิชาแม่มดเพียงเล็กน้อยได้

[05:10:20] อย่างไรนี่คือเทพเจ้าเชียวนะหน้าอกของชาย

[05:10:25] ชราว่างเปล่ามุมปากมีเลือดไหลเขามองเทพ

[05:10:27] เถื่อนที่ไม่สามารถต้านทานได้ด้วยสายตา

[05:10:29] ที่สิ้นหวังแต่ในขณะนั้นเองหน้าอกของเทพ

[05:10:32] เถื่อนร่างสูงใหญ่ก็พันเป่งแสงสีทองเจิด

[05:10:34] จ้าออกมาแล้วกำปั้นทองคำเล็กๆกำหนึ่งก็

[05:10:37] ทะลุผ่านหน้าอกของเทพเถื่อนจากด้านหลัง

[05:10:39] โดยตรงแสงสีทองที่เหลืออยู่ยังคงบดขยี้

[05:10:41] เนื้อเลือดสีเขียวดำจำนวนมากเสียงที่อ่อน

[05:10:44] ยาวแต่ขี้เกียจและรู้สึกเบื่อหน่ายก็ดัง

[05:10:45] ขึ้นข้าก็นึกว่าเป็นเทพเจ้าอะไรที่แท้ก็

[05:10:48] แค่ผู้ผีภูเขาตัวเล็กๆที่สวมหนังหมาป่ามา

[05:10:50] อวดอ้างเท่านั้นเองสีหน้าของเทพเถื่อนตก

[05:10:52] ตะลึงดวงตาของชายชราเบิกกว้างในชั่วพริบ

[05:10:55] ตาแสงสีทองก็ระเบิดออกเทพเถื่อนผู้ทรง

[05:10:57] พลังถูกมือเล็กๆฉีกกระชากเป็นชิ้นๆในทัน

[05:11:00] ทีโดยไม่มีการต่อต้านแล้วถูกเปรไฟเผาผลาญ

[05:11:02] จนแห้งและหลอมรวมกลืนกินเข้าไปในปากจบตอน

[05:11:05] จบตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบได้

[05:11:07] ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1158 เผ่าอู๋ถูชาย

[05:11:11] ชราเผ่าเถื่อนยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน

[05:11:13] ด้วยประสบการณ์การตลอดชีวิตของเขาเขาไม่

[05:11:15] รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นท่ามกลางแสงสีทอง

[05:11:18] เจิดจ้าเขาราวกับเห็นเทพเถื่อนผู้กล้าหาญ

[05:11:20] ไร้เทียมทานของเผ่าถูกสัตว์ประหลาดวัย

[05:11:21] เยาวที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรฉีกเป็นชิ้นๆ

[05:11:23] ด้วยมือเปล่าแล้วกลืนลงท้องไปแม้ภูเขาไฟ

[05:11:26] อูถูจะประตุก็ยังไม่น่าสะพรึงกลัวเท่า

[05:11:28] เรื่องนี้ชายชราเผ่าเถื่อนเริ่มสั่นสถาน

[05:11:31] เขาลืมตาที่พร่ามัวด้วยความหวาดกลัวอยาก

[05:11:33] จะมองดูสิ่งมีชีวิตที่มนุษย์ธรรมดาไม่อาจ

[05:11:35] หอย่างรู้ได้ในแสงสีทองนั้นแต่เมื่อเทพ

[05:11:38] เถื่อนตายความฝันก็พังทลายลงวิหารหินและ

[05:11:40] แท่นบูชารอบๆเริ่มบิดเบี้ยวเมื่อทุกอย่าง

[05:11:43] สงบลงชายชราเผาเถื่อนลืมตาขึ้นพบว่าตัว

[05:11:45] เองยังคงคุกเข่าอยู่ในถ้ำหน้าโต๊ะบูชาที่

[05:11:47] เรียบง่ายและอยากกล้านั้นรอยเลือดบนพื้น

[05:11:50] ยังไม่แห้งผนังหินเบื้องหน้าวงเปล่าความ

[05:11:52] ร้อนระอุกของภูเขาเสียงนกร้องและสัตว์ป่า

[05:11:54] คำรามกลิ่นอับชื้นและความเย็นหนีเยื่อของ

[05:11:56] ถ้ำค่อยๆกลับคืนสู่ร่างกายชายชราเผ่า

[05:11:59] เถื่อนรู้สึกราวกับว่าเขาได้ฝันไปในความ

[05:12:00] ฝันนั้นเขาได้รวบรวมความกล้าหาญต่อสู้กับ

[05:12:02] เทพเถื่อนอย่างดูเดือดแต่ไม่ว่าจะพยายาม

[05:12:04] เท่าไหร่ก็ยังไม่อาจทำอะไรเทพเถื่อนได้ใน

[05:12:07] เวลานั้นเองเทพเจ้าก็เสด็จลงมาจากสวรรค์

[05:12:09] และสังหารเทพเถื่อนได้อย่างง่ายดายตลอด

[05:12:11] วันคืนที่ผ่านมาเขาเฝ้ารอคอยสิ่งนี้อยู่

[05:12:13] ตลอดตลอดเวลาบางครั้งก็ฝันถึงเรื่องแบบ

[05:12:14] นี้ด้วยซ้ำแต่เขารู้ว่ามันไม่สมเหตุสมผล

[05:12:17] นี่เป็นเพียงความเพ้อฝันของเขาเองเป็น

[05:12:19] เพียงจินตนาการของคนไร้ความสามารถที่

[05:12:20] ปรารถนาให้มีเทพเจ้ามาช่วยตนให้พ้นจาก

[05:12:23] ความทุกข์ระทมและสิ้นหวังแล้วตอนนี้ข้า

[05:12:26] กำลังฝันอยู่หรืออยู่ในความเป็นจริงถ้า

[05:12:28] อยู่ในความเป็นจริงข้ายังต้องส่งเสี่ยว

[05:12:29] จาถูให้ท่านเทพเถื่อนอีกหรือชายชราเผ่า

[05:12:32] เถื่อนแยกแยะความเป็นจริงกับความฝันไม่

[05:12:34] ออกชั่วขณะในเวลานั้นเองจิตวิญญาณของเขา

[05:12:36] ก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงราวกับว่าจิต

[05:12:39] วิญญาณของเขาถูกใครบางคนฉีกแขนผ่าอกความ

[05:12:41] เจ็บปวดราวกับถูกเข็มหมื่นเล่มทิ่มแทงลึก

[05:12:43] เข้าไปในทะเลแห่งจิตสำนึกของชายชราชายชรา

[05:12:46] เผ่าเถื่อนสั่นสถานทั้งตัวเหงื่อเย็นชุ่ม

[05:12:48] หลังขณะที่กำลังไม่รู้จะทำอย่างไรดีเสียง

[05:12:50] ที่ชัดเจนและแฝงด้วยพลังเล็กน้อยก็ดัง

[05:12:52] ขึ้นข้างหูเขาตั้งจิตทำสมาธิควบคุมตนเอง

[05:12:55] รักษาใจทุกสิ่งภายนอกล้วนเป็นมายาทุกความ

[05:12:58] เจ็บปวดก็เป็นเพียงภาพลวงตาในใจเสียงนี้

[05:13:00] เปล่งคำชัดเจนไม่ใช่เสียงของผู้บำเพ็ญ

[05:13:01] เทียนเผ่าเถื่อนแต่ในเสียงนี้รากับมีพลัง

[05:13:04] วิเศษที่บริสุทธิ์ดุจน้ำผู้ชำระจิตใจให้

[05:13:07] สะอาดชายชราเผ่าเถื่อนทำตามคำแนะนำของ

[05:13:10] เสียงนั้นโดยไม่รู้ตัวสงบจิตใจขจัดความ

[05:13:12] เจ็บปวดและรักษาจิตใจดั้งเดิมไว้ผ่านไป

[05:13:13] นานความบาดเจ็บทางจิตวิญญาณของเขาก็สงบลง

[05:13:15] ชั่วคราวแนวโน้มที่จิตวิญญาณจะแตกแยก

[05:13:18] เพราะความเสียหายก็หยุดลงเช่นกันชายชรา

[05:13:20] เผ่าเถื่อนค่อยๆเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่า

[05:13:22] เมื่อไหร่ไม่รู้มีเด็กหนุ่มลึกลับคนหนึ่ง

[05:13:24] ยืนอยู่ตรงหน้าเขายากที่จะอธิบายความรู้

[05:13:27] สึกที่เด็กหนุ่มคนนี้มอบให้เสื้อผ้าเรียบ

[05:13:30] ง่ายเต็มไปด้วยฝุ่นแต่ดวงตากลับสว่างไสว

[05:13:32] เป็นพิเศษในดวงตามีความเมตตาที่เปลี่ยม

[05:13:34] ด้วยความเห็นอกเห็นใจมีความลึกซึ้งที่

[05:13:35] อย่างรู้จิตใจผู้คนและมีอำนาจที่ไม่ยอม

[05:13:37] ให้ใครล่วงละเมิดใบหน้าของเขาขาวสะอาดดุจ

[05:13:40] หยกมีทั้งความแข็งแกร่งของบุรุษและความ

[05:13:42] อ่อนโยนของสตรีงดงามราวกับเทพเซียนเด็ก

[05:13:45] หนุ่มคนนี้ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเป็น

[05:13:47] ธรรมชาติแต่กลับราวกับสอดคล้องกับลมหายใจ

[05:13:49] ของแผ่นดินและเชื่อมโยงกับโชคชะตาของ

[05:13:50] สวรรค์ในใจของชายชราเผ่าเถื่อนนอดไม่ได้

[05:13:54] ที่จะมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาแม้แต่

[05:13:56] เทพเจ้าที่เดินอยู่บนโลกมนุษย์ก็คงมีรูป

[05:13:58] ลักษณ์เช่นนี้กระมังชายชรามีสีหน้าตก

[05:14:01] ตะลึงหลังจากนั้นไม่นานหัวใจของเขาก็ตกใจ

[05:14:03] อีกครั้งภาพเทพเถื่อนถูกฉีกเป็นชิ้นๆก็

[05:14:05] ผุดขึ้นมาในความคิดอีกครั้งเขาไม่รู้ว่า

[05:14:07] เทพเถื่อนตายจริงหรือไม่และเกี่ยวข้องกับ

[05:14:09] เด็กหนุ่มลึกลับตรงหน้าหรือไม่แต่เขารู้

[05:14:12] ว่าไม่ว่าจะเกี่ยวข้องหรือไม่เด็กหนุ่ม

[05:14:13] ที่อย่างลึกไม่ได้ตรงหน้าคนนี้ไม่ใช่คน

[05:14:15] ที่เขาจะล่วงเกินได้ชายชราเผ่าเถื่อนก้ม

[05:14:18] หน้าลงทันทีโค้งตัวลงคำนับโมฮวาอย่างลึก

[05:14:20] ซึ้งเข้าจามมู่ขอคารวะท่านผู้อาวุโสเขา

[05:14:23] ไม่รู้ว่าโมฮวาอายุเท่าไหร่แต่เขาไม่กล้า

[05:14:25] ที่จะวางตัวเป็นผู้ใหญ่กว่าวิถีไม่มีก่อน

[05:14:27] หลังผู้บรรลุเป็นผู้ที่ควรเคารพเมื่อพบ

[05:14:30] กันโดยบังเอิญไม่มีญาติพี่น้องการพบผู้

[05:14:32] บำเพ็ญเพียรที่มีพลังสูงกว่าตนไม่ว่ารูป

[05:14:34] ลักษณ์จะเป็นอย่างไรการลดฐานะตนเองและ

[05:14:36] เรียกอีกฝ่ายว่าผู้อาวุโสย่อมไม่ผิดพลาด

[05:14:39] โมฮวาประทับใจชายชราผู้นี้มากขึ้นอีกหลาย

[05:14:41] ส่วนไม่ว่าชายชราผู้นี้จะทำเพื่อหลานชาย

[05:14:44] ของเขาหรือเพื่อเผ่าของเขาการที่เขา

[05:14:46] สามารถต่อสู้กับเทพเถื่อนด้วยร่างของผู้

[05:14:48] บำเพ็ญเพียรก็แสดงให้เห็นถึงจิตใจและความ

[05:14:50] กล้าหาญของเขาเจ้าชื่อจามู่หรือโมฮวาถาม

[05:14:54] เป็นเสียงเด็กหนุ่มที่ชัดเจนฟังดูอ่อนเยา

[05:14:56] มากแต่ชายชรากลับไม่กล้าลเลยแม้แต่น้อย

[05:14:58] ประสานมือตอบว่าใช่ขอรับเจ้าเป็นผู้

[05:15:01] อาวุโสของเผ่าหรือชายชราตอบว่าใช่ขอรับ

[05:15:04] เท่าผู้นี้คือผู้อาวุโสของเผ่าอูถูแห่งภู

[05:15:06] เขาอูถูอู๋ถูโมฮวาไม่ค่อยเข้า

[05:15:09] แต่เมื่อคิดถึงภาษาเถื่อนของแดนรกร่างที่

[05:15:11] แตกต่างจากตัวอักษรของราชสำนักเต๋าคำว่า

[05:15:14] อู๋ถูน่าจะเป็นภาษาเถื่อนที่ถูกถอดเสียง

[05:15:17] มาโดยตรงตามการรวมตัวอักษรของราชสำนัก

[05:15:19] เต๋ารวมถึงชื่อจามู่ของชายชราผู้นี้ก็อาจ

[05:15:23] จะเป็นเช่นนั้นถ้าอย่างนั้นข้าถามเจ้า

[05:15:26] โมฮวาจ้องมองอย่างครุ่นคิดแล้วกล่าวต่อ

[05:15:28] ที่นี่คือที่ใดตั้งอยู่ทิศใดของแดนรกร่าง

[05:15:30] และห่างจากดินแดนก้าแคว้นเท่าไหร่ชายชรา

[05:15:33] เผ่าเถื่อนตกตะลึงเขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่ม

[05:15:35] ลึกลับผู้นี้จะถามคำถามระดับต่ำเช่นนี้

[05:15:37] เขามาที่นี่แล้วไม่รู้หรือว่าที่นี่คือ

[05:15:39] ที่ไหนหรือว่าเขาตกลงมาจากฟ้าจริงๆชายชรา

[05:15:42] คิดอยู่ครู่หนึ่งไม่กล้าปิดบังจึงตอบว่า

[05:15:46] เรียนท่านผู้อาวุโสที่นี่คือเทือกเขาอูถู

[05:15:48] ตั้งอยู่ทางใต้ของแดนรกร่างอันกว้างใหญ่

[05:15:50] ทางตะวันตกของหุบเหวนิรันดร์เป็นหนึ่งใน 3

[05:15:52] พันธดินแดนของแดนรกร่างส่วนเรื่องที่ว่า

[05:15:54] ห่างจากก้าวแคว้นเท่าไหร่ชายชราหัวเราะ

[05:15:56] อย่างขมขื่นเท่าผู้นี้ตลอดชีวิตไม่เคยออก

[05:15:59] จากภูเขาอูถูนี้เลยยิ่งไม่รู้ว่าภายนอก

[05:16:01] นั้นกว้างใหญ่เพียงใดเพียงแต่ได้ยินจาก

[05:16:03] ผู้เฒ่าในเผ่าว่าก้าวแคว้นล้วนอยู่ในดิน

[05:16:05] แดนทางเหนือสุดห่างจากที่นี่ไม่รู้กี่

[05:16:07] หมื่นลี้มีทะเลทอดยาวสุดลูกหูลูกตายากที่

[05:16:10] จะข้ามผ่านได้ตลอดชีวิตโมฮวาได้ยินดัง

[05:16:13] นั้นก็รู้สึกตกใจในใจแม้เขาจะไม่รู้ว่าภู

[05:16:15] เขาอูถูอยู่ที่ไหนแต่ 3 พันดินแดนร้างเขา

[05:16:17] ก็เคยได้ยินมาบ้างที่นี่อยู่ทางใต้ของแดน

[05:16:20] รกร่างใกล้กับใจกลางของเผ่าเถื่อนแล้ว

[05:16:21] เป็นอาณาเขตที่แท้จริงของแดนรกร่างโม่ฮวา

[05:16:24] รู้สึกจนใจเขาในฐานะทหารเต๋าของกรมทหาร

[05:16:27] เต๋าเดิมทีต้องติดตามกองทัพไปปราบกบฏแต่

[05:16:30] กลับไม่ได้สู้รบอะไรเลยไม่ได้สร้างผลงาน

[05:16:32] ใดๆเจ้าเสือโง่ตัวนี้กลับพาเขามาถึงแนว

[05:16:34] หลังของเผ่าเทือนอย่างงงๆด้วยเหตุนี้แผน

[05:16:36] การจึงปั่นป่วนไปหมดโม่ฮวาขมวดคิ้วครุ่น

[05:16:38] คิดชายชราเผ่าเถื่อนก้มหน้าลงอย่างนอบ

[05:16:41] น้อมไม่กล้าแม้แต่จะมองสีหน้าของโม่ฮวา

[05:16:43] หรือทำอะไรอื่นใดแต่ผ่านไปครู่หนึ่งเด็ก

[05:16:45] ที่นอนอยู่บนพื้นก็คลังออกมาเบาๆด้วยใบ

[05:16:47] หน้าซีดเสียวชายชราเผ่าเถื่อนใจร้อนขึ้น

[05:16:49] มาทันทีคราวนี้ไม่สนใจสิ่งอื่นใดรีบเข้า

[05:16:51] ไปดูอาการของหลานชายทั้งคลำหน้าผากทั้ง

[05:16:53] จับชีพผจรทั้งป้อนยาเม็ดหลายเม็ดแต่ก็ไม่

[05:16:55] เป็นผลเลยชายชราเผ่าเถื่อนจำต้องเงยหน้า

[05:16:58] ขึ้นมองโม่ฮวาด้วยสีหน้าวิงวอนจิตวิญญาณ

[05:17:00] ของโม่ฮวาเคลื่อนไหวเล็กน้อยหยิบยาเม็ด

[05:17:02] ออกมาเม็ดหนึ่งยื่นให้ชายชราชายชรารับมา

[05:17:05] ด้วย 2 มืออย่างระมัดระวังลังเลอยู่ครู่

[05:17:07] หนึ่งไม่ค่อยวางใจนักแต่สุดท้ายก็กัดฟัน

[05:17:09] ป้อนเข้าปากเด็กคนนั้นเมื่อยามเม็ดเข้า

[05:17:10] ปากสีหน้าของเด็กก็ดีขึ้นมากจริงๆชายชรา

[05:17:13] เผ่าเถื่อนดีใจมากรีบโค้งคำนับโมฮวาด้วย

[05:17:16] ความซาบซึ้งใจอย่างยิ่งขอบคุณท่านผู้

[05:17:18] อาวุโสที่ประทานยาเสี้ยนนี้โมฮวาถอนหายใจ

[05:17:20] เบาๆในใจยาเสี้ยนอะไรกันก็แค่ยาเม็ดบำรุง

[05:17:23] กำลังบำรุงเลือดธรรมดาเท่านั้นเพียงแต่มา

[05:17:26] จากสำนักเทศวีคุณภาพจึงดีกว่าหน่อยเด็กคน

[05:17:28] นี้อดอาหารมานานเกินไปเลือดลมพร่องร่าง

[05:17:30] กายจึงอ่อนแอเมื่อครู่จิตวิญญาณถูกดึงออก

[05:17:33] ไปหลังจากเข้าร่างแล้วจิตวิญญาณกับร่าง

[05:17:35] กายไม่สอดคล้องกันจึงยังไม่ฟื้นคืนสติติ

[05:17:37] พาเขากลับไปให้เขานอนพักผ่อนสักพักบำรุง

[05:17:39] จิตใจให้สงบโมฮวาสั่งชายชราเผ่าเถื่อนรี่

[05:17:42] ตอบว่าขอรับขอรับเขาแบกเด็กไว้บนหลังมอง

[05:17:45] โมฮวาแล้วอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุด

[05:17:47] ไว้โมฮวาจึงกล่าวว่าเจ้ากลับเผ่าไปก่อน

[05:17:49] อีกครู่หนึ่งข้ามีเรื่องจะถามเจ้าชายชรา

[05:17:52] ไม่รู้ว่าควรจะวางใจหรือกังวลดีจึงโค้งคำ

[05:17:54] นับโม่ฮวายอย่างนอบน้อมเท่าผู้นี้จะรอ

[05:17:56] ต้อนรับท่านผู้อาวุโสที่เผ่าอุถูขอรับพูด

[05:17:59] จบชายชราก็แบกหลานชายของเขาเดินลงจากเขา

[05:18:02] ไปทีละก้าวโมฮาวามองดูแผ่นหลังที่แก่ชรา

[05:18:05] ของเขานึกถึงคำพูดพูดที่ว่าย่าสนิทของเขา

[05:18:07] เหลือเพียงหลานชายคนนี้เท่านั้นก็รู้สึก

[05:18:09] สะท้อนใจอยู่ครู่หนึ่งหลังจากนั้นโม่ฮวา

[05:18:12] ก็หันกลับมามองผนังหินเทพเถื่อนที่ว่านี้

[05:18:14] พลังไม่คู่ควรแก่การกล่าวถึงแต่วิธีซ่อน

[05:18:16] ตัวนี้ช่างลึกล้ำจริงๆราวกับปลาไหลที่ขุด

[05:18:19] รูโดยไม่ทิ้งร่องรอยมีเวลาต้องศึกษาดูว่า

[05:18:22] จักปลาไหลอย่างไรในวิถีแห่งจิตวิญญาณการ

[05:18:25] พึ่งพาตนเองการเลี้ยงดูตนเองเท่านั้นจึง

[05:18:27] จะอิ่มท้องได้น่าเสียดายที่เทพเถื่อนตัว

[05:18:30] นี้ยังผอมเกินไปกลืนลงไปในคำเดียวไม่ได้

[05:18:33] ลิ้มรสเลยแต่จิตวิญญาณก็แข็งแกร่งขึ้นอีก

[05:18:35] เล็กน้อยจริงๆสิ่งนี้ทำให้โมฮวาค่อนข้าง

[05:18:37] พอใจหวังว่าสักวันหนึ่งจะมีอะไรดีๆให้ข้า

[05:18:40] กินอิ่มหนามสำราญโมฮวาอธิษฐานในใจอย่าง

[05:18:43] เงียบๆหลังจากนั้นเขาก็ออกจากภูเขาลึก

[05:18:45] เดินตามทางภูเขาที่มาพบกับเสือใหญ่เสือ

[05:18:48] ใหญ่ยังคงนอนหมอบอยู่ที่เดิมอุ้มเท้าหน้า

[05:18:50] ทั้งสองข้างกุมถุงเก็บของไว้รอโม่ฮวา

[05:18:52] อย่างเบื่อหน่ายจนกระทั่งโม่ฮวาปรากฏตัว

[05:18:55] เสือใหญ่จึงสะบัดหางอย่างร่าเริงลุกขึ้น

[05:18:56] ยืนและโฮกใส่โม่ฮวาหลายครั้งโม่ฮวายิ้ม

[05:19:00] อย่างอ่อนโยนอดไม่ได้ที่จะลูบหัวเสือใหญ่

[05:19:02] แล้วก็อดคิดถึงปัญหาหนึ่งไม่ได้จะเรียก

[05:19:04] มันว่าเสือใหญ่แบบนี้ตลอดไปไม่ได้เสือ

[05:19:07] ใหญ่ตัวนี้อยู่กับเขามานานแล้วก็ควรจะ

[05:19:09] ตั้งชื่อให้มันเสียหน่อยแต่จะเรียกว่า

[05:19:10] อะไรดีล่ะโม่ฮวาจมดิ่งสู่ความคิดต้าเฮยดำ

[05:19:14] ใหญ่ไม่ค่อยดีมันไม่ได้มีแค่ลายดำแต่ยัง

[05:19:17] มีลายขาวด้วยต้าไป๋ขาวใหญ่ก็ไม่ได้ต้าไป

[05:19:20] คือม้าขาวตัวใหญ่ของศิษย์ที่รองจะซ้ำชื่อ

[05:19:22] ไม่ได้ต้าจ้วงเสือใหญ่ที่แข็งแรงกำยำไม่

[05:19:26] ได้ดูบ้านๆไปหน่อยต้าหู่เสือใหญ่ไม่ได้ก็

[05:19:29] ซ้ำชื่ออีกแล้วโม่ฮวาขโมดคิ้วครุ่นคิด

[05:19:32] อยู่นานแต่สุดท้ายก็ไม่ค่อยพอใจการตั้ง

[05:19:35] ชื่อนี่นี่มันยากจริงๆตั้งชื่อหนึ่งชื่อ

[05:19:36] ยากกว่าวาดค่ายกล 10 ชุดเสียอีกโม่ฮวาจึง

[05:19:38] จำต้องละทิ้งไปก่อนค่อยคิดชื่อที่เหมาะสม

[05:19:40] ในภายหลังเขาเอาถุงเก็บของวางไว้ในอุ้ง

[05:19:43] เท้าของเสือใหญ่แล้วสั่งว่าข้ามีเรื่อง

[05:19:45] ต้องไปทำเจ้าช่วยเฝ้าถุงเก็บของให้ข้ารอ

[05:19:47] ข้ากลับมาเสือใหญ่ดูไม่ค่อยพอใจนักแต่ก็

[05:19:50] รับถุงเก็บของไปกุมไว้ด้วยอุ้มเท้าแต่กุม

[05:19:53] ไว้ครู่หนึ่งมันก็ดันถุงเก็บของคืนให้

[05:19:54] โมฮวาไม่รู้ว่าเชื่อใจโมฮวาแล้วหรือกลัว

[05:19:56] ว่าโมฮวาจะเจออันตรายหากไม่มีถุงเก็บของ

[05:19:59] เพราะในความทรงจำของมันถุงเก็บของมีความ

[05:20:01] สำคัญต่อชีวิตของผู้บำเพ็ญเพียรเสมอโมฮวา

[05:20:04] ประหลาดใจเล็กน้อยเสือใหญ่ตัวนี้ค่อนข้าง

[05:20:06] ฉลาดทีเดียวโมฮวาจึงยิ้มแล้วกล่าวว่าก็

[05:20:09] ได้ถุงเก็บของข้าจะถือเองเจ้าไปเล่นในป่า

[05:20:11] นี้จับสัตว์อสูรมาสัก 2-3 ตัวแล้วข้าจะ

[05:20:13] ย่างให้เจ้ากินเมื่อข้ากลับมาคราวนี้เสือ

[05:20:16] ใหญ่ดีใจมากโฮกครั้งหนึ่งหัวใหญ่ๆพยัก

[05:20:19] หน้าหงึกๆโม่ฮาวะลูกแผงคอของมันแล้วก็จาก

[05:20:21] ไปเสือใหญ่ตัวใหญ่เกินไปและดูร้ายเกินไป

[05:20:24] ในป่ารกร้างไม่เป็นไรแต่ถ้าเข้าไปใน

[05:20:26] อาณาเขตของผู้บำเพ็ญเทียนหรือเพาเถื่อน

[05:20:27] มันจะโดดเด่นเกินไปโม่ฮวาจึงจำต้องปล่อย

[05:20:30] มันไว้ในป่าชั่วคราวหลังจากเสือใหญ่แล้ว

[05:20:32] โมฮวาก็เดินตามทางภูเขาไปยังเผ่าอู๋ถูที่

[05:20:35] ชายชราเผ่าเถื่อนอาศัยอยู่เผ่าอู๋ถูอยู่

[05:20:38] ไม่ไกลนักประมาณ 20 ลิโม่ฮาวาตามรอยพลัง

[05:20:40] ปรานของชายชราไม่นานก็มาถึงนอกเผ่าแห่ง

[05:20:43] หนึ่งนอกเผ่ามีรูปปั้นโทเทมแขวนอยู่รูป

[05:20:45] ปั้นโทเทมเป็นสีน้ำตาลแดงมีรูปร่างคล้าย

[05:20:48] ภูเขามีรูปร่างคล้ายไฟรวมกันแล้วคล้ายภู

[05:20:50] เขาไฟลูกเล็กๆภายในเผ่าเป็นเต็นท์ขนาด

[05:20:51] ต่างๆเต็นท์ทำจากหนังสัตว์อสูรเก่าๆและ

[05:20:54] ป่าหยานหยาบภายในเผ่าการตกแต่งและจัดวาง

[05:20:56] สิ่งของต่างๆก็มีสไตล์ของแดนรกร่างแต่จะ

[05:21:00] เรียกว่าเผ่าก็เหมือนหมู่บ้านเล็กๆที่ยาก

[05:21:01] จนข้นแค้นมากกว่าคนในเผ่าก็ไม่มากนักมี

[05:21:03] เพียง 500-600 คนและส่วนใหญ่เป็นคนชรา

[05:21:05] เด็กและคนป่วยคนหนุ่มสาวมีน้อยมากนอกเผ่า

[05:21:08] มีรั้วกั้นบางส่วนบนรั้วยังมีการวาดลวด

[05:21:10] ลายค่ายกลหยาบๆเพื่อป้องกันสัตว์อสูรและ

[05:21:12] ศัตรูภายนอกแต่สิ่งเหล่านี้สำหรับโม่ฮวา

[05:21:14] แล้วก็ไร้ประโยชน์เขาซ่อนตัวเข้าไปในที่

[05:21:17] ตั้งของเผ่าและในเต็นท์ที่ใหญ่ที่สุดของ

[05:21:19] เผ่าเขาก็สัมผัสได้ถึงพลังปรานของชายชรา

[05:21:21] เผ่าเถื่อนที่ชื่อจามู่โม่ฮวาเคลื่อนไหว

[05:21:24] ราวกับพูดผีเข้าไปในเต็นท์อย่างเงียบ

[05:21:25] เชียบภายในเต็นท์ค่อนข้างกว้างขวางแต่การ

[05:21:27] จัดวางก็เรียบง่ายมากชายชราเผาเถื่อนที่

[05:21:30] ชื่อจามู่กำลังดูแลหลานชายของเขาด้วยสี

[05:21:33] หน้ากังวลคนพักฟื้นสักพักก็จะดีขึ้นเอง

[05:21:35] โมฮวากล่าวเบาๆผู้อาวุโสจามู่ตกใจหันกลับ

[05:21:39] มามองก็เห็นว่าเมื่อไหร่ไม่รู้เด็กหนุ่ม

[05:21:40] ลึกลับผู้นั้นได้นั่งอยู่บนเก้าอี้ใน

[05:21:42] เต็นท์แล้วกำลังพลิกดูบันทึกภาษาเถื่อน

[05:21:44] บางอย่างบนโต๊ะผู้อาวุโสจามู่ระงับความ

[05:21:47] ไม่สบายใจและความหวาดกลัวในใจประสานมือ

[05:21:49] คารวะขอคารวะท่านผู้อาวุโสถูกชายชราที่

[05:21:52] อายุมากกว่าตนเรียกผู้อาวุโสโมฮวารู้สึก

[05:21:54] แปลกๆในใจแต่เมื่อออกนอกบ้านก็ไม่ควรเปิด

[05:21:57] เผยตัวตนโดยไม่จำเป็นยิ่งคนอื่นเข้าใจผิด

[05:22:00] เกี่ยวกับตนมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดียิ่งเข้า

[05:22:01] ใจผิดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งห่างไกลจากความ

[05:22:03] จริงมากเท่านั้นโมฮวาแสดงสีหน้าเฉยเมยชี้

[05:22:06] ไปที่ม้านั่งหินตรงข้ามนั่งลงผู้อาวุโส

[05:22:09] จามู่นั่งลงอย่างซื่อสัตย์สีหน้ายังคง

[05:22:11] กังวลโมฮวามองเขาแวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า

[05:22:14] หลานชายของเจ้าไม่ต้องกังวลมากนักแต่เป็น

[05:22:16] เจ้าต่างหากที่จิตวิญญาณบาดเจ็บสาหัสบาด

[05:22:19] แผลทางจิตวิญญาณต่างจากบาดแผลทางเนื้อ

[05:22:21] หนังในยามปกติอาจไม่ชัดเจนนักแต่จะมา

[05:22:22] พร้อมกับความเจ็บปวดราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

[05:22:24] เป็นครั้งคราวไร้รูปร่างไร้ร่องรอยแทบจะ

[05:22:26] รักษาไม่หายผู้อาวุโสจามู่โค้งคำนับแล้ว

[05:22:29] กล่าวว่าขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ชี้แนะแต่

[05:22:32] ถ้าผู้นี้เป็นเพียงไม้ผูกุพังจะเป็นหรือ

[05:22:33] ตายก็ไม่มีอะไรให้ห่วงแล้วโม่ฮวาพยักหน้า

[05:22:36] แล้วถามอีกว่าเทพเถื่อนคืออะไรใจของผู้

[05:22:40] อาวุโสจามู่สั่นสถานเล็กน้อยคิดอยู่ครู่

[05:22:42] หนึ่งแล้วค่อยๆกล่าวว่าเทพเถื่อนคือ

[05:22:43] เทพเจ้าที่เผ่าเถื่อนของข้าบูชาโมฮาวาถาม

[05:22:46] ว่าเป็นเทพเจ้าจริงๆหรือผู้อาวุโสจามู่

[05:22:50] ไม่รู้จะพูดอย่างไรจึงกล่าวว่าซ่อนเร้น

[05:22:53] อยู่ในความว่างเปล่ามีพลังอำนาจที่พูดผี

[05:22:54] ไม่อาจสามารถช่วยให้เผ่าพันธุ์ของข้าดำรง

[05:22:57] อยู่และขยายเผ่าพันธุ์ต้านทานศัตรูภายนอก

[05:22:59] ได้ก็ถือว่าเป็นเทพเพราะเป็นเทพเจ้าเผ่า

[05:23:01] เถื่อนของข้าจึงเรียกว่าเทพเถื่อนโมฮวา

[05:23:05] พยักหน้าเล็กน้อยเข้าใจในใจแล้วเผ่า

[05:23:06] เถื่อนเหล่านี้จริงๆแล้วก็ไม่รู้อะไรเลย

[05:23:09] น่าจะหมายถึงสิ่งมีชีวิตที่มีจิตวิญญาณ

[05:23:12] ที่สามารถช่วยเหลือพวกเขาได้ไม่ว่าจะเป็น

[05:23:13] ปีศาจผีมารหรือสัตว์ประหลาดพวกเขาก็จะ

[05:23:15] บูชาเป็นเทพเจ้า

[05:23:17] ส่วนจะเป็นเทพเจ้าจริงๆหรือไม่พวกเขาไม่

[05:23:20] เข้าใจหรือพูดอีกในหนึ่งคือพวกเขาไม่

[05:23:22] จำเป็นต้องเข้าใจแม้กระทั่งเทพเจ้าแบบนี้

[05:23:25] แม้จะต้องกินลูกหลานของพวกเขาก็ไม่เป็นไร

[05:23:27] แน่นอนว่าพวกเขาก็ไม่มีทางเลือกแม้แต่พูด

[05:23:29] ผีปีศาจสัตว์ประหลาดชั่วร้ายก็ไม่ใช่สิ่ง

[05:23:31] ที่ผู้บำเพ็ญเพียนทั่วไปจะรับมือได้ผู้

[05:23:34] อาวุโสจามู่ผู้นี้เคยเรียนวิชาแม่มดบาง

[05:23:36] อย่างมีความสามารถทางจิตวิญญาณที่ถือว่า

[05:23:38] แข็งแกร่งมากแต่เมื่อเผชิญหน้ากับเทพ

[05:23:40] เถื่อนตนนั้นจริงๆก็ยังไม่มีโอกาสชนะเลย

[05:23:42] แม้แต่น้อยแม้ว่าเทพเถื่อนตนนั้นจริงๆ

[05:23:45] แล้วจะเป็นเพียงพูดผีปีศาจที่ไม่ทราบที่

[05:23:46] มาก็ตามผู้อาวุโสจามู่มองโม่ฮาวาไม่กล้า

[05:23:50] ถามมากนักแต่ในใจก็กังวลไม่ถามก็ไม่ได้

[05:23:52] สุดท้ายก็กัดฟันถามอย่างช้าๆท่านผู้

[05:23:54] อาวุโสไม่ทราบว่าท่านเทพเจ้าอู๋ถู

[05:23:57] อะไรนะโมฮวาตกตะลึงเล็กน้อยผู้อาวุโส

[05:23:59] จามู่พูดด้วยสำเนียงของเผ่าเถื่อนเขาจึง

[05:24:01] ฟังไม่เข้าใจในทันทีผู้อาวุโสจามู่จึงพูด

[05:24:03] ซ้ำว่าเทพเจ้าอู๋ถู

[05:24:06] เขาเสริมว่าก็คือเทพเถื่อนที่เผ่าอูถูของ

[05:24:08] ข้าบูชามีใบหน้าแหลมคมกรงเล็บแหลมคมร่าง

[05:24:11] กายสูงใหญ่สถานที่ที่ข้าพบท่านผู้อาวุโส

[05:24:13] ก็คือประตูวิหารที่ใช้ถวายเครื่องบูชาแก่

[05:24:15] เทพเจ้าอู๋ถู

[05:24:17] โมฮวาอ้อขึ้นมาคำหนึ่งที่แท้เทพเถื่อนที่

[05:24:20] เขาต่อยตายไปนั้นก็มีชื่อด้วยเขาฆ่ามัน

[05:24:22] โดยที่ไม่รู้ชื่อของมันเลยดวงตาที่พร่าโม

[05:24:25] ของผู้อาวุโสจามู่หม่อมโม่ฮาวาด้วยความ

[05:24:27] หวังราวกับอยากจะได้ยินสิ่งที่เขาปรารถนา

[05:24:29] แต่ก็กลัวที่จะได้ยินความจริงอื่นเผ่าและ

[05:24:31] เทพเจ้าเป็นสิ่งขัดแย้งกันหากเทพเจ้าคุ้ม

[05:24:34] ครองเผ่าก็จะเจริญรุ่งเรืองหากเทพเจ้าโลภ

[05:24:37] มากเผ่าก็จะต้องล่มสลายในไม่ช้าและ

[05:24:40] เทพเจ้าอูถูในปัจจุบันเห็นได้ชัดว่าได้

[05:24:41] กลายเป็นเทพจั้วร้ายไปแล้วหากความฝันของ

[05:24:45] เขาเป็นเรื่องโกหกและเทพเจ้าอู๋ถูยังคง

[05:24:47] อยู่ไม่ช้าก็เร็วก็จะนำความพิโรธมาสู่พวก

[05:24:49] เขาเผ่าอูถูของพวกเขาก็มีแต่ความตายเท่า

[05:24:51] นั้นเรื่องนี้เขาต้องยืนยันให้แน่ชัดมิ

[05:24:53] ฉะนั้นจะต้องเกิดภัยพิบัติใหญ่หลวงโม่ฮวา

[05:24:55] จริงแล้วไม่อยากพูดมากนักเรื่องการฆ่าเทพ

[05:24:58] เถื่อนกินเทพเถื่อนควรจะเก็บเป็นความลับ

[05:25:00] ไว้จะดีกว่าแต่เมื่อเห็นผู้อาวุโสจามู่

[05:25:02] ขมวดคิ้วสีหน้าหวาดกลัวและไม่สบายใจ

[05:25:03] โม่ฮวาก็รู้สึกเงียบงินเล็กน้อยสำหรับเขา

[05:25:06] แล้วนี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยแต่ถ้าผู้

[05:25:08] อาวุโสจามู่ไม่รู้ความจริงเขาก็อาจจะต้อง

[05:25:10] ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยความหวาดกลัว

[05:25:13] โมฮวาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็กล่าวสั้นๆ

[05:25:15] ว่าเทพเจ้าอูถูของพวกเจ้าไม่จำเป็นต้อง

[05:25:17] ส่งเครื่องบูชาให้มันอีกแล้วผู้อาวุโส

[05:25:19] จามู่ตกตะลึงมันกินเครื่องบูชาไม่ได้แล้ว

[05:25:22] โมฮวากล่าวเพราะมันถูกฆ่ากินไปแล้วผู้

[05:25:24] อาวุโสจามู่สั่นสถานในดวงตาที่แก่ชราของ

[05:25:27] เขาปรากฏประกายแห่งความหวังเขาก้มลงกราบ

[05:25:30] โมฮวาด้วยความเคารพอย่างสูงสุดบุญคุณอัน

[05:25:33] ยิ่งใหญ่ของท่านผู้อาวุโสเผ่าอู๋ถูจะไม่

[05:25:35] มีวันลืมเลือนโมฮวาเพียงกล่าวเบาๆว่าข้า

[05:25:37] ไม่ได้ทำอะไรเลยผู้อาวุโสจามู่ได้ยินดัง

[05:25:40] นั้นก็ใจสั่นสถานทันทีแล้วกล่าวอย่างจริง

[05:25:42] จังว่าเฒ่าผู้นี้เข้าใจแล้วโม่ฮวาพยัก

[05:25:45] หน้าพอใจกับความฉลาดของผู้อาวุโสจามู่จาก

[05:25:47] นั้นเขาก็นึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมาทันที

[05:25:49] แล้วถามว่าเทพเจ้าอู๋ถูเทพเถื่อนที่ไม่มี

[05:25:52] ชื่อของตัวเองทุกคนเลยหรือผู้อาวุโสจามู่

[05:25:55] พยักหน้าโดยทั่วไปแล้วจะตั้งชื่อตามภูเขา

[05:25:57] แม่น้ำส่วนใหญ่จะตั้งชื่อตามชื่อเผ่า

[05:25:59] โมฮวาถามว่าแดดรกร่างของพวกเจ้ามีเผ่ากี่

[05:26:02] เผ่าผู้อาวุโสจามู่กล่าวว่าตามตำนานเล่า

[05:26:05] ขานแดนร้างมีภูเขา 3,000 ลูกและ 3,000

[05:26:07] ตระกูล 3,000 โมฮวาตกใจในใจรีบถามว่าถ้า

[05:26:11] อย่างนั้นเทพเถื่อนของพวกเจ้าก็มีถึง

[05:26:13] 3,000 ตนเลยหรือผู้อาวุโสจามู่ตกตะลึง

[05:26:16] เล็กน้อยเขาไม่เข้าใจว่าทำไมท่านผู้

[05:26:18] อาวุโสที่มีสีหน้าเฉยเมยและลึกลับผู้นี้

[05:26:20] ถึงได้ตื่นเต้นขึ้นมาทันที 3 พันนี้ไม่

[05:26:23] ใช่จำนวนที่แน่นอนบางครั้งก็มากบางครั้ง

[05:26:25] ก็น้อยขึ้นอยู่กับการขึ้นลงของตระกูลแต่

[05:26:27] โดยรวมแล้วก็ใกล้เคียงกันผู้อาวุโสจามู่

[05:26:29] อธิบายตายแต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ

[05:26:32] โม่ฮวาก็กล่าวว่าเจ้าช่วยข้าอย่างหนึ่ง

[05:26:34] เขาหยิบกระดาษและพูดกันออกมายื่นให้ผู้

[05:26:36] อาวุโสจามู่ที่ยังคงหงุนงเขียนชื่อเทพ

[05:26:39] เถื่อนที่เจ้ารู้จักทั้งหมดครอบครัวที่

[05:26:40] อยู่และวิธีการบูชาให้ข้าหน่อยจบบทจบตอน

[05:26:44] แล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบได้ที่

[05:26:46] ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1159 ล่าเทพอะไรนะผู้

[05:26:50] อาวุโสจามมู่ใจเต้นระรัวโม่ฮวาจึงต้องพูด

[05:26:52] ซ้ำอีกครั้งเขียนชื่อประวัติที่อยู่และ

[05:26:55] วิธีการบูชายันต์ของเทพเถื่อนทั้งหมดที่

[05:26:58] ท่านรู้จักในบริเวณใกล้เคียงให้ข้าห้ามตก

[05:27:00] หล่นแม้แต่ชื่อเดียวผู้อาวุโสจามู่ไม่รู้

[05:27:03] ว่าผู้อาวุโสตรงหน้าจะทำอะไรแต่เขากลับ

[05:27:06] รู้สึกว่าบนใบหน้าอันงดงามนั้นดวงตาที่

[05:27:08] เปล่งประกายคู่นั้นฉายแววอันตรายอย่าง

[05:27:10] ยิ่งสิ่งนี้ทำให้ผู้อาวุโสจามู่รู้สึกว่า

[05:27:12] ตนเองอาจกำลังก่ออาชญากรรมภาพการตายของ

[05:27:15] เทพวูถูที่ถูกฉีดเป็นชิ้นๆและกลืนกินทั้ง

[05:27:18] เป็นผุดขึ้นมาในความคิดอีกครั้งเสียงของ

[05:27:20] ผู้อาวุโสจามู่สั่นเทาเล็กน้อยนี่เกรงว่า

[05:27:22] คงไม่ดีนักโมฮวาจึงกล่าวว่าเขียนชื่อและ

[05:27:26] ที่อยู่ของเทพเถื่อนทั้งหมดลงไปแล้วข้าจะ

[05:27:28] รับรองว่าหลานชายตัวน้อยของท่านจะปลอดภัย

[05:27:30] ไร้กังวลผู้อาวุโสจามู่ตัวสั่นสถานเมื่อ

[05:27:33] ได้ยินเช่นนั้นโม่ฮวาเสริมอีกว่าเทพ

[05:27:35] เถื่อนไม่อาจปกป้องหลานชายของท่านได้แต่

[05:27:36] ข้าทำได้ผู้อาวุโสจามู่นิ่งเงียบไปครู่

[05:27:39] หนึ่งก่อนจะคว้ากระดาษมาอย่างเงียบๆโดย

[05:27:41] ไม่พูดพร่ำทำเพลงเขารีบเขียนชื่อเทพ

[05:27:43] เถื่อนของชนเผ่าทั้งหมดที่เขารู้ให้โมฮวา

[05:27:46] โมฮวารับกระดาษมาเหลือบมองแววตาเป็น

[05:27:48] ประกายพึงพอใจอย่างยิ่งผู้อาวุโสจามู่

[05:27:51] เห็นดังนั้นไม่รู้ทำไมจู่ๆเขาก็รู้สึก

[05:27:53] เสียใจขึ้นมาเสียใจมากแต่ก็ไม่กล้าที่จะ

[05:27:55] ปฏิเสธจึงขาโม่ฮวาอย่างระมัดระวังผู้

[05:27:57] อาวุโสท่านกำลังจะทำอะไรหรือโม่ฮวาพับ

[05:28:01] กระดาษเก็บใส่เสื้อเรื่องนี้ถ้าไม่ต้องสน

[05:28:03] ใจท่านก็แค่ทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นขอ

[05:28:06] รับผู้อาวุโสจามู่มีสีหน้าขมขื่นเขามอง

[05:28:08] โม่ฮวัอีกครั้งแล้วถามเสียงเบาว่าแต่ไม่

[05:28:10] ทราบว่าผู้อาวุโสจะให้ข้าเรียกท่านว่า

[05:28:12] อย่างไรดีข้าโมฮวาตั้งใจจะบอกชื่อของตน

[05:28:16] เองแต่เมื่อคำพูดมาถึงปากเขาก็เปลี่ยนใจ

[05:28:17] เสียใหม่แล้วกล่าวว่าท่านเรียกข้าว่าท่าน

[05:28:20] หมอผีก็แล้วกันท่านหมอผีผู้อาวุโสจามุตก

[05:28:24] ใจท่านก็เป็นหมอผีของราชวงศ์ด้วยหรือแวว

[05:28:27] ตาของโม่โมฮวากระพริบเล็กน้อยไม่ตอบคำถาม

[05:28:31] ผู้อาวุโสจามู่จึงไม่กล้าถามต่อเพียง

[05:28:33] กล่าวว่าไม่ว่าจะอย่างไรบุญคุณอันยิ่ง

[05:28:35] ใหญ่ของท่านหมอผีชนเผ่าวูถูของข้าจะจดจำ

[05:28:37] ไว้ในใจโม่ฮวาพยักหน้ายื่นยาเม็ด 1 ขวด

[05:28:40] ให้ผู้อาวุโสจามู่ให้หลานชายตัวน้อยของ

[05:28:43] ท่านกินวันละ 1 เม็ดเช้าเย็นส่วนที่เหลือ

[05:28:45] ให้นอนนิ่งๆอย่าขยับมากทำใจให้สงบหลุดน้ำ

[05:28:47] นิ่งนี่มียาปิกุอีก 1 ขวดให้กินวันละ 2

[05:28:49] เม็ดอย่าปล่อยให้เขาหิวผู้อาวุโสจามู่รับ

[05:28:52] มาด้วยความซาบซึ้งใจและโค้งคำนับเ้าผู้

[05:28:54] นี้ขอขอบคุณท่านหมอผีสำหรับบุญคุณอันยิ่ง

[05:28:56] ใหญ่กล่าวจบเมื่อผู้อาวุโสจามุเงยหน้า

[05:28:59] ขึ้นอีกครั้งก็พบว่าเบื้องหน้าว่างเปล่า

[05:29:00] ไม่มีร่างของท่านหมอผีอยู่แล้วกระทั่งไม่

[05:29:03] รู้ว่าท่านหมอผีผู้นี้หายไปได้อย่างไรผู้

[05:29:06] อาวุโสจามู่รู้สึกหวาดกลัวในใจและยิ่ง

[05:29:08] เคารพท่านหมอผีหนุ่มผู้นี้มากขึ้นจึงโค้ง

[05:29:10] ตัวลงโค้งคำนับอย่างลึกซึ้งต่อพื้นที่

[05:29:11] ว่างเปล่าเบื้องหน้า 1 ชั่วยามต่อมา

[05:29:14] โมฮาวาที่ออกจากชนเผ่าวูถูได้มาถึงหุกเขา

[05:29:16] แห่งหนึ่งในหุบเขานั้นมีชนเผ่าอีกเผ่า

[05:29:18] หนึ่งอาศัยอยู่ชื่อว่าชนเผ่าวอไถชื่อชน

[05:29:22] เผ่าส่วนใหญ่ในแดนรกร่างมักจ้ะตั้งตาม

[05:29:24] สภาพแวดล้อมโดยทั่วไปแล้วมักจะเป็นชื่อ

[05:29:26] พืชพันภูเขาหรือไม่ก็สัตวป่าอสูรหว่อไถใน

[05:29:29] ภาษาเถื่อนหมายถึงหนูและรูปเคารพของชน

[05:29:32] เผ่าวอไถก็เป็นปีศาจหนูที่มีเขี้ยวแหลมคม

[05:29:34] รูปลักษณ์ดูร้ายจริงๆเทพเถื่อนที่พวกเขา

[05:29:36] นับถือก็เป็นเทพหนูเช่นกันทั้งหมดนี้

[05:29:39] เขียนอยู่ในกระดาษที่ผู้อาวุโสจามู่ให้

[05:29:42] โมฮวาโม่ฮวาไม่รอช้าแม้แต่น้อยแทบจะทันที

[05:29:45] ที่ได้กระดาษของผู้อาวุโสจามู่เขาก็เริ่ม

[05:29:48] แผนล่าเทพเถื่อนตามรายชื่อในกระดาษทันที

[05:29:52] ตลอดหลายปีที่ผ่านมาโม่ฮาวาเรียนรู้คข่าย

[05:29:54] กลโดยยึดหลักการนำไปใช้จริงและการรวมความ

[05:29:56] รู้กับการปฏิบัติเข้าด้วยกันเขามีความ

[05:29:57] สามารถในการลงมือทำที่แข็งแกร่งอยู่แล้ว

[05:30:00] และจิตวิญญาณของเขาก็หิวโหยอย่างมากใน

[05:30:03] ช่วงเวลานี้เขามักจะรู้สึกกังวลใจอยู่

[05:30:05] เสมอเพราะจิตสำนึกของเขาไม่ได้รับการ

[05:30:07] บำรุงมานานและไม่สามารถแข็งแกร่งขึ้นได้

[05:30:10] ตอนนี้ทุกอย่างก็ดีขึ้นแล้วโม่ฮวาบลิกดู

[05:30:12] เมนูซ่อนตัวและเดินเข้าไปในชนเผ่าวอไถชน

[05:30:16] เผ่าวอไถก็เป็นชนเผ่าเล็กๆแม้จะแข็งแกร่ง

[05:30:18] กว่าชนเผ่าวูถูเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แข็ง

[05:30:20] แกร่งมากนักมีผู้บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐาน

[05:30:22] ช่วงต้นขึ้นมาเพียง 2 คนและชาวเผ่าอีก

[05:30:24] 1-200 คนซึ่งสำหรับโม่ฮวาแล้วย่อมไม่นับ

[05:30:26] เป็นอะไรเลยโมฮวาเข้าไปในกระโจมของชนเผ่า

[05:30:29] วอไถไม่มีใครสามารถรับรู้ได้แต่เขากลับ

[05:30:32] เดินวงเวียนอยู่ในชนเผ่าวอไถหลายรอบก็ยัง

[05:30:34] ไม่พบประตูและทางเข้าสำหรับการบูชายันเทพ

[05:30:36] เถื่อนวอไถเขาลองใช้กระดูกกระสุนทำนายดู

[05:30:39] แล้วแต่เมื่อพลังแห่งกรรมขยายเข้าไปในชน

[05:30:41] เผ่าวอไถมันก็รวมเข้ากับผู้บำเพ็ญเพียง

[05:30:42] ของชนเผ่าและสลายหายไปทันทีโม่ฮวาคาด

[05:30:46] การณ์ว่านี่น่าจะเป็นหนึ่งในความสามารถ

[05:30:47] ของเทพเถื่อนเทพเถื่อนและผู้ศรัทธาเป็น

[05:30:49] สิ่งที่มีความขัดแย้งกันแต่ก็เป็นหนึ่ง

[05:30:50] เดียวกันผู้ศรัทธามอบความศรัทธาให้เทพ

[05:30:53] เถื่อนเทพเถื่อนมอบพรให้ผู้ศรัทธาพลัง

[05:30:55] แห่งกรรมของทั้ง 2 ฝ่ายฝ่ายจะพันธนาการ

[05:30:57] และหลอมรวมเข้าด้วยกันดังนั้นเมื่อผู้

[05:30:59] ศรัทธาประสบภัยพิบัติเทพเถื่อนจะใช้พลัง

[05:31:02] จิตของเทพเจ้าเพื่อขจัดภัยพิบัตินั้น

[05:31:05] เมื่อเทพเถื่อนประสบภัยพิบัติความศรัทธา

[05:31:07] ของผู้ศรัทธาก็จะช่วยเทพเถื่อนชดเชยพลัง

[05:31:09] แห่งกำนวนดังนั้นเมื่อตัวหายนะอย่างเขามา

[05:31:12] หาเรื่องเทพเถื่อนของพวกเขาพลังการทำนาย

[05:31:15] แห่งกรรมจะถูกความศรัทธาของผู้ศรัทธาถ่าย

[05:31:17] โอนไปบางส่วนทำให้สูญเสียการล็อกเป้าเทพ

[05:31:19] เถื่อนและไม่สามารถหาที่อยู่ของมันได้นี่

[05:31:22] คือการอยู่ร่วมกันของเทพเถื่อนและผู้

[05:31:25] ศรัทธามาอย่างยาวนานแน่แน่นอนว่านี่เป็น

[05:31:26] เพียงสถานการณ์ในอุดมคติในการอยู่ร่วมกัน

[05:31:28] จริงจะมีความขัดแย้งและการเปลี่ยนแปลง

[05:31:30] หลายอย่างเช่นผู้ศรัทธาโลภมากทำความชั่ว

[05:31:33] มากมายพลังแห่งศรัทธาถูกปนเปื้อนทำให้

[05:31:35] เทพเจ้าต้องเสื่อมทรามลงโดยไม่ตั้งใจหรือ

[05:31:38] เทพเจ้าก้าวเข้าสู่เส้นทางชั่วร้ายล่อลวง

[05:31:40] ผู้ศรัทธาทำให้ผู้ศรัทธากลายเป็นปีศาจ

[05:31:42] เป็นต้นการอยู่ร่วมกันแบบนี้แม้จะเอื้อ

[05:31:45] ประโยชน์ซึ่งกันและกันแต่ก็ง่ายต่อการ

[05:31:47] เปลี่ยนแปลงไปในทางที่เลวร้ายความรู้ใน

[05:31:50] เส้นทางแห่งเทพนั้นซับซ้อนและลึกซึ้งเช่น

[05:31:52] นี้และมีการเปลี่ยนแปลงมากมายมีกลเม็ด

[05:31:53] เคล็ดลับมากมายโมฮวาไม่มีวิธีที่ดีในการ

[05:31:55] จัดการกับการอยู่ร่วมกันแบบนี้เขาไม่

[05:31:59] สามารถลงมืออย่างโหดเหี้ยนกับผู้ศรัทธา

[05:32:01] เพื่อบังคับให้เทพเถื่อนปรากฏตัวได้นั่น

[05:32:02] เป็นสิ่งที่เทพชั่วร้ายเท่านั้นที่จะทำ

[05:32:06] โมฮวาทำได้เพียงอดทนรออย่างช้าๆรอให้ผู้

[05:32:08] บำเพ็ญเพียงของชนเผ่าวอไถถวายเครื่องบูชา

[05:32:10] รอให้เทพวไถเผยพิรุธหลายวันต่อมาโม่ฮวา

[05:32:13] ซ่อนตัวและเฝ้าสังเกตการอยู่ในชนเผ่าวอไถ

[05:32:16] ชนเผ่าวอไถนับถือเทพหนูพวกเขาจะเลี้ยงหนู

[05:32:18] ที่ตายแล้วผู้บำเพ็ญเพียรของชนเผ่าก็ชอบ

[05:32:20] กินของคาวเน่าเหม็นดังนั้นในชนเผ่าจึง

[05:32:22] เต็มไปด้วยขนสัตว์และเนื้อเน่าเหม็นส่ง

[05:32:23] กลิ่นเหม็นคลุ้งและผู้บำเพ็ญเพียรของชน

[05:32:26] เผ่าวอไถก็มีจิตใจเห็นแก่ตัวโลภมากมักจะ

[05:32:28] ทำทุกวิถีทางและยังชอบขโมยของผู้บำเพ็ญ

[05:32:31] เพียรชนเผ่าวอไถทั่วไปจะขโมยเสื้อผ้าและ

[05:32:34] อาหารของผู้บำเพ็ญเพียรในชนเผ่าเดียวกัน

[05:32:35] ผู้อาวุโสที่มีอำนาจเล็กน้อยจะขโมยเนื้อ

[05:32:38] สัตว์และทรัพย์สินของชนเผ่ากระทั่งมีการ

[05:32:40] ขโมยคนด้วยซ้ำผู้บำเพ็ญเพียรในชนเผ่าจะ

[05:32:42] ลักลอบมีสัมพันธกันชีวิตส่วนตัวเสริมทราม

[05:32:44] อย่างมากโมฮาวายอยู่เพียง 3 วันก็เห็น

[05:32:47] เหตุการณ์คล้ายการขโมยอาหารขโมยทรัพย์สิน

[05:32:49] ขโมยคนไม่ต่ำกว่า 20 ครั้งเขาจึงได้รู้

[05:32:52] ว่าผู้ศรัทธาและเทพเถื่อนของชนเผ่าวอไถ

[05:32:54] นั้นส่วนใหญ่เป็นผลจัดการเลือกซึ่งกันและ

[05:32:56] กันคนกับเทพงูพิษกับหนูรังเดียวกันไม่มี

[05:32:58] ใครดีไปกว่าใครโม่ฮวาจึงไม่คิดจะเกรงใจ

[05:33:01] อีกต่อไปผ่านไปอีก 4-5 วันโมฮวาในที่สุด

[05:33:03] ก็รอจนชนเผ่าวอไถเริ่มจัดพิธีบูชายันตพวก

[05:33:07] เขาก็ใช้คนบูชายันเช่นกันแต่ที่แตกต่าง

[05:33:10] กันคือพวกเขาไม่ได้ใช้คนในชนเผ่าของตนเอง

[05:33:12] แต่ใช้ผู้บำเพ็ญเพียรจากชนเผ่าอื่นที่อาจ

[05:33:14] จะกลับมาหรือธาตุบางคนเป็นเครื่องสังเว่ย

[05:33:17] ถวายแด่เทพเถื่อนวอไถในแง่หนึ่งเครื่อง

[05:33:20] สังเว่ยทั้งหมดก็ถูกขโมยมาเช่นกันคนเป็น

[05:33:24] เหล่านี้ถูกกริติดคอเป็นรอยเลือดจากนั้น

[05:33:25] ก็ถูกมัดด้วยเชือกเส้นแล้วเส้นเล่าห้อยลง

[05:33:27] มาจากหน้าผาแห่งหนึ่งเพื่อเป็นเครื่อง

[05:33:28] สังเวยแด่เทพเถื่อนโมฮวาใช้พลังวิญญาณของ

[05:33:32] กาวรีเคลือบที่ฝ่าเท้าเดินลงไปตามหน้าผา

[05:33:34] ในแนวตั้งเดินลงไปประมาณ 50 จ้างก็เห็น

[05:33:37] ป่าทึบและหมอกหนาทึบบนหน้าผาที่ถูกแกะ

[05:33:39] สลักเป็นรูปปั้นเทพเจ้าและแท่นบูชาแต่

[05:33:42] สิ่งที่ทำให้โมฮวารู้สึกแปลกใจคือรูปปั้น

[05:33:44] เทพเจ้าองค์นี้ไม่ใช่รูปหนูแต่เป็นปีศาจ

[05:33:46] วัวที่ดูร้ายชนเผ่าวัวไถไม่ได้บูชาเทพหนู

[05:33:49] หรือโมฮวารู้สึกแปลกใจจากนั้นเขาก็รอ

[05:33:52] อย่างอดทนรอให้เลือดของเครื่องสังเวยไหล

[05:33:54] ไปสักพักพิธีบูชายยันก็เริ่มขึ้นโลกแห่ง

[05:33:56] จิตวิญญาณก็เริ่มบิดเบี้ยวโมฮวาจึงใช้

[05:33:59] กลวิธีเดิมโดยใช้กระดูกดาบเป็นสื่อกลาง

[05:34:01] บุกรุกเข้าไปในความฝันที่เทพเถื่อนสร้าง

[05:34:03] ขึ้นเมื่อเข้าไปในความฝันของเทพเถื่อนโม่

[05:34:05] ฮาวามาถึงวิหารแห่งหนึ่งวิหารแห่งนี้ใหญ่

[05:34:08] โตภายในตกแต่งอย่างหยาบๆมีรูปปั้นเทพหัว

[05:34:10] วัวตั้งอยู่แต่เทพเจ้าที่กำลังจะเสวย

[05:34:12] เครื่องสังเว่ในวิหารนั้นกลับเป็นเทพ

[05:34:13] เถื่อนหัวหนูโม่ฮวาจึงเข้าใจอีกครั้งเทพ

[05:34:16] เถื่อนวถองค์นี้แม้แต่วิหารก็ยังขโมยของ

[05:34:19] คนอื่นมาแก่นจิตของโม่ฮวาถูกเก็บซ่อนไว้

[05:34:21] เก็บซ่อนพลังปราณจากภายนอกดูเหมือนเด็ก

[05:34:23] มนุษย์ที่ขาวผ่องและน่ารักเทพเถื่อนวอไถ

[05:34:25] เห็นโมฮวะก็ตกใจและดีใจจริงๆปากอ้าหุบหัว

[05:34:28] หนูพูดภาษามนุษย์ว่าผู้ศรัทธาเหล่านี้ยัง

[05:34:31] สามารถจับเครื่องสังเว่ยมนุษย์ที่สดใหม่

[05:34:33] เช่นนี้มาถวายแด่เทพเจ้าได้ไม่แปลกใจเลย

[05:34:35] ที่เทพเจ้าจะถ่ายทอดหลักทำให้พวกเขาทำให้

[05:34:37] พวกเขาสร้างฐานะได้ยอดเยี่ยมยอดเยี่ยม

[05:34:40] โม่ฮวามองเทพเถื่อนวอไถด้วยสายตาที่สงบ

[05:34:43] แต่เทพเถื่อนวอไถกลับทนรูปลักษณ์ที่ขาว

[05:34:45] ผ่องน่ากินของโม่ฮวาไม่ไหวจึงยิ้มเผย

[05:34:47] เขี้ยวแหลมคมแล้วกล่าวว่าเจ้าหนูตัวน้อย

[05:34:49] กินคำเดียวก็หมดแล้วหน้าของโม่ฮวาคล้ำลง

[05:34:52] ลมร้ายพัดผ่านเทพเถื่อนวอจะไถแปลงร่าง

[05:34:54] เป็นปีศาจหนูอ้าปากกว้างหมายจะกลืนโมฮวา

[05:34:56] ลงท้องแต่เขี้ยวแหลมคมของมันกลับถูกมือ

[05:34:58] เล็กๆขาวๆของโมฮวากำไว้แน่นแม้ว่ามือคู่

[05:35:01] นั้นจะขาวและเล็กแต่กลับดูเหมือนจะแฝงไว้

[05:35:03] ด้วยพลังมหาศาลสีหน้าของเทพเถื่อนวอไถ

[05:35:05] เปลี่ยนไปในใจคิดว่าแย่แล้วเจอของแกลก

[05:35:07] เข้าให้แล้วในชั่วพริบตาโม่ฮวากมหมัดแน่น

[05:35:10] เปล่งแสงสีทองออกไปชกเทพเถื่อนวอไถจนแหลก

[05:35:12] ละเอียดเหมือนไข่หลังจากทุกจนแหลกละเอียด

[05:35:15] แล้วโม่ฮวาอีกมือหนึ่งก็กำอากาศขึ้นมาทัน

[05:35:17] ทีจุดค่ายกลขึ้นเป็นไฟหลอมรวมพลังจิตของ

[05:35:19] เทพเถื่อนวอไถในพริบตาแล้วดูดเข้าปาก

[05:35:21] เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้นโมโมฮวาก็จับไป

[05:35:23] ผู้บำเพ็ญเทียนเถื่อนที่ถูกใช้เป็น

[05:35:25] เครื่องสังเวยหน้าแท่นบูชาโมฮวาก็ช่วยไว้

[05:35:27] โดยบังเอิญแล้วโยนทิ้งไว้ข้างหน้าผาส่วน

[05:35:30] คนเหล่านี้จะรอดชีวิตหรือไม่ก็ขึ้นอยู่

[05:35:31] กับโชคชะตาของพวกเขาเองสำหรับผู้บำเพ็ญ

[05:35:33] เพียรของชนเผ่าวอไถโมฮวาพิจารณาแล้วในที่

[05:35:36] สุดก็ไม่ได้แตะต้องพวกเขาแม้ว่าชนเผ่านี้

[05:35:39] จะเห็นแก่ตัวต่ำซามชอบขโมยไม่มีศักดิ์ศรี

[05:35:41] แต่ข้อบกพร่องทางมนุษยธรรมเช่นนี้ก็ไม่

[05:35:43] ถึงกับต้องตายยิ่งไปกว่านั้นนี่คือแดนรก

[05:35:46] ร่างก็ไม่ถึงคราวที่โม่ฮวาจะต้องเข้าไป

[05:35:48] จัดการอย่างไรก็ตามเทพเถื่อนที่พวกเขานับ

[05:35:51] ถือได้ตายไปแล้วหลังจากนี้ผู้ศรัทธาเหล่า

[05:35:53] นี้ก็ทำได้เพียงพึ่งพาตนเองเท่านั้น

[05:35:55] โม่ฮวาขีฆ่าชื่อเทพเถื่อนวถออกจากรายชื่อ

[05:35:58] ของผู้อาวุโสจามู่จากนั้นก็ออกไปหาเป้า

[05:36:00] หมายต่อไปเป้าหมายต่อไปคือเทพเถื่อนของชน

[05:36:02] เผ่าอู่ลู่อู่ลู่ในภาษาเถื่อนหมายถึงหมา

[05:36:06] ป่าดูร้ายชนเผ่าอู๋ลู่มีรูปเคารพเป็นหมา

[05:36:09] ป่าโลหิตดูร้ายเทพเถื่อนที่บูชาก็เป็นเทพ

[05:36:11] หมาป่าและผู้บำเพ็ญเพียรเถื่อนของชนเผ่า

[05:36:13] นี้ก็มีพฤติกรรมป่าเถื่อนโหดร้ายทารุณและ

[05:36:16] กระหายเลือดไม่ผิดจากที่คาดไว้ไม่ว่าจะ

[05:36:18] เป็นศัตรูหรือทาสที่ถูกจับมาพวกเขาจะถูก

[05:36:20] แยกชิ้นส่วนทรมานและสุดท้ายก็ถูกฆ่าอย่าง

[05:36:22] โหดเหี้ยมชนเผ่าอู่ลู่เป็นชนเผ่าขนาดกลาง

[05:36:25] ถึงเล็กมีผู้บำเพ็ญเพียรเถื่อนระดับสร้าง

[05:36:27] หลักฐานช่วงปลายหลายคนประจำการอยู่มีผู้

[05:36:29] บำเพ็ญเพียรในชนเผ่าเกือบ 2,000 คนถือ

[05:36:31] เป็นชนเผ่าที่แข็งแกร่งที่สุดในบริเวณโดย

[05:36:33] รอบเทพเถื่อนของชนเผ่าอู่ลู่มีพลังจิต

[05:36:36] ใกล้เคียงระดับ 3 ซึ่งแข็งแกร่งมากเช่น

[05:36:38] กันในขณะเดียวกันก็เป็นเทพที่ตายเร็วที่

[05:36:40] สุดโมฮวาใช้เวลา 8-9 วันในการฆ่าเทพ

[05:36:43] เถื่อนวอไถรวมถึงการเดินทางและการซุ่มโจม

[05:36:45] ตีแต่การฆ่าเทพเถื่อนอูรลู่ใช้เวลาเพียง

[05:36:47] ครึ่งชั่วยามเท่านั้นเป็นพระเทพเถื่อน

[05:36:49] อูรลู่โชคร้ายเกินปโม่ฮาวาเพิ่งเข้าสู่ชน

[05:36:51] เผ่าอูรู่ลูกก็เห็นชนเผ่าอู่ลูกกำลังจัด

[05:36:53] พิธีบูชายันต์ลานกว้างของชนเผ่าตรงกลางมี

[05:36:56] รูปปั้นเทพหมาป่าสีเลือดตั้งอยู่หน้าแท่น

[05:36:58] บูชามีเครื่องสังเวยวางอยู่ซึ่งเป็นเนื้อ

[05:37:00] บดบางส่วนนี่คือเนื้อมนุษย์ชนเผ่าอู่ลู่

[05:37:03] ก็ใช้คนบูชายันต์เช่นกันในพิธีบูชายันต์

[05:37:05] พวกเขาจะสับคนเป็นให้เป็นเนื้อบทซึ่งแสดง

[05:37:08] ให้เห็นถึงความโหดร้ายและกระหายเลือดของ

[05:37:09] พวกเขาโม่ฮวามาถึงช้าไปเครื่องสังเว่ย

[05:37:12] เหล่านี้เขาไม่สามารถช่วยได้ทันและใน

[05:37:14] ระหว่างพิธีบูชายันความฝันก็แผ่ซ่านประตู

[05:37:16] เทพที่เทพเถื่อนสิงสถิตอยู่ก็เปิดออก

[05:37:19] โมฮวาจึงเข้าไปโดยตรงและสังหารเทพเถื่อน

[05:37:21] อูลู่อย่างรวดรวดเร็วและเด็กขาดเทพเถื่อน

[05:37:22] อูรู่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดบ้าคลั่งและ

[05:37:24] ดูร้ายพลังจิตของมันแข็งแกร่งกว่าเทพวัว

[05:37:26] ไถมากแต่ต่อหน้าโม่ฮวาก็ไม่มีความแตกต่าง

[05:37:29] ยังคงเป็นเพียงหมัดเดียวเทพเถื่อนอูรลู่

[05:37:31] ที่ทรงพลังและกระหายเลือดก็ดับสลายไป

[05:37:34] โมฮวาจุดไข้กลขึ้นเป็นไฟตามปกติหลอมรวมใน

[05:37:36] พริบตาดูดเข้าปากแล้วออกจากความฝันของเทพ

[05:37:38] เถื่อนส่วนชนเผ่าอู๋ลู่ตามนิสัยเดิมของ

[05:37:40] โมฮวาแล้วจะต้องถูกกำจัดทั้งหมดชอบทำ

[05:37:43] สงครามกระหายเลือดทรมานศัตรูธรมานธาตุและ

[05:37:45] เมื่อใช้คนเป็นเครื่องสังเว่ยังต้องสับคน

[05:37:47] เป็นให้เป็นเนื้อบดก่อนนี่คือแดนรกร่าง

[05:37:50] หากอยู่ในก้าวทวีปภายใต้การปกครองของ

[05:37:51] ราชสำนักเต๋าตามกฎหมายเต๋าการกระทำที่

[05:37:54] ชั่วร้ายเช่นนี้ควรถูกประหารทั้งตระกูล

[05:37:55] นานแล้วแต่โมฮวาเดินสำรวจรอบๆก็พบว่าในชน

[05:37:59] เผ่าอู๋ลู่ยังมีเด็กทารกจำนวนมากที่ยัง

[05:38:01] อยู่ในผ้าอ้อมเด็กเหล่านี้เพิ่งเกิดได้

[05:38:04] ไม่นานมือยังไม่เปื้อนเลือดและยังไม่เคย

[05:38:05] ทำความชั่วร้ายใดๆและผู้บำเพ็ญเทียน

[05:38:08] เถื่อนบางคนของชนเผ่าอู๋ลู่แม้จะฆ่าคนแต่

[05:38:10] ก็เป็นการต่อสู้ตามปกติไม่ได้โหดร้าย

[05:38:12] ทารุณขนาดนั้นเพียงแต่พวกเขาอาศัยอยู่ใน

[05:38:15] ชนเผ่าอูลู่ที่กระหายเลือดเพื่อที่จะเข้า

[05:38:17] กับกลุ่มบางครั้งก็ต้องทำใจแข็งฆ่าคนแล้ว

[05:38:19] ยังต้องแยกชิ้นส่วนศพด้วยซะโมโมฮวาถอนหาย

[05:38:21] ใจเบาๆผู้บำเพ็ญเพียรของชนเผ่าหนึ่งๆมี

[05:38:24] ทั้งดีและชั่วมีองค์ประกอบที่ซับซ้อนหาก

[05:38:26] จะฆ่าทุกคนโดยไม่แยกแยะผิดชอบชั่วดีตนเอง

[05:38:29] ก็คงไม่ต่างจากคนป่าเถื่อนยิ่งไปกว่านั้น

[05:38:32] ตนเองยังติดคำสาปแห่งชีวิตถูกอาจารย์เอา

[05:38:33] วางแผนไว้ชั่วคราวจึงยังฆ่าคนไม่ได้ทำได้

[05:38:36] เพียงระงับไว้ก่อนโมฮาวาเหลือบมองชนเผ่า

[05:38:38] อู่๋ลู่ที่กว้างใหญ่และเต็มไปด้วยสีเลือด

[05:38:40] เป็นครั้งสุดท้ายแล้วหันหลังเดินจากไป

[05:38:43] หลังจากออกจากชนเผ่าอูลุโม่ฮวาขีดฆ่าชื่อ

[05:38:45] เทพเถื่อนอู่ลู่ออกจากรายชื่อของผู้

[05:38:47] อาวุโสจามู่จากนั้นก็ออกไปหาเป้าหมายต่อ

[05:38:50] ไปนับจากนั้นเป็นต้นมานอกจากจะหาเวลาแวะ

[05:38:53] กลับไปที่ภูเขาวูถูเพื่อหาเสือใหญ่ที่

[05:38:55] เดินเล่นอยู่ในภูเขาเล่นกับมะลูกหัวมะลูบ

[05:38:57] ขนมันและย่างเนื้อให้มันกินเวลาที่เหลือ

[05:38:59] โมฮวาใช้ไปกับแผนล่าเทพเถื่อนของเขาเงา

[05:39:02] ร่างหนึ่งท่องไปในแดนรกร่างเทพเถื่อนทีละ

[05:39:04] องค์ถูกโมฮวากำจัดไม่มีใครรู้ว่าใน 3,000

[05:39:07] เทือกเขาของแดนรกร่างทางตอนใต้ของชนเผ่า

[05:39:09] มีนักล่าเทพเถื่อนผู้หนึ่งซ่อนตัวอยู่ใน

[05:39:11] เงามืดไม่มีใครเห็นเขาไม่มีใครรู้จักเขา

[05:39:14] แม้แต่เทพเถื่อนผู้โด่งดังในแต่ละชนเผ่า

[05:39:16] ที่ได้รับการบูชาจากผู้ศรัทธามากมายก่อน

[05:39:19] ที่จะถูกสังหารหาและกลืนกินก็ยังไม่รู้

[05:39:20] ถึงการมีอยู่ของโมฮวาผู้ซึ่งเป็นภัย

[05:39:22] พิบัติอันน่าสะพรึงกลัววินาทีที่พวกมัน

[05:39:25] เห็นโม่ฮวาก็แทบจะเป็นวันตายของพวกมัน

[05:39:27] แล้วเทพเถื่อนที่เห็นโม่ฮวาล้วนตายหมด

[05:39:28] แล้วดังนั้นจึงไม่มีเทพเถื่อนใดรู้จัก

[05:39:30] โมฮวาและหลังจากที่แอบล่าและกลืนกินพลัง

[05:39:33] จิตของเทพเถื่อนไปไม่น้อยพลังจิตของ

[05:39:35] โม่ฮวาก็แข็งแกร่งขึ้นอีกขั้นในที่สุด

[05:39:38] เมื่อมองสำรวจจิตสำนึกภายในโม่ฮวาก็เริ่ม

[05:39:40] รู้สึกถึงขี่จำกัดของการทะลวงผ่านพลังจิต

[05:39:42] แล้วพลังจิต 22 ลายเส้นอยู่ไม่ไกลเกิน

[05:39:44] เอื้อมแล้วจบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุน

[05:39:47] เรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่อง

[05:39:50] บทที่ 1160 เพลิงเหลืออีกเพียงนิดเดียว

[05:39:51] พลังจิต 22 ริ้วความก้าวหน้านี้ถือว่าน่า

[05:39:54] พอใจอย่างยิ่งกระทั่งเกินความคาดหมายของ

[05:39:55] โมฮวาเสียด้วยซ้ำเดิมทีเขาคิดว่าเทพ

[05:39:58] เถื่อนเหล่านี้ล้วนเป็นเทพน้อยหรือ

[05:40:00] กระทั่งไม่อาจจัดว่าเป็นเทพเจ้าในความ

[05:40:03] หมายที่แท้จริงไม่มีแม้แต่แก่นเทพตัวตน

[05:40:04] ที่แท้จริงก็เป็นเพียงพูดผีปีศาจหรืออสูร

[05:40:06] ร้ายทั่วไปไม่ได้มีระดับสูงส่งอะไรนักที่

[05:40:09] แข็งแกร่งที่สุดคือเทพเทื่อนของ

[05:40:11] เผาอูลหลู่ซึ่งก็เป็นเพียงระดับ 2 ขั้น

[05:40:12] สูงสุดยังไม่ถึงระดับ 3 แต่ไม่คาดคิดว่า

[05:40:15] เทพเถื่อนเหล่านี้แม้จะมีพลังบำเพ็ญไม่

[05:40:17] สูงแต่เนื้อกลับอุดมสมบูรณ์ยิ่งนักโม่

[05:40:20] รุ่นคิดจึงเข้าใจเทพเถื่อนเหล่านี้แม้ตัว

[05:40:23] ตนที่แท้จริงจะเป็นเพียงผู้ผีปีศาจแต่ก็

[05:40:25] ได้รับสถานะของเทพเจ้ามาบ้างได้รับ

[05:40:28] เครื่องหอมบูชาและมีผู้ศรัทธาถวายเครื่อง

[05:40:29] เส้นสรุปได้ว่ามีเค้าโครงของวิถีเทพแล้ว

[05:40:31] ดังนั้นคุณภาพจึงดีกว่าผู้ถีทั่วไปมาก

[05:40:34] เมื่อกินเข้าไปแล้วจึงมีผลในการบำรุงพลัง

[05:40:36] จิตที่แข็งแกร่งมากพลังบำเพ็ญไม่สูงล่า

[05:40:38] ได้ง่ายกินแล้วยังบำรุงร่างกายอย่างมาก

[05:40:41] เทพเถื่อนแห่งแดนรกร่างเหล่านี้จึงเป็น

[05:40:44] ของล้ำค่าในบรรดาอาหารพลังจิตอย่างไม่

[05:40:46] ต้องสงสัยโมฮวว่ารู้สึกซาบซึ้งว่าแดนรก

[05:40:49] ร่างเป็นสถานที่ที่ดีและเป็นดินแดนแห่ง

[05:40:51] โชคลาภของตนเองเพียงแต่บางครั้งก็มีความ

[05:40:54] รู้สึกว่าน้ำตื้นปลาเยอะหรือไก่กอาร่าเร่

[05:40:56] แบบไหนก็เรียกเทพได้แต่โม่ฮวาคาคิดกับกัน

[05:40:59] ก็รู้สึกว่าการเปรียบเทียบเช่นนี้ไม่

[05:41:00] ยุติธรรมนักสถานการณ์ของตนเองนั้นพิเศษ

[05:41:04] เทพเถื่อนที่ถือกำเนิดในท้องถิ่นเหล่านี้

[05:41:06] จะเปรียบเทียบกับกึ่งเทพอย่างตนเองได้

[05:41:08] อย่างไรที่บำเพ็ญวิถีพลังจิตพลังจิตตกาย

[05:41:10] เป็นวิถีฝึกฝนกระบี่พิฆาตเทพวิถีมาสวรรค์

[05:41:12] การคำนวณกลไก่สวรรค์การคำนวณกลไก่สวรรค์

[05:41:15] อันซับซ้อนกินแก่นเทพและยังผ่านพิธีบูชา

[05:41:17] ยันเลือดแห่งแดนรกร่างกลืนกินปีศาจมากมาย

[05:41:19] กระทั่งจับตัวอ่อนเทพมันชั่วร้ายได้ไม่

[05:41:22] ว่าจะเป็นหลักฐานพลังจิตพลังบำเพ็ญพลัง

[05:41:23] จิตประสบการณ์การต่อสู้หรือความลึกซึ้ง

[05:41:25] ของวิชาที่สืบทอดมาล้วนไม่ใช่ระดับเดียว

[05:41:27] กันเลยหากไม่ใช่ตนเองแต่เป็นผู้บำเพ็ญ

[05:41:30] เทียนคนอื่นแม้จะเป็นขั้นแก่นทองคำหากมา

[05:41:32] ถึงใจกลางแดนรกร่าง 3 พันธ์แห่งนี้เผชิญ

[05:41:34] หน้ากับเทพเถื่อนที่มองไม่เห็นและแปลก

[05:41:36] ประหลาดอยู่ทุกหนแห่งเกรงว่าจะต้องตกหลุม

[05:41:38] พรางของเทพเถื่อนโดยไม่รู้ตัวและจบชีวิต

[05:41:40] ลงบนแท่นบูชาไม่ใช่ว่าเทพเถื่อนแห่งแดนรก

[05:41:43] ร่างอ่อนแอเกินไปแต่เป็นเพราะตนเองแข็ง

[05:41:45] แกร่งเกินไปต่างหากไม่โทษพวกมันหรอก

[05:41:47] โมฮวาแอบกู้คืนศักดิ์ศรีให้กับเทพเถื่อน

[05:41:49] เหล่านี้ในใจเมื่อเหลืออีกเพียงเส้นยาแดง

[05:41:52] ผ่า 8 ก็จะถึง 22 ริ้วแรงจูงใจของโม่ฮวา

[05:41:55] ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเขายังเล่นความคืบหน้าของ

[05:41:56] แผนล่าเทพเถื่อนอีกด้วยทั้งหมดนี้ดำเนิน

[05:42:00] ไปอย่างลับๆหลายเผ่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่า

[05:42:02] เทพเจ้าที่พวกเขานับถือถูกโม่ฮวาฆ่าและ

[05:42:04] กลืนกินไปแล้วแต่เมื่อล่าไปเรื่อยๆเทพ

[05:42:07] เถื่อนที่สามารถล่าได้ก็เหลือน้อยลง

[05:42:09] เรื่อยๆชื่อเทพเถื่อนของเผ่าส่วนใหญ่ใน

[05:42:11] รายชื่อของผู้อาวุโสจาหมู่ก็ถูกขีดฆ่าออก

[05:42:13] ไปแล้วท้ายที่สุดแล้วแม้เทพเถื่อในแดนรก

[05:42:16] ร่างจะมีมากเพียงเพียงใดก็ไม่อาจต้านทาน

[05:42:18] ดาวหายนะอย่างโมฮวาที่ล่าราวกับเก็บ

[05:42:20] เกี่ยวต้นหอมได้และผู้อาวุโสจาหมู่ก็เป็น

[05:42:23] เพียงผู้อาวุโสของเผ่าเล็กๆเขาน้อยครั้ง

[05:42:25] ที่จะเดินทางไกลเทพเถื่อนที่เขารู้จักก็

[05:42:27] จำกัดอยู่แค่บริเวณภูเขาอุถูเท่านั้นและ

[05:42:29] มีจำนวนจำกัดมากเทพเถื่อนที่ล่าได้ที่ควร

[05:42:32] ล่าที่ล่าได้ง่ายโมฮาวาก็ล่าและกินไปหมด

[05:42:34] แล้วยังเหลือบางส่วนที่ไม่ถือว่าเลวร้าย

[05:42:37] และทำหน้าที่ของเทพเถื่อนอย่างขยันขัน

[05:42:38] แข็งคุ้มครองเผ่าให้ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล

[05:42:42] เทพเถื่อนเช่นนี้โม่ฮวาไม่ค่อยกล้ากินจึง

[05:42:44] เพียงแค่เหลือบมองแล้วจาก

[05:42:46] ยังมีบางส่วนที่บอกไม่ได้ว่าดีหรือร้าย

[05:42:48] แต่กลับฉลาดหลักแหลมและซ่อนตัวได้ลึกมาก

[05:42:50] เทพเถื่อนประเภทนี้ก็ล่าได้ยากเช่นกัน

[05:42:52] โม่ฮวาซุ่งอยู่ในเผ่าอยู่นานก็ยังจับเบาะ

[05:42:54] แสของเทพเถื่อนประเภทนี้ไม่ได้ต่อมาเขา

[05:42:57] แอบฟังผู้อาวุโสของเผ่าคุยกันจึงรู้ว่า

[05:42:59] เทพเถื่อนเหล่านี้ได้เข้าฝันผู้อาวุโส

[05:43:01] เหล่านั้นบอกให้พวกเขาอย่าได้บูชาเย็น

[05:43:03] เด็ดขาดกระทั่งเครื่องเส้นก็อย่าได้จัด

[05:43:05] วางและห้ามใครสักคนกราบไหว้ให้ถือว่าเผ่า

[05:43:07] ของพวกเขาไม่มีเทพเถื่อนแล้วจึงจะสามารถ

[05:43:09] ขจัดภัยพิบัติที่ยังไม่เกิดขึ้นและหลีก

[05:43:11] เลี่ยงหายนะที่ไม่รู้จักได้เทพเถื่อนที่

[05:43:14] ตกใจง่ายและซ่อนตัวเหมือนเต่าหดหัวเช่น

[05:43:17] นี้โมฮวาก็ทำอะไรพวกมันไม่ได้เวลาของเขา

[05:43:20] มีค่าเขาไม่สามารถทิ้งป่าทั้งป่าเพื่อต้น

[05:43:22] ไม้เพียงต้น 2 ต้นได้ดังนั้นจึงปล่อยพวก

[05:43:24] มันไปสวรรค์มีเมตตาต่อสรรพสัตว์เทพเถื่อน

[05:43:27] ที่เขาพบเจอได้ส่วนใหญ่แล้วสมควรตายมีหน

[05:43:29] ทางสู่ความตายอยู่แล้วส่วนที่พบเจอไม่ได้

[05:43:32] ก็หมายความว่าเทพเถื่อนเหล่านั้นยังมี

[05:43:33] วาสนาไม่สิ้นสุดไม่อาจตัดกรรมของพวกมัน

[05:43:35] ได้โดยพลการในแง่หนึ่งนี่ก็เป็นการ

[05:43:38] ปฏิบัติตามวิถีแห่งสวรรค์และปฏิบัติตามกฎ

[05:43:40] แห่งกำมุมมองของโม่ฮวาเกี่ยวกับกลไกแห่ง

[05:43:42] สวรรค์และกำนั้นคล่องแคล่ขึ้นเรื่อย

[05:43:45] แต่ด้วยเหตุนี้การขาดเทพเถื่อนบางส่วน

[05:43:47] เพื่อบำรุงทำให้การเลื่อนขั้นพลังจิตของ

[05:43:49] เขาต้องช้าลงไปอีกโมฮวาจึงต้องพิจารณา

[05:43:52] ขยายขอบเขตความทยัทานออกไปล่าเทพเถื่อน

[05:43:54] นอกภูเขาอู๋ถูแต่การทำเช่นนั้นจำเป็นต้อง

[05:43:56] มีการเตรียมการอย่างรอบคอบเพราะตามที่ผู้

[05:43:59] อาวุโสจาหมู่กล่าวไว้นอกภูเขาอูถูมีเผ่า

[05:44:01] ใหญ่มากมายในเผ่าใหญ่เหล่านี้มีผู้บำเพ็ญ

[05:44:05] เทียนขั้นแก่นทองคำจำนวนมากและอาจมีแม้

[05:44:07] กระทั่งอ๋องในตำนานขั้นเซียนแปลงและราชา

[05:44:10] มังกรที่อยู่เหนือคนนับหมื่นสิ่งเหล่านี้

[05:44:13] ล้วนเป็นสิ่งที่โมโมฮวาในปัจจุบันไม่อาจ

[05:44:15] หาเรื่องด้วยได้ในดินแดนร้าง 3 พันแห่ง

[05:44:16] นี้ความสัมพันธ์ของเขาหายากยิ่งกว่าใน

[05:44:18] เมืองทะเลทรายเสียอีกในเมืองทะเลทราย

[05:44:21] อย่างน้อยก็ยังมีตระกูลหยางแห่งกรมทหาร

[05:44:23] เต๋าแต่ในใจกลางแดนรกร่างเขาเป็นคนเดียว

[05:44:25] อย่างแท้จริงไม่มีพื้นเพหรือผู้สนับสนุน

[05:44:27] แม้แต่น้อยหากเกิดข้อผิดพลาดใดๆก็ไม่มี

[05:44:30] ใครสามารถรับผิดชอบแทนเขาได้นอกจากนี้เขา

[05:44:32] ยังไม่มีฐานอำนาจเช่นเดียวกับในเมือง

[05:44:35] ธงเซี้ยนแม้จะไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรระดับ

[05:44:36] สูงมากนักแต่อย่างน้อยในหมู่ผู้บำเพ็ญ

[05:44:38] เพียรทั่วไปโมฮาวามีชื่อเสียงสูงมี

[05:44:40] มนุษยสัมพันธ์ดีและได้รับความเคารพอย่าง

[05:44:42] มากกรมราชสำนักต่อตระกูลเล็กๆสำนักเล็กๆ

[05:44:46] ผู้บำเพ็ญเพียรไร้สังกัดผู้ล่าอสูรนัก

[05:44:47] หลอมอาวุธปรมจารย์ค่ายกลและอื่นๆในเมือง

[05:44:49] ธงเสี้ยนล้วนเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกับ

[05:44:51] เขาต้องการทำอะไรก็มีคนมากมายเต็มใจช่วย

[05:44:54] เหลือแต่ที่แดนรกร่างแห่งนี้เขากลับไม่มี

[05:44:56] อะไรเลยจริงๆสิ่งเดียวที่มีคือเสือใหญ่

[05:44:58] ที่พึ่งพาอาศัยกันดังนั้นการทำสิ่งใดๆก็

[05:45:02] ยังคงต้องระมัดระวังให้มากขึ้นอย่างน้อย

[05:45:03] ก็ต้องสอบถามสถานการณ์ให้ชัดเจนรู้สภาพ

[05:45:05] เทพเถื่อนนอกภูเขาอูถูโดยประมาณแล้วจึงจะ

[05:45:07] ลงมือได้ง่ายขึ้นหากสามารถหารายชื่อของ

[05:45:11] ผู้อาวุโสจามหมู่มาได้อีกก็จะประสบความ

[05:45:13] สำเร็จเป็น 2 เท่าเรื่องนี้ต้องวางแผน

[05:45:15] ระยะยาวและเตรียมการอย่างรอบคอบและก่อน

[05:45:17] ที่จะเตรียมการเสร็จสิ้นสิ่งที่โมฮวาต้อง

[05:45:19] ทำคือสำรวจภูเขาอูถูและเผ่าต่างๆในเขตภู

[05:45:22] เขาโดยรอดอีกครั้งเพื่อดูว่ามีปลาที่หลุด

[05:45:24] รอดไปหรือไม่ด้วยเหตุนี้โมฮวาจึงสำรวจ

[05:45:27] พื้นที่ตรวจสอบและแก้ไขข้อบกพร่องไปพร้อม

[05:45:29] ๆกับวางแผนที่จะออกไปล่าเทพเถื่อนภายนอก

[05:45:31] เวลาผ่านไปทีละน้อยแผนของโมฮวาก็ดำเนินไป

[05:45:33] อย่างต่อเนื่องเมื่อมีเวลาเขาก็ยังคงไปพบ

[05:45:36] เสือใหญ่ปัจจุบันยอดเขาที่อันตรายที่สุด

[05:45:38] และมีสัตว์อสูรมากที่สุดในส่วนลึกของภู

[05:45:40] เขาอู๋ถูได้กลายเป็นอาณาเขตส่วนตัวของ

[05:45:42] เสือใหญ่แล้วสัตว์อสูรระดับ 223 ตัวที่

[05:45:46] เคยครอบครองยอดเขาไม่ถูกเสือใหญ่กัดตายก็

[05:45:48] หนีหายไปไม่กล้าก้าวล้ำเข้ามาอีกแม้แต่

[05:45:50] ครึ่งก้าวปัจจุบันภูเขาอูถูได้กลายเป็น

[05:45:53] อาณาจักรของเสือใหญ่ไปแล้วตอนนี้มันเป็น

[05:45:54] เจ้าป่าอย่างแท้จริงและเสือใหญ่ก็เริ่ม

[05:45:56] สะสมเนื้อสัตว์อสูรเพื่อให้โม่ฮาวาปิ้ง

[05:45:58] ให้มันกินตอนนี้มันก็เริ่มเรื่องมากแล้ว

[05:46:00] เว้นแต่สถานการณ์จะไม่อำนวยจริงๆมิฉะนั้น

[05:46:03] เนื้อสัตว์อสูรทั้งหมดหากโมฮวาไม่ปิ้งให้

[05:46:05] มันก็จะไม่กินโม่ฮวายังได้จัดตั้งค่ายกน

[05:46:07] น้ำแข็ง 3 ก้าวให้กับเสือใหญ่ในถ้ำค่าย

[05:46:10] กลธาตุน้ำแข็งเป็นหนึ่งในค่ายกล 8 ทิศที่

[05:46:12] แปลกประหลาดมีการเปลี่ยนแปลงที่ซับซ้อน

[05:46:14] และมีการสืบทอดน้อยผู้บำเพ็ญเพียรที่รู้

[05:46:16] มีมากนักโชคดีที่สำนักเทซูมีคัมภีร์ไข้

[05:46:19] กลายและโมฮวาเป็นศิษย์ของท่านเถ้าซุน

[05:46:21] เมื่อศึกษาค่ายกลประเภทต่างๆและอ่าน

[05:46:23] หนังสือมากมายเขาก็ได้เรียนรู้ค่ายกลน้ำ

[05:46:25] แข็งพื้นฐานบางอย่างค่ายกลน้ำแข็ง 39 นี้

[05:46:28] ก็เป็นหนึ่งในนั้นแม้จะไม่ลึกซึ้งนักแต่

[05:46:30] ก็เพียงพอแล้วเมื่อเสือใหญ่ฆ่าสัตว์อสูร

[05:46:33] มันจะนำซากสัตว์อสูรไปวางบนค่ายกลน้ำแข็ง

[05:46:35] 39 เพื่อแช่เย็นและถนอมอาหารป้องกันไม่

[05:46:37] ให้เนื้อเน่าเสียเมื่อโมฮวากลับมาจากการ

[05:46:40] ล่าเทพเทือก็จะปิ้งเนื้อให้มันขณะที่

[05:46:41] โมฮวาปิ้งเนื้อเสือใหญ่ก็จะจ้องมองด้วยตา

[05:46:43] โตนอนหมอบอยู่ข้างๆเมื่อโม่ฮวาปิ้งเสร็จ

[05:46:46] เสือใหญ่ก็จ้ะโฮกอ้าปากกว้างให้โมฮวาโยน

[05:46:49] เนื้อเข้าปากแล้วมันก็จะค่อยๆเคี้ยวกิน

[05:46:50] แบบปิ้งสดๆใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขส่วน

[05:46:53] เนื้อที่ปิ้งให้เสือใหญ่โม่ฮวาก็เก็บไว้

[05:46:55] ส่วนหนึ่งเขานำเนื้อปิ้งเหล่านี้ไปยัง

[05:46:56] เผ่าอูถูและแบ่งให้เสี่ยวจาถูจาถูคือหลาน

[05:47:00] ชายตัวน้อยของผู้อาวุโสจาหมู่แห่งเผ่า

[05:47:01] อูถูและเป็นเด็กที่ผู้อาวุโสจาหมู่เตรียม

[05:47:03] จะบูชายยันต์ให้เทพเถื่อนในวันนั้นเสี่ยว

[05:47:06] จาถูเหมือนเด็กเผ่าเถื่อนคนอื่นๆที่มีรอย

[05:47:08] สักรูปสัตว์บนร่างกายแต่ก็แตกต่างจากเด็ก

[05:47:10] เผ่าเถื่อนคนอื่นๆตรงที่ผอมและตัวเล็กและ

[05:47:12] ไม่มีความดูร้ายแบบคนเถื่อนเผ่าอูถูยากจน

[05:47:15] แม้เขาจะเป็นหลานชายของผู้อาวุโสก็ไม่เคย

[05:47:17] ได้รับการดูแลเป็นพิเศษมากนักเมื่อเห็น

[05:47:19] เนื้อปิ้งที่โม่ฮวามอบให้เขาก็ทั้ง

[05:47:20] ประหลาดใจและกังวลถามอย่างกล้าๆกลัวๆว่า

[05:47:24] ท่านพ่อมดข้ากินได้หรือขอรับโมฮวาพยัก

[05:47:26] หน้าเจ้าบาดเจ็บต้องบำรุงร่างกายแม้เสี่ย

[05:47:29] จาถูจะดีขึ้นบ้างแล้วแต่พื้นฐานร่างกาย

[05:47:31] ยังอ่อนแออยู่บ้างจำเป็นต้องกินเนื้อ

[05:47:33] เพื่อบำรุงร่างกายที่นี่ในเผาเถื่อนโดย

[05:47:35] ทั่วไปแล้วจะกินเนื้อสัตว์เป็นหลักแต่บาง

[05:47:38] ทีอาจเป็นพระสงครามและปีที่แห้งแล้งแง

[05:47:39] ปัจจุบันไม่มีเนื้อสัตว์ให้กินแล้วและ

[05:47:41] เนื้อสัตว์ของเผ่าเถื่อนก็ไม่ใช่ของดี

[05:47:43] อะไรนักพวกเขาแทบไม่มีวิธีการปรุงอาหาร

[05:47:46] ใช้เครื่องเทศน้อยมากทั้งคาวเหนียวและ

[05:47:47] แข็งเคี้ยวแล้วเหมือนเอ็นวัวแห้ง

[05:47:50] สิ่งที่ยุ่งยากที่สุดคือที่นี่ในแดนรก

[05:47:51] ร่างไม่มีการแบ่งแยกสัตว์อสูรกินเนื้อและ

[05:47:54] สัตว์อสูรกินพืชสัตว์อสูรทุกชนิดพวกเขา

[05:47:57] ถือว่าเหมือนกันหมดกินทั้งหมดสัตว์อสูร

[05:47:59] กินพืชก็ไม่เป็นไรแต่สัตว์อสูรกินเนื้อ

[05:48:02] นั้นแตกต่างกันพวกมันไม่เพียงแต่ฆ่าคนแต่

[05:48:04] ยังกินคนด้วยเลือดเนื้อของพวกมันจะปะปนไป

[05:48:06] ด้วยเลือดและสารอาหารของมนุษย์พลังอสูรก็

[05:48:08] เข้มข้นกว่าดังนั้นเนื้อของสัตว์อสูรกิน

[05:48:10] เนื้อหากผู้บำเพ็ญเพียรกินเข้าไปจะมีผล

[05:48:12] ข้างเคียงที่รุนแรงมากเช่นจะหงุดหงิด

[05:48:14] กระหายเลือดสูญเสียสติและเกิดภาพหลอนที่

[05:48:16] น่าสะพรึงกลัวและเส้นชีพจรจะถูกพลังอสูร

[05:48:19] ปนเปื้อนอายุไขจะสั้นลงการบำเพ็ญเพียงก็

[05:48:21] ง่ายที่จะเกิดข้อผิดพลาดหากไม่ระวังก็จะ

[05:48:23] ท่าไฟเข้าแทรกแต่ที่นี่ในแดนรกร่างสิ่ง

[05:48:26] เหล่านี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ปัญหามากนัก

[05:48:28] เพราะสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายผู้บำเพ็ญ

[05:48:30] เทียนเถื่อนส่วนใหญ่จึงตายเราดังนั้นจึง

[05:48:32] ไม่สนใจเรื่องอายุสั้นหรือไม่และด้วยข้อ

[05:48:35] จำกัดที่มีอยู่การมีอะไรกินก็ถือว่าดี

[05:48:37] แล้วพวกเขาจึงไม่สนใจว่ากินเนื้ออะไร

[05:48:39] กระทั่งบางเผ่าที่ป่าเถื่อนยังมีประเพณี

[05:48:41] กินคนพวกเขาจะกินคนจริงๆดังนั้นการกิน

[05:48:44] เนื้อสัตว์อสูรกินเนื้อซึ่งคล้ายกับการ

[05:48:46] กินคนทางอ้อมจึงดูเหมือนเป็นพฤติกรรมที่

[05:48:49] มีอารยธรรมมากสิ่งเหล่านี้เป็นนิสัยที่

[05:48:52] ฝังรากลึกมาหลายพันปีในแดนรกร่างโม่ฮวาก็

[05:48:54] ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ทำได้เพียงเคารพมัน

[05:48:57] เท่านั้นแต่เนื้อที่เขามอบให้เสี่ยวจาถู

[05:48:59] นั้นเป็นเนื้อสัตว์อสูรกินพืชที่คัดเลือก

[05:49:01] มาอย่างดีและใช้ไฟไข้กนเผาพลังอสูรออกไป

[05:49:03] ขจัดกลิ่นคาวแล้วโรยเครื่องเทศสะอาดมากรส

[05:49:05] ชาติก็ดีมากเสี่ยวจาถูชิมไปคำหนึ่งก็เบิก

[05:49:08] ตากว้างทันทีจากนั้นก็รู้สึกเสียดายไม่

[05:49:10] อยากกินอยากเก็บไว้แต่พอเก็บไปได้ครึ่ง

[05:49:12] ทางการเคลื่อนไหวก็หยุดชะงักโมฮวาถามเขา

[05:49:14] ว่าเป็นอะไรไปเสี่ยวจาถูเงียบไปครู่หนึ่ง

[05:49:17] เสียงต่ำลงว่าเนื้ออร่อยขนาดนี้ข้าอยาก

[05:49:20] เก็บไว้ให้พี่ต้าพี่ลี่และเจินเอ๋อได้ชิม

[05:49:22] ด้วยแต่ข้าลืมไปแล้วว่าพวกเขาไม่อยู่แล้ว

[05:49:25] เหลือเพียงข้าคนเดียวเสี่ยจถูมีสีหน้า

[05:49:27] เศร้าสร้อยโม่ฮวาก็รู้สึกไม่สบายใจเล็ก

[05:49:30] น้อยความทุกข์ทรมานจากการพลัดพร่าจากกัน

[05:49:32] ในโลกมนุษย์ที่ไม่อาจแก้ไขด้วยเด็กคนนี้

[05:49:33] ได้สัมผัสตั้งแต่อายุยังน้อยโมฮวาจึง

[05:49:36] เปลี่ยนเรื่องถามว่าเจ้าชื่อจาถูหรือ

[05:49:39] เสี่ยวจาถูพยักหน้าจาถูในภาษาเถื่อนหมาย

[05:49:41] ความว่าอะไรเสี่ยวจาถูตอบว่าหมายถึงเปลว

[05:49:44] ไฟที่ลุกโชนขอรับโม่ฮวาชะงักเล็กน้อยปู่

[05:49:47] ของเจ้าชื่อจามหมู่หมายถึงไม้หรือเสี่ย

[05:49:50] จถูพยักหน้าหมายถึงฟืนที่แข็งแกร่งเขา

[05:49:53] อธิบายว่าปู่ของข้าชื่อจาหมู่ท่านจึงตั้ง

[05:49:55] ชื่อให้ข้าว่าจาถูหมายถึงให้ท่านเป็นฟืน

[05:49:58] เพื่อหล่อเลี้ยงให้เปลวไฟอย่างข้าลุกโชน

[05:50:00] ขึ้นมาเป็นความหวังในการฟื้นฟูเผ่าอู๋ถู

[05:50:02] ในอนาคตพูดจบเสี่ยวจาถูก็ถอนหายใจน่าเสีย

[05:50:05] ดายที่ข้าไร้ประโยชน์กดปู่ของข้ากลายเป็น

[05:50:07] ฟืนแล้วแต่ไฟอย่างข้ากลับลุกโชนไม่ได้สาย

[05:50:09] ตาของโม่ฮวาดูแปลกๆเล็กน้อยรากวิญญาณของ

[05:50:13] เสี่ยวจาถูนั้นดีมากจริงๆและเด็กคนนี้มี

[05:50:15] จิตใจดีงามในแดนรกร่างที่ป่าเถื่อนแห่ง

[05:50:17] นี้สิ่งนี้หายากยิ่งนักโม่ฮาวาถามอีกว่า

[05:50:19] พ่อแม่ของเจ้าล่ะเสี่ยวจาถูมีสีหน้าหงอย

[05:50:22] เหงาเล็กน้อยแม่ของข้าไม่อยู่แล้วส่วนพ่อ

[05:50:24] ของข้าถูกเกณฑไปรบกับราชสำนักเต๋าสีหน้า

[05:50:27] ของโม่ฮวาเคร่งขรึมเล็กน้อยกองทัพเถื่อน

[05:50:29] แห่งแดนรกร่างดูเหมือนจะไม่ใช่ผู้บำเพ็ญ

[05:50:31] เพียรเถื่อนจากเผ่าของอ๋องแห่งแดนร้างและ

[05:50:33] เผ่าที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของอ๋องทั้งหมด

[05:50:35] ดูเหมือนยังมีคนจำนวนมากที่ถูกเกณฑ์มาจาก

[05:50:38] เผ่าขนาดกลางและขนาดเล็กที่อยู่ด้านล่าง

[05:50:40] และผู้บำเพ็ญเทียนเถื่อนจากเผ่าขนาดกลาง

[05:50:42] และขนาดเล็กเหล่านี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งจาก

[05:50:44] เผ่าเล็กๆย่อมไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดี

[05:50:46] แน่นอนส่วนใหญ่แล้วน่าจะถูกส่งไปเป็นทหาร

[05:50:50] รับจ้างเป็นไปได้ด้วยซ้ำว่าในคืนนั้นที่

[05:50:53] ประตูแดนรกร่างเกิดการเปลี่ยนแปลงกองทัพ

[05:50:54] เถื่อนรอบโจมตีกองทัพเต๋าในบรรดาทหาร

[05:50:56] เถื่อนธรรมดาที่พุ่งเข้าปะทะกับกองทัพ

[05:50:58] เต๋าอัดมีพ่อของเสี่ยวจาถูอยู่ด้วยในสนาม

[05:51:01] รบพวกเขาอาจเป็นเพียงทหารตัวเล็กๆที่ไม่

[05:51:03] โดดเด่นแต่ในเผ่าพวกเขาคือเสาหลักของ

[05:51:05] ครอบครัวตัวเป็นพ่อเพียงคนเดียวของเด็กคน

[05:51:07] หนึ่งและพ่อของเสี่ยวจาถูก็อาจเสียชีวิต

[05:51:09] ไปแล้วในคืนนั้นระหว่างการต่อสู้กับกอง

[05:51:11] ทัพเต๋าและจะไม่มีวันกลับมาอีกโม่ฮวาถอน

[05:51:14] หายใจในใจเบาๆแล้วถามอีกว่าผู้ใหญ่ในเผ่า

[05:51:17] ของพวกเจ้าถูกเกมไปรบหมดแล้วหรือเสี่ยว

[05:51:20] จาถูพยักหน้าลุงอาอาส่วนใหญ่ที่มีพลัง

[05:51:22] บำเพ็ญสูงและแข็งแกร่งกว่าถูกเกณฑ์ไปหมด

[05:51:24] แล้วเสบียงและอาหารจำนวนมากก็ถูกเกณฑไป

[05:51:26] ด้วยด้วยเหตุนี้ความแข็งแกร่งของเผ่าอู๋

[05:51:29] ถูจึงอ่อนแอลงไปอีกพวกเราไม่สามารถป้อง

[05:51:31] กันสัตว์อสูนพนับภูเขาได้จึงต้องทิ้งค่าย

[05:51:33] เดิมและมาหาเลี้ยงชีพที่นี่

[05:51:36] เมื่อไม่มีเสบียงไม่มีผู้ใหญ่ล่าสัตว์

[05:51:37] อาหารก็ลดลงนอกจากนี้ปีนี้ยังมี

[05:51:40] ปรากฏการณ์แปลกประหลาดมีดาวตกเพลิงบนท้อง

[05:51:42] ฟ้าร้อนกว่าทุกปีข้าวฟ้างเล็กๆและข้าวป่า

[05:51:44] บนภูเขาล้วนแห้งตายหมดยิ่งไม่มีอะไรกิน

[05:51:47] เผ่าอุถูของเรามีคะนอตายไปไม่น้อยแล้วดัง

[05:51:50] นั้นปู่จึงต้องหาวิธีอธิษฐานขอพรจากเทพ

[05:51:52] เถื่อนขอให้เผ่าอุถูของเราโชคดีขึ้นเข้า

[05:51:54] ฟ้างบนภูเขาไม่เหี่ยวเชาล่าสัตว์ก็ได้

[05:51:56] เหยื่ออย่างน้อยก็ขอให้เผ่ารอดพ้นจากช่วง

[05:51:58] ไม่กี่ปีนี้รอจนกว่าเสียงของเสี่ยจะถูบลง

[05:52:01] ไปอีกรอจนกว่าพ่อและลุงลุงอ้าอๆของข้าจะ

[05:52:03] กลับมาจากการรบแม้ในใจเขารู้ดีว่าเรื่อง

[05:52:05] นี้คงเป็นไปไม่ได้พ่อและลุงลุงอ้าอๆของ

[05:52:07] เขาอาจจะกลับมาไม่ได้แล้วแม้จะกลับมาได้

[05:52:10] พวกคนแก่เด็กและคนป่วยอย่างพวกเขาอาจจะอด

[05:52:12] ตายไปก่อนแล้วสีหน้าของโม่ฮวาเคร่งขรึม

[05:52:14] เผ่าอื่นๆก็เป็นเช่นเดียวกันหรืออืม

[05:52:17] เสี่ยวจาถูตอบก็ประมาณนี้แหละบางเผ่าแยก

[05:52:20] กว่าเผ่าอุถูของเราเสียอีกทั้งเผ่าอดตาย

[05:52:21] หมดแล้วบางเผ่าที่อดอยากถึงขั้นต้องกิน

[05:52:23] กันเองบริเวณนี้ก่อนหน้านี้ยังมีเผ่าเล็ก

[05:52:26] ๆอยู่บ้างตอนนี้ไม่มีแล้วทั้งเผ่าคนตาย

[05:52:28] หมดโม่ฮาวาขโมดคิ้วแล้วถามอีกว่าลำบากถึง

[05:52:31] ขนาดนี้ไม่คิดจะออกจากเผ่าไปหาเลี้ยงชีพ

[05:52:33] ข้างนอกบ้างหรือออกจากเผ่าไม่ได้หรอกขอ

[05:52:36] รับเสี่ยจถูพูดอย่างจริงจังถ้าออกจากเผ่า

[05:52:39] ไม่มีสัญลักษณ์ของเผ่าแล้วก็จะกลายเป็น

[05:52:41] ท่าเถื่อนท่าเถื่อนไม่ใช่คนถูกจับไปก็

[05:52:43] เป็นเหมือนสัตว์เลี้ยงจะตายอนาดยิ่งกว่า

[05:52:46] โมฮวาถอนหายใจลึกๆในใจนี่คือสงครามอีก

[05:52:48] ด้านหนึ่งที่โหดร้ายไม่ว่าจะเป็นแนวหน้า

[05:52:50] หรือแนวหลังล้วนถูกสงครามสูบเลือดสูบ

[05:52:53] เนื้อและความยากจนและความทุกข์ยากของผู้

[05:52:55] บำเพ็ญเทียนเถื่อนในแดนรกร่างก็เป็นสิ่ง

[05:52:57] ที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนดูเหมือนว่าไม่

[05:53:00] ว่าจะไปที่ไหนผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างก็

[05:53:01] ล้วนแต่ลำบากเหมือนกันหมดแต่สิ่งเหล่านี้

[05:53:03] เขายังคงทำอะไรไม่ได้ในตอนนี้โม่ฮาวาถอน

[05:53:05] หายใจอีกครั้งมองไปที่เสี่ยวจาถู

[05:53:08] เสี่ยวจาถูกลังกินเนื้อปิ้งที่เขาให้กิน

[05:53:10] ช้าๆอย่างทนุทธนอมราวกับกลัวว่าถ้ากินหมด

[05:53:12] แล้วจะไม่ได้กินอีกโม่ฮวาเห็นแล้วรู้สึก

[05:53:14] สะเตือนใจเล็กน้อยทันใดนั้นก็ตกใจอย่าง

[05:53:16] แรงอดไม่ได้ที่จะคิดว่าภาพที่น่าสะเทือน

[05:53:18] ใจเช่นนี้ตนเองเคยเห็นมาแล้วกี่ครั้งและ

[05:53:21] กี่ครั้งแล้วที่ตนเองถอนหายใจว่าทำอะไร

[05:53:23] ไม่ได้เช่นตอนนี้ตนเองจะยังคงทำอะไรไม่

[05:53:26] ได้เช่นนี้ต่อไปหรือและตนเองทำอะไรไม่ได้

[05:53:29] จริงๆหรือทำอะไรไม่ได้จริงๆหรือแค่หาข้อ

[05:53:32] อ้างให้กับการไม่กระทำของตนเองพลังบำเพ็ญ

[05:53:34] ทั้งหมดนี้พลังจิตอันแข็งแกร่งนี้วิชา

[05:53:36] อาคมต่างๆที่เรียนมานี้เรียนมาเพื่ออะไร

[05:53:38] กันแน่โมฮวาปลันตกตะลึงหัวใจเต้นระรัว

[05:53:41] ราาวคลื่นยักษ์ผู้บำเพ็ญเพียรแสวงหาวิถี

[05:53:43] และควรปฏิบัติตามวิถีและวิถีที่ยิ่งใหญ่

[05:53:47] เพียงใดก็ต้องเริ่มต้นจากเรื่องเล็กๆและ

[05:53:49] ต้องปฏิบัติในที่สุดเมื่อต้องทำในที่สุด

[05:53:51] แล้วทำไมไม่เริ่มต้นตอนนี้ไม่เริ่มต้นจาก

[05:53:53] สิ่งที่ทำได้ในปัจจุบันฟื้นลิขิตสวรรค์

[05:53:55] เปลี่ยนลิขิตของตนเองและเปลี่ยนลิขิตของ

[05:53:57] ผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างทุกคนทั่วล่า

[05:53:59] เริ่มต้นจากแดนรกร่างตรงหน้าจากการ

[05:54:02] เปลี่ยนแปลงชะตาของคน 1 ไปสู่เผ่า 1 ไป

[05:54:04] สู่กลุ่มเผ่าไปจนถึงชะตาของเผ่า 3,000

[05:54:06] เผ่าในแดนรกร่างทั้งหมดเพื่อพลิก

[05:54:08] สถานการณ์ทั้งหมดของแดนรกร่างโดยสิ้นเชิง

[05:54:11] ในยุคที่วุ่นวายนี้ในแดนรกร่าง 3,000

[05:54:13] แห่งที่ประสบภัยสงครามป่าเถื่อนและยากจน

[05:54:15] นี้สร้างอำนาจและหลักฐานแห่งการบรรลุวิถี

[05:54:17] ของตนเองเพื่อชะตากรรมของสรรพชีวิตหัวใจ

[05:54:20] ของโม่ฮวาสั่นสะเทือนเลือดในกายพรุ่งพ่า

[05:54:22] ในชั่วพริบตาเสี่ยวจาถูที่อยู่ข้างๆยังคง

[05:54:25] กินเนื้อปิ้งอย่างละเอียดเมื่อเห็นโม่ฮวา

[05:54:27] จิตใจปั่นป่วนสีหน้าเปลี่ยนไปหลายครั้งใน

[05:54:29] ดวงตาที่ลึกซึ้งคู่นั้นเผยให้เห็นโชคชะตา

[05:54:31] ที่สูงส่งและคาดดาวไม่ได้ราวกับฟ้าดินเขา

[05:54:33] รู้สึกไม่เข้าใจแต่ในใจก็อดไม่ได้ที่จะ

[05:54:35] เกิดความเคารพและปรารถนาถามเสียงเบาๆว่า

[05:54:38] ท่านพ่อมดโมฮวาชะงักเล็กน้อยค่อยๆดึงสาย

[05:54:40] ตากลับมาและเก็บความรู้สึกและปณิธานอัน

[05:54:42] ยิ่งใหญ่ทั้งหมดไว้ตัดข่าเส้นใยแห่งกรรม

[05:54:45] จากนั้นเขาก็หันไปมองเสี่ยวจาถูอดไม่ได้

[05:54:47] ที่จะเอื้อมมือไปลูบหน้าผากของเขายิ้ม

[05:54:49] อย่างอ่อนโยนว่าเจ้ามีชื่อที่ดีนะจบตอน

[05:54:51] นี้จบตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบ

[05:54:54] ได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1161 สร้างฐาน

[05:54:58] อำนาจยามค่ำคืนโม่ฮวากลับมายังป่าลึกของ

[05:55:00] ภูเขาอูถูหนุนศีรษะลงบนหน้าท้องนุ่มฟูของ

[05:55:02] ต้าหูพลางเริ่มครุ้่นคิดถึงแผนการขั้นต่อ

[05:55:04] ไปจะรวมแผ่นดินต้าหวงให้เป็นหนึ่งเดียว

[05:55:07] ท่ามกลางความวุ่นวายของสงครามได้อย่างไร

[05:55:09] แม้จะไม่สามารถรวม 3 พันเทือกเขาและชน

[05:55:11] เผ่าหลายพันแห่งของต้าหวงได้ทั้งหมดอย่าง

[05:55:13] น้อยก็ต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรวม

[05:55:15] อำนาจส่วนใหญ่เข้าด้วยกันเพื่อเปลี่ยน

[05:55:16] แปลงชะตากรรมของผู้บำเพ็ญเทียนชาวป่า

[05:55:18] เถื่อนที่ยากจนเหล่านี้และเพื่อวางหลัก

[05:55:20] ฐานสำหรับการแสวงหาวิถีแห่งเต๋าในอนาคต

[05:55:22] ของตนเองหลังจากนี้ต้าหงสันแห่งทางใต้ของ

[05:55:25] หลีโจก็จะเป็นอาณาเขตของเขาส่วนเขตแดนภู

[05:55:28] เขาต้าเฮยทางเหนือของหลีโจคือบ้านเกิดของ

[05:55:30] เขาเมื่อคิดเช่นนี้แล้วทั่วทั้งหลีโจดิน

[05:55:33] แดนอันกว้างใหญ่นี้ตั้งแต่เนื้อจโรใต้เขา

[05:55:35] ก็มีฐานที่มั่นเป็นของตัวเองแล้วในเวลา

[05:55:38] นี้ย่อมเป็นเรื่องยากลำบากอย่างยิ่งโดย

[05:55:40] เฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขายังคงมีเพียงพลัง

[05:55:42] บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างหลักฐานเท่านั้นแต่

[05:55:43] ในโลกนี้มีเรื่องใดบ้างที่ไม่ยากสิ่ง

[05:55:46] สำคัญอยู่ที่ว่าอยากทำหรือไม่เต็มใจที่จะ

[05:55:48] ทำหรือไม่และมีความมุ่งมั่นอดทนที่จะเอา

[05:55:50] ชนะอุปสรรคต่างๆหรือไม่แม้จะเป็นเพียง

[05:55:52] ขั้นสร้างหลักฐานเรื่องที่ควรทำก็ยังคง

[05:55:54] ต้องทำลมยามค่ำคืนพัดมารู้สึกหนาวเล็ก

[05:55:56] น้อยโม่ฮวาจึงขยับเข้าไปซบในอ้อมกอดของ

[05:55:59] ต้าหูอีกครั้งเมื่อรู้สึกอบอุ่นขึ้นแล้ว

[05:56:00] จึงพิจารณาต่อไปทุกสิ่งย่อมสำเร็จได้หาก

[05:56:04] มีการเตรียมพร้อมหากไม่เตรียมพร้อมย่อม

[05:56:05] ล้มเหลวในเมื่อตัดสินใจจะทำก็ต้องพิจารณา

[05:56:07] ให้รอบคอบที่สุดประการแรกบรรดาอ๋องและขุน

[05:56:10] นางแห่งต้าหวงมีอำนาจกว้างขวางและแข็ง

[05:56:12] แกร่งอย่างยิ่งมิฉะนั้นคงไม่สามารถลุกฮือ

[05:56:14] ขึ้นจุดไฟแห่งการกบฏต่อราชสำนักเต๋าได้

[05:56:17] ฝ่ายราชสำนักเต๋าก็จ้องมองต้าหวงด้วยความ

[05:56:19] โลภกองทัพของกรมราชสำนักเต๋าจะต้องบุก

[05:56:21] เข้าสู่ต้าหวงเพื่อปราบปรามการกบฏในไม่

[05:56:23] ช้าดินแดนป่าเถื่อนต้าหวงแห่งนี้จะกลาย

[05:56:26] เป็นจุดศูนย์กลางของสงครามในไม่ช้าและที่

[05:56:28] นี่เองก็มีความวุ่นวายอย่างมากระหว่างชน

[05:56:31] เผ่าต่างๆมีขนบธรรมเนียมประณีและความ

[05:56:33] เชื่อในเทพเจ้าที่แตกต่างกันอย่างสิ้น

[05:56:34] เชิงและค่อนข้างป่าเถื่อนปิดกั้นและล้า

[05:56:36] หลังชนเผ่าใหญ่บางแห่งก็เป็นเจ้าถิ่นไม่

[05:56:39] มีทางยอมให้ผู้อื่นมาหลับไหลอยู่ข้าง

[05:56:40] เตียงของตนได้อีกประการหนึ่งคือโมฮวาไม่

[05:56:42] ลืมว่าที่นี่คือบ้านเกิดของเจ้าแห่งต้า

[05:56:45] หวงตามหลักแล้วที่นี่ยังคงควรมี

[05:56:47] ปาฏิหาริย์ที่หลงเหลืออยู่ของเทพมันต้า

[05:56:49] หวงหรือมีผู้ศรัทธาที่บูชาเทพมันต้าหง์

[05:56:51] อยู่กระทั่งอาจมีซากเทพที่แยกตัวออกมา

[05:56:54] หลายองค์หรือแม้แต่สิ่งมีชีวิตระดับทารก

[05:56:56] มารที่ฟักตัวออกมาก็เป็นไปได้หากเป็นเช่น

[05:56:58] นั้นจริงก็ต้องระวังเทพมานต้าหวงด้วย

[05:57:01] เพราะด้วยความชั่วร้ายต่างๆที่เขาก่อไว้

[05:57:03] ในเขตแดนเฉียนเสวียโจจะกล่าวว่าเป็น

[05:57:05] อัชญากรหมายเลข 1 ของสายต้าหวงก็ไม่เกิน

[05:57:08] จริงเทพมันต้าหวงคงอยากจะจับเขากินทั้ง

[05:57:11] เป็นบรรดาอ๋องแห่งต้าหวงกองทัพกบฏ

[05:57:14] ราชสำนักเต๋าชนเผ่าใหญ่เทพมันเทพป่า

[05:57:16] เถื่อนเมื่อรวมกันทั้งหมดแล้วสถานการณ์ใน

[05:57:17] ปัจจุบันจึงซับซ้อนและอันตรายอย่างยิ่ง

[05:57:20] อย่างไรก็ตามโม่ฮวาได้วิเคราะห์อย่าง

[05:57:22] ละเอียดแล้วและรู้สึกว่าไม่ใช่ว่าจะไม่มี

[05:57:24] โอกาสเทพมันต้าหวงเขาไม่ได้กลัวมากนักซ่า

[05:57:27] เทพชั้นแต่แม้จะเป็นทารกมารก็เป็นเพียง

[05:57:29] อาหารของเขาหากได้พบเจ้อโม่ฮวาก็ยินดี

[05:57:31] เป็นอย่างยิ่งส่วนทารกแท้ชั้นสูงเพียงแค่

[05:57:33] ระมัดระวังและหลีกเลี่ยงก็พอแล้วหากไม่

[05:57:36] ได้จริงๆก็ยังมีต้าผีซิวต้าผีซิลแม้จะ

[05:57:39] ซื่อบื้อขี้เหนียวและเป็นคนตระหนี่แต่ก็

[05:57:41] มีพลังแข็งแกร่งในยามจำเป็นอาจจะสามารถปก

[05:57:43] ป้องเขาด้วยการรักษาชีวิตน้อยๆของเขาไว้

[05:57:45] ไม่น่าจะเป็นปัญหาส่วนบรรดาอ๋องแห่งต้า

[05:57:48] หหงและกองทัพป่าเถื่อนกับกองทัพราชสำนัก

[05:57:50] เต๋ากำลังสู้รบกันอยู่ที่แนวหน้าคาดว่าจะ

[05:57:52] มีการต่อสู้อีกพักใหญ่นี่เป็นโอกาสที่ดี

[05:57:55] การสู้รบและการแบ่งแยกดินแดนที่แนวหน้า

[05:57:57] เป็นเรื่องใหญ่เป็นเรื่องสำคัญที่สุดซึ่ง

[05:57:59] ดึงดูดความสนใจเกือบทั้งหมดจากทุกฝ่าย

[05:58:01] พลังคำนวณกรรมของบรรดาปรมาจารย์และผู้

[05:58:04] ยิ่งใหญ่ของแต่ละฝ่ายก็ถูกดึงดูดไปทั้ง

[05:58:05] หมดหากเขาเลี่ยงแนวหน้าไปก่อเรื่องเล็กๆ

[05:58:08] น้อยๆที่ด้านหลังก็จะหลีกเลี่ยงการเปิด

[05:58:10] เผยต่อชะตากรรมและปิดบังสายตาผู้คนได้ชน

[05:58:13] เผ่าใหญ่ในท้องถิ่นแม้จะมีอำนาจมากแต่

[05:58:15] ตราบใดที่ไม่ไปยั่วยุก็ไม่ถือเป็นภัย

[05:58:17] คุกคามในระยะเวลาอันสั้นและระหว่างชนเผ่า

[05:58:20] ต่างๆหลายครั้งก็ค่อนข้างปิดกั้นและแยก

[05:58:22] ตัวออกจากกันซึ่งจะช่วยให้เขามีโอกาสมาก

[05:58:24] มายในการทำงานลับๆโม่ฮาวรุ่นคิดถึงปัญหา

[05:58:27] เหล่านี้อย่างละเอียดและลองคำนวณชะตาอีก

[05:58:29] ครั้งเขากลับพบว่าภายใต้ความมืดมิดของ

[05:58:31] ชะตาและสงครามที่ดุเดือดต้าหวงที่ดู

[05:58:33] เหมือนวุ่นวายและปาเถื่อนกลับกลายเป็น

[05:58:34] โอกาสที่เหมาะสมทั้งเวลาสถานที่และผู้คน

[05:58:37] สำหรับเขาอย่างแท้จริงดวงตาของโม่ฮวาเป็น

[05:58:40] ประกายเล็กน้อยชีวิตคนเราอาจไม่ได้ขาด

[05:58:42] โอกาสสิ่งที่ขาดไปคือดวงตาที่มองเห็น

[05:58:44] โอกาสต่างหากนี่อาจเป็นประโยชน์ของการ

[05:58:46] เรียนรู้การคิดและการทำความเข้าใจ

[05:58:48] วิชาชะตารมแห่งสวรรค์อย่างต่อเนื่องแต่

[05:58:51] การจะทำสิ่งเหล่านี้ให้สำเร็จยังคงต้องปก

[05:58:53] ปิดและระมัดระวังให้มากยิ่งขึ้นเขาต้องมี

[05:58:56] ตัวตนที่เหมาะสมเพียงพอที่สามารถปิดบัง

[05:58:58] สายตาผู้คนและมีน้ำหนักเพียงพอในดินแดน

[05:59:00] ต้าหวงวันรุ่งขึ้นโม่ฮาวาไปหาผู้อาวุโส

[05:59:02] จามู่ผู้อาวุโสจามู่รินชาให้โม่ฮวา

[05:59:05] ชาเป็นชาภูเขาจากภูเขาอูถูมีรสขมฝาดและ

[05:59:08] เผ็ดร้อนเล็กน้อยทำให้ลิ้นพองโม่ฮวาจิบไป

[05:59:10] อึกหนึ่งแล้วถามผู้อาวุโสจามู่ว่าท่านรู้

[05:59:12] ฐานะของข้าหรือไม่ผู้อาวุโสจามู่ไม่รู้

[05:59:15] ว่าทำไมโม่ฮวาถึงถามเรื่องนี้กะทันหัน

[05:59:17] เพียงแต่ตอบอย่างจริงใจว่าท่านเรียกตัว

[05:59:20] เองว่าท่านพ่อมดคงเป็นท่านพ่อมดผู้ยิ่ง

[05:59:23] ใหญ่แห่งราชสำนักต้าหวงของเราโมฮวาไม่ได้

[05:59:25] พูดอะไรเพียงแต่แสดงท่าทีเห็นด้วยจากนั้น

[05:59:27] ก็ถามอีกว่าท่านเคยพบพ่อมดคนอื่นหรือไม่

[05:59:31] ผู้อาวุโสจามู่ตอบว่าเมื่อค้ายังหนุ่มเคย

[05:59:33] ไปศึกษาเล่าเรียนที่ชนเผ่าใหญ่และเคยพบ

[05:59:35] ปักกับท่านพ่อมดบางท่านอยู่ 2-3 ครั้งและ

[05:59:37] ยังโชคดีได้เรียนรู้วิชาพ่อมดมาบ้างพอ

[05:59:39] กลับมาที่เผ่าอุถูก็ตั้งใจบำเพ็ญเพียรจะ

[05:59:41] มีโอกาสได้เป็นผู้อาวุโสของเผ่าโม่ฮวา

[05:59:44] พยักหน้าเล็กน้อยแล้วถามอย่างอ้อมๆว่า

[05:59:46] ท่านรู้เรื่องพ่อมดมากแค่ไหนผู้อาวุโส

[05:59:48] จามู่มีสีหน้าแปลกๆเล็กน้อยคิดอยู่ครู่

[05:59:50] หนึ่งแล้วค่อยๆกล่าวว่าพ่อมดเป็นหนึ่งใน

[05:59:53] ตำแหน่งศักดิ์สิทธิ์อันทรงเกียรติของต้า

[05:59:55] หวงของเรามีเพียงผู้ที่มีสายเลือดบริสุท

[05:59:57] สุดมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดมาแต่กำเนิดและมี

[05:59:59] จิตวิญญาณที่เชื่อมโยงกับเทพเจ้าเท่านั้น

[06:00:01] จึงจะมีคุณสมบัติได้รับเลือกเป็นพ่อมด

[06:00:04] เมื่อเป็นพ่อมดแล้วก็จะต้องละทิ้งชาติ

[06:00:06] กำเนิดสายเลือดชื่อเสียงและทุกสิ่งในอดีต

[06:00:08] เพื่ออุทิศตนรับใช้เจ้าแห่งต้าหวงอย่าง

[06:00:09] เต็มที่พ่อมดทุกคนจะเรียกตัวเองว่าท่าน

[06:00:13] พ่อมดต่อหน้าผู้อื่นเท่านั้นมีเพียงผู้

[06:00:16] ที่ยึดมั่นในศรัทธาอย่างต่อเนื่องสร้าง

[06:00:17] คุณงามความดีได้รับการเลื่อนขั้นเป็นพ่อ

[06:00:19] มดชั้นสูงเท่านั้นจึงจะได้รับพระนามพิเศษ

[06:00:21] จากเทพเจ้าผู้เป็นนายใจของโม่ฮวาขยับเล็ก

[06:00:24] น้อยน้ำเสียงสงบถามผู้อาวุโสจามู่ว่าท่าน

[06:00:27] ยังรู้จักเทพเจ้าผู้เป็นนายด้วยหรือใช่

[06:00:30] ผู้อาวุโสจามู่ถันหายใจอย่างศรัทธา

[06:00:32] ปัจจุบันชนเผ่า 3 พันแห่งบูชาเพียงเทพป่า

[06:00:34] เถื่อนของแต่ละเผ่าไม่บูชาเทพเจ้าผู้เป็น

[06:00:36] นายไม่เคารพเทพเจ้าผู้เป็นนายหรือแม้แต่

[06:00:38] ไม่รู้จักเทพเจ้าผู้เป็นนายนี่เป็นบาปของ

[06:00:40] ชนเผ่าต้าหวงและเป็นบาปดั้งเดิมของความ

[06:00:42] ตื้นเขินและโง่เขลาของชาวต้าหวงผู้อาวุโส

[06:00:45] จำมู่เกลียดความโง่ขาวของชาวป่าเถื่อนจาก

[06:00:47] นั้นก็กล่าวด้วยความเคารพว่าเทพเจ้าผู้

[06:00:50] เป็นนายคือเจ้าแห่งต้าหวง 3,000 แห่งถือ

[06:00:52] กำเนิดจากห้วงลึกอันไร้ที่สิ้นสุดประทับ

[06:00:54] อยู่เหนือฟ้าอันรกร้างทอดพระเนตร

[06:00:55] สรรพสัตว์เป็นเทพเจ้าแห่งต้าหวงที่เก่า

[06:00:57] แก่ที่สุดและทรงพลังที่สุดผู้อาวุโสจามู่

[06:01:00] มีสีหน้าเศร้าเล็กน้อยแต่นับตั้งแต่ต้า

[06:01:02] หวงไพ่แพ้ต่อราชสำนักเต๋าในครั้งนั้น

[06:01:04] ราชวงศ์ถูกทำลายโชคชะตาอ่อนแอลง

[06:01:06] ปาฏิหาริย์ของเทพเจ้าผู้เป็นนายก็ไม่

[06:01:09] ปรากฏสู่โลกอีกนานแล้วชื่อเสียงของ

[06:01:10] เทพเจ้าผู้เป็นนายก็ค่อยๆเลือนหายไปจาก

[06:01:12] ต้าหวงเมื่อเทพเจ้าผู้เป็นนายส่งมานิ่ง

[06:01:15] เทพเจ้าต่างๆก็เริ่มปรากฏขึ้นชนเผ่าแต่ละ

[06:01:17] แห่งก็ค่อยๆมีเทพเจ้าของตนเองนี่คือยุค

[06:01:20] ที่เทพป่าเถื่อน 3,000 องค์แห่งหวงยืน

[06:01:22] หยัดเคียงข้างกันอาศัยอยู่ในชนเผ่าและ

[06:01:24] แบ่งปันความศรัทธา

[06:01:26] ผู้อาวุธโสจามู่เล่าทุกสิ่งที่เขารู้ตาม

[06:01:28] ความเป็นจริงดวงตาของโม่ฮาวจับจ้องนิ่ง

[06:01:30] งันจมดิ่งสู่ห้วงความคิดสิ่งที่ผู้อาวุโส

[06:01:33] จามู่กล่าวมาทั้งหมดมีบางส่วนที่แตกต่าง

[06:01:35] จากที่เขารู้เกี่ยวกับที่มาของเจ้าแห่ง

[06:01:36] ต้าหวงแต่ตำนานเทพเจ้านั้นย่อมมีเรื่อง

[06:01:38] เล่ามากมายไม่เป็นที่แน่ชัดแม้แต่ภาพ

[06:01:41] ลักษณ์ของเทพเจ้าผู้เป็นนายในใจของผู้

[06:01:43] ศรัทธาแต่ละคนก็ยังแตกต่างกันอย่างมาก

[06:01:44] เรื่องนี้จึงไม่เหมาะที่จะเจาะลึกมากนัก

[06:01:47] แต่มีอย่างน้อยหนึ่งจุดที่โม่ฮวายิ่งมั่น

[06:01:49] ใจมากขึ้นนั่นคือเจ้าแห่งต้าหวงเคยเป็น

[06:01:52] เทพเจ้าผู้ปกครองต้าหวงหลังจากนั้นคงเกิด

[06:01:54] อะไรขึ้นกับพระองค์จึงสิ้นพระชนหลับหรือ

[06:01:56] สงบนิ่งไปเมื่อเทพเจ้าผู้เป็นนายสมบนิ่ง

[06:01:59] ระบบเทพเจ้าต้าหวงก็วุ่นวายไปหมดต้าหวงใน

[06:02:02] ปัจจุบันเป็นยุคที่เทพป่าเถื่อน 3,000

[06:02:04] องค์ยืนหยัดเคียงข้างกันอาศัยอยู่ในชน

[06:02:06] เผ่าและแบ่งปันความศรัทธานี่คือสถานการณ์

[06:02:08] แห่งความวุ่นวายครั้งใหญ่ของเทพเจ้าความ

[06:02:11] วุ่นวายครั้งใหญ่ย่อมนำมาซึ่งการปกครอง

[06:02:13] ครั้งใหญ่เป็นเช่นนี้มาแต่โบราณสำหรับเขา

[06:02:14] แล้วนี่เป็นโอกาสที่ดีอย่างยิ่งและพ่อมด

[06:02:18] ของต้าหวงก็เป็นตัวตนที่ทรงเกียรติและมี

[06:02:20] ประโยชน์อย่างแท้จริงยิ่งไปกว่านั้นพ่อมด

[06:02:22] เป็นผู้เชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่าง

[06:02:24] มนุษย์กับเทพเจ้าและเกี่ยวข้องกับอาณาจัก

[06:02:25] จักรแห่งเทพเจ้าซึ่งเหมาะสมกับเขาเป็น

[06:02:27] อย่างยิ่งโมฮวาจึงพยักหน้าสีหน้าเคร่ง

[06:02:30] ขรึมกล่าวกับผู้อาวุโสจามู่ว่าถูกต้องข้า

[06:02:33] คือพ่อมดอย่างแท้จริงผู้อาวุโสจามู่ไม่

[06:02:36] แปลกใจเมื่อโม่ฮวาบอกว่าเขาคือท่านพ่อมด

[06:02:39] เขาก็คาดดาวในใจอยู่แล้วและสามารถเข้ามา

[06:02:42] ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเทพป่าเถื่อนได้ก็

[06:02:43] แสดงให้เห็นว่าท่านพ่อมดผู้นี้ไม่ธรรมดา

[06:02:46] อย่างแน่นอนเพียงแต่เขาไม่คิดว่าพ่อมดจะ

[06:02:49] เติบโตมาในรูปลักษณ์เช่นนี้ได้และภาษาทาง

[06:02:51] การของราชสำนักเต๋าของเขาก็พูดได้คล่อง

[06:02:53] แค่ราวกับเติบโตมาในก้าวแคว้นของราชสำนัก

[06:02:55] เต๋าตั้งแต่เด็กผู้อาวุโสจามู่ลังเลอยู่

[06:02:57] ครู่หนึ่งแล้วถามเบาๆว่าไม่ทราบว่าท่าน

[06:02:59] พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่มาที่เผ่าอุทูของข้าด้วย

[06:03:01] เรื่องอันใดฐานะของพ่อมดนั้นสูงส่งนัก

[06:03:04] ย่อมไม่มาที่ชนเผ่าเล็กๆของเขาโดยไม่มี

[06:03:06] เหตุผลเมื่อมาแล้วย่อมต้องมีจุดประสงค์

[06:03:08] บางอย่างโมฮวาพยักหน้าสีหน้าเคร่งขรึมข้า

[06:03:11] แบกรับภารกิจอันยิ่งใหญ่ผู้อาวุโสจามู่ตก

[06:03:14] ใจโม่ฮวาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นราวกับ

[06:03:16] พันช่างทีละคำข้าจะรวมวิถีแห่งเทพให้เป็น

[06:03:19] หนึ่งเดียวฟื้นฟูต้าหวงราวกับเสียงฟ้า

[06:03:21] ร้องเข้าหูผู้อาวุโสจามู่เบิกตากว้าง

[06:03:24] โม่ฮวาเอามือวางบนไหล่ของผู้อาวุโสจามู่

[06:03:26] และทั้งหมดนี้จะเริ่มต้นจากเผ่าอุทูของ

[06:03:28] ท่านผู้อาวุโสจามู่มีสีหน้าเหมือลอยความ

[06:03:31] หนาวเย็นพุ่งพ่านจากก้นบึ้งของหัวใจ

[06:03:33] เหงื่อเย็นหลายท่วมแผ่นหลังเขารู้สึกว่า

[06:03:34] ท่านพ่อมดกำลังล้อเล่นกับเขาแต่ท่านพ่อมด

[06:03:37] ผู้ทรงเกียรติและมีความสามารถเช่นนี้ไม่

[06:03:39] น่าจะล้อเล่นกับเขารวมวิถีแห่งเทพให้เป็น

[06:03:41] หนึ่งเดียวฟื้นฟูต้าหวงไม่ว่าเรื่องใดก็

[06:03:44] ล้วนเป็นเรื่องใหญ่ที่ท้าทายสวรรค์เรื่อง

[06:03:46] ใหญ่ที่ท้าทายสวรรค์ 2 เรื่องนี้จะไป

[06:03:48] เกี่ยวข้องอะไรกับเผ่าอูถูเล็กๆที่ยากจน

[06:03:49] จนแทบจะอดตายของเขาได้ความสัมพันธ์

[06:03:52] ระหว่างบรรดาอ่องชั้นสูงของต้าหงกับเผ่า

[06:03:54] อูถูของเขาก็มีเพียงแค่การเกณฑ์คนหนุ่ม

[06:03:56] สาวไปเป็นทหารรับจ้างในยามสงครามเท่านั้น

[06:03:59] เรื่องการฟื้นฟูต้าหวงจะถึงคราวที่เผ่า

[06:04:01] อุถูของเขาเป็นผู้กำหนดหรือยิ่งไม่ต้อง

[06:04:03] พูดถึงการรวมวิถีแห่งเทพให้เป็นหนึ่ง

[06:04:05] เดียวเลยวิถีแห่งเทพนั้นต้องเป็นเทพเจ้า

[06:04:09] ในระดับใดถึงจะสามารถพิจารณาได้ท่านพอหมด

[06:04:12] ท่านเสียงของผู้อาวุโสจามู่สั่นเครือและ

[06:04:15] หวาดกลัวเล็กน้อยโม่ฮวากลับถามว่าชนเผ่า

[06:04:18] ของพวกท่านจะทนได้อีกนานแค่ไหนผู้อาวุโส

[06:04:20] จามู่เมื่อนึกถึงเด็กๆที่อดอยากและคนชรา

[06:04:22] ที่ผอมแห้งก็มีสีหน้าเงียบงัน

[06:04:25] โมฮวามองผู้อาวุโสจามู่สายตาอ่อนโยนและ

[06:04:27] สงบค่อยๆกล่าวว่าจามู่หมายถึงฟืนที่เผา

[06:04:30] ไม่ตัวเองเพื่ออุทิศให้ชนเผ่าท่าในวัยชรา

[06:04:32] ไม่ใส่ใจแม้กระทั่งความเป็นความตายของตน

[06:04:34] เองแล้วจะมีอะไรให้ต้องกลัวอีกฟังคำของ

[06:04:37] ข้าข้าสั่งให้พวกท่านทำอะไรพวกท่านก็ทำ

[06:04:39] ตามเช่นนี้แล้วข้าจะรับประกันการคงอยู่

[06:04:41] ของชนเผ่าของพวกท่านได้เด็กน้อยจะถูข้าก็

[06:04:45] ชอบมากข้าจะถ่ายทอดวิถีแห่งเต๋าให้เขาให้

[06:04:47] เขามีอนาคตที่ดีนี่คือจุดจบที่ดีที่สุด

[06:04:49] แล้วตอนนี้สงครามเพิ่งเริ่มต้นภัยพิบัติ

[06:04:52] จะยังคงดำเนินต่อไปไม่รู้ว่าจะอีกกี่ปีจะ

[06:04:54] รอคอยอย่างยาวนานจนชนเผ่าทั้งหมดอดตาย

[06:04:56] หรือจะเสี่ยงอันตรายเพื่ออนาคต

[06:04:59] เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับท่านผู้อาวุโสเองที่

[06:05:00] จะเลือกผู้อาวุโสจามู่ขมวดคิ้วแน่นในใจ

[06:05:03] เกิดพายุโหมกระหน่ำไม่สามารถตัดสินใจได้

[06:05:04] ครู่หนึ่งก็ไงหน้าขึ้นมองโม่ฮวาใบหน้าของ

[06:05:07] โม่ฮวานั้นงดงามราวกับไม่ใช่คนธรรมดาวงตา

[06:05:10] คู่นั้นสงบลึกซึ้งและแสงไว้ด้วยความเมตตา

[06:05:12] ของเทพเจ้าต่อสรรพสัตว์ดวงตาของผู้อาวุโส

[06:05:15] จามู่สั่นสถานรู้สึกบางอย่างในใจค่อยๆ

[06:05:17] โค้งตัวลงอย่างช้าๆทำความเคารพอย่างยิ่ง

[06:05:19] ใหญ่แบบเผ่าอุถูต่อโม่ฮวาอย่างนอบน้อมว่า

[06:05:22] ข้าน้อยจามู่และชาวเผ่าอูถูทั้งหมดยินดี

[06:05:25] รับใช้ท่านพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่แม้ตายก็ไม่

[06:05:26] เสียใจโมฮวาพยักหน้าอย่างพึงพอใจเขาคิด

[06:05:30] อยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่าดีพรุ่งนี้พวก

[06:05:32] เราจะออกเดินทางผู้อาวุโสจามู่ได้ยินดัง

[06:05:34] นั้นก็มีสีหน้าสับสนพรุ่งนี้ออกเดินทาง

[06:05:38] ใช้เวลาเตรียมตัว 1 วันวันรุ่งขึ้นผู้

[06:05:39] อาวุโสจามู่ได้รวบรวมกำลังรบทั้งหมดที่มี

[06:05:41] อยู่ในเผ่าอู๋ถูเขามีเพียงผู้อาวุโสขั้น

[06:05:43] สร้างหลักฐานช่วงต้นคนเดียวนอกจากนั้นก็

[06:05:46] มีแต่ผู้บำเพ็ญเพียงขั้นหลอมรวมปรานักรบ

[06:05:48] ป่าเถื่อนหนุ่มสาวกว่า 20 คนที่มี

[06:05:50] พรสวรรค์ไม่สูงนักและพลังบำเพ็ญเทียนก็

[06:05:52] ยังห่างไกลจากคำว่าดีทีคนเหล่านี้เป็นของ

[06:05:55] เหลือของชนเผ่าเพราะถ้าพวกเขามีพรสวรรค์

[06:05:59] ดีกว่านี้หรือพลังบำเพ็ญเพียรสูงกว่านี้

[06:06:01] ก็คงถูกราชสำนักต้าหวงเกณฑไปเป็นทหารรับ

[06:06:03] จ้างที่แนวหน้าแลไม่มีทางเหลืออยู่ได้เลย

[06:06:06] นอกจากนี้ยังมีเด็กๆที่อายุมากกว่า 10

[06:06:08] กว่าคนและนักบำเพ็ญเพียรอาวุโสบางคนแม้จะ

[06:06:10] แก่ชราและร่างกายอ่อนแอแต่ก็มีประสบการณ์

[06:06:12] ค่อนข้างมากรวมกันทั้งหมดแล้วมีกว่า 40

[06:06:14] คนภายใต้การทำลายล้างของสงครามและความอด

[06:06:18] อยากนี่คือนักรบป่าเถื่อนทั้งหมดที่เผ่า

[06:06:20] อุถูสามารถระดมออกมาได้และมีกำลังรบส่วน

[06:06:22] เด็กน้อยจาถูติดตามโม่ฮวาเป็นผู้ติดตาม

[06:06:25] ผู้อาวุโสจามู่มองดูพลังชีวิตทั้งหมดของ

[06:06:27] เผ่าอูถูที่อยู่ตรงหน้าและมองดูหลานชาย

[06:06:29] ตัวน้อยของเขาอดไม่ได้ที่จะถามโม่ฮวาว่า

[06:06:32] ท่านพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่จะสู้จริงๆหรือ

[06:06:35] โม่ฮวาพยักหน้าแน่นอนว่าต้องสู้ผู้อาวุโส

[06:06:38] จามู่รู้สึกกังวลใจกระดูกแก่ๆของเขาตายก็

[06:06:40] ตายไปเถอะแต่คนในเผ่าเหล่านี้หากตายไปแม้

[06:06:42] แต่คนเดียวเขาก็เจ็บปวดใจยิ่งไม่ต้องพูด

[06:06:45] ถึงเด็กน้อยจาถูของเขาแล้วแต่ธนูได้ถูก

[06:06:47] ง้างแล้วไม่มีทางหวนกลับผู้อาวุโสจามู่

[06:06:49] ถันหายใจในใจช่างเถอะอย่างไรเสียก็ต้อง

[06:06:52] ตายไม่ช้าก็เร็วอดตายก็ตายสู้ตายก็ตาย

[06:06:54] ชีวิตผูกติดอยู่กับเชื่อเส้นเดียวกันก็

[06:06:55] ปล่อยให้ท่านพ่อมดผู้นี้จัดการไปเถอะขอ

[06:06:57] เพียงท่านไม่ผิดคำพูดสามารถทำให้เผ่าอุทู

[06:06:59] ของข้าคงอยู่ต่อไปได้และสามารถปกป้อง

[06:07:01] ชีวิตของเด็กน้อยจาถูได้ผู้อาวุโสจามู่

[06:07:04] กัดฟันอย่างเด็ดเดี่ยวดีเช่นนั้นก็สู้

[06:07:06] โมฮวาเห็นเขามีท่าทีพร้อมตายก็รู้สึกจนใจ

[06:07:08] เล็กน้อยจึงปลอบใจว่าไม่ต้องกังวลนี่

[06:07:10] เพิ่งเริ่มต้นง่ายมากและเรื่องราวก็เป็น

[06:07:13] ไปตามที่โมฮาวากล่าวไว้จริงๆมันง่ายมากชน

[06:07:15] เผ่าแรกที่โมฮวาเข้าโจมตีคือเผ่าวัวไถที่

[06:07:18] ชอบขโมยอาหารขโมยทรัพย์สินขโมยคนและลัก

[06:07:20] ลอบได้เสียกันชนเผ่าเหล่านี้มีพฤติกรรม

[06:07:23] ที่เสื่อมทรามอย่างยิ่งและอยู่ใกล้ที่สุด

[06:07:24] ดังนั้นจึงถูกโม่ฮวาเลือกให้เป็นเป้าหมาย

[06:07:26] แรกกระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่นานนักผู้

[06:07:29] อาวุโสขั้นสร้างหลักฐานช่วงต้น 3 คนของ

[06:07:31] เผ่าวถเมื่อออกมาก็ถูกโม่ฮวาใช้ลูกไฟคนละ

[06:07:34] ลูกทำให้ขาข้างหนึ่งพิการหนึ่งในนั้นไม่

[06:07:35] ยอมแพ้จึงถูกโม่ฮวาทำให้ขาอีกข้างพิการ

[06:07:39] หลังจากนั้นผู้อาวุโสจามู่ก็เป็นผู้ลงมือ

[06:07:41] สังหารเขาด้วยตัวเองภายใต้การข่มขู่ผู้

[06:07:43] อาวุโสวถัยอีก 2 คนก็คุกเข่าลงทันทีแสดง

[06:07:45] ความยอมจำนนนักรบป่าเทือนคนอื่นๆของเผ่า

[06:07:48] วถก็แสดงความยอมจำนนเช่นกันและเทพป่า

[06:07:50] เทือนของพวกเขาก็ไม่ได้ปกป้องพวกเขาเพราะ

[06:07:52] เทพเจ้าของเผ่าไถถูกโม่ฮวากินไปล่วงหน้า

[06:07:56] แล้วด้วยเหตุนี้ชนเผ่าวัวไถที่อยู่ใกล้

[06:07:59] เคียงก็ถูกโม่ฮวายึดครองได้อย่างง่ายดาย

[06:08:00] ผู้อาวุโสจามู่และคนอื่นๆของเผ่าอูถูต่าง

[06:08:03] ตกตะลึงโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นลูกไฟ

[06:08:06] สีดำแดงของโม่ฮาวาที่น่าเหลือเชื่อรวด

[06:08:07] เร็วรุนแรงและมีพลังทำลายล้างอย่างน่าตก

[06:08:09] ใจราวกับไฟแห่งเทพมารที่สามารถทำให้ผู้

[06:08:12] อาวุโสทั้ง 3 ของภวถพิการได้ในพริบตาพวก

[06:08:15] เขาก็ยิ่งหวาดกลัวในใจท่านพ่อมดผู้นี้

[06:08:17] แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือใบหน้ายัง

[06:08:20] หนุ่มแน่นแต่พลังกลับแข็งแกร่งถึงเพียง

[06:08:22] นี้เป็นพระพรสวรรค์พิเศษที่ได้รับพรจาก

[06:08:24] เทพเจ้าหรือเป็นปีศาจเท่าที่กลับคืนสู่

[06:08:26] ความหนุ่มสาวกันแน่ไม่เพียงแต่ผู้อาวุโส

[06:08:29] จามู่เท่านั้นคนอื่นๆในเผ่าอูถูต่างก็

[06:08:31] เคารพและหวาดกลัวโมฮวาอย่างยิ่งหลังจาก

[06:08:33] ยึดครองเผ่าวัวไถแล้วโมฮวาก็ไม่ได้สังหาร

[06:08:35] หมู่เพียงแต่เลือกนักรบป่าเถื่อนบางคนที่

[06:08:37] ดื้อรั้นและมีจิตใจชั่วร้ายแม้จะยอมจำนน

[06:08:39] แล้วก็ยังคิดร้ายให้ผู้อาวุโสจามู่สังหาร

[06:08:41] แล้วนำศพไปแขวนไว้บนกำแพงเพื่อตวนใจทุกคน

[06:08:45] หลังจากนั้นโม่ฮวาก็เกนนักรบป่าเถื่อน

[06:08:47] หนุ่มสาวบางส่วนจากเผ่าวัวไถแล้วเคลื่อน

[06:08:49] ทับต่อไปยังชนเผ่าถัดไปเมื่อไปถึงชนเผ่า

[06:08:51] ถัดไปโม่ฮวาก็ใช้วิธีเดิมใช้ลูกไฟทำให้

[06:08:54] ผู้อาวุโสพิการแล้วข่มขู่นักบำเพ็ญเพียง

[06:08:56] คนอื่นๆในชนเผ่าทุกคนต่างหวาดกลัวอำนาจ

[06:08:58] อันน่าเกรงขามของโมฮวาจึงจำต้องยอมจำนน

[06:09:02] หลังจากนั้นก็ทำตามปกติเลือกคนหัวแข็งบาง

[06:09:04] คนสังหารเพื่อตวนใจแล้วมอบอาหารให้เพื่อ

[06:09:06] ระงับความไม่พอใจเมื่อทำทุกอย่างเสร็จ

[06:09:09] สิ้นโมฮาวาก็เกณฑคนเพิ่มอีกแล้วเคลื่อน

[06:09:11] ทับต่อไปยังชนเผ่าถัดไปด้วยวิธีนี้อาศัย

[06:09:14] วิชาลูกไฟอันน่าสะพรึงกลัวและการใช้ทั้ง

[06:09:16] พระคุณและพระเดชทุกชนเผ่าที่โมฮวาไปถึง

[06:09:18] ต่างก็ยอมจำนนและแสดงความยินดีที่จะสวามิ

[06:09:20] พักเพียง 2 วันเขาก็ยึดครองชนเผ่าเล็กๆ

[06:09:23] รอบภูเขาอูถูได้ถึง 6 แห่งในยามว่างผู้

[06:09:25] อาวุโสจามู่มีความสงสัยเล็กน้อยจึงถาม

[06:09:27] โม่ฮวาว่าท่านพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่เหตุใดท่าน

[06:09:31] จึงใช้ลูกไฟทำให้คนพิการแต่ไม่สังหาร

[06:09:34] ด้วยพลังของท่านพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่หลาย

[06:09:36] ครั้งเพียงลูกไฟลูกเดียวก็สามารถสังหารคน

[06:09:38] ได้โดยตรงเหตุใดจึงต้องทำเรื่องยุ่งยาก

[06:09:40] ให้กระดูกแก่ๆอย่างเขาไปลงมือซ้ำอีก

[06:09:43] โม่ฮวาตอบด้วยสีหน้าเมตตาว่าข้าคือพ่อมด

[06:09:45] แห่งต้าหวงและพวกท่านทุกคนคือลูกหลานของ

[06:09:47] ต้าหหงหากไม่จำเป็นจริงๆข้าก็ไม่อยากลง

[06:09:49] มือสังหาร

[06:09:50] ผู้อาวุโสจามู่ตกตะลึงในใจรู้สึกสถาน

[06:09:52] อย่างมากและเกิดความเคารพเลื่อมใสต่อ

[06:09:54] โม่ฮวาอย่างแท้จริงมีพลังที่จะสังหารแต่

[06:09:56] ก็มีจิตใจที่เมตตานี่คือคุณธรรมและกิริยา

[06:09:59] ที่ท่านพ่อมดผู้ทรงเกียรติพึงมีหลังจาก

[06:10:01] นั้นอีก 5 วันชนเผ่าทั้งหมดรอบภูเขาอูถู

[06:10:04] ที่สามารถพิชิตได้ก็ถูกโม่ฮวาพิชิตภายใต้

[06:10:06] ชื่อพ่อมดที่เหลืออยู่เพียงชนเผ่าเดียว

[06:10:09] คือเผ่าอู๋หลู่ซึ่งเป็นชนเผ่าที่แข็ง

[06:10:10] แกร่งที่สุดในบริเวณนั้นในเวลานี้โมฮวามี

[06:10:14] นักรบป่าเถื่อนหนุ่มสาวที่เกณฑ์มาจากชน

[06:10:15] เผ่าเล็กๆรวมทั้งหมด 200 คนติดตามอยู่

[06:10:17] ข้างกายเมื่อมองลองดูดินแดนที่เขาพิชิตมา

[06:10:21] ได้และกองทัพนักรบป่าเถื่อนที่ดูเหมือน

[06:10:23] คณะละครสัตว์ที่อยู่ด้านหลังโม่ฮวามีสี

[06:10:25] หน้าเคร่งขรึมแต่ในใจก็อดพึมพำไม่ได้ตอน

[06:10:28] แรกเขาตั้งใจจะแฝงตัวเข้าไปในกรมราชสำนัก

[06:10:30] เต่าติดตามกองทัพลงใต้สู่ต้าหวงเพื่อปราบ

[06:10:32] ปรามการกบฏสร้างผลงานและหาทางสร้างชื่อ

[06:10:34] เสียงแต่พระช่วยต้าหู่จึงหลงเข้าไปในใจ

[06:10:37] กลางต้าหวงแผนการทั้งหมดจึงพังทลายลงแต่

[06:10:39] สิ่งที่เขากำลังทำอยู่ในตอนนี้ก็ถือเป็น

[06:10:41] อีกรูปแบบหนึ่งของการสร้างผลงานและอำนาจ

[06:10:43] หรือไม่จบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุน

[06:10:47] เรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่อง

[06:10:50] บทที่ 1162 ท่านหมอผีแน่นอนว่าตอนนี้จะ

[06:10:52] พูดถึงการสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ก็ยังเร็ว

[06:10:54] เกินไปโม่ฮาวาหันกลับมามองทหารที่เหลือ

[06:10:56] อยู่ของเผ่าเถื่อนตรงหน้าแล้วส่ายหน้าใน

[06:10:57] ใจเมื่อต้าหวงก่อกบฏราชสำนักก็เกณฑ์ทหาร

[06:11:01] โดยเก็บเกี่ยวผู้บำเพ็ญเพียรชนเผ่าเถื่อน

[06:11:03] ชั้นย่อดจาก 3,000 เผ่าไปทั้งหมดราวกับ

[06:11:05] เป็นผักกาดหอมสิ่งที่เหลืออยู่ให้เขามี

[06:11:07] แต่พวกที่ยังไม่เติบโตเต็มที่และพวกที่มี

[06:11:09] พรสวรรค์ไม่น่าพอใจหรือก็คือของมีตำหนิ

[06:11:13] นอกจากนี้ผู้บำเพ็ญเพียรชนเผ่าเถื่อน 200

[06:11:15] คนนี้มาจากเผ่าต่างๆกันมีขนบธรรมเนียม

[06:11:17] ความเชื่อและการแต่งกายที่แตกต่างกันแม้

[06:11:19] แต่รูปร่างหน้าตาก็ยังแตกต่างกันไปดู

[06:11:20] เหมือนเป็นกองทัพผสมเขาใช้กำลังข่มขู่

[06:11:24] เพื่อรวบรวมผู้บำเพ็ญเทียนชนเผ่าเถื่อน

[06:11:25] เหล่านี้มาอย่างแข็งเกล้าแต่จิตใจของพวก

[06:11:27] เขาก็ไม่เป็นหนึ่งเดียวกันแทบจะไม่มีความ

[06:11:29] สามารถในการรวมรบเลยส่วนอาวุธและชุดเกราะ

[06:11:32] นั้นหยาบกล้านอย่างยิ่งเมื่อต่อสู้ค่ายกล

[06:11:35] ลายสัตว์ของชนเผ่าเถื่อนที่ใช้ก็มีระดับ

[06:11:36] ต่ำมากและมีจำนวนน้อยจนน่าสมเพชรค่ายกลชน

[06:11:39] เผ่าเถื่อนทั้งหมดรวมลายค่ายกลแล้วก็ไม่

[06:11:40] เกินจำนวนนิ้วมือของโม่ฮวาผู้บำเพ็ญเพียร

[06:11:43] สร้างหลักฐานมีเพียง 3-5 คนและทั้งหมด

[06:11:46] เป็นขั้นต้นที่เหลือทั้งหมดอยู่ในขั้น

[06:11:47] หลอมรวมปราน

[06:11:49] จากมุมมองของชนเผ่าเล็กๆในต้าหวงแล้วถือ

[06:11:51] ว่ายังพอใช้ได้แต่ในสายตาของโม่ฮวาพวกเขา

[06:11:53] ก็เป็นเพียงกลุ่มทหารกุ้งทหารปูเท่านั้น

[06:11:56] แต่การเริ่มต้นธุรกิจก็ไม่สามารถเรียก

[06:11:57] ร้องอะไรได้มากนักยังมีอีกหลายสิ่งที่

[06:11:59] ต้องเตรียมการการฝึกทหารการหล่อเกราะการ

[06:12:01] แก่สลักค่ายกลเหล่านี้ต้องค่อยๆทำไปทีละ

[06:12:03] ขั้นตอนและแผนต่อไปของโม่ฮาวาคือการโจมตี

[06:12:06] เผ่าอู่หลู่เพื่อรวมอาณาเขตภูเขาแห่งนี้

[06:12:08] ให้เป็นหนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์ 3,000 ภู

[06:12:11] เขาใหญ่ไม่มีแนวคิดเรื่องเขตแคว้นแต่ถูก

[06:12:13] แทนที่ด้วยอาณาเขตภูเขาโดยใช้แนวเขตภูเขา

[06:12:16] ธรรมชาติเป็นเส้นแบ่งเพื่อแยกประเภทของ

[06:12:18] พื้นที่ใน 9 แคว้นเขตแคว้นมีชื่อที่แน่

[06:12:22] นอนและใช้มาตั้งแต่สมัยโบราณแต่ในต้าหงส์

[06:12:24] ชื่ออาณาเขตภูเขากลับไม่สามารถกำหนดได้

[06:12:26] ตายตัวเดิมทีในอาณาเขตภูเขาเผ่าใดที่แข็ง

[06:12:30] แกร่งก็จะใช้ชื่อเผ่าของตนเองตั้งชื่อแต่

[06:12:33] เนื่องจากต้าหวงมีความวุ่นวายเผ่าเล็ก

[06:12:34] เผ่าใหญ่จึงรวมตัวและแย่จากกันบางครั้งก็

[06:12:36] รุ่งเรืองบางครั้งก็ล่มสลายมีการเปลี่ยน

[06:12:38] แปลงบ่อยครั้งดังนั้นชื่ออาณาเขตภูเขาจะ

[06:12:41] มีการเปลี่ยนแปลงซ้ำไปซ้ำมาเช่นกันบางที

[06:12:44] อาจเกิดกรณีที่อาณาเขตภูเขาหนึ่งเปลี่ยน

[06:12:46] ชื่อไปหลายสบชื่อภายในไม่กี่ 40 ปีทำให้

[06:12:48] การอ้างอิงสับสนอย่างมากค่อยๆไม่มีเผ่าใด

[06:12:50] ตั้งชื่ออาณาเขตภูเขาอีกต่อไปและชนเผ่า

[06:12:53] เถื่อนก็อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่กำหนดไว้

[06:12:55] ตามประเพณีหาเลี้ยงชีพในบริเวณใกล้เคียง

[06:12:57] ค่อนข้างปิดตัวยกเว้นเมื่อจำเป็นต้องย้าย

[06:12:59] ถิ่นฐานเนื่องจากความจำเป็นในการดำรง

[06:13:01] ชีวิตมิฉะนั้นก็ไม่ค่อยเดินทางไกลดังนั้น

[06:13:04] แนวคิดเรื่องอาณาเขตภูเขาจึงค่อยๆจังหาย

[06:13:06] ไปว่ากันว่าก่อนหน้านี้ราชสำนักเต่าเคย

[06:13:09] พยายามกำหนดเขตแคว้นขึ้นใหม่ใน 3 พันต้า

[06:13:12] หวงเพื่อแบ่งเขตพื้นที่แต่ได้รับการต่อ

[06:13:14] ต้านอย่างรุนแรงจากชนเผ่าเถื่อนนอกจากนี้

[06:13:17] การกระทำนี้ยังประสบปัญหามากมายในด้าน

[06:13:19] ภาษาขนบธรรมเนียมการกำหนดเขตแคว้นและการ

[06:13:21] ตั้งชื่อเขตแคว้นซึ่งยากที่จะนำไปปฏิบัติ

[06:13:23] ได้จริงการผลักดันอย่างแข็งขันทำให้สิ้น

[06:13:25] เปลืองกำลังคนโดยเปล่าประโยชน์และไม่มี

[06:13:27] ความหมายมากนักชนเผ่าเถื่อนเองก็ไม่ยอม

[06:13:29] รับการแบ่งเขตของราชสำนักเต๋าเมื่อเวลา

[06:13:31] ผ่านไปก็เลยเลิกล้มไปเองทั้งหมดนี้เป็น

[06:13:34] สิ่งที่ผู้อาวุโสจาหมู่บอกกับโมฮวาและ

[06:13:36] เผ่าอุหลู่ก็เป็นเผ่าที่แข็งแกร่งที่สุด

[06:13:38] ในอาณาเขตภูเขาที่โมฮวาอยู่โมฮวาเคยไปล่า

[06:13:42] สัตว์ที่เผ่าอูหลู่มาก่อนและเคยอัดกิน

[06:13:43] เทพเจ้าเผ่าอูหลู่ทำให้เขามีความประทับใจ

[06:13:46] อย่างลึกซึ้งต่อเผ่านี้กระหายสงคราม

[06:13:48] กระหายเลือดโหดเหี้ยมและฆ่าคนอย่างไม่

[06:13:50] เลือกหน้านอกจากนี้จำนวนคนในเผ่าก็มีมาก

[06:13:53] ถึงเกือบ 2,000 ผู้บำเพ็ญเพียรชนเผ่า

[06:13:55] เถื่อนมีผู้บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานช่วง

[06:13:56] ปลายถึง 3 คนส่วนผู้บำเพ็ญเพียรสร้างหลัก

[06:13:58] ฐานขั้นต้นและกลางก็มีถึง 20 คนในบริเวณ

[06:14:02] นี้ถือเป็นยักษ์ใหญ่อย่างแท้จริงและนี่

[06:14:04] คือพลังรบที่เหลืออยู่ของเผาอุหลู่หลัง

[06:14:06] จากถูกราชสำนักต้าหวงเกณฑทหารไปแล้วมิ

[06:14:09] ฉะนั้นความแข็งแกร่งของเผาอูลหลู่ก็น่าจะ

[06:14:11] แข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีกดังนั้นเมื่อ

[06:14:13] โม่ฮวาเปิดเผยความตั้งใจที่จะโจมตีเผ่า

[06:14:15] อู่หลู่ก็ได้รับการต่อต้านจากผู้อาวุโสชน

[06:14:17] เผ่าเถื่อนใต้บังคับบัญชาของเขาอย่างเป็น

[06:14:19] ธรรมชาติแม้ว่าโมฮวาจะมีฐานะสูงส่งและมี

[06:14:22] พลังบำเพ็ญเพียรลึกซึ้งแต่ความแข็งแกร่ง

[06:14:24] ของเผ่าอูหลู่ก็ยังน่ากลัวอย่างยิ่งนอก

[06:14:27] จากนี้คนในเผ่าอูหลู่ยังมีจำนวนมากและ

[06:14:29] กระหายเลือดกระหายสงครามการนำกองทัพผสม

[06:14:31] 200 คนของพวกเขาไปโจมตีเผ่าอู่หลู่ก็

[06:14:33] เท่ากับการหาที่ตายหากเกิดการต่อสู้ขึ้น

[06:14:37] จริงก็ไม่รู้ว่าจะมีกี่คนที่รอดชีวิตกลับ

[06:14:39] มาแต่ด้วยความเกรงขามของโม่ฮวาผู้อาวุโส

[06:14:42] ของชนเผ่าเล็กๆที่ยอมสวามิภัก์เหล่านี้

[06:14:44] จึงไม่กล้าต่อต้านอย่างจ่งแจ้งทำได้เพียง

[06:14:46] พูดจาบั่นทอนกำลังใจอย่างลับลับหวังว่าจะ

[06:14:48] ทำให้ท่านหมอผีผู้นี้เลิกความมั่นใจที่

[06:14:49] ไร้เหตุผลผู้อาวุโสจาหมู่ก็กังวลเช่นกัน

[06:14:53] และคิดว่าไม่ควรไปยั่วยุเผ่าอูหลู่ที่น่า

[06:14:54] กลัวเขาเข้าใจความโหดเหี้ยมของเผาอูหลู่

[06:14:56] เป็นอย่างดีแต่เขาเป็นผู้อาวุโสคนแรกที่

[06:14:59] ยอมสวามิภัก์ต่อโมฮวาดังนั้นเมื่อผู้

[06:15:01] อาวุโสคนอื่นๆคัดค้านเขาก็ไม่ได้พูดอะไร

[06:15:04] โม่ฮวาแสดงสีหน้าสงบจงใจรอให้ทุกคนแสดง

[06:15:07] ความคิดเห็นคัดค้านอยู่ครู่หนึ่งจากนั้น

[06:15:08] จึงถามผู้อาวุโสจาหมู่ที่เงียบมาตลอดว่า

[06:15:11] ผู้อาวุโสจาหมู่ท่านมีความเห็นอย่างไรผู้

[06:15:14] อาวุโสจาหมู่มองโม่โมฮาวากรุ่นคิดอยู่นาน

[06:15:16] ถอนหายใจในใจแล้วประสานมือกล่าวอย่าง

[06:15:18] เคร่งขรึมว่าเผ่าอูถูของข้ายินดีรับใช้

[06:15:21] ท่านหมอผีอย่างเต็มที่แม้ต้องตายก็ไม่

[06:15:22] เสียใจเรื่องการโจมตีเผ่าอู่หลู่ขอให้

[06:15:24] ท่านหมอผีเป็นผู้ตัดสินใจเมื่อธนูถูกยิง

[06:15:27] ออกไปแล้วก็ไม่มีทางหวนกลับในเมื่อเขา

[06:15:29] สัญญาว่าจะสวามิภัก์ต่อท่านหมอผีเขาก็

[06:15:31] ต้องสนับสนุนทุกความตั้งใจของท่านหมอผี

[06:15:33] อย่างแน่นอนยิ่งคนอื่นคัดค้านมากเท่าไหร่

[06:15:36] เขาก็ยิ่งต้องยืนหยัดสนับสนุนในฐานะผู้

[06:15:38] สนับสนุนโม่ฮวาพยักหน้าเล็กน้อยผู้อาวุโส

[06:15:41] จาหมู่พูดมีเหตุผลเช่นนั้นก็ตกลงกันตาม

[06:15:43] นี้ 3 วันให้หลังเราจะโจมตีเผ่าเผ่า

[06:15:45] อูหลู่ยังมีผู้อาวุโสเผ่าอื่นที่ต้องการ

[06:15:47] คัดค้านโมฮวาเพียงแค่เหลือบมองพวกเขา

[06:15:50] อย่างเฉยเมยผู้อาวุโสเหล่านั้นก็รู้สึก

[06:15:51] สันสถานไปทั้งตัวไม่กล้าพูดอะไรอีกทุกคน

[06:15:53] ทำได้เพียงประสานมือกล่าวว่าขอรับท่านหมอ

[06:15:56] ผีน้อมรับคำสั่งของท่านหมอผีหลังจากนั้น

[06:15:59] ผู้อาวุโสทั้งหลายก็แยกย้ายกันไปผู้

[06:16:02] อาวุโสจามหมู่เป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่

[06:16:04] เขามองโม่ฮวาแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพียงแค่

[06:16:06] โค้งคำนับอย่างนอบน้อมแล้วก็หันหลังจากไป

[06:16:09] คืนนั้นข่าวการโจมตีเผ่าอุหลู่แพรศพั์ออก

[06:16:11] ไปก็ทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นทันทีมีผู้

[06:16:13] อาวุโสเผ่าเล็กๆคน 1 กับผู้บำเพ็ญเทียนชน

[06:16:15] เผ่าเถื่อนอีก 10 กว่าคนหนีทับไปพวกเขา

[06:16:18] กลัวเผ่าอู่หลู่และไม่ต้องการติดตาม

[06:16:20] โม่ฮวาผู้ซึ่งเป็นคนหน้าขาวที่มั่นใจใน

[06:16:22] ตัวเองอย่างบ้าคลั่งเห็นแก่ตัวโง่เขลาและ

[06:16:24] เรียกตัวเองว่าหมอผีไปตายโมฮวาก็ไม่เกรง

[06:16:28] ใจสั่งให้คนจับทหารหนีทัพเหล่านั้นมาทัน

[06:16:30] ทีตัดหัวแล้วแขวนประจานไว้นอกกระโจมความ

[06:16:32] เมตตาไม่เหมาะกับการบัญชาการทัพหากอยู่ใน

[06:16:35] ก้าวแคว้นเขาก็คงจะอ่อนโยนกว่านี้แต่ที่

[06:16:36] นี่คือต้าหวงชนเผ่าเถื่อนมีนิสัยป่า

[06:16:38] เถื่อนเขาจึงไม่แสดงความอ่อนข้อแม้แต่

[06:16:40] น้อยและหัวของทหารหนีทัพเหล่านั้นก็ทำ

[06:16:43] หน้าที่เป็นคำเตือนที่น้องมองเลือดไม่มี

[06:16:44] ใครกล้าหนีทับอีกต่อไปชั่วคราวแต่สิ่งนี้

[06:16:47] ก็ทำให้โม่ฮวาได้ข้อคิดเมื่อจิตใจไม่เป็น

[06:16:50] หนึ่งเดียวกันการนำทัพก็เป็นเรื่องยาก

[06:16:51] จริงๆการต่อสู้คนเดียวหรือการร่วมมือกับ

[06:16:54] คนฉลาดไม่กี่คนและผู้เชี่ยวชาญกับการนำ

[06:16:56] ทีมเพื่อนร่วมทีมที่โง่เขลาทำงานนั้นเป็น

[06:16:59] แนวคิดที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงและความ

[06:17:01] ยากก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงตอนนี้เป็น

[06:17:03] เพียงการโจมตีเผ่าอุหลุเล็กๆแห่งหนึ่งยัง

[06:17:05] ไม่ทันเริ่มรบก็มีทหารหนีทัพแล้วหากใน

[06:17:07] อนาคตต้องไปโจมตีเผ่าที่ใหญ่กว่าและแข็ง

[06:17:09] แกร่งกว่าจะเป็นอย่างไรจะไม่ใช่ว่าเมื่อ

[06:17:11] จุดไฟสงครามขึ้นลูกน้องทั้งหมดก็วิ่งหนี

[06:17:13] ไปในพริตาหรอกหรือโมฮวาขมวดคิ้วเล็กน้อย

[06:17:17] แม้ว่าสถานการณ์จะยังไม่ถึงขั้นนั้นแต่ก็

[06:17:19] ไม่ควรมองข้ามและต้องเตรียมการล่วงหน้า

[06:17:20] ต้องสร้างบารมีต้องรวมใจคนและต้องฝึกฝน

[06:17:23] กำลังรบในขณะเดียวกันกองกำลังของเขายัง

[06:17:25] อยู่ในช่วงเริ่มต้นต้องรักษากำลังพลที่มี

[06:17:28] ชีวิตไว้ทหารผสมเหล่านี้ก็ไม่สามารถตายไป

[06:17:31] โดยป่าประโยชน์ได้โมฮวาพิจารณาสถานการณ์

[06:17:34] ของเพาอุลุใหม่อีกครั้งอย่างรอบคอบตาม

[06:17:36] ความเป็นจริงแล้วกองกำลังของเพาุลุแข็ง

[06:17:38] แกร่งมากและรับมือได้ยากสิ่งที่ยุ่งยาก

[06:17:41] ที่สุดในที่นี้ไม่ใช่เรื่องการฆ่าแต่เป็น

[06:17:43] เรื่องการปราบปรามการฆ่าผู้บำเพ็ญเพียรชน

[06:17:46] เผ่าเถื่อนของเผ่าอูหลู่แม้กระทั่งการ

[06:17:48] สังหารทั้งเผ่าก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับ

[06:17:50] โม่ฮวาเลยไม่ว่าจะใช้ค่ายกลเพื่อสังหาร

[06:17:52] หมู่ในวงกว้างหรือใช้เวลาและใช้คาถาเพื่อ

[06:17:55] สังหารทีละคนก็ไม่ถือว่ายากท้ายที่สุด

[06:17:58] แล้วผู้อาวุโสที่มีพลังบำเพ็ญเพียรสูงสุด

[06:18:00] ของเผาอูหลู่ก็เป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียร

[06:18:02] สร้างหลักฐานช่วงปลายซึ่งในสายตาของ

[06:18:03] โม่ฮวาแล้วไม่เพียงพอที่จะมองเลยแต่ปัญหา

[06:18:07] คือเขาไม่สามารถสังหารหมู่ได้มิฉะนั้นหาก

[06:18:09] กระทำบาปแห่งการฆ่าอีกครั้งก็จะต้องเผชิญ

[06:18:11] กับการสูญเสียความทรงจำและความเสี่ยงที่

[06:18:12] อาจารย์อาจจะลงมาอีกครั้งนอกจากนี้หาก

[06:18:15] สังหารคนของเาอูหลู่ทั้งหมดเขาก็จะไม่มี

[06:18:17] กำลังคนดินแดนแห่งนี้ก็จะถูกยึดมาโดยป่า

[06:18:19] ประโยชน์ซึ่งขัดแย้งกับเจตนาเดิมของเขา

[06:18:22] การจะข่มขู่ผู้บำเพ็ญเทียนชนเผ่าเถื่อน

[06:18:24] กว่า 2,000 คนโดยไม่ฆ่าหรือฆ่าน้อยที่สุด

[06:18:26] ก็กลายเป็นเรื่องที่ยุ่งยากอีกครั้งหาก

[06:18:29] ไม่สามารถข่มขู่ได้เขาก็จะไม่ตกอยู่ใน

[06:18:31] อันตรายแต่ผู้บำเพ็ญเทียนของเผ่าอุทูผู้

[06:18:33] อาวุโสจาหมู่และผู้บำเพ็ญเทียนชนเผ่า

[06:18:34] เถื่อน 200 คนที่เขารวบรวมมาจากเผ่าเล็กๆ

[06:18:37] อื่นๆจะต้องถูกผู้บำเพ็ญเทียนชนเผ่า

[06:18:38] เถื่อนที่โหดเหี้ยมของเผ่าอุลู่สังหารจน

[06:18:40] หมดสิ้นอย่างแน่นอนแต่การไม่นำทหารทหาร

[06:18:43] ผสม 200 คนของเขาไปด้วยก็ไม่ได้หากไม่นำ

[06:18:46] พวกเขาออกไปทำศึกสร้างบารมีและปลูกฝังจิต

[06:18:48] สำนึกในการร่วมทุกข์ร่วมสุขทหารผสมเหล่า

[06:18:50] นี้ก็จะเป็นเพียงกองทรายที่กระจัดกระจาย

[06:18:52] และกองขยะหากไม่มีคนที่เขาฝึกฝนก็ไม่

[06:18:55] สามารถสร้างกองกำลังได้แผนการทั้งหมดก็จะ

[06:18:57] เป็นเพียงเรื่องไร้สาระท้ายที่สุดแล้วตอน

[06:19:00] นี้เขาเป็นคนที่มีความทะยะที่จะเปลี่ยน

[06:19:02] แปลงสถานการณ์และสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่

[06:19:04] ไม่ใช่ความคิดที่ว่าคนเดียวอิ่มทั้งบ้าน

[06:19:06] ก็ไม่อดหยักอีกต่อไปแล้วหลายสิ่งหลาย

[06:19:08] อย่างเขาก็ไม่สามารถทำคนเดียวได้ตลอดไป

[06:19:11] โดยเฉพาะอย่างยิ่งยิ่งหากถึงช่วงปลายของ

[06:19:13] การปราบปรามที่เกี่ยวข้องกับความขัดแย้ง

[06:19:15] และสงครามกับเผ่าใหญ่บทบาทของเขาคนเดียว

[06:19:17] ก็มีจำกัดท้ายที่สุดแล้วก็ยังต้องให้ทหาร

[06:19:19] ชนเผ่าเถื่อนใต้บังคับบัญชาไปบุกตะลุยแนว

[06:19:21] หน้าโมฮวาถอนหายใจเบาๆจากนั้นก็สงบจิตใจ

[06:19:24] ลงเริ่มพิจารณาเรื่องราวต่างๆที่จะพบเจอ

[06:19:26] ในการปราบปรามเผาอู่หลู่และทำการ

[06:19:29] วิเคราะห์อย่างละเอียดเพื่อวางแผนอย่าง

[06:19:30] รอบคอบ 3 วันต่อมาผู้บำเพ็ญเพียรชนเผ่า

[06:19:33] เถื่อน 200 คนก็เริ่มเคลื่อนทับมุ่งหน้า

[06:19:35] สู่เผ่าอุหลู่ที่ดูร้ายใบหน้าของทุกคนดู

[06:19:37] เหมือนกำลังจะไปงานศพบางคนถึงกับมีแววตา

[06:19:40] หม่่นหมองราวกับกำลังจะไปตายแม้แต่ผู้

[06:19:42] อาวุโสโสจาหมู่ที่ภักดีต่อโมฮวามากที่สุด

[06:19:44] ก็ยังมีสีหน้าเคร่งขรึมมีเพียงเสี่ยวจถู

[06:19:47] ที่เดินตามหลังโม่ฮวาถือธงหมอผีให้โมฮวา

[06:19:50] อย่างองอาผึ่งผายและเต็มไปด้วยความภาค

[06:19:51] ภูมิใจห่างจากเผาอุลู่10หลี่ก็มีกลิ่นคาว

[06:19:55] เลือดคละคลุ้งออกมาอย่างรุนแรง 2 ข้างทาง

[06:19:56] มีหัวคนวางเรียงรายและมีเนื้อบดติดอยู่

[06:19:58] กลิ่นคาวเลือดฉุนจมูกผู้บำเพ็ญเทียนชน

[06:20:01] เผ่าเถื่อนบางคนในขบวนก็ขาอ่อนทรุดลงกับ

[06:20:03] พื้นแทบจะเดินไม่ไหวคนอื่นๆก็มีสีหน้า

[06:20:05] หวาดกลัวและตื่นตระหนกผู้บำเพ็ญเพียรชน

[06:20:08] เผ่าเถื่อนคนหนึ่งด้วยความตกใจก็ยังคงหนี

[06:20:10] ทับไปแต่ถูกผู้อาวุโสจาหมู่จับได้และใช้

[06:20:12] หอกแทงจนตายไม่มีใครหนีอีกต่อไปแต่

[06:20:15] บรรยากาศภายในขบวนก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที

[06:20:17] ในเวลานั้นเสียงอันสงบและเคร่งขรึงของ

[06:20:18] โม่ฮวาก็ดังขึ้นในหูของผู้บำเพ็ญเทียนชน

[06:20:20] เผ่าเถื่อนทุกคนพวกเจ้าได้รับคำสั่งจาก

[06:20:23] หมอผีผู้นี้เพื่อต่อสู้เพื่อเทพเจ้าแม้

[06:20:26] ตายก็จะได้รับพรจากเทพเจ้าแต่หากหนีตายก็

[06:20:29] ถือเป็นการทรยศต่อเทพเจ้าหลังความตายจะ

[06:20:31] ถูกส่งลงนรกต้าหวงจมดิ่งชั่วนิรันเสียง

[06:20:34] ของโม่ฮาวาดูเหมือนมีพลังเวทมนตร์แผ่

[06:20:36] รัศมีแห่งความน่าเกรงขามที่ไม่อาจต้านทาน

[06:20:38] ได้เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมาทุกคนก็รู้สึก

[06:20:41] หวาดกลัวพากันก้มหัวลงไม่กล้าคิดที่จะหนี

[06:20:43] ตายอีกต่อไปโม่ฮวาพยักหน้าเล็กน้อยจาก

[06:20:46] นั้นก็สวมชุดคลุมสีดำสีหน้าเคร่งขรึมก้าว

[06:20:48] เดินอย่างมั่นคงนำหน้าทุกคนผู้บำเพ็ญ

[06:20:51] เพียรชนเผ่าเถื่อน 200 คนเห็นดังนั้นก็อด

[06:20:53] ไม่ได้ที่จะเดินตามหลังโม่ฮวาไปอย่างใกล้

[06:20:54] ชิดเดินต่อไปอีก 10 หลี่ก็มาถึงหน้าเผ่า

[06:20:56] อูลู่มีผู้บำเพ็ญเพียรชนเผ่าเถื่อนของ

[06:20:59] เผ่าอูรูหลายสิบคนได้รู้ข่าวล่วงหน้าแล้ว

[06:21:01] และยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูค่ายโม่ฮวาชี้มือ

[06:21:03] โจมตีประตูผู้บำเพ็ญเพินชนเผ่าเถื่อน 200

[06:21:06] คนที่อยู่ข้างหลังเขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

[06:21:08] จากนั้นก็ยกมีดกระดูกและหอกกระดูกขึ้น

[06:21:10] พุ่งเข้าโจมตีประตูค่ายของเพาอูลู่ทั้ง 2

[06:21:13] ฝ่ายปะทะกันประมาณ 100 กระบวนถ้าผู้

[06:21:15] บำเพ็ญเพียรชนเผ่าเถื่อน 200 คนเสียชีวิต

[06:21:17] ไป 2-3 คนจากนั้นก็บุกทะลวงประตูค่ายของ

[06:21:19] เผ่าอูหลู่ได้สำเร็จทุกคนก็เข้าไปในค่าย

[06:21:22] เมื่อเข้าไปในค่ายก็เป็นลานกว้างใหญ่รูป

[06:21:23] ปั้นเทพหมาป่าสีเลือดดูสง่างามและดูร้าย

[06:21:26] ตั้งประง่านอยู่กลางลานซากศพเกลื่อนกราด

[06:21:27] เนื้อเน่าเปื่อยกลิ่นคาวฉุนจมูกในเวลา

[06:21:30] นั้นผู้บำเพ็ญเทียนชนเผ่าเถื่อนส่วนใหญ่

[06:21:32] ของเผ่าอูหลู่ก็รวมตัวกันอยู่ที่ลาน 3 คน

[06:21:35] ที่นำหน้าคือผู้บำเพ็ญเทียนชนเผ่าเถื่อน

[06:21:37] สร้างหลักฐานช่วงปลายที่แข็งแกร่งที่สุด 3

[06:21:39] คนของเผ่าอุลูคนหนึ่งคือหัวหน้าเผ่าอีก 2

[06:21:41] คนคือผู้อาวุโสระดับสูงด้านหลังโม่ฮวา

[06:21:44] ประตูค่ายของเพาอูหลู่ก็ค่อยๆปิดลงผู้

[06:21:46] บำเพ็ญเทียนชนเผ่าเถื่อนของเพาอุรู่ 7-800

[06:21:48] คนถือมีดเลือดมารวมตัวกันล้อมโมฮวาและพวก

[06:21:50] พ้องไว้แน่นหนาเห็นได้ชัดว่าเผ่าอูหลู่

[06:21:53] รู้ล่วงหน้าแล้วว่าโมฮวาจะมาโจมตีพวกเขา

[06:21:55] จึงจงใจปล่อยให้โมฮวาและคนเหล่านี้เข้ามา

[06:21:57] เพื่อปิดประตูตีสุนัขในชั่วพริบตา

[06:22:00] บรรยากาศก็ตึงเครียดและหนักอึ้งอย่างยิ่ง

[06:22:02] ผู้บำเพ็ญเพียรชนเผ่าเถื่อนของเผ่าอูหลู่

[06:22:03] ที่ถือมีดเลือดมีจำนวนมากดวงตาของพวกเขา

[06:22:06] ส่องประกายด้วยความกระหายเลือดส่วนผู้

[06:22:08] บำเพ็ญเพียรชนเผ่าเถื่อนจากเผ่าต่างๆที่

[06:22:10] อยู่ข้างหลังโม่ฮวาความกล้าหาญและความ

[06:22:12] ภักดีได้จางหายไปนานแล้วทุกคนมีสีหน้า

[06:22:14] กระวนกระวายและแววตาหวาดกลัวมีเพียง

[06:22:17] โม่ฮวาเท่านั้นที่ยังคงมีสีหน้าสงบเช่น

[06:22:19] เคยหัวหน้าเผ่าอูหลู่มีรูปร่างสูงใหญ่

[06:22:22] เต็มไปด้วยรอยสักสีเลือดดวงตาสีน้ำตาล

[06:22:24] เหมือนสัตว์ป่าจ้องมองโม่ฮาวอยู่ครู่

[06:22:25] หนึ่งจากนั้นก็พูดด้วยเสียงแหบแห้งว่า

[06:22:28] เจ้าคือหมอผีบ้าบอคนนั้นหรือโมฮวาแสดงสี

[06:22:31] หน้าศรัทธากล่าวว่าข้าได้รับคำสั่งจาก

[06:22:33] ท่านเทพเจ้ามาเพื่อปราบปรามเผ่าอู่หลู่

[06:22:36] ของเจ้าจงคุกเขาสวามิภัก์แต่เนิ่นๆเพื่อ

[06:22:38] หลีกเลี่ยงความทุกข์ทรมานจากการจมดิ่ง

[06:22:40] หัวหน้าเผ่าอู่หลู่หัวเราะมาหลอกลวงถึง

[06:22:42] ถิ่นข้าเลยหรือเจ้าในสภาพที่ยังไม่สิ้น

[06:22:44] กลิ่นน้ำนมกล้าเรียกตัวเองว่าหมอผีกล้า

[06:22:46] กล่าวถึงเทพเจ้าคิดว่าเผ่าอูหลู่ของข้า

[06:22:48] โง่หรือไงโมฮวาส่ายหน้าชี้ไปที่หัวหน้า

[06:22:51] เผ่าอูหลู่แล้วกล่าวตำหนิว่าเจ้าไม่

[06:22:53] ศรัทธาหัวหน้าเผ่าอูหลู่กำลังจะเยาะเยอะ

[06:22:56] อีก 2-3 คำแต่ก็เห็นแสงไฟสว่างวาบขึ้นที่

[06:22:58] ปลายนิ้วของโม่ฮวาอย่างกะทันหันพลัง

[06:23:01] วิญญาณรวมตัวกันที่ปลายนิ้วราวกับของเหลว

[06:23:03] กลายเป็นลูกไฟที่เหมือนลาวาและบนลูกไฟ

[06:23:05] นั้นยังมีพลังชั่วร้ายสีดำพันรอบอยู่ทำ

[06:23:07] ให้ใจสั่นสถานสีหน้าของหัวหน้าเผ่าอุหลุ

[06:23:10] เปลี่ยนไปทันทีเขาคำรามเสียงดังรอยเลือด

[06:23:12] ทั่วร่างเคลื่อนไหวกลายร่างเป็นครึ่งคน

[06:23:13] ครึ่งหมาป่ามีเขี้ยวยาวจากนั้นก็พุ่งเข้า

[06:23:15] โจมตีโม่ฮวาด้วยความเร็วอันหน้าทึ่งความ

[06:23:18] เร็วของเขานั้นรวดเร็วอย่างยิ่งแต่ลูกไฟ

[06:23:20] ของโม่ฮาวากลับเร็วกว่าก่อนที่หัวหน้า

[06:23:22] เผาอูหลูจะสัมผัสตัวโม่ววิชาลูกไฟที่

[06:23:24] เปื้อนพลังชั่วร้ายก็พุ่งเข้าใส่ไหล่ของ

[06:23:26] เขาเปลือไฟที่โหมกระหน่ำก็ระเบิดออกหัว

[06:23:29] หน้าเผ่าอู่หลู่ถูกแรงกระแทกจนถอยหลังไป 3

[06:23:31] ก้าวไหล่ของเขาไม่เกรียมเป็นบริเวณกว้าง

[06:23:33] บาดแผลแสบร้อนแต่กลับมีความเย็นใหญ่เยือก

[06:23:35] เหมือนหนอนกัดกระดูกทำให้ใจเขาสั่นสถาน

[06:23:38] เผ่าอูหลู่มีสีหน้าเคร่งขรึมมองโม่ฮวา

[06:23:40] แล้วกัดฟันถามว่าเจ้าเป็นใครกันแน่โม่ฮวา

[06:23:44] ยังคงมีสีหน้าเฉยเมยข้าคือหมอผีที่ได้รับ

[06:23:46] คำสั่งจากเทพเจ้ามาเพื่อเผยแพร่วิถีแห่ง

[06:23:49] เทพเจ้าแทนสวรรค์ประกาศธรรโปรดสัตว์ในต้า

[06:23:51] หวงหัวหน้าเผ่าอุลุตกใจไม่รู้ว่าสิ่งที่

[06:23:54] โมฮวาพูดเป็นเรื่องจริงหรือเท็จในเวลา

[06:23:56] นั้นผู้อาวุโสระดับสูงอีกคนหนึ่งซึ่งเป็น

[06:23:58] ผู้บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานช่วงปลายก็ได้

[06:24:00] เสนอแนะต่อหัวหน้าเผ่าอูหลู่ว่าเด็กคนนี้

[06:24:03] แอบอ้างคำสั่งเทพเจ้าสมควรตายหมื่นครั้ง

[06:24:06] หากเขาเป็นหมอผีจึงย่อมมีฐานะสูงส่งจะนำ

[06:24:08] ทหารประจกระจอกสามขาเหล่านี้มาได้อย่างไร

[06:24:11] ผู้อาวุโสเผ่าอู่หลู่อีกคนก็กล่าวว่าหัว

[06:24:13] หน้าเผ่าสังหารคนเหล่านี้ให้หมดสับกระดูก

[06:24:15] ถลกหนังบทเป็นเนื้อบทถวายแด่เทพเจ้าอูหลุ

[06:24:17] เถิดเผ่าอู่หลู่ของเรามีเทพเจ้าตัวเองไม่

[06:24:20] จำเป็นต้องเชื่อเทพเจ้าอะไรทั้งนั้นหัว

[06:24:22] หน้าเผ่าอู่หลู่พยักหน้าดวงตาเต็มไปด้วย

[06:24:24] เจตนาข้าแม้กระทั่งมองโม่ฮวาด้วยแววตาที่

[06:24:27] ส่องประกายเขาเคยกินคนมาก่อนเมื่อเห็น

[06:24:30] โม่ฮวาผิวขาวนวลก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความ

[06:24:32] อยากอาหารขึ้นในใจคิดว่าไม่รู้ว่าเจ้า

[06:24:34] เด็กที่เรียกตัวเองว่าหมอผีคนนี้จะมีรส

[06:24:37] ชาติเป็นอย่างไรเมื่อกินเข้าไปสายตาของ

[06:24:39] โม่ฮวาเย็นชาในเวลานั้นผู้บำเพ็ญเพียรชน

[06:24:42] เผ่าเถื่อนคนอื่นๆของเผ่าอูหลู่ก็อดทนไม่

[06:24:44] ไหวแล้วพุ่งเข้าโจมตีผู้บำเพ็ญเพียรชน

[06:24:46] เผ่าเถื่อน 200 คนที่อยู่ข้างหลัง

[06:24:47] โม่ฮวากร

[06:24:49] พวกเขากระหายการฆ่ากระหายเลือดเมื่อเจตนา

[06:24:51] ่าพลุ่งพล่านก็ไม่อาจระงับได้เลยหัวหน้า

[06:24:53] เพาอูลหลู่และผู้อาวุโส 2 คนมองหน้ากัน

[06:24:56] หลังจากนั้นหัวหน้าเผาอูหลู่ผู้อาวุโส

[06:24:58] ระดับสูง 2 คนและผู้อาวุโสสร้างหลักฐาน

[06:25:00] ธรรมดาอีก 7-8 คนก็พุ่งเข้าโจมตีโม่ฮวา

[06:25:03] โมฮวาใช้คาถา 5 ธาตุที่รวดเร็วไร้เทียม

[06:25:06] ทานต่อสู้กับผู้บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐาน

[06:25:07] ของเาอรู่เหล่านี้ในขณะเดียวกันเขาก็หัน

[06:25:10] ไปมองก็เห็นผู้อาวุโสจาหมู่และผู้บำเพ็ญ

[06:25:12] เพียรชนเผ่าเถื่อน 200 คนกำลังถูกชนเผ่า

[06:25:14] อู่หลู่ที่ดูร้ายรุมโจมตีจนหายใจไม่ออก

[06:25:16] คาดว่าอีกไม่นานก็จะมีคนถูกฆ่าและจะไพ่

[06:25:19] แพ้อย่างราบคาบถูกสังหารจนหมดสิ้นด้วยคม

[06:25:20] มีดเลือดของเผาอูลก็ยังไม่ได้ผลแต่สิ่ง

[06:25:24] นี้ก็อยู่ในความคาดหมายของโม่ฮวา

[06:25:26] การที่ผู้บำเพ็ญเทียนชนเผ่าเถื่อน 200 คน

[06:25:28] นี้เผชิญหน้ากับวิกฤตความเป็นความตายร่วม

[06:25:30] กันและได้ลิ้มรดความรู้สึกของการต่อสู้

[06:25:32] เคียงบ่าเคียงไหล่ก็เพียงพอแล้วตอนนี้ยัง

[06:25:35] ไม่สามารถคาดหวังอะไรได้มากไปกว่านี้ตอน

[06:25:37] นี้ก็ยังต้องพึ่งตัวเองโมฮวาจึงไม่ยั้ง

[06:25:39] มืออีกต่อไปหัวหน้าเผ่าอูหลู่และผู้

[06:25:42] อาวุโสหลายคนกำลังต่อสู้กับคาถาของโม่ฮวา

[06:25:44] ยิ่งสู้ก็ยิ่งตกใจด้วยพลังของตนเองกลับ

[06:25:48] สามารถใช้คาถาต่อสู้กับหัวหน้าเผ่าและผู้

[06:25:50] อาวุโสที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าอูหลู่

[06:25:51] ได้อย่างสูสีไม่แพ้ไม่ชนะความเชี่ยวชาญใน

[06:25:54] วิถีเต๋าเช่นนี้ไม่ได้มาจากชนเผ่าต้าหง

[06:25:56] ธรรมดาอย่างแน่นอนเด็กหนุ่มที่เรียกตัว

[06:25:58] เองว่าหมอผีคนนี้มีที่มาไม่ธรรมดาอย่าง

[06:26:00] แน่นอนจับเด็กคนนี้มาประหารด้วยมีดคว้านก

[06:26:03] กระดูกแล้วสอบถามที่มาของเขาหากเป็นหมอผี

[06:26:05] จริงก็ยึดมรดกของเขาหากไม่ใช่หมอหมอผีก็

[06:26:07] ฆ่าและนำไปปรุงอาหารหัวหน้าเผาอูลู่กล่าว

[06:26:09] เสียงดังขอรับผู้บำเพ็ญเทียนสร้างหลักฐาน

[06:26:13] ช่วงปลาย 3 คนที่เป็นกำลังรบสูงสุดของ

[06:26:15] เผ่าอุลูุ่ต่างก็เร่งพลังป่าเถื่อนให้ถึง

[06:26:17] ขี่สุดพุ่งเข้าโจมตีโม่ฮวาแต่ในชั่วพริบ

[06:26:21] ตาเมื่อโม่ฮวาจ้องมองด้วยสายตาที่คมกริบ

[06:26:23] พลังวิญญาณทั่วร่างก็ปลดปล่อยออกมาเต็ม

[06:26:24] ที่หัวหน้าเผ่าอุหลู่และผู้อาวุโส 2 คนก็

[06:26:28] ถูกคาถาที่รวดเร็วแม่นยำและรุนแรงกว่ากด

[06:26:30] ดันในทันทีคาถาที่ต่อเนื่องกันเปลี่ยน

[06:26:32] แปลงได้หลากหลายไม่รู้จบทำให้พวกเขาแทบจะ

[06:26:34] หายใจไม่ออกไม่ดีแล้วคาถาของเด็กคนนี้

[06:26:36] แปลกประหลาดผู้อาวุโสคนหนึ่งสีหน้า

[06:26:38] เปลี่ยนไปเราต้านทานไม่ไหวเร็วเข้าใช้

[06:26:41] คาถาเทพโลหิตหัวหน้าเผ่าอูหลุตัดสินใจ

[06:26:43] อย่างเด็ดขาดพูดจบเขาก็ถอยหลังอย่างรวด

[06:26:46] เร็วเว้นระยะห่างกัดนิ้วตัวเองจนเลือดออก

[06:26:48] แล้ววาดรอยหมาป่าโลหิตบนหน้าผากเลือดซึม

[06:26:51] เข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกดวงตาของเขาก็

[06:26:53] ค่อยๆกลายเป็นสีแดงเลือดทั่วร่างแผ่รัศมี

[06:26:55] แห่งความรุนแรงออกมาเล็กน้อยราวกับว่าหาก

[06:26:57] ไม่ฆ่าคนก็ไม่สามารถระบายความโกรธได้ผู้

[06:27:00] อาวุโสอีก 2 คนก็ทำเช่นเดียวกันขนทั่ว

[06:27:02] ร่างยาวขึ้นดวงตาปรากฏเงาหมาป่าสีเลือด

[06:27:04] เรือนรางทั้ง 3 คนหลังจากกระตุ้นคาถาเทพ

[06:27:06] โลหิตแล้วก็คำรามพร้อมกันคลื่นพลังที่มอง

[06:27:09] ไม่เห็นด้วยตาเปล่าแต่รับรู้ได้ด้วยพลัง

[06:27:11] จิตก็แผ่กระจายออกไปในทันทีผู้บำเพ็ญ

[06:27:14] เพียรของเผ่าอุหลู่ทั้งหมดดูเหมือนจะถูก

[06:27:15] กระตุ้นด้วยสิ่งนี้หน้าผากถูกปกคลุมด้วย

[06:27:17] สีเลือดเจตนาข้าก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

[06:27:19] ราวกับไฟป่าผู้อาวุโสจามหมู่และคนอื่นๆ

[06:27:22] ถูกปกคลุมด้วยสีเลือดที่ดูร้ายของ

[06:27:24] เพาอูหลู่สัมผัสได้ถึงเจตนา่าที่น่าสิ้น

[06:27:26] หวังทุกคนก็รู้สึกเย็นเยือกในใจผู้อาวุโส

[06:27:29] จามหมู่ยิ่งรู้สึกขมขื่นในใจหรือว่านี่

[06:27:31] คือการตายก่อนที่จะได้เริ่มทำศึกจริงๆ

[06:27:33] โมฮาวาเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ

[06:27:35] เล็กน้อยแล้วคิดในใจว่าใช้พลังจิตเพื่อ

[06:27:38] ปลุกขวัญกำลังใจไม่สิปลุกเจตนาข้าน่าสนใจ

[06:27:41] ดีแต่เมื่อเป็นเช่นนี้กลับง่ายขึ้นโม่ฮวา

[06:27:44] จ้องมองหัวหน้าเผ่าอูหลู่ด้วยดวงตาสีทอง

[06:27:46] ชี้ไปที่เขาแล้วกล่าวเบาๆว่าทำลายดาบสถาน

[06:27:49] เทพก็พุ่งออกไปทันทีหัวหน้าเผ่าอูหลู่

[06:27:52] กำลังจะใช้เจตนาฆ่าในใจเพื่อเพิ่มพลัง

[06:27:54] โลหิตและสังหารทุกทิศทางแต่ในพริบตาเดียว

[06:27:57] เพียงแค่ถูกโม่ฮวามองด้วยสายตานั้นเขาก็

[06:27:59] รู้สึกว่าแสงสีทองพุ่งเข้าสู่ดวงตาคุกดาบ

[06:28:01] กับวิญญาณทำให้ใจหวาดกลัวคาถาเทพโลหิตที่

[06:28:04] เขาภาคภูมิใจเพิ่งจะใช้ไปก็ถูกทำลายลงใน

[06:28:07] ทันทีและเมื่อคาถาเทพโลหิตถูกทำลายผู้

[06:28:10] บำเพ็ญเพียรของเพอาหลู่คนอื่นๆก็ต้องถอน

[06:28:12] ตัวออกจากสถานะพรจากเทพโลหิตอย่าง

[06:28:14] กะทันหันและได้รับผลสะท้อนกลับที่แตกต่าง

[06:28:16] กันไปใบหน้าซีดขาวหัวหน้าเผ่าอุลูกกระอัก

[06:28:19] เลือดออกมา 1 คำรบหน้าผ่าก็มีรอยแตก 1

[06:28:21] รอยสิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนพรของ

[06:28:23] เทพเจ้าเถื่อนไม่สามารถถูกทำลายได้ผู้

[06:28:26] บำเพ็ญเพียชนเผ่าเถื่อนของเผ่าอูหลู่ทุก

[06:28:27] คนต่างมีสีหน้าตกใจหัวหน้าเผ่าอูหลู่มอง

[06:28:29] โม่ฮวาด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อทันทีเจ้า

[06:28:32] เป็นใครกันแน่โมฮวาพูดด้วยเสียงเย็นชา

[06:28:35] สวามิพักหรือตายใบหน้าของหัวหน้าเผ่า

[06:28:37] อูหลู่บิดเบี้ยวครู่หนึ่งก็หัวเราะเยาะ

[06:28:39] เจ้าสามารถทำลายคาถาเทพโลหิตของข้าได้ก็

[06:28:42] ถือว่ามีฝีมืออยู่บ้างแต่เจ้าอาจจะไม่รู้

[06:28:44] ว่าเทพเจ้าเถื่อนของเาอหลู่ของข้าเป็น

[06:28:46] เทพเจ้าที่ดุร้ายตราบใดที่ท่านเทพเจ้าป่า

[06:28:48] เถื่อนยังอยู่เผาอู่หลู่ของข้าโมฮาวาพูด

[06:28:51] อย่างเฉยเมยเจ้าได้ไหมว่าทำไมข้าถึงทำลาย

[06:28:53] คาถาเทพโลหิตของเจ้าได้หัวหน้าเผ่า

[06:28:55] อู่หลู่ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออกสี

[06:28:57] หน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยโม่ฮวาหัวระเหยาะ

[06:29:00] จากนั้นก็ชี้ไปที่รูปปั้นกลางลานแล้วสั่ง

[06:29:02] ว่าคุกเข่าทันทีที่คำพูดจบลงเข่าทั้ง 2

[06:29:04] ข้างของรูปปั้นเทพหมาป่าสีเลือดของเา

[06:29:06] อู่หลู่ก็แตกสลายพร้อมกันรูปปั้นขนาดใหญ่

[06:29:09] พังคลายลงมาราวกับกำลังคุกเข่าอยู่ตรง

[06:29:11] หน้าโม่ฮวาโมฮวาเหยียบหัวรูปปั้นเทพเจ้า

[06:29:13] เถื่อนของเผ่าอูหลู่มองลงมาอย่างสง่างาม

[06:29:15] และน่าเกรงขามว่าข้าได้รับคำสั่งจากท่าน

[06:29:18] เทพเจ้ามาเพื่อประกาศธรรมแห่งสวรรค์โปรด

[06:29:20] สัตว์ในต้าหวงเทพเจ้าป่าเถื่อนน้อยใหญ่

[06:29:22] 3,000 องค์ล้วนสวามิผลักเผ่าของพวกเจ้า

[06:29:24] ก็ไม่มีข้อยกเว้นหากฝ่าฝืนจะต้องได้รับ

[06:29:26] โทษทันจากเทพเจ้าไม่มีวันได้ไปผุดไปเกิด

[06:29:29] รูปปั้นเทพเจ้าพังคลายเทพเจ้าเถื่อนคุก

[06:29:31] เขาภาพเช่นนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

[06:29:33] ทำลายกำแพงใจของผู้บำเพ็ญเพียเป็นชนเผ่า

[06:29:35] เถื่อนของเผ่าอูหลู่ในทันทีหัวหน้าเผ่า

[06:29:38] อูหลู่มองด้วยความตกใจค่อยๆคุกเข่าลงทำ

[06:29:40] ความเคารพแบบชนเผ่าเถื่อนกล่าวว่าข้า

[06:29:42] อุตสาหผู้เป็นบุตรหลานขอคารวะท่านหมอผีขอ

[06:29:44] ให้ท่านหมอผีมีพลานามัยแข็งแรงผู้อาวุโส

[06:29:47] เผ่าอุหลู่คนอื่นๆรวมถึงผู้บำเพ็ญเทียน

[06:29:49] ทั้งหมดก็ค่อยๆคุกเข่าลงต่อหน้าโม่ฮวา

[06:29:51] พร้อมกับตะโกนว่าขอคารวะท่านหมอผีแม้แต่

[06:29:55] ผู้อาวุโสจามหมู่และผู้บำเพ็ญเทียนชนเผ่า

[06:29:57] เถื่อนกว่า 200 คนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึก

[06:29:59] ใจสั่นสถานคุกเข่าลงต่อหน้าโมฮวาโดยไม่

[06:30:01] รู้ตัวพร้อมกับตะโกนว่าท่านหมอผีโมฮวายืน

[06:30:05] อยู่บนหัวรูปปั้นเทพเจ้าเถื่อนของเผ่า

[06:30:06] อูหลู่สีหน้าเฉยเมยมองจากระยะไกลราวกับ

[06:30:09] เป็นผู้แทนของเทพเจ้าที่ได้รับการกราบ

[06:30:10] ไหว้จากผู้คนนับแต่นั้นเป็นต้นมาอาณาเขต

[06:30:13] ภูเขาทั้งหมดตั้งแต่ภูเขาอูถูไปจนถึงภู

[06:30:16] เขาอู่หลู่ก็ถูกรวมเป็นหนึ่งเดียวชนเผ่า

[06:30:19] ที่รอดชีวิตทั้งหมดก็ถูกโมฮวารวบรวมไว้

[06:30:21] ใต้บังคับบัญชาในนามของหมอผีแห่งต้าหวง

[06:30:23] โมฮวาได้ตั้งชื่ออาณาเขตภูเขาแห่งนี้ด้วย

[06:30:25] ตัวเองว่าอาณาเขตภูเขาอู๋ถูนี่คืออาณาเขต

[06:30:29] ภูเขาแห่งแรกที่โมฮวาตั้งชื่อและยังเป็น

[06:30:31] ชิ้นส่วนแรกในแผนที่ต้าหวงของโมฮวาจบตอน

[06:30:35] จบตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบได้

[06:30:37] ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1163 ความขัดแย้ง

[06:30:41] ภายในและการปราบปรามหลังจากรวมแคว้นภูเขา

[06:30:43] อูถูและตั้งชื่อให้แล้วโมฮวาในฐานะท่าน

[06:30:45] หมอผีผู้ลึกลับก็กลายเป็นประมุขของเผ่า

[06:30:47] ต่างๆในแคว้นภูเขาอู๋ถูสถานการณ์ในแคว้น

[06:30:50] ภูเขาอูถูเริ่มสงบลงเล็กน้อยสิ่งแรกที่

[06:30:52] โมฮวาทำเมื่อมีเวลาว่างคือการปรับปรุง

[06:30:54] ชีวิตความเป็นอยู่ของผู้บำเพ็ญเทียนชาว

[06:30:56] เผ่าทรัพย์สินและอาหารส่วนใหญ่ของเผ่า

[06:30:58] ต่างๆถูกรวบรวมและจัดสรรอย่างเป็นระบบ

[06:31:00] เพื่อให้แน่ใจว่าในช่วงเวลาแห่งความ

[06:31:02] วุ่นวายผู้บำเพ็ญเทียนชาวเผ่าทุกคนไม่ว่า

[06:31:04] จะแก่เด็กหรือสตรีก็จะมีอาหารเพียงพอต่อ

[06:31:06] การดำรงชีวิตขั้นพื้นฐานนอกจากนี้โมฮวาย

[06:31:09] ยังแบ่งผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าออกเป็นหลาย

[06:31:11] ทีมล่าอสูรแต่ละทีมนำโดยผู้บำเพ็ญเพียร

[06:31:13] ขั้นสร้างหลักฐานขึ้นภูเขาเพื่อล่าสัตว์

[06:31:15] อสูรและสะสมเนื้อสัตว์เนื้อสัตว์ที่ล่ามา

[06:31:18] ได้แบ่งออกเป็น 2 ประเภทเนื้อสัตว์อสูร

[06:31:20] ประเภทกินพืชให้เด็กและคนชรากินส่วนสัตว์

[06:31:22] อสูรประเภทกินเนื้อจะให้ผู้บำเพ็ญเพียง

[06:31:23] ชาวเผ่าเวชกร์กินเท่านั้นเนื้อสัตว์อสูร

[06:31:26] ประเภทกินเนื้อเนื่องจากพวกมันกินเนื้อ

[06:31:28] มนุษย์เลือดและเนื้อของพวกมันจึงมีกลิ่น

[06:31:30] คาวความอาฆาตและพลังสังหารที่รุนแรงหาก

[06:31:33] กินมากเกินเกินไปจะมีผลข้างเคียงรุนแรงทำ

[06:31:35] ให้จิตใจผิดปกติอายุสั้นและการบำเพ็ญ

[06:31:37] เพียรก็มีโอกาสผิดพลาดได้ง่ายดังนั้น

[06:31:40] เนื้อประเภทนี้เด็กๆจึงไม่ควรกินอีกเพื่อ

[06:31:42] หลีกเลี่ยงผลกระทบต่อพัฒนาการ

[06:31:44] คนชราที่ร่างกายอ่อนแอก็ไม่ควรกินเช่นกัน

[06:31:46] มิฉะนั้นเพียงแค่สำลักเล็กน้อยก็อาจถึง

[06:31:48] แก่ชีวิตได้ผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าเวชกร์

[06:31:51] มีร่างกายแข็งแรงและในฐานะชาวเผ่าที่กิน

[06:31:53] เนื้ออสูรประเภทนี้มานานก็มีภูมิต้านทาน

[06:31:56] ในระดับหนึ่งเนื้อสัตว์อสูรที่มีผลข้าง

[06:31:58] เคียงเหล่านี้จะมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่

[06:32:00] กินได้สถานที่อย่างแดนรกร่างแห่งนี้มีข้อ

[06:32:03] จำกัดมากมายเพียงแค่มีชีวิตรอดก็ถือว่าดี

[06:32:06] แล้วจึงไม่สามารถพิถีพิถันอะไรได้มากนัก

[06:32:07] โม่ฮวายังได้ปรับปรุงวิธีการปรุงเนื้อ

[06:32:09] อสูรด้วยสถานที่อย่างเผ่านี้เทคนิคการ

[06:32:12] หลอมอาวุธล้าหลังวัสดุหายากจึงไม่สามารถ

[06:32:14] สร้างเตาที่ดีได้โม่ฮวาจึงทำได้เพียง

[06:32:17] สร้างหม้อขนาดใหญ่หลายใบและวาดไข้กลเพลิง

[06:32:19] หลอมละลายรวมถึงค่ายกลเพลิงบริสุทธิ์บาง

[06:32:21] ส่วนไว้ที่ก้นหม้อเพื่อกำจัดพลังอสูรลด

[06:32:23] กลิ่นคาวของเนื้อและคงคุณค่าทางโภชนาการ

[06:32:25] ไว้ในระดับหนึ่งทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรชาว

[06:32:27] เผ่าสามารถกินได้อย่างสบายใจขึ้นส่วน

[06:32:30] เครื่องเทศเขาก็หาได้จากบริเวณใกล้เคียง

[06:32:32] แม้จะบอกไม่ได้ว่าอร่อยเลิศรสแต่ก็ดีกว่า

[06:32:33] เมื่อก่อนนอกจากเนื้อสัตว์แล้วโมฮวายัง

[06:32:37] เลือกที่ดินที่อุดมสมบูรณ์เล็กน้อยในหุบ

[06:32:38] เขาใช้ค่ายกลดินแข็งเชื่อมโยงกับวิถีแห่ง

[06:32:40] ปฐพีเพื่อบำรุงดินและจัดวางค่ายกลเมฆฝน

[06:32:43] ขนาดเล็กเพื่อรักษาความชุ่มชื้นของดินบน

[06:32:45] ที่ดินนั้นเขาปลูกข้าวฟ้างและข้าวโดยป่า

[06:32:47] ที่พบในแคว้นภูเขาอู๋ถูด้วยวิธีนี้หาก

[06:32:51] เกิดภัยพิบัติและล่าสัตว์อสูรไม่ได้ก็ยัง

[06:32:52] มีธัญพืชหยาบๆไว้ประทังชีวิตจะได้ไม่ถึง

[06:32:55] กับอดตายที่ดินเหล่านี้เป็นการทดลอง

[06:32:56] เบื้องต้นโมฮวาออกคำสั่งอย่างเข้มงวดว่า

[06:32:59] ต้องปกป้องอย่างถึงที่สุดหากใครกล้าทำลาย

[06:33:01] จะถูกประหารชีวิตโดยไม่ละเว้นมาตรการ

[06:33:04] เหล่านี้ถูกนำไปปฏิบัติอย่างเคร่งครัดไม่

[06:33:06] นานนักปัญหาปากท้องของผู้บำเพ็ญเพียรชาว

[06:33:08] เผ่าส่วนใหญ่ก็ได้รับการแก้ไขโดยเฉพาะ

[06:33:11] เด็กๆที่แต่เดิมต้องอดอยากและคนชราที่รอ

[06:33:13] วันตายตอนนี้มีอาหารกินก็รู้สึกซาบซึ้งใจ

[06:33:15] เป็นอย่างยิ่งส่วนผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่า

[06:33:18] เวชกร์ก็ได้กินเนื้อมากขึ้นกว่าเดิมไม่

[06:33:20] เพียงเท่านั้นเนื้อเหล่านี้ยังผ่านการ

[06:33:21] ปรุงและย่างได้ค่ายกลทำให้กลิ่นคาวจังลง

[06:33:23] รสชาติดีขึ้นทำให้พวกเขายิ่งเชื่อมั่นใน

[06:33:25] ขั้นหมอผีมากขึ้นไปอีกปากท้องคือหลักฐาน

[06:33:28] ของทุกสิ่งด้วยการวางแผนการปกครองและความ

[06:33:30] เชี่ยวชาญด้านค่ายกลอันลึกซึ้งของโม่ฮาวา

[06:33:32] ทำให้แคว้นภูเขาอูถูทั้งหมดมีการเปลี่ยน

[06:33:34] แปลงใหม่หมดจดแต่ไม่นานความขัดแย้งก็

[06:33:36] เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งระหว่างเผ่าต่างๆ

[06:33:38] ยังคงมีความเห็นที่แตกต่างกันอย่างมากว่า

[06:33:40] จะยอมสวามิภัก์ต่อโม่ฮวาท่านหมอผีผู้นี้

[06:33:43] หรือไม่ความขัดแย้งเหล่านี้ไม่สามารถแก้

[06:33:45] ไขได้ในระยะเวลาอันสั้นพวกที่กลัวตาย

[06:33:48] เมื่อเห็นโม่ฮวาแสดงพลังอันยิ่งใหญ่ก็ไม่

[06:33:49] กล้าต่อต้านส่วนใหญ่แล้วก็ใช้ชีวิตไปวันๆ

[06:33:51] ลังเลไม่แน่ใจส่วนน้อยที่มีความทะเยะ

[06:33:55] เมื่อเห็นโมฮวาสมทรัพย์สินและอาหารไว้มาก

[06:33:57] มายก็อดไม่ได้ที่จะลักขโมยหรือแม้กระทั่ง

[06:33:59] ฆ่าคนเพื่อชิงทรัพย์พวกที่ลักขโมยคือเผ่า

[06:34:01] วอไถ

[06:34:02] พวกที่ฆ่าคนชิงของคือเผ่าวูลหลู่และยังมี

[06:34:04] ผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าบางคนหนีไปเองโดย

[06:34:06] ไม่ทราบสาเหตุทั้งหมดนี้เป็นการท้าทาย

[06:34:08] ท่านหมอผีโม่ฮวา

[06:34:10] โมฮวาไม่ได้เกรงใจใช้มาตรการที่เลือดเย็น

[06:34:12] สังหารไปกลุ่มหนึ่งลงโทษไปกลุ่มหนึ่งกัก

[06:34:13] ขังไปกลุ่มหนึ่งและยังผลิตแผ่นลงทันค่าย

[06:34:15] กลที่เขาศึกษามานานในแคว้นเฉียนเสวีย

[06:34:17] จำนวนมากเพื่อให้ผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่า

[06:34:19] ที่คิดกบฏและขโมยหรือฆ่าคนต้องคุกเข่ารับ

[06:34:21] โทษแน่นอนว่าผลลัพธ์นั้นชัดเจนมากด้วย

[06:34:25] ความแข็งเกล้าของโมฮวาและการทรมานอันน่า

[06:34:27] สะพรึงกลัวของเครื่องลงทันค่ายกลทัศนคติ

[06:34:29] ของผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าต่อโมฮโมฮวา

[06:34:31] เริ่มเปลี่ยนไปเป็นความเคารพมากขึ้นแม้

[06:34:33] ว่าภายในใจอาจจะยังไม่ยอมสวามิพักแต่ภาย

[06:34:35] นอกแล้วไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าคนใด

[06:34:37] กล้าต่อต้านโมฮวาอย่างโจ่งแจ้งอีกต่อไป

[06:34:39] แล้วรวมถึงเผ่าวุหลู่ที่ดูร้ายที่สุดด้วย

[06:34:42] แต่เมื่อไม่ต่อต้านโมฮวาพวกเขาก็เริ่ม

[06:34:44] ทะเลาะกันเองความขัดแย้งระหว่างเผ่าต่างๆ

[06:34:46] ของชาวเผ่าป่าเถื่อนนั้นลึกซึ้งมากพวกเขา

[06:34:49] มีขนบธรรมเนียมที่แตกต่างกันกฎของเผ่าที่

[06:34:50] แตกต่างกันและยังเคยฆ่าคนแย่งชิงสิ่งของ

[06:34:53] กันมีความแค้นกันมาแต่บรรพบุรุษเมื่อมา

[06:34:55] รวมตัวกันก็ย่อมหลีกเลี่ยงความขัดแย้งไม่

[06:34:57] ได้เพียงแค่มีเรื่องกระทบกระทั่งเล็กน้อย

[06:34:59] ก็จะเกิดการปะทะกันขึ้นที่สำคัญกว่านั้น

[06:35:02] คือเทพเจ้าป่าเถื่อนที่แต่ละเผ่าบูชาก็

[06:35:04] แตกต่างกันเทพเจ้าป่าเถื่อนที่แตกต่างกัน

[06:35:06] ก็มีคำสอนที่แตกต่างกันการเชื่อฟังคำสอน

[06:35:09] ของเทพเจ้าป่าเถื่อนจะทำให้จิตวิญญาณของ

[06:35:11] ผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าค่อยๆได้รับการหล่อ

[06:35:13] หลอมจากเทพเจ้าป่าเถื่อนและถูกกลืนกินไป

[06:35:15] ทีละขั้นนั่นหมายความว่าผู้บำเพ็ญเทียน

[06:35:17] ชาวเผ่าเหล่านี้มีรูปแบบจิตวิญญาณที่แตก

[06:35:20] ต่างกันอย่างสิ้นเชิงแม้ว่าเทพเจ้าป่า

[06:35:21] เถื่อนที่พวกเขานับถือจะถูกโมฮวากินไปหมด

[06:35:24] แล้วก็ตามแต่รอยประทับในจิตวิญญาณของพวก

[06:35:27] เขาก็ไม่ได้ถูกลบเลือนไปง่าย

[06:35:30] ความแตกต่างของรูปแบบจิตวิญญาณจะกลายเป็น

[06:35:32] ความแตกต่างที่สำคัญของพวกเขาซึ่งความขัด

[06:35:34] แย้งนี้โดยพื้นฐานแล้วไม่สามารถประณี

[06:35:36] ประนอมได้ดังนั้นหลังจากสงบลงได้ไม่นาน

[06:35:39] และได้กินอิ่มไปไม่กี่วันความขัดแย้ง

[06:35:41] ระหว่างเผ่าต่างๆก็เกิดขึ้นอย่างต่อ

[06:35:42] เนื่องแม้จะเกรงกลัวในอำนาจของโม่ฮาวาจน

[06:35:45] ไม่ถึงขั้นฆ่าฟันกันตายแต่การด่าทอกันการ

[06:35:48] ทะเลวิวาทกันส่วนตัวก็เกิดขึ้นบ่อยครั้ง

[06:35:50] กระทั่งมีการรังแกเด็กและล่วงละเมิดสตรี

[06:35:52] ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่เลวร้ายมากโมฮวาจึง

[06:35:55] ต้องใช้เวลาอีกครั้งเพื่อปรึกษาหารือกับ

[06:35:57] ผู้อาวุโสของแต่ละเผ่าเพื่อกำหนดกฎ

[06:35:59] ระเบียบของเผ่าที่เข้มงวดขึ้นรวมถึงการ

[06:36:02] ห้ามด่าทอห้ามและขโมยห้ามทลวิวาทส่วนตัว

[06:36:04] และห้ามฆ่าคนโดยพลการระหว่างเผ่าและ

[06:36:06] พันธมิตรต้องปกป้องเด็กเคารพผู้สูงอายุ

[06:36:08] ห้ามล่วงละเมิดสตรีในเผ่าโดยพลการเป็นต้น

[06:36:11] หากมีการฝ่าฝืนโทษจะถูกกำหนดตามความผิด

[06:36:13] ตั้งแต่โทษประหารชีวิตโทษไข้กลโทษเฆี่ยน

[06:36:15] ตีไปจนถึงโทษจำคุกกฎหมายพันธมิตรเผ่า

[06:36:17] เหล่านี้ถูกประกาศใช้โดยโม่ฮวาในนามของ

[06:36:20] หมอผีและถูกบังคับใช้อย่างเคร่งครัด

[06:36:21] พฤติกรรมที่ไม่ดีถูกยับยั้งไว้ได้ชั่ว

[06:36:23] คราวแต่โมฮวารู้ว่าเรื่องแบบนี้เป็นการ

[06:36:26] แก้ปัญหาที่ปลายเหตุโดยเนื้อแท้แล้วพวก

[06:36:28] ผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าเป็นกลุ่มผู้บำเพ็ญ

[06:36:30] เพียรที่ไร้ศีลธรรมผู้ที่มีคุณธรรมก็มี

[06:36:33] แต่มีจำนวนน้อยมากผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่า

[06:36:35] ที่เปิดใจและเคยออกไปศึกษาเวทมนตร์ในเผ่า

[06:36:37] ใหญ่ๆอย่างผู้อาวุโสจาหมู่นั้นมีน้อยมาก

[06:36:39] จริงๆผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าส่วนใหญ่ไม่

[06:36:42] ใช่โจรเผ่าวอไถก็เป็นค่าตกกระเผ่าวูลหลู่

[06:36:44] ในสายตาของพวกเขาไม่มีอะไรนอกจากกินดื่ม

[06:36:46] ฆ่าและผสมพันธุ์ผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าที่

[06:36:49] มีพฤติกรรมเช่นนี้ย่อมไม่สามารถทำอะไรให้

[06:36:51] สำเร็จได้โม่ฮวะเองก็ไม่ค่อยเต็มใจที่จะ

[06:36:54] เป็นหมอผีของกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่า

[06:36:56] ที่ไร้ศีลธรรมเหล่านี้เพื่อหลีกเลี่ยง

[06:36:57] ชื่อเสียงของตนเองในอนาคตและนี่เป็นครั้ง

[06:37:00] แรกในชีวิตที่โมฮาวารู้สึกถึงความสำคัญ

[06:37:02] ของการสั่งสอนหากไม่ได้รับการสั่งสอนผู้

[06:37:06] บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าจำนวนมากภายใต้การปก

[06:37:08] ครองของเขาก็เป็นเพียงสัตว์เดรัจฉานที่

[06:37:10] พูดภาษามนุษย์ได้เท่านั้นกระทั่งโลกเห็น

[06:37:13] แก่ตัวและโหดร้ายยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน

[06:37:15] เสียอีกโม่ฮวาจึงใช้ชื่อของหมอผีบอกพวก

[06:37:18] เขาว่าต้องสามัคคีในเผ่าเป็นมิตรกับ

[06:37:20] พันธมิตรฝึกฝนจิตใจฝึกฝนร่างกายควบคุมตน

[06:37:23] เองเข้มแข็งด้วยตนเองและแสวงหาความอยู่

[06:37:26] รอดและการพัฒนาที่ที่ยั่งยืนของเผ่าผล

[06:37:29] ลัพธ์คือคำพูดเหล่านี้เหมือนลมตดผู้

[06:37:31] บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าจำนวนมากมองโม่ฮวา

[06:37:33] เหมือนมองคนโง่ไม่เข้าใจเลยว่าเขากำลัง

[06:37:35] พูดเรื่องไร้สาระอะไรแม้แต่โมฮวาเองก็ยัง

[06:37:38] รู้สึกเหมือนเป็นคนโง่ดังนั้นเขาจึงยอม

[06:37:41] แพ้และได้ตระหนักอย่างลึกซึ้งถึงหลักการ

[06:37:42] ที่ว่าคนโง่ขลาวไม่สามารถสั่งสอนได้ใน

[06:37:46] ชั่วขณะนั้นโมฮวาถึงกับสงสัยว่าแผนการรวม

[06:37:48] แดนรกร่างของเขาถูกต้องหรือไม่สุนัขไม่

[06:37:50] เปลี่ยนนิสัยกินขี้ผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่า

[06:37:52] เหล่านี้มีรากเหง่าที่เลวร้ายเกินไปพวก

[06:37:55] เขาจะมีความปรารถนาในการแสวงหาเต๋าและ

[06:37:57] สามารถถูกใช้เพื่อประโยชน์ของเขาได้จริง

[06:37:59] หรือการที่เขาช่วยเหลือพวกเขาเป็นการ

[06:38:01] ปฏิบัติตามวิถีแห่งสวรรค์จริงๆหรือเป็น

[06:38:04] การเลี้ยงหมูให้เป็นภัยแผนการอันยิ่งใหญ่

[06:38:07] เพิ่งเริ่มต้นโม่ฮวาก็อดไม่ได้ที่จะตก

[06:38:09] อยู่ในความสงสัยในตัวเองเบื้องต้นแต่เขา

[06:38:11] ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆการทำสิ่งใดๆ

[06:38:14] ย่อมมีอุปสรรคและต้องเอาชนะไปทีละขั้นการ

[06:38:16] จัดระเบียบแดนรกร่างหากทำง่ายจริงคงมีคน

[06:38:18] ทำไปนานแล้วจะมาถึงคิวเขาได้อย่างไรเพราะ

[06:38:21] มันยากจะมีคุณค่าที่จะทำโมฮวาพยักหน้า

[06:38:24] เล็กน้อยยืนยันจิตใจแห่งเตาของตนเองแต่

[06:38:26] ความขัดแย้งภายในเผ่าก็ยังต้องแก้ไข

[06:38:28] โม่ฮวากรุ่นคิดอยู่นานตระหนักว่าภายใต้

[06:38:30] สถานการณ์ปัจจุบันความขัดแย้งภายในเผ่า

[06:38:32] ที่เกิดจากความสับสนทางความเชื่อในระดับ

[06:38:34] รูปแบบจิตวิญญาณและความเสื่อมทรามทาง

[06:38:36] ศีลธรรมนั้นไม่สามารถประณีประนอมได้เลย

[06:38:39] เว้นแต่จะสังหารผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่า

[06:38:40] เหล่านี้ทั้งหมดเพื่อกำจัดความขัดแย้ง

[06:38:42] อย่างสิ้นเชิงจากนั้นจึงสั่งสอนเด็กๆชาว

[06:38:46] เผ่ารุ่นต่อไปสมองที่เพิ่งเกิดใหม่เหล่า

[06:38:48] นี้และปรับโครงสร้างจิตวิญญาณของพวกเขา

[06:38:50] ใหม่ทั้งหมดจึงจะสามารถเปลี่ยนแปลง

[06:38:51] สถานการณ์ได้อย่างสมบูรณ์แต่การกระทำเช่น

[06:38:54] นี้ก็เป็นไปไม่ได้โม่ฮวาคิดอยู่นานก็ยัง

[06:38:56] คงคงมีเพียงวิธีเดียวปราบปรามภายนอกเพื่อ

[06:38:58] ถ่ายโอนความขัดแย้งให้ผู้บำเพ็ญเพียรชาว

[06:39:01] เผ่าเหล่านี้มุ่งหน้าไปยังแคว้นภูเขาอื่น

[06:39:03] ๆเพื่อปราบปรามเผ่าอื่นๆด้วยวิธีนี้เมื่อ

[06:39:06] มีศัตรูร่วมกันมีเป้าหมายที่สามารถต่อสู้

[06:39:08] และฆ่าฟันได้ผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าเหล่า

[06:39:10] นี้ก็จะไม่มุ่งความสนใจไปที่ความขัดแย้ง

[06:39:12] ภายในและการต่อสู้กันเองอีกต่อไปการขยาย

[06:39:15] อำนาจภายนอกเดิมอยู่ในแผนของโม่ฮวายอยู่

[06:39:17] แล้วแต่ตามแผนเดิมของเขาจะต้องรออีกสัก

[06:39:20] พักจนกว่าแคว้นภูเขาอูถูจะสงบลงอย่าง

[06:39:22] สมบูรณ์ความขัดแย้งภายในได้รับการแก้ไข

[06:39:24] ผู้บำเพ็ญเทียนชาวเผ่าได้รับการจัด

[06:39:26] ระเบียบและฝึกฝนใหม่แล้วจึงจะสามารถขยาย

[06:39:28] อำนาจออกไปภายนอกได้ต้องสงบภายในก่อนจึง

[06:39:31] จะปรับปรามภายนอกได้แต่ดูเหมือนว่าแผนนี้

[06:39:33] จะต้องเร่งดำเนินการแล้วหากไม่ปรับปราม

[06:39:35] ภายนอกความขัดแย้งภายในก็ไม่สามารถประนี

[06:39:37] ประนอมได้เลยแทนที่จะปล่อยให้ผู้บำเพ็ญ

[06:39:39] เทียนชาวเผ่าเหล่านี้ทะเลาะกันเองอย่าง

[06:39:41] ต่อเนื่องจนถึงขั้นค่าฟันกันเองสู้ให้พวก

[06:39:43] เขาขยายอำนาจออกไปภายนอกและต่อสู้กับ

[06:39:45] ศัตรูดีกว่าแม้จะตายพวกเขาก็ควรตาย

[06:39:48] ระหว่างการปราบปรามตาอย่างนักรบไม่ใช่ตาย

[06:39:50] ในเผ่าเพราะเรื่องเล็กๆน้อยๆด้วยเหตุนี้

[06:39:53] 10 วันต่อมาโม่ฮวาได้จัดระเบียบผู้

[06:39:54] บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าเ่าจำนวน 800 คนและ

[06:39:56] เริ่มเดินทางฝ่าฝุ่นควันมุ่งหน้าไปยัง

[06:39:58] แคว้นภูเขาทางใต้ในจำนวน 800 คนนี้ส่วน

[06:40:01] ใหญ่เป็นผู้บำเพ็ญเทียนชาวเผ่าวูลหลุเผ่า

[06:40:03] วูหลุยังคงเป็นเผ่าที่แข็งแกร่งที่สุดใน

[06:40:05] บรรดากองกำลังอูถูภายใต้การปกครองของ

[06:40:07] โมฮวาในปัจจุบันและผู้บำเพ็ญเทียนเผ่า

[06:40:10] วูลหลู่ก็เป็นพวกที่กระหายการฆ่าฟันมาก

[06:40:11] ที่สุดโมฮวาไม่วางใจที่จะปล่อยให้ผู้

[06:40:13] บำเพ็ญเทียนเผ่าวูหลู่อยู่ในภูเขาอูถู

[06:40:15] เพื่อหลีกเลี่ยงการก่อกบฏดังนั้นในการ

[06:40:18] ปราบปรามครั้งนี้เขาจึงดึงกำลังหลักของ

[06:40:20] เผ่าวูลหลู่ออกมาทั้งหมดรวมถึงหัวหน้า

[06:40:22] เผ่าวูลหลู่ผู้อาวุโสระดับสูง 2 คนผู้

[06:40:24] บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างหลักฐาน 10 กว่าคน

[06:40:26] และผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าวุหลู่คั้นหลอม

[06:40:27] รวมปรานที่แข็งแกร่ง 600 คนออกจากภูเขา

[06:40:30] อูถูทุกคนมุ่งหน้าไปทางใต้ข้ามภูเขาที่

[06:40:33] อันตรายเข้าสู่ป่าทึบสีดำมืดในป่ามีไอ้

[06:40:35] พิษหนาแน่นและพลังอสูรรุนแรงโม่ฮวาใช้จิต

[06:40:38] วิญญาณระบุตำแหน่งและพบที่ตั้งของเผ่า

[06:40:40] หนึ่งที่เชิงเขานี่ก็เป็นเผ่าเล็กๆที่มี

[06:40:42] กำลังไม่มากนักมีผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่า

[06:40:44] เพียง 500-600 คนเท่านั้นแต่สิ่งที่ทำให้

[06:40:47] โมฮวาประหลาดใจคือผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่า

[06:40:49] เหล่านี้สวมเกราะหนังและกระดูกบนเกราะยัง

[06:40:51] มีลวดลายอสูรบางอย่างเพื่อเสริมพลังเกราะ

[06:40:53] ต้านทานคมดาบและหอกเผ่านี้มีชื่อว่าเผ่า

[06:40:56] เขาสีดำนี่เป็นครั้งแรกที่โมฮวาได้เห็น

[06:40:58] ผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าที่มีลักษณะคล้าย

[06:41:00] ทหารป่าเถื่อนในแดนรกร่าง 3,000 แห่ง

[06:41:03] สงครามระหว่าง 2 ฝ่ายประตุขึ้นทันทีทาง

[06:41:06] ฝั่งเผ่าวูลหลู่มีระดับการบำเพ็ญเพียรที่

[06:41:08] เหนือกว่าแต่ชาวเผ่าเขาสีดำตรงหน้ากลับ

[06:41:09] ได้เปรียบเรื่องเกราะป้องกันทั้งสองฝ่าย

[06:41:12] ต่อสู้กันโม่ฮวาก็ไม่ได้ยืนดูเฉยๆเขาโยน

[06:41:14] ลูกไฟออกไปหลายลูกอย่างเหมาะสมเพื่อกดดัน

[06:41:16] หัวหน้าเผ่าเขาสีดำแต่หัวหน้าเผ่าเขาสีดำ

[06:41:20] มีนิสัยด้วยรั้นไม่ว่าจะให้โมฮวาพูดอย่าง

[06:41:22] ไรเขาก็ยอมตายไม่ยอมสวามิภักหัวหน้าเผ่า

[06:41:24] วูหลู่จึงตัดศีรษะของเขาเมื่อหัวหน้าเผ่า

[06:41:27] ตายทุกอย่างก็ยุติลงการต่อสู้สงบลงอย่าง

[06:41:29] รวดเร็วในการสังหารครั้งนี้เผ่าวูหลู่

[06:41:31] เสียชีวิตไปหลายสิบคนเผ่าเขาสีดำเสีย

[06:41:34] ชีวิตไปกว่าร้อยคนที่เหลือก็จำต้องยอม

[06:41:35] จำนนหลังจากไพ่แพ้นักรบชาวเผ่าเขาสีดำทุก

[06:41:38] คนต่างแสดงสีหน้าโกรธแค้นและเสียใจผู้

[06:41:41] บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าธรรมดาบางคนก็มีสีหน้า

[06:41:43] เศร้าโศกใบหน้าของเด็กๆก็เต็มไปด้วยความ

[06:41:45] หวาดกลัวตามกฎของแดนรกร่างเผ่าที่พ่ายแพ้

[06:41:47] จะกลายเป็นธาตุป่าเถื่อนธาตุป่าเถื่อนไม่

[06:41:50] ต่างอะไรกับสัตว์เลี้ยงถูกฆ่าฟันตามอำเภอ

[06:41:52] ใจมีชะตารรมที่น่าเศร้านิดนี่คือความโหด

[06:41:53] ร้ายของแดนรกร่างท่ามกลางบรรยากาศที่เต็ม

[06:41:55] ไปด้วยเลือดและความตึงเครียดโม่ฮวาในร่าง

[06:41:58] เด็กหนุ่มสวมชุดหมอผีสีดำด้วยท่าทีเคร่ง

[06:42:00] ขรึมเดินขึ้นสู่แท่นสูงกลางจตุรัสของเผ่า

[06:42:02] เขาสีดำโดยมีผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าวุหลู่

[06:42:04] ที่เปื้อนเลือดห้อมล้อมอยู่ทั้งห้องเงียบ

[06:42:07] กริบโม่ฮวาจึงประกาศท่ามกลางบรรยากาศเช่น

[06:42:10] นั้นโดยอ้างว่าตนเป็นหมอผีที่เทพเจ้า

[06:42:12] เลือกมาการมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อการฆ่าฟัน

[06:42:14] แต่เพื่อนำสันติสุขและความเจริญรุ่งเรือง

[06:42:16] มาสู่เผ่าต่างๆในแดนรกร่างเขาจะไม่ยอมให้

[06:42:19] ใครต้องตกเป็นธาตุป่าเถื่อนเสียงของ

[06:42:20] โม่ฮวาอ่อนโยนและชัดเจนมีพลังที่ทำให้พวก

[06:42:23] ผู้คนสงบลงชาวเผ่าเขาสีดำที่แต่เดิมหวาด

[06:42:25] กลัวก็เงียบลงอย่างประหลาดโมฮวาจึงสั่ง

[06:42:28] ให้คนแจกธัญพืชและเนื้อสัตว์เพื่อปลอบ

[06:42:29] ประลมทุกคนจากนั้นจึงสั่งให้พันธมิตรผู้

[06:42:31] บำเพ็ญเทียนชาวเผ่าภายใต้การปกครองของเขา

[06:42:33] ทั้งเผ่าวุลุเผ่าอู๋ถูและเผ่าวอไถเข้าไป

[06:42:35] ประจำการในเผ่าเขาสีดำและตั้งค่ายพักแรม

[06:42:39] ทรัพย์สินและอาหารทั้งหมดของเผ่าเขาสีดำ

[06:42:40] ถูกยึดไปทั้งหมดและโมฮวาเป็นผู้จัดสรรให้

[06:42:42] ทุกอย่างสงบลงชั่วคราวแต่พอตกกลางคืนก็

[06:42:45] ยังเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นผู้บำเพ็ญ

[06:42:47] เทียนเผ่าวุรุหลายคนแอบเข้าไปในค่ายของ

[06:42:49] เผ่าเขาสีดำตัดแขนผู้บำเพ็ญเทียนชาวเผ่า

[06:42:51] หลายคนและยังพยายามล่วงละเมิดสตรีของเผ่า

[06:42:53] เขาสีดำนี่คือพฤติกรรมของพวกเขาการฆ่าฟัน

[06:42:56] และการผสมพันธุ์สังหารผู้ชายของเผ่าอื่น

[06:42:58] ก่อนแล้วแย่งชิงผู้หญิงมาเพื่อระบาย

[06:43:00] อารมณ์ผู้บำเพ็ญเพียรชาวเผ่าในอดีตส่วน

[06:43:02] ใหญ่ก็ทำเช่นนี้บางครั้งเมื่อความกระหาย

[06:43:04] ถูกกระตุ้นด้วยเลือดผู้บำเพ็ญเพียรชาว

[06:43:06] เผ่าเหล่านี้ก็ควบคุมตัวเองไม่ได้โชคดี

[06:43:09] ที่จิตวิญญาณของโม่ฮวาแข็งแกร่งเขารู้ตัว

[06:43:11] ทันทีและใช้คาถาคุกน้ำพันธนาการผู้บำเพ็ญ

[06:43:13] เทียนเผ่าวูหลู่เหล่านั้นไว้แต่ผลกระทบก็

[06:43:15] ยังเลวร้ายมากเผ่าเขาสีดำที่เพิ่งสงบลง

[06:43:18] ไม่นานก็มีท่าทีต่อต้านอีกครั้งสายตาของ

[06:43:20] โม่ฮวาเย็นชาเขากำลังคิดจะสังหารหาไก่

[06:43:22] เพื่อขู่ลิงอีกครั้งแต่หัวหน้าเผ่า

[06:43:25] วูลหลู่กลับมาขอร้องโมฮวาด้วยตัวเอง

[06:43:27] ประสานมือกล่าวว่าขอท่านหมอผีโปรดเมตตาใน

[06:43:29] บรรดาผู้กระทำผิดมีหลานชายของเขาอยู่ด้วย

[06:43:32] เรื่องนี้โมฮวาก็รู้ดีแต่เขาไม่สนใจและ

[06:43:35] ไม่ต้องการลเว้นแม้แต่หัวหน้าเผ่าวูลหลู่

[06:43:37] ก็ไม่สามารถทำลายกฎของเขาได้ดูเหมือนจะ

[06:43:39] สัมผัสได้ถึงความเย็นชาเฉยเมยของโม่ฮาวา

[06:43:42] หัวหน้าเผ่าวูลหลู่ก็ตกใจในใจทันทีและขอ

[06:43:44] ร้องว่าท่านหมอผีโปรดพิจารณาบูชาครั้งนี้

[06:43:47] ไม่ได้ทำเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวแต่เพื่อ

[06:43:49] รักษาความสงบของจิตใจโมฮาวเลอคิ้วเล็ก

[06:43:51] น้อยกล่าวว่าพูดมาให้ฟังหน่อยวูชาหัวหน้า

[06:43:54] เผ่าวูลหลู่จึงกล่าวว่าท่านหมอผีการต่อ

[06:43:57] สู้ระหว่างเผ่าในแดนรกร่างเมื่อชนะแล้ว

[06:44:00] การแย่งชิงหินวิญญาณแย่งชิงอาหารแย่งชิง

[06:44:01] สตรีเป็นเรื่องปกติตอนนี้พวกเราเผ่าบุรุษ

[06:44:04] ติดตามท่านหมอผีออกไปทำศึกแม้จะชนะแต่

[06:44:06] กลับไม่ได้อะไรเลยกระทั่งตอนนี้ยังต้อง

[06:44:08] ถูกท่านประหารชีวิตเพราะทำผิดกฎแม้แต่ข้า

[06:44:11] ที่เป็นหัวหน้าเผ่าก็ยังไม่กล้าทำเช่นนี้

[06:44:13] หากเป็นเช่นนี้ต่อไปผู้คนในเผ่าวูหลู่ของ

[06:44:15] ข้าเกรงว่าจะก่อกบฏได้สายตาของโม่

[06:44:18] ฮวายเย็นชามองวูชาอย่างเฉยเมยเจ้าคิดว่า

[06:44:20] ข้าจะสนใจหรืออูชาตกใจในใจโม่ฮวาพูดด้วย

[06:44:24] น้ำเสียงเย็นชาเจ้าคิดจริงๆหรือว่าข้า

[06:44:26] ทำลายเผ่าวูลหลู่ของเจ้าไม่ได้ข้าจำเป็น

[06:44:28] ต้องใช้เผ่าวูลหลู่ของเจ้าหรือหากเผ่า

[06:44:31] วูลหลู่ของเจ้าเชื่อฟังข้าก็จะให้โอกาส

[06:44:33] พวกเจ้าหากไม่เชื่อฟังข้าก็แค่เปลี่ยนไป

[06:44:35] ใช้เผ่าอื่นในแดนรกร่างแห่งนี้มี 3,000

[06:44:38] เผ่ามีเผ่ามากมายเผ่าวูหลู่ของเจ้าไม่พัก

[06:44:40] ดีก็ย่อมมีผู้อื่นพักดีวูชาเย็นสันหลัง

[06:44:43] วาบใจเต้นรอรัวโมฮวาเห็นว่าวูชารู้สึก

[06:44:46] กลัวแล้วเสียงก็อ่อนลงเล็กน้อยและกล่าว

[06:44:47] ว่าแต่การที่เจ้ามาพูดเรื่องเหล่านี้กับ

[06:44:50] ข้าก็แสดงให้เห็นถึงความภักดีของเจ้าผู้

[06:44:52] คนในเผ่าของเจ้าหลายคนข้าจะละเว้นโทษตาย

[06:44:54] ให้เพราะเห็นแก่เจ้าแต่โทษตายละเว้นได้

[06:44:57] โทษเป็นละเว้นไม่ได้เจ้าจงไปเฆี่ยนตีพวก

[06:44:59] เขาด้วยตัวเอง 40 แซ่เพื่อเป็นเยี่ยง

[06:45:00] อย่างเรื่องนี้ก็ถือว่าจบไปแต่จะไม่มี

[06:45:03] ครั้งหน้าหากทำผิดอีกข้าจะไม่ไว้ชีวิตพวก

[06:45:05] เขาแล้ววูชาโค้งคำนับทันทีกล่าวว่าพระคุณ

[06:45:08] อันยิ่งใหญ่ของท่านหมอผีวูชาจะจดจำไว้ใน

[06:45:10] ใจโม่ฮวาพยักหน้าเจ้าไปได้แล้ววูชาขอตัว

[06:45:13] จะไปแต่ก่อนจากไปแอบเหลือบมองโม่ฮวาเล็ก

[06:45:15] น้อยราวกับมีความคิดบางอย่างสายตาของ

[06:45:18] โม่ฮวาขยับเล็กน้อยจึงถามเขาว่าเจ้ามี

[06:45:20] อะไรอยากถามหรือเปล่าอูชาตกใจเขารู้สึก

[06:45:24] ว่าท่านหมอผีผู้นี้แม้จะดูอายุไม่มากแต่

[06:45:26] ดวงตาคู่นั้นกลับลึกซึ้งราวกับมองทะลุจิต

[06:45:28] ใจผู้คนได้เมื่อถูกโม่ฮวามองวูชาไม่กล้า

[06:45:31] ปิดบังทำได้เพียงถามเสียงเบาว่าท่านหมอผี

[06:45:33] ท่านไม่ใช่คนของแดนรกร่างหรือโม่ฮวาใจ

[06:45:36] เย็นลงเล็กน้อยไม่แสดงสีหน้าใดๆกล่าวว่า

[06:45:39] ทำไมถึงถามเช่นนั้นวูชากล่าวว่าสไตล์การ

[06:45:42] ทำงานของท่านไม่เหมือนคนของแดนรกร่างยิ่ง

[06:45:44] กว่านั้นวิชาธาตุน้ำและไฟที่ท่านใช้ก็ดู

[06:45:46] ไม่เหมือนวิชาหมอผีของแดนรกร่างแต่กลับ

[06:45:48] เหมือนวิชาอาคมของผู้บำเพ็ญเพียรจากดิน

[06:45:50] แดนก้าวทวีปอูชาก้มหน้าลงโม่ฮวาไม่ปฏิเสธ

[06:45:53] เพียงกล่าวอย่างเฉยเมยว่าทุกสิ่งของข้า

[06:45:55] ล้วนได้รับประทานจากเทพเจ้าผู้เป็นนายทุก

[06:45:57] สิ่งเทพเจ้าผู้เป็นนายย่อมมีการจัดเตรียม

[06:46:00] อูชาจึงกำมือไว้ที่หน้าอกโค้งคำนับกล่าว

[06:46:02] ว่าขอรับบูชาพูดมากไปแล้วขอท่านหมอผีโปรด

[06:46:05] อภัยโทษโมฮวาโบกมือไม่เป็นไรไปได้แล้ว

[06:46:08] อูชากล่าวด้วยความเคารพขอรับข้าจะไป

[06:46:10] เฆี่ยนตีผู้คนในเผ่าที่กระทำผิดเพื่อ

[06:46:12] สร้างอำนาจอูชาหันหลังเดินจากไปแต่โม่ฮวา

[06:46:14] กลับจมดิ่งสู่ห้วงความคิดช้าๆ

[06:46:17] ผู้นี้แม้จะมีเล่ห์เหลี่ยมมากแต่ก็เตือน

[06:46:19] สติเขาได้จริงๆวิชาอาคมไม่สามารถใช้ได้

[06:46:21] ตามอำเภอใจอีกต่อไปแล้วกระทั่งในอนาคตเขา

[06:46:23] ก็ควรลงมือน้อยลงเท่าที่จะทำได้ยิ่งลงมือ

[06:46:26] มากเท่าไหร่ร่องรอยที่ทิ้งไว้ก็ยิ่งชัด

[06:46:28] เจนมากเท่านั้นยิ่งง่ายต่อการถูกจับพิรุฒ

[06:46:30] และเปิดเผยตัวตนไม่เพียงแต่สถานะหมอผีจะ

[06:46:32] ถูกตั้งคำถามแต่ยังอาจนำมาซึ่งภัยถึง

[06:46:35] ชีวิตได้อีกด้วยที่สำคัญที่สุดคือสิ่งที่

[06:46:38] เขากำลังทำอยู่ในแดนรกร่างตอนนี้แท้จริง

[06:46:40] แล้วก็เป็นเรื่องที่ไม่อาจเปิดเผยได้หาก

[06:46:41] ลงมือมากเกินไปและเปิดเผยตัวตนก็จะทิ้ง

[06:46:44] ประวัติศาสตร์ดำมืดไว้หากผู้อื่นสืบสวน

[06:46:47] ตามร่องรอยเหล่านี้และขุดคุ้ยตัวตนคนของ

[06:46:49] เขาออกมาได้ก็จบสิ้นกันเขาเป็นผู้บำเพ็ญ

[06:46:51] เพียรของราชสำนักเต่าวิ่งมาสร้างความ

[06:46:53] สำเร็จในแดนรกร่างไม่เพียงแต่จะถูก

[06:46:56] ราชสำนักแดนรกร่างเกล็ดชังแต่ยังจะกลาย

[06:46:58] เป็นกบฏผู้ทรยศที่ราชสำนักเต่าต้องการตัว

[06:47:00] อย่างสมบูรณ์ถูกบันทึกไว้ในบัญชีดำดัง

[06:47:03] นั้นในอนาคตจะต้องเก็บตัวให้เงียบที่สุด

[06:47:05] พยายามซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังเป็นท่านหมอ

[06:47:07] ผีที่มีความหมายเชิงสัญลักษณ์ไม่ลงมือทำ

[06:47:09] เองไม่ลงมือเด็ดขาดหากไม่จำเป็นเรื่องการ

[06:47:12] ต่อสู้ฆ่าฟันทั้งหมดปล่อยให้คนข้างล่าง

[06:47:14] จัดการโม่ฮวาตัดสินใจแล้วพยักหน้าเล็ก

[06:47:16] น้อยหลังจากนั้นอาศัยความมืดมิดยามค่ำคืน

[06:47:19] เขาเดินทางไปยังแท่นบูชาของเผ่าเขาสีดำ

[06:47:21] ใช้พิธีกรรมที่ถามจากปากผู้อาวุโสเผ่าเขา

[06:47:24] สีดำเข้าสู่ความฝันของเทพเจ้าป่าเถื่อน

[06:47:26] และได้พบกับเทพเจ้าเถื่อนของเผ่าเขาสีดำ

[06:47:28] เทพเจ้าเถื่อนของเผ่าเขาสีดำเป็นวัวดำที่

[06:47:31] มีเขาหักไปข้างหนึ่งเทพเจ้าเถื่อนตนนี้

[06:47:33] เต็มไปด้วยพลังชั่วร้ายไม่ใช่สิ่งที่ดี

[06:47:34] อะไรแต่สิ่งที่ทำให้โมฮวาประหลาดใจคือ

[06:47:37] เทพเจ้าเถื่อนเขาสีดำตนนี้มีพลังบำเพ็ญ

[06:47:39] เพียรที่แข็งแกร่งมากกระทั่งแข็งแกร่ง

[06:47:41] กว่าเทพหมาป่าสีเลือดของเผ่าวูลหลู่เสีย

[06:47:43] อีกโมฮวาชกเป็นหนึ่งหมัดสังหารมันหลังจาก

[06:47:45] นั้นใช้ไข้กลหลอมรวมซากศพที่เหลืออยู่ดูด

[06:47:47] กลืนพลังจิตติดเข้าสู่ปากครู่หนึ่งจิต

[06:47:50] วิญญาณก็พันกระจ่างแจ้งราวกับแม่น้ำที่

[06:47:52] ไหลเชื่อไม่ขาดสายโม่ฮวาตกใจเล็กน้อยเขา

[06:47:55] พบว่าหลังจากกลืนกินเทพเจ้าเถื่อนเขาสีดำ

[06:47:57] แล้วคอขวดของจิตวิญญาณของเขาก็ทะลวงผ่าน

[06:47:59] ไปได้โดยไม่คาดคิดตอนนี้จิตวิญญาณของเขา

[06:48:02] ได้บรรลุถึงระดับ 22 ลวดลายอย่างเป็นทาง

[06:48:04] การแล้วจบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุน

[06:48:08] เรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่

[06:48:11] 1164 ท่านอาจารย์ผู้บำเพ็ญเพียรขั้น

[06:48:13] สร้างหลักฐานช่วงปลายจิตวิญญาณระดับแก่น

[06:48:15] ทองคำ 22 ลวดลายหลังจากทะลวงคอขวดขยับสาย

[06:48:18] ทะเลแห่งจิตสำนึกและทำให้จิตวิญญาณมั่นคง

[06:48:20] โม่ฮวาก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของจิต

[06:48:22] วิญญาณที่เพิ่มขึ้นอย่างแท้จริงไม่เพียง

[06:48:25] แต่ทะเลแห่งจิตสำนึกจะลึกซึ้งขึ้นจิต

[06:48:26] วิญญาณจะแข็งแกร่งขึ้นการควบคุมก็ละเอียด

[06:48:28] อ่อนขึ้นแต่ในความลึกลับนั้นความเข้าใจใน

[06:48:30] พลังระดับแก่นทองคำก็ดูเหมือนจะลึกซึ้ง

[06:48:32] ขึ้นอีกขั้นการเข้าใจพลังระดับแก่นทองคำ

[06:48:35] ได้ตั้งแต่ขั้นสร้างหลักฐานแม้ว่าพลังนี้

[06:48:38] จะไม่ใช่พลังวิญญาณหรือพลังโลหิตแต่เป็น

[06:48:40] เพียงพลังจิตวิญญาณเท่านั้นแต่มันก็มีค่า

[06:48:42] อย่างยิ่งและเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการ

[06:48:43] บำเพ็ญเพียรของโมฮวากระทั่งโมฮวาปลันมี

[06:48:46] ความรู้สึกผิดไปเองเพราะความเข้าใจล่วง

[06:48:48] หน้าในระดับจิตวิญญาณที่เหนือกว่าคอขวดใน

[06:48:50] การก่อแก่นทองคำของเขาจึงดูเหมือนจะลดลง

[06:48:52] ตามไปด้วยเพราะก่อนที่ร่างกายจะก่อแก่น

[06:48:55] ทองคำอย่างแท้จริงเขาก็มีจิตวิญญาณระดับ

[06:48:57] แก่นทองคำแล้วแก่นทองคำโมฮวากับมือขาว

[06:49:00] เนียนของตนเองแน่นและรำพึงในใจว่าเหลือ

[06:49:03] อีกเพียง 2 ลวดลายก็จะสามารถเรียนรู้วิชา

[06:49:05] ลวดลายเถาเทียสร้างค่ายกลโครงกระดูก

[06:49:07] วิญญาณประจำกายและก่อแก่นทองคำได้แล้ว

[06:49:10] กระบวนการนี้ช่างยาวนานยากลำบากและต้อง

[06:49:12] ใช้ความคิดมากมายเหลือเกินหวังว่าชุดไข้

[06:49:14] กลแถวเทียต้องห้ามแห่งต้าหวงนี้จะไม่ทำ

[06:49:16] ให้ข้าผิดหวัง

[06:49:17] เหลืออีกเพียง 2 ลวดลายดวงตาของโม่ฮวา

[06:49:20] เป็นประกายเล็กน้อยต้องยอมรับว่าพลังจิต

[06:49:22] ที่ได้รับจากการบูชาของเหล่าผู้ศรัทธาและ

[06:49:25] การบริโภคเครื่องหอมของเทพเจ้าเถื่อนแห่ง

[06:49:26] ต้าหวงนั้นมีผลในการบำรุงที่ดีเยี่ยมจริง

[06:49:28] ๆดีจนโม่ฮวะเองก็ยังประหลาดใจการบำเพ็ญ

[06:49:32] เพียรจิตวิญญาณนั้นยากลำบากหากไม่เป็น

[06:49:33] เช่นนั้นเขาก็ไม่มีทางเลื่อนระดับไปถึง 22

[06:49:35] ลวดลายได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้โอกาสเช่น

[06:49:39] นี้มีค่าอย่างยิ่งต้องรีบคว้าไว้และกิน

[06:49:41] ให้มากขึ้นอีกเพื่อยกระดับจิตวิญญาณของตน

[06:49:43] เองให้เร็วที่สุดเมื่อจิตวิญญาณแข็งแกร่ง

[06:49:45] พอแล้วจึงจะสามารถอย่างรู้ความลึกลับอัน

[06:49:47] ไร้ขี่จำกัดในค่ายกลแถวเทียต้องห้ามแห่ง

[06:49:49] ต้าหวงและเข้าใจกฎแห่งพลังระดับแก่นทองคำ

[06:49:51] ได้วันรุ่งขึ้นในกระโจมโม่ฮาวาเรียกผู้

[06:49:54] อาวุโสจามู่มาและกล่าวว่าผู้อาวุโสจามู่

[06:49:57] ท่านช่วยข้าทำเรื่องหนึ่งผู้อาวุโสจามู่

[06:49:59] คาราวะน้อมรับคำสั่งท่านหมอผีโม่ฮวายื่น

[06:50:02] ปึกกระดาษหนังให้ผู้อาวุโสจามู่ท่านจงไป

[06:50:06] สำรวจบริเวณภูเขาโดยรอบเผ่าเขากระดำนำ

[06:50:08] ตำแหน่งของแต่ละเผ่ารวมถึงเทพเจ้าป่า

[06:50:10] เถื่อนในเผ่าชื่อที่มาและวิธีการบูชาของ

[06:50:12] พวกมันทั้งหมดจดลงบนกระดาษแผ่นนี้แล้วนำ

[06:50:14] กลับมาให้ข้าข้าข้าจะส่งคนไปคุ้มครองท่าน

[06:50:17] ท่านจงระมัดระวังให้มากผู้อาวุโสจามู่รับ

[06:50:20] กระดาษหนังมาอย่างนอบน้อมลังเลอยู่ครู่

[06:50:22] หนึ่งแล้วค่อยๆกล่าวว่าท่านหมอผีขอผู้

[06:50:24] อาวุโสถามเรื่องหนึ่งได้หรือไม่โมฮวาพยัก

[06:50:26] หน้าท่านถามมาเถิดผู้อาวุโสจามู่กล่าวว่า

[06:50:30] เทพเจ้าเถื่อนเหล่านี้พวกมันผู้อาวุโส

[06:50:32] จามู่พลันหยุดชะงักไม่กล้าถามต่อโม่ฮวา

[06:50:34] เข้าใจความหมายของเขาจึงกล่าวด้วยสีหน้า

[06:50:36] เคร่งขรึมว่าพรของเทพเจ้าป่าเถื่อนนั้น

[06:50:38] ได้มาจากเทพเจ้าสูงสุดพวกมันในที่สุดก็จะ

[06:50:40] กลับคืนสู่ต้นกำเนิดของเทพเจ้าสูงสุดนี่

[06:50:43] ก็ถือเป็นการไถ่บาปเช่นกันสีหน้าของผู้

[06:50:45] อาวุโสจามู่สั่นสถานแล้วค่อยๆพยักหน้าผู้

[06:50:48] อาวุโสเข้าใจแล้วผู้อาวุโสจามู่ถือกระดาษ

[06:50:51] หนังที่โมฮวาประทานให้ไปลงทะเบียนเทพเจ้า

[06:50:53] เถื่อนโมฮวาเรียกผู้อาวุโสอีกคนหนึ่งของ

[06:50:56] เผ่าเขากระดำมาหัวหน้าเผ่าเขากระดำเป็นคน

[06:50:59] อารมณ์ร้อนและดื้อรั้นจนตายไม่ยอมแพ้เขา

[06:51:01] เสียชีวิตในการต่อสู้ครั้งก่อนถูกหัวหน้า

[06:51:03] เผ่าอูหลู่อุสะฟันคอขาดนอกจากหัวหน้าเผ่า

[06:51:07] แล้วเผ่าเขากระดำยังมีผู้อาวุโสอีก 5 คน

[06:51:10] ผู้อาวุโสทั้ง 5 คนนี้เสียชีวิตไป 1 คน

[06:51:12] หนีไป 1 คนในบรรดาที่เหลือ 3 คนมีคนหนึ่ง

[06:51:14] ที่อาวุโสโสที่สุดรู้มากที่สุดชื่อว่า

[06:51:16] เจี่ยวฮู้และเป็นคนที่โมฮวาเรียกมาสอบถาม

[06:51:19] ในตอนนี้ผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้มีใบหน้าเต็ม

[06:51:21] ไปด้วยริ้วรอยเมื่อเห็นโม่ฮวาก็ก้มสี

[06:51:23] สคารวะและกล่าวว่าท่านหมอผีโมฮวาสำรวจเขา

[06:51:27] คร่าวๆแล้วถามว่าเผ่าเขากระดำของพวกท่าน

[06:51:29] มีวิธีหลอมกรอบป่าเถื่อนหรือนี่เป็นความ

[06:51:31] ลับของเผ่าเขากระดำผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้จึง

[06:51:33] ไม่ตอบโม่ฮวาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่าพร

[06:51:37] ของเทพเจ้าสูงสุดนั้นต้องอาศัยความศรัทธา

[06:51:39] สำหรับผู้ที่ไม่ศรัทธาเทพเจ้าสูงสุดก็จะ

[06:51:41] ทรงพิโรธเทพเจ้าสูงสุดทรงฤทธานุภาพไร้ขี่

[06:51:44] จำกัดเพียงแค่ความพิโรธเพียงเล็กน้อยก็

[06:51:46] สามารถเผาผลาญเผ่าเขากระดำของท่านให้มอด

[06:51:48] ไม่ได้ผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้ได้ยินดังนั้นก็

[06:51:51] ตกใจในหน้ามองดวงตาที่สงบนิ่งและลึกซึ้ง

[06:51:53] ของโม่ฮาวาเขารู้สึกว่าทะเลแห่งจิตสำนึก

[06:51:55] ถูกกดดันจิตวิญญาณรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

[06:51:57] จึงไม่กล้าที่จะละเลยอีกต่อไปและกล่าว

[06:51:59] ด้วยความเคารพว่าใช่แล้วเผ่าเขากระดำของ

[06:52:02] ข้าพเจ้ามีวิธีหลอมเกราะจริงๆวิธีหลอม

[06:52:05] เกราะของพวกท่านมาจากไหนโมฮวาถามผู้

[06:52:08] อาวุโสเจี่ยวฮู้ตอบว่าสืบทอดมาจากเผ่าเขา

[06:52:11] กระดำของเราตั้งแต่สมัยโบราณตั้งแต่สมัย

[06:52:13] โบราณโมฮวะวาประหลาดใจเล็กน้อยเผ่าเขา

[06:52:16] กระดำของท่านมีประวัติยาวนานแค่ไหนผู้

[06:52:18] อาวุโสเจี่ยวฮู้ตอบว่าตามบันทึกของเผ่ามี

[06:52:21] 2,100 ปีโมฮวาพยักหน้าเล็กน้อยในดินแดน

[06:52:25] ป่าเถื่อนแห่งนี้การต่อสู้และการรวมเผ่า

[06:52:27] เกิดขึ้นบ่อยครั้งประวัติศาสตร์ 2,000 ปี

[06:52:28] นั้นไม่สั้นเลยจริงๆแต่ว่าวิธีหลอมกรอบ

[06:52:31] 2,000 ปีของพวกท่านมีเพียงระดับนี้เท่า

[06:52:33] นั้นหรือโมฮวาถามด้วยความสงสัยแก้มของผู้

[06:52:37] อาวุโสเจี่ยวฮู้แดงก่ำเห็นได้ชัดว่ารู้

[06:52:38] สึกอับอายและโกรธเทืองเขาโต้แย้งว่านี่

[06:52:41] เป็นเพราะความไร้ความสามารถของพวกเราที่

[06:52:43] ไม่สามารถฟื้นฟื้นฟูความรุ่งโรจนของ

[06:52:44] บรรพบุรุษหลอมกรอบป่าเถื่อนเขากระดำไม่

[06:52:46] ได้เลี้ยงดูทหารหนักเขากระดำไม่ได้จึงไพ่

[06:52:48] แพ้ในครั้งนี้ยิ่งไปกว่านั้นท่านหัวหน้า

[06:52:50] เผ่าก็ยังประสบเคราะหกรรมถูกตัดศีรษะ

[06:52:53] โมฮวาหัวเราะกึ่งยิ้มท่านหมายความว่าข้า

[06:52:55] คือเคราะหกรรมของพวกท่านหรือผู้อาวุโส

[06:52:58] เจี่ยวฮู้ก้มหน้าลงกล่าวด้วยความแค้นว่า

[06:53:00] ไม่กล้าโม่ฮวาหัวเราะเบาๆพาข้าไปดูสถาน

[06:53:03] ที่หลอมเกราะของพวกท่านผู้อาวุโส

[06:53:05] เจี่ยวฮู้ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วกัดฟัน

[06:53:07] กล่าวว่าครับท่านหมอผีผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้

[06:53:10] พาโม่ฮาวาไปยังภูเขาด้านหลังของเผ่าเขา

[06:53:12] กระดำภายในท่ามที่ปิดสนิทแห่งหนึ่งตอนนี้

[06:53:14] ถ้ำแห่งนี้ถูกเปิดออกอย่างรุนแรงทุกสิ่ง

[06:53:16] ภายในถูกเปิดเผยนี่คือการกระทำของเผ่าอู๋

[06:53:19] หลู่เมื่อค้นหาสมบัติของเผ่าเขากระดำหาก

[06:53:22] ไม่เป็นเช่นนั้นผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้ผู้นี้

[06:53:24] คงจะยังคงปิดบังโม่ฮวาไว้ไม่มีทางที่จะนำ

[06:53:27] หมาป่าเข้าบ้านพาโม่ฮวามายังถ้ำหลอมเกราะ

[06:53:29] ป่าเถื่อนแห่งนี้ได้ภายในถ้ำมีเกราะป่า

[06:53:32] เถื่อนสีดำที่แข็งแกร่งวางอยู่และยังมี

[06:53:34] วัสดุชิ้นเล็กชิ้นน้อยรวมถึงหนังสัตว์และ

[06:53:35] เสื้อเกราะที่ยังทำไม่เสร็จอีกมากมาย

[06:53:38] โม่ฮวากวัดตามองคร่าวๆในใจก็เกิดความคิด

[06:53:40] ขึ้นเล็กน้อยก่อนหน้านี้เขาก็เคยคิดที่จะ

[06:53:43] หลอมเกราะให้กับทหารป่าเถื่อนภายใต้การปก

[06:53:45] ครองของเขาในภูเขาอู๋ถูแต่เมื่อลงมือทำ

[06:53:47] จริงก็พบว่ามันเป็นไปไม่ได้ประการแรกเขา

[06:53:50] มีความรู้ด้านการหลอมอาวุธมีวิสัยทัศน์

[06:53:52] และความเข้าใจที่ไม่เลวแต่เขาไม่ใช่ช่าง

[06:53:55] หลอมอาวุธและอ่อนแอมาตั้งแต่เด็กไม่

[06:53:57] สามารถยกค้อนใหญ่ได้ขาดประสบการณ์ในการ

[06:53:59] หลอมอาวุธจริงในสำนักเทศวีผลการเรียนวิชา

[06:54:02] หลอมอาวุธของเขาก็อยู่ในอันดับท้ายๆเสมอ

[06:54:04] ดังนั้นเขาสามารถวาดไข้กลได้แต่ไม่สามารถ

[06:54:06] หลอมอาวุธเองได้ประการที่ 2 การสืบทอดการ

[06:54:09] หลอมอาวุธของต้าหวงนั้นแตกต่างจากจิวโจ

[06:54:11] วัสดุที่ใช้วิธีการหลอมและวิธีการชุบแข็ง

[06:54:14] ล้วนมีความแตกต่างกันมากสิ่งเหล่านี้

[06:54:15] โมฮวาก็ไม่ค่อยเข้าใจในสถานที่ห่างไกล

[06:54:18] เช่นนี้เขาก็ไม่สามารถหาวัสดุหลอมอาวุธ

[06:54:20] ได้มากนักดังนั้นเรื่องการหลอมอาวุธและ

[06:54:22] เกราะจึงถูกเขาพักไว้ชั่วคราวแต่ตอนนี้

[06:54:25] เกราะป่าเถื่อนของเผ่าเขากระดำกลับให้

[06:54:27] โอกาสและแนวทางแก่เขาโม่ฮวาเดินวนรอบถ้ำ 1

[06:54:29] รอบและทบทวนขั้นตอนการหลอมกรอบป่าเถื่อน

[06:54:31] ต่างๆในใจทีละขั้นตอนเกราะป่าเถื่อนบาง

[06:54:34] ชิ้นก็ถูกเขารือออกเพื่อดูโครงสร้างภายใน

[06:54:36] และค่ายกลผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้ที่อยู่ข้างๆ

[06:54:38] มองดูด้วยความเจ็บปวดใจอย่างยิ่งสิ่ง

[06:54:41] เหล่านี้ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของ

[06:54:42] เผ่าเขากระดำของเขาแต่ตอนนี้กลับถูก

[06:54:44] โม่ฮวาดูได้ตามใจชอบหรือได้ตามใจชอบจะไม่

[06:54:46] ให้เขารู้สึกขมขื่นในใจได้อย่างไรโม่วา

[06:54:50] หรือเสร็จแล้วก็ดูเสร็จแล้วถามผู้อาวุโส

[06:54:51] เจี่ยวฮู้ว่าท่านรู้วิธีหลอมกราเทือนเขา

[06:54:54] กระดำหรือไม่ผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้ตอบว่ารู้

[06:54:56] เพียงเล็กน้อยโม่ฮวาประหลาดใจเล็กน้อย

[06:54:59] ท่านเป็นผู้อาวุโสรู้เพียงเล็กน้อยหรือ

[06:55:02] เขายังคิดว่าผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้ผู้นี้

[06:55:04] อายุมากที่สุดอาวุโสที่สุดอย่างน้อยก็น่า

[06:55:06] จะรู้ความลับหลักของเผ่าเขากระดำแต่ผู้

[06:55:08] อาวุโสเจี่ยวฮู้กลับกล่าวว่าวิธีหลอมกรอบ

[06:55:11] เป็นมรดกที่ลับที่สุดของเผ่าเขากระดำของ

[06:55:13] เราถูกแบ่งออกเป็น 8 ส่วนหัวหน้าเผ่ามี 2

[06:55:15] ส่วนที่สำคัญที่สุดข้ามี 2 ส่วนส่วนผู้

[06:55:17] อาวุโสอีก 4 คนแต่ละคนมี 1 ส่วนเมื่อนำ

[06:55:20] ทั้งหมดมารวมกันจึงจะเป็นวิธีหลอมเกราะ

[06:55:22] เขากระดำที่สมบูรณ์ผู้จับเขาก็ครึ่งหนึ่ง

[06:55:24] รู้สึกโชคดีครึ่งหนึ่งรู้สึกยินดีปริาปน

[06:55:26] ความขมขื่นเล็กน้อยว่าตอนนี้หัวหน้าเผ่า

[06:55:29] ถูกพวกท่านฆ่าตายผู้อาวุโสก็ตายไป 1 คน

[06:55:31] หนีไป 1 คนวิธีหลอมเกราะนี้คงจะสูญหายไป

[06:55:33] ตลอดกาลไม่มีใครรู้อีกต่อไปแล้วไม่เป็นไร

[06:55:37] โม่ฮวาพูดด้วยความหวังดีถ้าไม่รู้ข้าจะ

[06:55:39] บอกท่านเองผู้อาวุโสเจี่ยวหู้ตกตะลึงเขา

[06:55:41] ไม่เข้าใจเลยว่าท่านหมอผีผู้นี้กำลังพูด

[06:55:43] อะไรโมฮวาจึงหยิบกระดาษและพูดกันออกมาวาด

[06:55:46] แผนของการหลอมอาวุธลงบนกระดาษโดยว่าขั้น

[06:55:49] ตอนการหลอมกรอบป่าเถื่อนเขากระดำที่เป็น

[06:55:51] ความลับที่สุดของเผ่าเขากระดำตั้งแต่ต้น

[06:55:52] จนจบผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้ยืนมองอยู่ข้างๆ

[06:55:55] ยิ่งมองก็ยิ่งตกใจในใจเกิดคลื่นลมแรงเขา

[06:55:57] ร้องออกมาด้วยความตกใจว่านี่ท่านรู้ได้

[06:56:00] อย่างไรสีหน้าของโม่ฮวาดูแปลกๆสิ่งที่มอง

[06:56:04] เห็นได้ด้วยตาเปล่าเขาก็ไม่รู้ว่าผู้

[06:56:05] อาวุโสเจี่ยวฮู้ผู้นี้กำลังตกใจอะไรโม่

[06:56:07] ฮาวาไม่สนใจเขาและวาดแผนผังต่อไปในที่สุด

[06:56:11] เขาก็ยังวาดลวดลายเขาวัว 4 ทิศที่เกี่ยว

[06:56:13] ข้องกับแผนผังกรื่อนเขากระดำลงไปด้วยลวด

[06:56:16] ลายเขาวัว 4 ทิศที่ลึกซึ้งเหล่านี้ได้

[06:56:18] ทำลายความภาคภูมิใจและความเชื่อมั่นในใจ

[06:56:20] ของผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้โดยสิ้นเชิงทั้งตัว

[06:56:22] ของเขาดูเหมือนจะกลายเป็นทรายที่ปลิวว่อน

[06:56:24] สุดท้ายเขาก็เงยหน้าขึ้นช้าๆพ้นจากความตก

[06:56:27] ใจและมองโม่ฮวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วย

[06:56:29] ความเคารพท่านเป็นท่านหมอผีจริงๆหรือ

[06:56:32] โม่ฮวาประหลาดใจเล็กน้อยทำไมข้าดูไม่

[06:56:34] เหมือนหรือผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้มองโม่ฮวา

[06:56:36] อย่างเงียบๆไม่พูดอะไรอายุยังน้อยใบหน้า

[06:56:39] ขาวสะอาดราวกับพระจันทร์ทั้งตัวไม่มีรอย

[06:56:41] สัตว์ป่าเถื่อนเลยสักนิดจะมีลักษณะของหมอ

[06:56:43] ผีได้อย่างไรตอนแรกเขาคิดว่าหมอผีหนุ่ม

[06:56:48] ผู้นี้เป็นนักต้มตุ๋นที่หลอกลวงผู้คน

[06:56:49] เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งในดินแดน

[06:56:52] ป่าเถื่อนแห่งนี้ทุกๆ 2-30 ปีก็จะมีบางคน

[06:56:54] แอบอ้างว่าเป็นหมอผีซึ่งยากที่จะแยกแยะ

[06:56:57] ความจริงได้บางคนถึงกับคิดว่าตัวเองเป็น

[06:56:59] หมอผีจริงๆแต่สถานะของหมอผีนั้นสูงส่ง

[06:57:03] เพียงใดการเป็นหมอผีนั้นยากลำบากเพียงใด

[06:57:06] หมอผีที่แท้จริงหลังจากเรียนจบแล้วก็จะ

[06:57:08] รับใช้ราชสำนักจะไปเร่ร่อนที่ไหนได้ส่วน

[06:57:11] เรื่องการนำมาซึ่งสันติสุขและความเจริญ

[06:57:13] รุ่งเรืองนั้นยิ่งเป็นเรื่องเหลวไหลแต่

[06:57:15] ว่าผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้มองลวดลายค่ายกลที่

[06:57:18] โมฮวาวาสอย่างลึกซึ้งสีหน้าเต็มไปด้วย

[06:57:20] ความเคารพออดไม่ได้ที่จะก้มตัวลงและกล่าว

[06:57:22] ด้วยความเคารพว่าผู้อาวุโสเคยสงสัยสถานะ

[06:57:25] หมอผีของท่านมาก่อนจริงๆแต่ลวดลาย

[06:57:28] ศักดิ์สิทธิ์ที่ลึกซึ้งเช่นนี้นอกจากท่าน

[06:57:30] หมอผีที่รับใช้ราชสำนักจริงๆแล้วไม่มีใคร

[06:57:32] สามารถวาดออกมาได้โมฮวาใจเต้นเล็กน้อยลวด

[06:57:36] ลายศักดิ์สิทธิ์ลวดลายศักดิ์นี้หมายถึง

[06:57:37] ลวดลายไข้กลมฮวาคิดอีกครั้งว่าคำกล่าวนี้

[06:57:40] ดูเหมือนจะไม่ถูกต้องนักอย่างน้อยลวดลาย

[06:57:43] ไข้กลประเภท 5 ธาตุ 8 ทิศก็ไม่ถูกชนเผ่า

[06:57:45] ป่าเถื่อนถือว่าเป็นลวดลายศักดิ์สิทธิ์

[06:57:47] ดังนั้นลวดลายศักดสิทธิ์นี้หมายถึงลวดลาย

[06:57:49] อสูร 4 ทิศที่สืบทอดกันมาในต้าหวงตั้งแต่

[06:57:51] สมัยโบราณหรือและลวดลายสัตว์ศักดิ์สิทธิ์

[06:57:54] ทั้ง 4 ที่เป็นต้นกำเนิดของ 4 ทิศซึ่งถือ

[06:57:56] กำเนิดมาจากลวดลายอสูร 4 ทิศโมฮวาพยัก

[06:57:59] หน้าเล็กน้อยถ้าคิดเช่นนี้ก็สมเหตุสมผล

[06:58:01] แล้วตำแหน่งหมอผีอาจปลอมแปลงได้แต่ลวดลาย

[06:58:05] ศักดิ์สิทธิ์ไม่สามารถปลอมแปลงได้เพราะ

[06:58:07] ค่ายกลเป็นสิ่งที่ลึกซึ้งมากถ้าไม่รู้ก็

[06:58:09] คือไม่รู้ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่รู้ดัง

[06:58:11] นั้นการวาดลวดลายศักดิ์สิทธิ์จึงเป็นสิ่ง

[06:58:13] ที่น่าเชื่อถือที่สุดและถ้าจะว่าไปลวดลาย

[06:58:16] ค่ายกลตระกูล 4 ทิศนั้นเนื่องจากเกี่ยว

[06:58:17] ข้องกับอสูรจึงดูเหมือนจะไม่มีใครกล้า

[06:58:20] เรียนรู้มากนักในตอนนั้นที่เขตเฉียนเสวีย

[06:58:23] ผู้ที่เชี่ยวชาญลวดลายอสูร 4 ทิศอย่างแท้

[06:58:24] จริงมีเพียงท่านอาจารย์ถูเท่านั้น

[06:58:27] ปรมาจารย์ค่ายกลมมันคนอื่นๆอย่างมากก็แค่

[06:58:29] เรียนรู้เศษเสี้ยวเล็กๆน้อยๆเท่านั้นดู

[06:58:31] เหมือนว่าตนเองจะมีคุณสมบัติเป็นหมอผี

[06:58:34] จริงๆโม่ฮวาแสดงสีหน้าสงบนิ่งไม่ได้พูด

[06:58:37] อะไรมากผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้เห็นความสงบ

[06:58:39] เยือกเย็นของโมฮวาก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้น

[06:58:42] โมฮวาถามอีกว่าวิธีหลอมเกราะของเผ่าเขา

[06:58:44] กระดำของท่านมีแค่นี้หรือผู้อาวุโส

[06:58:46] เจี่ยวฮู้ตอบว่าเรียนท่านหมอผีมีแค่นี้

[06:58:49] แล้วครับเมื่อเห็นสีหน้าของโม่ฮาวาดู

[06:58:51] เหมือนจะไม่พอใจผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้ก็รีบ

[06:58:53] อธิบายว่าเผ่าเขากระดำของเราในอดีตเคย

[06:58:56] เป็นเผ่าใหญ่รุ่งเรืองถึงขี่สุดทหารป่า

[06:58:58] เถื่อนเข้ากระดำทำให้ผู้คนหวาดกลัวแต่

[06:59:00] ตลอด 2,000 ปีที่ผ่านมาก็ค่อยๆเสื่อมถอย

[06:59:02] ผู้คนกระจัดกระจายการสืบทอดการหลอมเกราะ

[06:59:04] บางส่วนก็ถูกเผ่าอื่นแย่งชิงไปจึงเสื่อม

[06:59:06] ถอยมาถึงขั้นนี้โมฮวาพยักหน้าเล็กน้อย

[06:59:09] แล้วยื่นแบบแปลงกรอบป่าเถื่อนในมือให้ผู้

[06:59:11] อาวุโสเจี่ยวฮู้นี่ให้ท่านภายใน 10 วัน

[06:59:13] หลอมกรอบป่าเถื่อนให้ข้า 3 ชุดผู้อาวุโส

[06:59:15] เจี่ยวฮู้ตกใจท่านหมอผีท่านจะมอบแบบแปลง

[06:59:18] กรอบป่าเถื่อนเขากระดำให้ผู้อาวุโสหรือ

[06:59:20] อืมโม่ฮวาพยักหน้าผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้ยก

[06:59:24] มือขึ้นเหนือศีรษะรับมาด้วยความเคารพมือ

[06:59:25] ของเขาสั่นเล็กน้อยนี่คือแบบแปลงเกราะป่า

[06:59:28] เถื่อนที่สมบูรณ์ก่อนหน้านี้แม้แต่หัว

[06:59:30] หน้าเผ่าเขากระดำก็ยังไม่มีสิทธิ์ครอบ

[06:59:32] ครองภายใน 10 วันข้าจะมอบคำตอบให้ท่านหมอ

[06:59:35] ผีอย่างแน่นอนผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้กล่าวดี

[06:59:37] โมฮวาพยยักหน้าผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้ถือแบบ

[06:59:41] แปลงกรอบป่าเถื่อนกำลังจะจากไปแต่โมฮาวา

[06:59:43] ปลันเรียกเขาไว้และถามว่าอย่ามีอีกเรื่อง

[06:59:45] หนึ่งผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้ตกตะลึงโม่ฮวา

[06:59:48] ค่อยๆกล่าวว่าท่านซ่อนเด็กๆของเผ่าเขา

[06:59:50] กระดำไว้ใช่หรือไม่ผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้ตก

[06:59:52] ใจทันทีคุกเข่าลงกับพื้นท่านหมอผีโมฮวา

[06:59:55] ไม่ได้ตำหนิผู้อาวุโสเจี่ยวหู้การต่อสู้

[06:59:58] ระหว่างเผ่าพันธุ์นั้นหมายถึงความเป็น

[07:00:00] ความตายการแอบซ่อนเด็กที่มีพรสวรรค์บางคน

[07:00:02] ไว้เป็นเมล็ดพันธุ์ก็เป็นเรื่องปกติของ

[07:00:04] มนุษย์แน่นอนเขาไม่ได้ตำหนิผู้อาวุโส

[07:00:07] เจี่ยวฮู้แต่เด็กกลุ่มที่เขาต้องได้มา

[07:00:09] เด็กมีความสามารถในการปรับตัวสูงโดยเฉพาะ

[07:00:12] เด็กที่ยังเล็กจิตใจบริสุทธิ์และมีพร

[07:00:13] สวรรค์ที่ดีสำหรับโม่ฮวาแล้วพวกเขาคือ

[07:00:16] สมบัติที่ล้ำค่าที่สุดเด็กๆอยู่ที่ไหน

[07:00:19] โมฮวาถามผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้เงียบไปแม้ว่า

[07:00:22] เขาจะยอมรับแล้วว่าโมฮวาเป็นท่านหมอผีผู้

[07:00:25] สูงศักดิ์แต่เรื่องนี้เขาก็ยังไม่กล้าที่

[07:00:26] จะพูดออกไปอย่างไม่ระมัดระวังเด็กๆคือ

[07:00:28] ความหวังของเผ่าเขากระดำของเขาและไม่มี

[07:00:31] ใครรู้ว่าท่านหมอผีหนุ่มผู้นี้กำลังคิด

[07:00:33] อะไรอยู่ในใจยิ่งไม่รู้ว่าท่านหมอผีผู้

[07:00:34] นี้ศรัทธาเทพเจ้าสูงสุดองค์ใดและยึดถือ

[07:00:36] วิถีแห่งเทพเจ้าแบบใด

[07:00:38] หากท่านหมอผีผู้นี้เหมือนกับหมอผีแปลก

[07:00:40] ประหลาดคนอื่นๆที่นำเด็กๆของเผ่าเขากระดำ

[07:00:43] ไปบูชายันไปหลอมโอสถไปเลี้ยงสัตวอสูรหรือ

[07:00:45] กินเพื่อบำรุงร่างกายเผ่าเขากระดำก็ไม่มี

[07:00:47] ทางมีอนาคตอีกต่อไปแล้วแต่เมื่อมองดวงตา

[07:00:50] ที่อย่างรู้จิตใจของโม่ฮวาผู้อาวุโส

[07:00:52] เจี่ยวฮู้ก็รู้สึกหนาสถานในใจทันทีการที่

[07:00:55] ท่านหมอผีเอ่ยถึงเด็กกลุ่มนี้เห็นได้ชัด

[07:00:57] ว่าเขารู้แล้วว่าเด็กๆเหล่านี้อยู่ที่ไหน

[07:00:59] พูดอีกในหนึ่งเด็กๆของเผ่าเขากระดำอยู่ใน

[07:01:01] กำมือของท่านหมอผีผู้นี้แล้วใบหน้าของผู้

[07:01:04] อาวุโสเจี่ยวฮู้ซี่เผือกคุกเข่าหลงด้วย

[07:01:06] ความสั่นเทาแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีได้แต่

[07:01:07] กล่าวว่าขอท่านหมอผีโปรดไว้ชีวิตเด็กๆ

[07:01:10] เหล่านี้ด้วยเถิดโมฮวาถอนหายใจเบาๆในใจ

[07:01:13] แม้เขาจะกินเทพเจ้าเถื่อนแต่เขาก็ไม่ได้

[07:01:16] กินเด็กโมฮวากล่าวว่าเด็กๆคืออนาคตของ

[07:01:20] เผ่าข้าจะสอนพวกเขาด้วยตนเองหากมีผู้ใดมี

[07:01:22] พรสวรรค์โดดเด่นและขยันหมั่นเพียงข้าจะ

[07:01:24] ถ่ายทอดลวดลายศักดิ์สิทธิ์ให้พวกเขาลวด

[07:01:26] ลายศักดิ์สิทธิ์ผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้ตกใจใน

[07:01:28] ใจไม่อยากจะเชื่อลวดลายศักดิ์สิทธิ์

[07:01:30] สามารถถ่ายทอดได้ด้วยหรือท่านหมอผีผู้นี้

[07:01:32] มีอำนาจมากถึงเพียงนั้นเชียวหรือเค้าหลอก

[07:01:35] ตนเองอยู่หรือเปล่าแต่ถ้าเขาสามารถถ่าย

[07:01:37] ทอดลวดลายศักดิ์สิทธิ์ได้จริงเช่นนั้น

[07:01:39] ครั้งนี้ก็ไม่ใช่พรที่เผ่าเขากระดำไม่เคย

[07:01:42] พบพานมานับพันปีหรอกหรือว่าผู้อาวุโส

[07:01:45] เจี่ยวหู่ในใจทั้งกังวลและดีใจสับสน

[07:01:47] วุ่นวายครู่หนึ่งเมื่อเห็นโม่ฮาวาเร่อไม่

[07:01:49] พอใจเขาก็ตกใจในใจรู้ว่าเรื่องมาถึงขั้น

[07:01:51] นี้แล้วเขาไม่มีทางปฏิเสธได้อีกต่อไปจึง

[07:01:53] รู้สึกขมขื่นในใจก้มสีลงและกล่าวว่า

[07:01:56] ขอบคุณท่านหมอผีที่ให้ความเมตตาข้าจะนำ

[07:01:58] เด็กๆมาเดี๋ยวนี้โมฮวาพยักหน้าผู้อาวุโส

[07:02:01] เจี่ยวฮู้ถอยออกไปครู่หนึ่งก็พาเด็กๆกว่า

[07:02:03] 40 คนมาเด็กๆเหล่านี้สวมเสื้อผ้าหนัง

[07:02:05] สัตว์แต่ละคนสกปรกปกมอมแมมใบหน้าบางคนดู

[07:02:07] งุนงบางคนโกรธแค้นบางคนหวาดกลัวแต่ไม่มี

[07:02:11] ข้อยกเว้นทุกคนมีสุขภาพแข็งแรงร่างกาย

[07:02:13] กำยำและมีพรสวรรค์ที่ดีไม่น่าแปลกใจที่

[07:02:16] ผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้ต้องซ่อนเด็กๆเหล่านี้

[07:02:18] ไว้และเขาก็ทุ่มเทเพื่อเผ่าอย่างสุดความ

[07:02:19] สามารถผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้มองเด็กๆเหล่า

[07:02:22] นี้ด้วยสายตาที่อาวรและเงหน้ามองโม่ฮวา

[07:02:25] ด้วยสีน่ากังวลโมฮวาเพียงกล่าวว่าท่านวาง

[07:02:28] ใจเถิดปลอบโยนผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้แล้วให้

[07:02:30] เขาไปหลอมกรอปลาเทือนเขากระดำหลังจากนั้น

[07:02:33] โม่ฮวาให้เสี่ยวจาถูพาเด็กๆเผ่าเขากระดำ

[07:02:36] กว่า 40 คนไปทำความสะอาดและให้พวกเขากิน

[07:02:38] อาหารแล้วจึงเรียกพวกเขามารวมกันอีกครั้ง

[07:02:40] เมื่อล้างสิ่งสกปรกออกไปและได้กินอาหาร

[07:02:42] แล้วอารมณ์ของเด็กๆเหล่านี้ก็สงบลงประกอบ

[07:02:45] กับดวงตาของโม่ฮวาที่ใสสะอาดและใบหน้าที่

[07:02:48] หล่อเหลาอ่อนโยนเด็กๆเหล่านี้จึงเกิดความ

[07:02:50] รู้สึกสนิทสนมขึ้นมาบ้างโม่ฮวาพูดด้วยน้ำ

[07:02:52] เสียงอ่อนโยนว่านับจากนี้ไปพวกเจ้าจงติด

[07:02:55] ตามข้าอ่านหนังสือเรียนรู้ตัวอักษรบำเพ็ญ

[07:02:56] เพียรจิตใจจงรักใคร่ปรองดองกันห้ามด่าทอ

[07:02:59] กันห้ามทลวิวาทกันห้ามมีความคิดอาฆาตส่วน

[07:03:01] ตัวหากผู้ใดมีพรสวรรค์ไม่ธรรมดาและขยัน

[07:03:04] หมั่นเพียงข้าจะถ่ายทอดลวดลาย

[07:03:05] ศักดิ์สิทธิ์ให้เขาด้วยตนเองเด็กๆเหล่า

[07:03:08] นี้ไม่ค่อยรู้ว่าลวดลายศักดิ์สิทธิ์คือ

[07:03:10] อะไรแต่ในใจก็พอจะเข้าใจว่านี่ต้องเป็น

[07:03:12] วิชาชั้นสูงอย่างแน่นอนในเผ่าป่าเถื่อน

[07:03:15] ทั่วไปการบำเพ็ญเพียงของคนส่วนใหญ่คือการ

[07:03:17] ต่อสู้ฆ่าฟันการสืบทอดวิถีแห่งการบำเพ็ญ

[07:03:19] เพียรนั้นหายากมากผู้ที่สามารถอ่านภาษา

[07:03:22] ป่าเถื่อนเรียนรู้วิชาและเวทมนตร์ต่างๆ

[07:03:24] ได้นั้นมีน้อยมากยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสืบ

[07:03:25] ทอดอันสูงส่งอย่างลวดลายศักดิ์สิทธิ์เลย

[07:03:28] ครับเด็กๆที่อยู่ในที่นั้นต่างตอบรับ

[07:03:31] เสียงกระจัดกระจายแต่เด็กๆเหล่านี้ไม่รู้

[07:03:33] จะเรียกโม่ฮวาว่าอย่างไรในเวลานั้นเด็ก

[07:03:36] ชายเผ่าเขากระดำที่โตกว่าและตัวสูงกว่าคน

[07:03:38] หนึ่งดูเหมือนจะรู้สถานะของโมฮวามาก่อน

[07:03:40] จึงประสานมือคารวะโมฮวาและกล่าวว่าครับ

[07:03:42] ท่านหมอผีเด็กคนอื่นๆก็ประสานมือคารวะตาม

[07:03:46] กันครับท่านหมอผีท่านหมอผีโมฮวาพยักหน้า

[07:03:49] ครู่หนึ่งก็เกิดความคิดขึ้นเล็กน้อยและ

[07:03:51] กล่าวว่าพวกเจ้าแตกต่างจากผู้อื่นไม่

[07:03:53] จำเป็นต้องเรียกข้าว่าท่านหมอผีพวกเจ้า

[07:03:56] สามารถเรียกข้าว่าท่านอาจารย์เด็กๆเผ่า

[07:03:59] เขากระดำได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึงจากนั้นก็

[07:04:02] ประสานมือคารวะพร้อมกันเสียงดังอึว่าครับ

[07:04:04] ท่านอาจารย์จบ 6 บทจบตอนแล้วสามารถ

[07:04:07] สนับสนุนเรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่อง

[07:04:10] บทที่ 1165 เกราะอสูรเขากระดูกดำหลายวัน

[07:04:13] ต่อมาโม่ฮวาเริ่มรับบทบาทเป็นท่านอาจารย์

[07:04:16] ของเด็กๆเผ่าอสูรเหล่านี้โดยสอนตัวอักษร

[07:04:18] หลักการใช้ชีวิตความรู้พื้นฐานของการ

[07:04:20] บำเพ็ญเพียรและพื้นฐานไข้กลให้แก่พวกเขา

[07:04:23] โมฮวาจะมีอีกหนึ่งสถานะในดินแดนร้างแห่ง

[07:04:25] นี้ 8 วันต่อมาผู้อาวุโสเจี่ยวฮู่ก็มาหา

[07:04:28] โมฮวาภายในกระโจมอันกว้างขวางโมฮวากำลัง

[07:04:31] สอนเด็กๆกลุ่มหนึ่งเกี่ยวกับการบำเพ็ญ

[07:04:33] เพียรผู้อาวุโสเจี่ยวหุก้มศีรษะทำความ

[07:04:36] เคารพแอบชำเลืองมองและเห็นว่าเด็กๆเผ่า

[07:04:37] เขากระดูกดำไม่ได้ถูกโม่ฮวากินฆ่าหรือถูก

[07:04:41] ใช้เป็นเครื่องสังเว่ยตรงกันข้ามเด็กๆแต่

[07:04:44] ละคนสรวงเสื้อผ้าสะอาดนั่งฟังอย่างเงียบๆ

[07:04:46] ในกระโจมและเรียกโม่ฮวาว่าท่านอาจารย์

[07:04:48] อย่างเคารพและสุภาพทำให้เขารู้สึกทั้งซาบ

[07:04:50] ซึ้งและถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อ

[07:04:53] โม่ฮวาเห็นผู้อาวุโสเจี่ยวฮูก็กล่าวกับ

[07:04:55] เด็กๆกลุ่มนั้นว่าสิ่งที่ข้าเพิ่งสอนไป

[07:04:57] พวกเจ้าลองทบทวนกันเองนะขอรับท่านอาจารย์

[07:05:00] เด็กๆกลุ่มหนึ่งพยักหน้าตอบโม่ฮวาจึงลุก

[07:05:03] ขึ้นเดินไปยังห้องประชุมด้านข้างผู้อาวุธ

[07:05:04] โสเจ่วหูรีบตามไปติดๆเมื่อมาถึงในห้องโถง

[07:05:07] เขาก็โค้งคำนับแล้วกล่าวว่าเรียนท่านหมอ

[07:05:09] ผีผู้ยิ่งใหญ่บ่าวผู้ชราไม่ทำให้ท่านผิด

[07:05:11] หวังบัดนี้ได้สร้างเกราะอสูรเข้ากระดูกดำ

[07:05:13] เสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับในดินแดนร้างมี

[07:05:16] การใช้ระบบธาตุผู้บำเพ็ญเทียนเผ่าอสูร

[07:05:18] เชื่อในเทพเจ้าและทุกคนต่างก็คิดว่าตนเอง

[07:05:20] เป็นทาสของเทพเจ้าศูนย์ดังนั้นหลังจากที่

[07:05:22] พวกเขายอมรับสถานะของโมฮวาแล้วผู้อาวุโส

[07:05:24] เจี่ยวหู่จึงเรียกตัวเองว่าบ่าวผู้ชรา

[07:05:27] โมฮวาไม่ค่อยชอบคำว่าทาสเท่าไหร่นักแต่

[07:05:31] ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเขายังไม่มีอำนาจมาก

[07:05:33] นักและอิทธิพลก็ยังไม่แข็งแกร่งแก่งจึง

[07:05:34] ต้องรักษาสถานะหมอผีของตนในดินแดนร้างไว้

[07:05:37] ไม่ให้ใครสงสัยเอามาให้ข้าดูหน่อยโมฮวา

[07:05:41] กล่าวอย่างใจเย็นผู้อาวุโสเจี่ยวฮูจึง

[07:05:44] หยิบเกราะอสูรเขากระดูกดำที่เขาและช่างฝี

[07:05:46] มือของเผ่าได้หลอมสร้างขึ้นอย่างพิถี

[07:05:47] พิถันออกมาจากถุงเก็บของแล้วนำเสนอให้

[07:05:49] โมฮวาโมฮวาพิจารณาอย่างละเอียดแล้วพยัก

[07:05:52] หน้าเล็กน้อยสิ่งที่เรียกว่าเกราะอสูร

[07:05:56] เป็นเพียงชื่อเรียกในดินแดนร้างแท้จริง

[07:05:58] และมันก็คือชุดเกราะที่ผู้บำเพ็ญเพียรใช้

[07:06:00] ในการต่อสู้แม้ว่าหลักการหลอมอาวุธพื้น

[07:06:03] ฐานจะเหมือนกันแต่เนื่องจากความแตกต่าง

[07:06:04] ของภูมิภาคผลผลิตวัสดุที่ใช้ในการหลอม

[07:06:06] อาวุธและการสืบทอดวิถีแห่งการบำเพ็ญเพียร

[07:06:08] เกราะอสูรของดินแดนร้างนี้จึงมีความแตก

[07:06:10] ต่างอย่างเห็นได้ชัดกับชุดเกราะของทหาร

[07:06:12] เต๋าที่ใช้ในก้าวแคว้นของราชสำนักเต๋า

[07:06:15] ประการแรกคือวัสดุที่ใช้ชุดเกราะของทหาร

[07:06:17] เต๋าใช้ส่วนประกอบจากสัตว์อสูรเช่นกันแต่

[07:06:19] ทองเงินและเหล็กกล้ากลับเป็นส่วนประกอบ

[07:06:20] หลักในขณะที่เกราะอสูรของเพ่าอสูรส่วน

[07:06:23] ใหญ่ทำจากวัสดุจากสัตว์อสูรในบางแง่มุม

[07:06:25] เกราะอสูรของเผ่าอสูรจึงคล้ายกับหนังอสูร

[07:06:28] หรือกระดูกกระสูรที่ถูกสร้างขึ้นโดย

[07:06:30] มนุษย์ในส่วนของค่ายกลทั้งสองก็แตกต่าง

[07:06:33] กันอย่างสิ้นขึ้นเชิงชุดเกราะของทหารเต๋า

[07:06:35] มักใช้ค่ายกลธาตุทั้ง 5 และค่ายกล 8 ทิศ

[07:06:38] ส่วนเกราะอสูรของเผ่าอสูรส่วนใหญ่ใช้ลวด

[07:06:40] ลายอสูร 4 ทิศหรือลวดลายสัตว์ในความหมาย

[07:06:42] ที่กว้างกว่าเช่นเดียวกับชุดเกราะของทหาร

[07:06:43] เต๋าเกราะอสูรก็มีหลายประเภทมีเกราะ

[07:06:46] กระดูกเบาที่เรียบง่ายเกราะหนังที่ยืด

[07:06:48] หยุ่นเกราะกระดูกหนักที่แข็งแกร่งแต่หนัก

[07:06:50] นอกจากนี้ยังมีเกราะอสูรพิเศษบางชนิดที่

[07:06:52] สืบทอดกันมาซึ่งมีพลังที่เหลือเชื่อเกราะ

[07:06:55] อสูรเขากระดูกดำที่ผู้อาวุโสเจี่ยวหู่

[07:06:57] สร้างขึ้นตามการออกแบบแล้วควรจัดอยู่ใน

[07:06:59] ประเภทเกราะกระดูกหนักแต่ปัญหาคือเกราะ

[07:07:02] กระดูกหนักใช้วัสดุมากโดยส่วนใหญ่มาจาก

[07:07:04] โครงกระดูกของสัตว์อสูรขนาดใหญ่ที่ดูร้าย

[07:07:06] และกระบวนการสร้างก็ซับซ้อนและยากยิ่ง

[07:07:08] กว่าเผ่าเค้ากระดูกดำไม่มีหลักฐานเช่น

[07:07:11] นั้นผู้อาวุโสเจี่ยวหู่ก็ไม่มีความสามารถ

[07:07:13] เช่นนั้นดังนั้นเกราะอสูรเขากระดูกดำที่

[07:07:16] เขาสร้างขึ้นในตอนนี้จึงเป็นเพียงเกราะ

[07:07:18] กระดูกเบาสีดำสนิทที่ดูเคร่งขรึมแม้ว่า

[07:07:21] ตัวมันเองจะไม่ใช่สิ่งที่โดดเด่นนักแต่

[07:07:23] ด้วยข้อจำกัดที่มีอยู่การสร้างได้ถึง

[07:07:25] เพียงนี้โมฮวาก็พอใจมากแล้วโมฮวาพยักหน้า

[07:07:27] ไม่เลวผู้อาวุโสเจี่ยวหู่ถอนหายใจโล่มอก

[07:07:31] แล้วประสานมือกล่าวว่าแทนผังเกราะอสูรที่

[07:07:34] ท่านหมอผีผู้ยิ่งใหญ่มอบให้ละเอียดและ

[07:07:35] สมบูรณ์มากบ่าวผู้ชราจึงสามารถสร้างเกราะ

[07:07:37] อสูรที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้ขอรับนี่เป็น

[07:07:40] เกราะอสูรเขากระดูกดำที่มีคุณภาพสูงสุด

[07:07:42] ที่เขาเคยสร้างมาในชีวิตแน่นอนเขาก็รู้ดี

[07:07:45] ว่าต่อหน้าท่านหมอผีผู้ยิ่งใหญ่ที่มี

[07:07:47] สถานะสูงส่งและมีวิสัยทัศน์กว้างไกลสิ่ง

[07:07:49] นี้ก็เป็นเพียงการอวดอ้างเท่านั้นท่านหมอ

[07:07:53] ผีผู้ยิ่งใหญ่ยังมีอีกเรื่องหนึ่งผู้

[07:07:55] อาวุโสเจี่ยวหู่ลังเลไข้กลบนเกราะอสูรนี้

[07:07:57] เผ่าเขากระดูกดำของเราไม่มีใครสามารถวาด

[07:07:59] ออกมาได้ขอรับโมฮวาพยักหน้าไม่เป็นไรจาก

[07:08:03] นั้นก็หยิบผู้กันค่ายกลออกมาจุ่มหมึกแล้ว

[07:08:05] วาดไป 2-3 เส้นอย่างไม่ใส่ใจค่ายกล 4 ทิศ

[07:08:08] เขากระดูกดำก็ถูกสลักลงบนเกราะอสูรอย่าง

[07:08:10] แม่นยำราวกับถูกแกะสลักด้วยมีดและขวาลงบน

[07:08:12] แผ่นกระดูกเขากระดูกดำที่ใช้เป็นสื่อกลาง

[07:08:15] ผู้อาวุโสเจี่ยวหู่ยังไม่ทันได้เห็นชัด

[07:08:17] เจนด้วยซ้ำว่าโมฮวาวาดอย่างไรดูเหมือนว่า

[07:08:20] โมฮวาเพียงแค่ปัดมือเบาๆปลายผู้กัน

[07:08:22] เคลื่อนไหวหมึกก็ไหลไปเองค่าไข้กลที่ลึก

[07:08:23] ซึ้งและซับซ้อนก็ก่อตัวขึ้นเองผู้อาวุโส

[07:08:26] เจี่ยวหูรู้สึกตกใจในใจคิดว่าท่านหมอผี

[07:08:28] หนุ่มผู้นี้มีความสามารถที่คาดเดาไม่ได้

[07:08:30] ราวกับเทพเจ้าและพูดผีปีศาจจริง

[07:08:33] เขากล่าวอย่างนอบน้อมว่าท่านหมอผีผู้ยิ่ง

[07:08:35] ใหญ่ทรงปรีชาสามารถโมฮวะเองก็ไม่แน่ใจว่า

[07:08:38] ผู้อาวุโสเจี่ยวหูผู้นี้คิดว่าตนเองปริชา

[07:08:40] สามารถจริงๆหรือแค่ประจบประแจงแต่ก็ไม่

[07:08:44] เป็นไรในฐานะหมอผีผู้สูงสศักดิย่อมต้อง

[07:08:46] ได้รับการยกย่องจากผู้อื่นอยู่แล้ว

[07:08:48] โม่ฮาวากรุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเรียก

[07:08:50] เสี่ยวจาถูมาสั่งว่าเจ้าไปเรียกหัวหน้า

[07:08:52] เผ่าอุหลุอูชมาขอรับท่านอาจารย์เสี่ยว

[07:08:55] จาถูพยักหน้าและวิ่งออกไปอย่างกระตือรือ

[07:08:57] ร้นไม่นานก็พาอูชาที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาว

[07:08:59] เลือดเข้ามาอูชาเดินมาหยุดตรงหน้าโม่ฮาว

[07:09:02] ยกมือขวาพาดอกทำความเคารพก่อนแล้วกล่าว

[07:09:04] ว่าท่านหมอผีผู้ยิ่งใหญ่จากนั้นจึงเงย

[07:09:06] หน้าขึ้นแต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้นเขาก็เห็น

[07:09:09] เกราะอสูรเขากระดูกดำที่อยู่ข้างมือโมหาด

[07:09:11] วงตาของเขาก็เปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นทันที

[07:09:13] ท่านหมอผีผู้ยิ่งใหญ่นี่คือสายตาของโม่

[07:09:17] ฮาวาจับจ้องเล็กน้อยเจ้าต้องการหรืออูชา

[07:09:20] พยักหน้าคุกเข่าลงบนพื้นดวงตาของเขาดู

[07:09:22] ร้ายราวกับหมาปาอ้อนวอนว่าขอท่านหมอผีผู้

[07:09:25] ยิ่งใหญ่โปรดประทานเกราะอสูรให้แก่อูชา

[07:09:28] อูชาจะสังหารศัตรูทุกทิศทางให้ท่านหมอผี

[07:09:30] ผู้ยิ่งใหญ่ไม่มีใครต้านทานได้ขอรับโมฮวา

[07:09:32] รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยตามที่เขาคิดไว้

[07:09:35] ผู้บำเพ็ญเพียรเผ่าอสูรทุกคนน่าจะต้องการ

[07:09:37] เกราะอสูรเป็นของตัวเองแต่เขาไม่คิดว่า

[07:09:39] อูชาหัวหน้าเผ่าอู๋หลู่จะมีความปรารถนาใน

[07:09:41] เกราะอสูรมากถึงเพียงนี้ถึงขั้นยอมคุก

[07:09:43] เข่าลงต่อหน้าเขาเพื่อร้องขอโม่ฮวาคิทบ

[07:09:47] ทวนเล็กน้อยแล้วผลนึกขึ้นได้ว่าผู้บำเพ็ญ

[07:09:48] เทียนเผ่าอสูรทั้งหมดของเผ่าอู๋หลูดู

[07:09:50] เหมือนจะไม่มีใครสวมเกราะอสูรเลยนั่นหมาย

[07:09:53] ความว่าเกราะอสูรที่นี่หายากมากหายากกว่า

[07:09:56] ที่เขาคิดไว้เสียอีกทำไมกันเป็นพระผู้

[07:09:59] บำเพ็ญเทียนเผ่าอสูรหยาบคายและป่าเถื่อน

[07:10:01] เอาแต่ฆ่าฟันไม่ให้ความสำคัญกับทักษะการ

[07:10:03] บำเพ็ญเพียรอย่างการหลอมอาวุธดังนั้นจะมี

[07:10:05] ผู้บำเพ็ญเทียนเผ่าอสูรน้อยคนนักที่

[07:10:07] สามารถสร้างเกราะอสูรได้หรือว่าการสืบทอด

[07:10:10] เกราะอสูรนั้นหายากมากหรือว่าเกราะอสูรมี

[07:10:14] ความหมายเชิงสัญลักษณ์บางอย่างในหมู่ผู้

[07:10:15] บำเพ็ญเทียนเผ่าอสูรไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเทียน

[07:10:17] เผ่าอสูรทั่วไปที่มีคุณสมบัติจะสวมใส่ได้

[07:10:21] โมฮวากดความสงสัยเหล่านี้ไว้ในใจชั่วคราว

[07:10:23] เตรียมที่จะตรวจสอบในภายหลังความสงสัย

[07:10:25] เหล่านี้เขายังไม่สามารถถามออกไปได้โดย

[07:10:27] ตรงเพราะสถานะปัจจุบันของเขาคือหมอผีของ

[07:10:30] ราชสำนักเต๋าตามหลักแล้วเขาควรจะเป็นผู้

[07:10:32] ที่เข้าใจประวัติศาสตร์ของเผ่าอสูรและที่

[07:10:34] มาของเกราะอสูรมากที่สุดคำถามสามัญสำนึก

[07:10:38] เหล่านี้หากถามออกไปย่อมทำให้คนสงสัยและ

[07:10:40] ยังส่งผลต่อความลึกลับที่เขารู้ทุกสิ่ง

[07:10:42] ทุกอย่างอีกด้วยโมฮวาเหลือบมองอูชาแล้ว

[07:10:45] กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่าเกราะอสูร

[07:10:47] อัล้ำข้าชิ้นนี้ข้าจะมอบให้เจ้าในตอนนี้

[07:10:50] แต่เจ้าต้องจำไว้ให้ดีว่าทั้งหมดนี้คือ

[07:10:52] ของขวัญจากเทพเจ้านับจากนี้ไปเจ้าจะต้อง

[07:10:55] ต่อสู้เพื่อเทพเจ้าทุกทิศทาง 5 มี 2 จิต 2

[07:10:57] ใจมิฉะนั้นพรจากเทพเจ้าจะกลายเป็นคำสาป

[07:11:00] แห่งความตายทำให้จิตวิญญาณของเจ้าดับสลาย

[07:11:02] ไม่ได้ไปเกิดใหม่อูชาทำหน้าเคร่งขรึมคุก

[07:11:04] เข่าอยู่ตรงหน้าโมฮวาอูชาขอจดจำคำสอนของ

[07:11:07] ท่านหมอผีผู้ยิ่งใหญ่จะยอมสละชีวิตเพื่อ

[07:11:09] เทพเจ้าขอรับโมฮวาพยักหน้ามอบเกราะอสูร

[07:11:13] เขากระดูกดำให้อูชาแล้วออกคำสั่งด้วยน้ำ

[07:11:15] เสียงเคร่งขรึมว่าสวมเกราะอสูรนี้นำพา

[07:11:17] เผ่าของเจ้าไปต่อสู้เพื่อเทพเจ้าทุกทิศ

[07:11:19] ทางหากสร้างผลงานได้ข้าจะเมตตาเป็นพิเศษ

[07:11:22] มอบเกราะอสูรให้เจ้ามากขึ้นเมื่อถึงเวลา

[07:11:24] นั้นเผ่าของเจ้าก็จะได้รับพรจากเทพเจ้า

[07:11:26] ด้วยอูชารู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากจึง

[07:11:28] กล่าวทันทีว่าพระอูหลู่ของข้าจะยอมลุยน้ำ

[07:11:31] ลุยไฟเพื่อเทพเจ้าอย่างไม่ลังเลโมฮวาพยัก

[07:11:34] หน้าเจ้าไปได้แล้วอูช่าถือเกราะอสูรเขา

[07:11:37] กระดูกดำเดินลงไปพร้อมกับคำขอบคุณมากมาย

[07:11:39] ผู้อาวุโสเจี่ยวหู่ที่อยู่ข้างๆเห็นดัง

[07:11:41] นั้นก็แสดงสีหน้าไม่สบายใจเต็มไปด้วยความ

[07:11:43] ขุนเคืองและไม่เต็มใจโมฮวาเหลือบมองเขา

[07:11:46] แล้วถามว่าผู้อาวุโสเจี่ยวหู่ไม่พอใจหรือ

[07:11:49] ผู้อาวุโสเจี่ยวหู่ประสานมือกล่าวว่าไม่

[07:11:51] กล้าแต่หลังจากพูดจบเขาก็อดกลั้นความไม่

[07:11:54] พอใจในใจไม่ไหวจึงกล่าวว่าเกราะอสูรเขา

[07:11:57] กระดูกดำเป็นชุดเกราะรบของเผ่าเขากระดูก

[07:11:59] ดำเป็นมรดกของบรรพบุรุษเผ่าเค้ากระดูกดำ

[07:12:01] เป็นเกียรติของเผ่าเค้ากระดูกดำพวกคนต่ำ

[07:12:04] ต้อยจากเผ่าอูหลู่พวกนั้นมีเลือดที่ต่ำ

[07:12:06] ซามเลือดที่สกปรกเลือดของพวกต่างเผ่าไม่

[07:12:08] มีคุณสมบัติที่จะสวมเกราะอสูรของเผ่าเขา

[07:12:10] กระดูกดำนี่เป็นการดูหมิ่นผู้อาวุโส

[07:12:13] เจี่ยวหู่กล่าวด้วยความโกรธแค้นสายตาของ

[07:12:15] โม่ฮาวาเปล่งประกายเล็กน้อยเขาน่าจะเข้า

[07:12:17] ใจแล้วเกราะอสูรในดินแดนร้างนั้นให้ความ

[07:12:20] สำคัญกับสายเลือดและการสืบทอดของเผ่าและ

[07:12:22] ยังเป็นสัญลักษณ์ของประวัติศาสตร์และ

[07:12:23] เกียรติยศของเผ่าอีกด้วยไม่ใช่ทุกเผ่าที่

[07:12:26] จะสามารถสืบทอดได้จริงๆบางเผ่าที่ดู

[07:12:28] เหมือนจะแข็งแกร่งแมแม้จะรุ่งเรืองอยู่

[07:12:29] ช่วงหนึ่งและมีอำนาจมากแต่ท้ายที่สุดก็

[07:12:31] เป็นเพียงเศรษฐีใหม่ชั่วคราวเท่านั้นหาก

[07:12:35] ไม่มีความรุ่งโรจนและการสืบทอดจาก

[07:12:37] บรรพบุรุษพวกเขาก็ไม่สามารถสร้างเกราะ

[07:12:39] อสูรที่ดีได้หรือแม้แต่ไม่มีคุณสมบัติที่

[07:12:41] จะสวมใส่เกราะอสูรเหล่านี้เกราะอสูรของ

[07:12:44] เผ่าอสูรไม่เพียงแต่เป็นเครื่องป้องกัน

[07:12:46] ที่ช่วยเพิ่มพลังรบของผู้บำเพ็ญเพียรเผ่า

[07:12:47] อสูรเท่านั้นแต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของสถานะ

[07:12:49] และเกียรติยศของเผ่าอสูรอีกด้วยดังนั้น

[07:12:52] ผู้บำเพ็ญเพียรเผ่าอสูรเหล่านี้จึงเห็น

[07:12:54] เกราะอสูรสำคัญราวกับชีวิตด้วยเหตุนี้

[07:12:57] เมื่อเห็นเกราะอสูรชั้นที่ตนเองสร้างขึ้น

[07:12:59] อย่างพิถีพิถันซึ่งเป็นตัวแทนของเผ่าเขา

[07:13:01] กระดูกดำถูกหัวหน้าเผ่าอูหลู่สวมใส่ไปผู้

[07:13:03] อาวุโสเจี่ยวหู่จึงรู้สึกเจ็บปวดและโกรธ

[07:13:05] แค้นเป็นอย่างมากโมฮวากล่าวว่าทั้งหมดนี้

[07:13:09] ก็เพื่อเทพเจ้าผู้อาวุโสเจี่ยวหูโค้ง

[07:13:11] คำนับขอรับแต่เห็นได้ชัดว่าเขายังคงเก็บ

[07:13:13] ความขุนเคืองไว้ในใจโมฮาวาเหลือบมองเขา

[07:13:16] แล้วกล่าวอย่างใจเย็นว่าเกราะอสูรของเผ่า

[07:13:18] เขากระดูกดำของเจ้าคุณภาพแย่เกินไปผู้

[07:13:21] อาวุโสเจี่ยวหูได้ยินดังนั้นก็รู้สึกโกรธ

[07:13:23] ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวแต่เมื่อตระหนักว่าคำ

[07:13:25] พูดนี้มาจากท่านหมอผีผู้ยิ่งใหญ่ที่

[07:13:27] เชี่ยวชาญอัครศักดิ์สิทธิ์เขาก็รู้สึก

[07:13:28] ทั้งอับอายและท้อแท้ในทันทีท่านหมอผีผู้

[07:13:31] ยิ่งใหญ่กล่าวได้ถูกต้องยิ่งนักโมฮวาส่าย

[07:13:33] หน้าแต่เกราะอสูรของเผ่าเขากระดูกดำของ

[07:13:36] เจ้าไม่ควรจะเป็นเพียงแค่นี้ผู้อาวุโส

[07:13:38] เจี่ยวหู่ตกตะลึงโมฮาวากล่าวช้าๆว่าใน

[07:13:42] ประวัติศาสตร์ของเผ่าอสูรของข้าเผ่าเขา

[07:13:43] กระดูกดำของเจ้ามีความกล้าหาญโดดเด่น

[07:13:46] ประโยคนี้โมฮวาพูดขึ้นมาเองเขาเป็นผู้

[07:13:49] บำเพ็ญเพียรจากราชสำนักเตาจะไปรู้

[07:13:50] ประวัติศาสตร์ของเผ่าอสูรอะไรเผ่าเกระดูก

[07:13:53] ดำเขาก็เพิ่งจะรู้จักเมื่อไม่กี่วันก่อน

[07:13:55] แต่เมื่อได้รับการยอมรับจากท่านหมอผีผู้

[07:13:57] ยิ่งใหญ่โมฮวาผู้อาวุโสเจี่ยวฮูก็รู้สึก

[07:14:00] ซ่าซึ้งใจมากโมฮวากล่าวต่อว่าตะเพราเขา

[07:14:03] กระดูกดำของเจ้าเสื่อมถอยลงการสืบทอด

[07:14:05] เกราะอสูรเขากระดูกดำส่วนใหญ่ก็ถูกช่วง

[07:14:07] ชิงไปดังนั้นข้าจึงให้อุชาสวมเกราะอสูร

[07:14:10] เขากระดูกดำออกไปปราบปรามทุกทิศทางเพื่อ

[07:14:12] ช่วงชิงมรดกที่เผ่าเขากระดูกดำของเจ้าสูญ

[07:14:14] เสียไปกลับคืนมาหลังจากนั้นข้าจะลงมือเอง

[07:14:17] ย้อนรอยกลับไปสู่ต้นกำเนิดรวบรวมวิธีการ

[07:14:20] สร้างเกราะอสูรเขากระดูกดำให้เป็นหนึ่ง

[07:14:21] เดียวสร้างเกราะอสูรบรรพบุรุษที่แท้จริง

[07:14:23] และทรงพลังของเผ่าเขากระดูกดำขึ้นมาเมื่อ

[07:14:26] ถึงเวลานั้นข้าจะมอบเกราะเกราะอสูรเขา

[07:14:28] กระดูกดำระดับบรรพบุรุษนี้ให้แก่นักรบที่

[07:14:30] แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าเขากระดูกดำเขาจะ

[07:14:32] สวมเกราะอสูรบรรพบุรุษนี้เพื่อฟื้นคืน

[07:14:34] ความรุ่งโรจนของเผ่าเขากระดูกดำของเจ้า

[07:14:37] โม่ฮวาพูดด้วยน้ำเสียงสงบเล่าเรื่องราวไป

[07:14:39] เรื่อยๆแต่ผู้อาวุโสเจี่ยวหูกลับรู้สึก

[07:14:40] ตื่นเต้นอย่างมากสีหน้าของเขาเต็มไปด้วย

[07:14:42] ความปิติยินดีจนขอบตาแดงก่ำคำพูดของโม่

[07:14:45] ฮาวาแทบทุกคำให้หัวใจของเขาสั่นสถานและ

[07:14:48] ยังเปิดเผยเส้นทางที่เขาไม่เคยกล้าคิดมา

[07:14:50] ก่อนซึ่งคุ้มค่าแก่การอุ่มเททั้งชีวิต

[07:14:51] เพื่อแสวงหาเกราะอสูรบรรพบุรุรุดฟื้นคืน

[07:14:54] ความรุ่งโรจนผู้อาวุโสเจี่ยหูคุกเข่าลงบน

[07:14:57] พื้นโขกสีสะอย่างแรงราวกับอย่าจะควักหัว

[07:14:59] ใจออกมาเจี่ยวหู่จะยอมอุทิศตนเพื่อท่าน

[07:15:02] หมอผีผู้ยิ่งใหญ่จนกว่าชีวิตจะหาไม่โมฮวา

[07:15:05] พยักหน้าแล้วสั่งว่าเรื่องการสร้างเกราะ

[07:15:07] อสูรข้าจะมอบให้เจ้าจัดการกำลังคนและ

[07:15:10] ทรัพยากรทั้งหมดข้าสามารถจัดหาให้เจ้าได้

[07:15:12] ขอให้สร้างเกราะอสูรเขากระดูกดำให้ได้มาก

[07:15:14] ที่สุดภายในเวลาอันสั้นที่สุดขอรับผู้

[07:15:17] อาวุโสเจี่ยวหู่จากไปพร้อมกับความจริงใจ

[07:15:19] เต็มเปี่ยมโม่ฮวาถอนหายใจเบาๆในที่สุดก็

[07:15:21] จัดการเรื่องหนึ่งได้แล้วหากเขาไม่ลงมือ

[07:15:24] อูชาและพวกพ้องหากต้องการชนะการต่อสู้ก็

[07:15:26] ต้องพึ่งพาเกราะอสูรแม้จะมีเกราะอสูร

[07:15:28] ระดับ 2 เพียงชุด 2 ชุดมอบให้อูชาและผู้

[07:15:30] บำเพ็ญเพียรระดับสูงบางคนสวมใส่ก็สามารถ

[07:15:32] สร้างความได้เปรียบที่เพียงพอในการรบ

[07:15:33] พิชิตดินแดนภูเขาเขากระดูกดำระดับ 2 ได้

[07:15:36] ยิ่งมีเกราะอสูรมากเท่าไหร่พลังรบก็ยิ่ง

[07:15:38] แข็งแกร่งโอกาสชนะก็ยิ่งสูงขึ้นส่วนผู้

[07:15:41] อาวุโสเจี่ยวหู่แม้เขาอาจจะไม่พักดีต่อตน

[07:15:43] เองแต่เขาก็พักดีต่อเผ่าเขากระดูกดำอย่าง

[07:15:45] ยิ่งตราบใดที่อนาคตของเผ่าเขากระดูกดำถูก

[07:15:48] รวมเข้ากับแผนการใหญ่ของตนเขาก็จะทุ่มเท

[07:15:50] สุดกำลังเพื่อสร้างเกราะอสูรอย่างแน่นอน

[07:15:52] แต่มีสิ่งหนึ่งที่โม่ฮวาคาดไม่ถึงนั่นคือ

[07:15:55] แม้ผู้อาวุโสเจี่ยวหูจะภักดีและทุ่มเท

[07:15:57] ความคิดทั้งหมดให้กับการสร้างเกราะอสูร

[07:15:59] แล้วก็ตามแต่ความเข้าใจของเขากลับไม่สูง

[07:16:01] นักระดับการหลอมอาวุธก็ค่อนข้างล้าหลัง

[07:16:03] ดังนั้นความคืบหน้าในการสร้างเกราะและ

[07:16:05] คุณภาพของผลผลิตจึงไม่เป็นที่น่าพอใจนัก

[07:16:07] ไม่ว่าจะเป็นการสร้างเกราะที่ช้าหรือมี

[07:16:09] ข้อบกพร่องทำให้เกราะอสูรเสียหายง่าย

[07:16:12] โม่ฮวาเองก็จนปัญญาคิดไปคิดมาจึงยื่น

[07:16:14] กระดูกดาบให้ผู้อาวุโสเจี่ยวหู่ผู้อาวุโส

[07:16:16] เจี่ยวหู่มองดาบกระดูกสีขาวทึมๆที่หัก

[07:16:19] อยู่ตรงหน้าเขารู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย

[07:16:21] ท่านหมอผีผู้ยิ่งใหญ่นี่คือนี่คือโม่ฮวา

[07:16:25] ชะงักเล็กน้อยครุ่นรุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

[07:16:26] แล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่านี่คือจอมาร

[07:16:28] ดาบผู้หนึ่งที่มีพลังแข็งแกร่งอย่างยิ่ง

[07:16:30] เขาเข้าสู่เส้นทางมารด้วยดาบและภายหลัง

[07:16:32] ถูกเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ปราบปรามและผนึกไว้

[07:16:34] ในดาบกระดูกหักนี้เรื่องการหลอมอาวุธและ

[07:16:37] การสร้างเกราะเจ้าสามารถถามมันได้ภายใน

[07:16:39] ดาบกระดูกหักกระดูกดาบซึ่งเป็นปีศาจดาบ

[07:16:42] รู้สึกซับซ้อนในใจเล็กน้อยจอมดาบผู้หนึ่ง

[07:16:45] ที่มีพลังแข็งแกร่งอย่างยิ่งกำลังพูดถึง

[07:16:47] ตัวเองหรือมันไม่รู้ว่าโมฮวากำลังชมเชย

[07:16:49] หรือเยาะเย้ยมันกันแน่ทั้งที่มันอยู่ต่อ

[07:16:52] หน้าโม่ฮวาก็เป็นแค่ลูกน้องตัวเล็กๆเท่า

[07:16:54] นั้นปกติแล้วโมฮวาย่าจะกินเทพเจ้าศูนย์

[07:16:57] หรืออยากจะบุกเข้าไปในแท่นบูชาก็จะให้มัน

[07:16:59] นำทางเปิดทางเฝ้าประตูอะไรทำนองนั้นนอก

[07:17:02] เหนือจากนั้นมันก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

[07:17:04] แรงๆกลัวว่าถ้ามีตัวตนมากเกินไปโม่ฮาวาจะ

[07:17:06] นึกขึ้นได้ตอนหิวแล้วเอาไปขัดฟันผู้

[07:17:08] อาวุโสเจี่ยวหูไม่รู้เรื่องราวมากมายขนาด

[07:17:10] นั้นเขารู้สึกหวาดกลัวในใจรับดาบกระดูก

[07:17:12] หักมาอย่างระมัดระวังสัมผัสอย่างละเอียด

[07:17:14] และสัมผัสได้ถึงพลังมารที่แข็งแกร่งที่

[07:17:16] น่าสะพรึงกลัวจากมันจริงๆทำให้ความเคารพ

[07:17:18] ต่อท่านหมอผีผู้ยิ่งใหญ่และเทพเจ้าในใจ

[07:17:20] ของเขายิ่งศรัทธามากขึ้นบ่าวผู้ชราจะไม่

[07:17:23] ทำให้ท่านหมอผีผู้ยิ่งใหญ่ผิดผิดหวังจะ

[07:17:25] ไม่ทำให้พรจากเทพเจ้าสูเปล่าขอรับโมฮวา

[07:17:28] จึงมอบกระดูกดาบให้ผู้อาวุโสเจี่ยวหูชั่ว

[07:17:30] คราวกระดูกดาบในอดีตเคยเป็นผู้อาวุโสหลอม

[07:17:33] ดาบของหุบเขาสัตว์อสูรหมื่นตนและก่อนหน้า

[07:17:35] นั้นก็เป็นสิทธิ์หลอมดาบของสำนักเทออา

[07:17:37] ความสามารถในการหลอมอาวุธของมันนั้นลึก

[07:17:38] ซึ้งอย่างยิ่งยิ่งไปกว่านั้นในหุบเขา

[07:17:41] สัตว์อสูรหมื่นตนส่วนใหญ่ก็เป็นผู้บำเพ็ญ

[07:17:43] เพียรเผ่าอสูรการหลอมอาวุธย่อมเกี่ยวข้อง

[07:17:45] กับการใช้วัสดุจากสัตว์อสูรมากมายการให้

[07:17:48] กระดูกดาบชี้และผู้อาวุโสเจี่ยวหู่ในการ

[07:17:50] หลอมเกราะอสูรจึงน่าจะเพียงพอแล้วถือเป็น

[07:17:52] การให้มันได้ใช้ประโยชน์เล็กๆน้อยๆและ

[07:17:54] กระดูกดาบก็ไม่กล้าละเลยคำสั่งของโม่ฮวา

[07:17:57] ดังนั้นในถ้ำลับของเผ่าเขากระดูกดำผู้

[07:17:59] อาวุโสเผ่าอสูรเขากระดูกดำคนหนึ่งและ

[07:18:01] ปีศาจดาบที่สิงสถิตอยู่ในดาบกระดูกหักก็

[07:18:03] เริ่มทุ่มเทให้กับการหลอมอาวุธศึกษาและ

[07:18:05] วิจัยวิธีการสร้างเกราะอสูรของดินแดนร้าง

[07:18:08] และด้วยคำชี่แนะจากกระดูกดาบซึ่งเป็นจอม

[07:18:10] มารดาบผู้แข็งแกร่งความสามารถในการสร้าง

[07:18:12] เกราะอสูรของผู้อาวุโสเจี่ยวหูก็พัฒนา

[07:18:14] ขึ้นทีละขั้นกระบวนการสร้างเกราะอสูรก็

[07:18:17] ราบรื่นขึ้นเรื่อยๆเกราะอสูรเขากระดูกดำ

[07:18:19] จำนวนมากขึ้นเรื่อยๆถูกสร้างขึ้นโมฮวาจึง

[07:18:22] ลองให้อูชาหัวหน้าเผ่าอูหลู่และผู้อาวุธ

[07:18:24] โสสร้างหลักฐานบางคนของเผ่าอู๋หลู่สวม

[07:18:26] เกราะอสูรเขากระดูกดำเหล่านี้ออกไปปราบ

[07:18:29] ปรามทุกทิศทางให้เขาหากยึดครองเผ่าใหม่

[07:18:32] ได้ห้ามสังหารหมู่แต่ผู้บำเพ็ญเทียนเผ่า

[07:18:34] อู๋หลู่ที่ยึดครองได้สามารถแบ่งปันของ

[07:18:35] รางวัลจากการรบได้เพิ่มเติมแน่นอนว่า

[07:18:39] รางวัลที่ดีที่สุดก็คือเกราะอสูรเขา

[07:18:41] กระดูกดำการให้รางวัลเป็นสิ่งจำเป็นอูชา

[07:18:43] ผู้นี้เป็นหมาป่าๆที่ต้องกินเนื้อจึงจะ

[07:18:45] ยอมทำงานเผ่าอูหลู่ก็เช่นกันและไม่เพียง

[07:18:48] แต่เผ่าอู๋หลู่เท่านั้นเผ่าอสูรส่วนใหญ่

[07:18:50] ก็มีนิสัยเช่นนี้สิ่งที่อูชาพูดก่อนหน้า

[07:18:53] นี้ก็ถูกต้องการให้พวกเขาไปยึดครองเผ่า

[07:18:55] แต่ไม่ให้พวกเขาเผาผลาญเปิ้ลสะดมและไม่

[07:18:57] ให้ผลประโยชน์ใดๆเลยก็ไม่ใช่แผนระยะยาว

[07:18:59] ที่ดีแม้จะสามารถปรับปรามได้ชั่วคราวด้วย

[07:19:02] ชื่อเสียงและอำนาจของหมอผีแต่ก็ไม่สามารถ

[07:19:04] ปรับปรามได้ตลอดไปหากไม่ป้อนเนื้อให้พวก

[07:19:07] เขาบ้างหากเกิดข้อผิดพลาดเล็กน้อยระหว่าง

[07:19:09] การปรับปรามเผ่าอสูรเหล่านี้ก็อาจจะก่อ

[07:19:11] กบฏและหันมาทำร้ายได้แต่การป้อนเนื้อให้

[07:19:13] ตลอดไปก็ย่อมไม่ได้ม้าป่าท้ายที่สุดแล้ว

[07:19:16] ก็ไม่สามารถเลี้ยงให้เชื่องได้หากใช้ผล

[07:19:17] ประโยชน์ล่อใจเมื่อมีผลประโยชน์ก็สงบ

[07:19:19] เมื่อผลประโยชน์หายไปก็ย่อมวุ่นวายหาก

[07:19:22] สร้างความสำเร็จโดยอาศัยผลประโยชน์ส่วน

[07:19:24] ตัวก็ง่ายที่จะพังคลายลงในพริบตาดังนั้น

[07:19:26] จึงต้องแก้ปัญหาจากรากฐานต้องปลุกฝังเด็ก

[07:19:29] ๆกลุ่มหนึ่งที่มีจิตใจแห่งเต๋ามี

[07:19:31] วิสัยทัศน์มีความมุ่งมั่นและมีสายตาที่

[07:19:32] กว้างไกลตั้งแต่ยังเด็กให้พวกเขาเติบโต

[07:19:34] เป็นผู้ใหญ่ที่มีความสามารถเธอปกครองดิน

[07:19:36] แดนร้างในอนาคตจึงจะสามารถเปลี่ยนแปลง

[07:19:38] สถานการณ์โดยรวมของดินแดนร้างได้อย่าง

[07:19:40] สมบูรณ์จากรากฐานยิ่งมีเด็กเช่นนี้มาก

[07:19:43] เท่าไหร่ก็ยิ่งมีอิทธิพลต่อดินแดนร้างมาก

[07:19:45] เท่านั้นและพลังแห่งการเปลี่ยนแปลงที่

[07:19:46] เกิดขึ้นก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นแน่นอนว่า

[07:19:49] นี่เป็นกระบวนการที่ค่อนข้างยาวนานปลูก

[07:19:51] ต้นไม้ 10 ปีปลูกคน 100 ปีไม่สามารถละ

[07:19:53] ทิ้งได้เพียงเพราะเห็นผลช้าบ่อยครั้งที่

[07:19:55] เห็นผลเร็วคือการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุส่วน

[07:19:57] การเห็นผลช้าคือการแก้ปัญหาที่ต้นเหตุและ

[07:20:00] นี่คือสิ่งที่โมฮวาคิดว่าสำคัญที่สุด

[07:20:02] เมื่อเขาถอยไปอยู่เบื้องหลังเพื่อควบคุม

[07:20:05] สถานการณ์โดยรวมนับจากนั้นเป็นต้นมาโมฮวา

[07:20:08] ได้มอบหมายเรื่องการสร้างเกราะอสูรให้ผู้

[07:20:10] อาวุโสเจี่ยวหูเรื่องการปราบปรามภายนอก

[07:20:11] โม่ฮวาได้มอบหมายให้อูชาส่วนเวลาส่วนใหญ่

[07:20:15] ของโม่ฮวาเขาใช้ไปกับการถ่ายทอดวิชาความ

[07:20:17] รู้ซ้อนเด็กๆในดินแดนร้างให้บำเพ็ญเพียร

[07:20:20] เรียนรู้ศิลปะฝึกฝนจิตใจและเสริมสร้าง

[07:20:22] หลักฐานนี่คือหลักการปฏิบัติที่เขาได้

[07:20:24] เรียนรู้จากการซึมทรัพย์จากอาจารย์เหยียน

[07:20:26] ท่านจวงและเฒ่าซุนแห่งสำนักไทยสวิถีแห่ง

[07:20:28] เต๋าดุจน้ำไหลรินไม่เน่าเสียต้องถ่ายทอด

[07:20:31] ความรู้ที่แท้จริงวิชาความรู้และหลักการ

[07:20:33] ให้แก่ผู้คนจำนวนมากขึ้นก่อนหน้านี้ผู้

[07:20:35] อื่นสอนเขาก็เรียกผู้อื่นว่าท่านอาจารย์

[07:20:38] ตอนนี้เขาสอนผู้อื่นผู้อื่นก็เรียกเขาว่า

[07:20:40] ท่านอาจารย์และเมื่ออุชาออกปรับปราโมฮวา

[07:20:42] ก็ได้ออกคำสั่งที่เข้มงวดแก่เขาว่าห้าม

[07:20:44] ฆ่าเด็กไม่เพียงแต่ห้ามฆ่าเด็กๆทุกคนจาก

[07:20:47] ทุกเผ่าต้องถูกนำกลับมาส่งให้เขาดังนั้น

[07:20:50] เมื่ออุชาสวรมเกราะอสูรเขากระดกระดูกดำ

[07:20:52] ออกปราบปรามขยายอาณาเขตในดินแดนภูเขาเขา

[07:20:54] กระดูกดำระดับ 2 อย่างต่อเนื่องโจมตีเผ่า

[07:20:56] แล้วเผ่าเล่าจำนวนเด็กที่อยู่ภายใต้การดู

[07:20:59] แลของโม่ฮวาก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆจำนวนคนที่

[07:21:01] เรียกเขาว่าท่านอาจารย์ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย

[07:21:03] ๆจบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่

[07:21:07] ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1166 มาหา

[07:21:10] หมอผีโม่ฮวาประจำการอยู่ในเขตแดนเขาเฮย

[07:21:13] เจี่ยวระดับ 2 คอยรวบรวมเด็กๆเผ่าเถื่อน

[07:21:14] มาถ่ายทอดวิชาใหม่อีกครั้งขณะเดียวกันก็

[07:21:17] หลอมเกราะเถื่อนเสริมความแข็งแกร่งให้ผู้

[07:21:19] บำเพ็ญเพียรเถื่อนของเผ่าเพื่อออกปราบ

[07:21:21] ปราม 4 ทิศ

[07:21:22] เมื่อมีเวลาว่างเขาก็จะแอบย่องไปตามราย

[07:21:24] ชื่อที่ผู้อาวุโสจามหมู่สืบมาได้ล่าเทพ

[07:21:26] เถื่อนกลืนกินพลังจิตของพวกมันเพื่อเสริม

[07:21:28] สร้างจิตวิญญาณของตนให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

[07:21:30] วันเวลาผ่านไปอย่างวุ่นวายและเต็มไปด้วย

[07:21:32] ภารกิจโม่ฮวาจึงไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น

[07:21:34] ส่วนความคืบหน้าของการปรับปรามภายนอกนั้น

[07:21:36] ชะลอตัวลงอย่างเห็นได้ชัดเขตแดนเขา

[07:21:39] เฮยเจี่ยวมีพื้นที่ใหญ่กว่าเขตแดนเขาอูถู

[07:21:41] ถึง 2 เท้ามีเผ่าเล็กเผ่าใหญ่อยู่กว่า 20

[07:21:43] เผ่าและหลายเผ่าก็มีกำลังไม่ได้เลยเมื่อ

[07:21:46] โม่ฮวาถอยไปอยู่เบื้องหลังและไม่ลงมือเอง

[07:21:48] ปล่อยให้หวูซาและคนอื่นๆไปต่อสู้กันเอง

[07:21:50] แน่นอนว่ามันย่อมยากลำบากปากและช้าลงมาก

[07:21:53] แต่สิ่งนี้ก็เป็นกระบวนการที่หลีกเลี่ยง

[07:21:54] ไม่ได้โม่ฮวาในฐานะหมอผีไม่สามารถบุก

[07:21:58] ตะลุยแนวหน้าได้ตลอดเวลาและไม่สามารถลง

[07:22:00] มือได้ตลอดไปเพราะจะทิ้งร่องรอยและจุด

[07:22:02] อ่อนมากเกินไปส่วนวูซาและคนอื่นๆก็จำเป็น

[07:22:06] ต้องยืนหยัดด้วยตัวเองกลายเป็นดาบที่คม

[07:22:08] กริบเพื่อออกปรับปราม 4 ทิศแทนเขาสิ่งนี้

[07:22:10] ย่อมต้องใช้เวลาในการปรับตัวและเติบโต

[07:22:13] กระบวนการนี้ย่อมมาพร้อมกับการบาดเจ็บล้ม

[07:22:14] ตายของผู้บำเพ็ญเพียรเถื่อนจำนวนไม่น้อย

[07:22:16] เผชิญกับความล้มเหลวและความไพ่แพ้ต่างๆ

[07:22:18] นานาและจะใช้เวลานานพอสมควร

[07:22:21] แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

[07:22:23] หากไม่ผ่านช่วงนี้ไม่ผ่านการฝึกฝนเหล่า

[07:22:24] นี้กองทัพภายใต้การนำของเขาจะไม่สามารถ

[07:22:27] ก่อร่างสร้างตัวได้และไม่มีกำลังรบที่แน่

[07:22:29] นอนอย่างน้อยในเขตแดนระดับ 2 พวกเขาต้อง

[07:22:32] มีความสามารถในการเป็นอิสระปราบปรามและทำ

[07:22:34] ให้เผ่าเล็กๆสงบลงได้ใน 3 แผ่นแดนร้าง

[07:22:37] ส่วนใหญ่เป็นเขตแดนเขาระดับ 2 และจำนวน

[07:22:39] เผ่าเล็กๆก็มีมากที่สุดโมฮวาเป็นเพียงคน

[07:22:41] เดียวไม่สามารถแบ่งร่างได้เขายังมีเรื่อง

[07:22:44] สำคัญกว่าที่ต้องทำทั้งการถ่ายทอดวิชาการ

[07:22:46] ฝึกฝนจิตวิญญาณและการแสวงหาการเกาะแก่น

[07:22:48] ทองคำเขาไม่สามารถใช้มีดเชือดวัวมาฆ่าไก่

[07:22:50] ลงมือปราบปรามเผ่าเล็กๆทีละเผ่าด้วยตัว

[07:22:52] เองได้ดังนั้นการที่หวูซาและคนอื่นๆมี

[07:22:55] ความสามารถในการทำสงครามด้วยตัวเองและ

[07:22:57] ปราบปรามเขตแดนเขาได้จึงเป็นสิ่งสำคัญ

[07:22:59] อย่างยิ่งสิ่งนี้สามารถช่วยโมฮวาประหยัด

[07:23:01] เวลาได้มากเพียงแต่ในระยะเริ่มต้นความคืบ

[07:23:04] หน้าของการปราบปรามย่อมช้าลงและกระบวนการ

[07:23:06] นี้ดำเนินไปเป็นเวลาครึ่งปีอูซาใช้เวลา

[07:23:09] ถึงครึ่งปีเต็มกว่าจะนำเผ่าวุรูเผ่าเฮย

[07:23:11] เจี่ยวเผ่าหวอไถเผ่าอูถูและผู้บำเพ็ญ

[07:23:12] เทียนเถื่อนพันธมิตรอื่นๆพิชิตและปราบ

[07:23:14] ปรามเขตแดนเขาเฮยเจี่ยวระดับ 2 ได้อย่าง

[07:23:16] สมบูรณ์ตามหลักแล้วครึ่งปีถือว่าสั้นมาก

[07:23:19] แล้วแต่โมฮวากลับยังรู้สึกว่ามันล่าช้า

[07:23:21] เกินไปความทะเยอทะยานของเขาใหญ่เกินไปหาก

[07:23:24] เป็นไปตามความคืบหน้านี้การพิชิต 3 พัน

[07:23:26] แดนร้างทั้งหมดเกรงว่าจะต้องใช้เวลาเป็น

[07:23:28] พันปีเพราะ 3 พันธ์แดนร้างไม่ได้มีแต่เขต

[07:23:31] แดนเขาเล็กๆเท่านั้นยังมีเขตแดนเขาใหญ่

[07:23:33] และเผ่าใหญ่ๆอีกไม่น้อยสิ่งเหล่านี้คือ

[07:23:36] กระดูกแข็งที่ยากที่สุดที่จะเคี้ยวหรือ

[07:23:38] อาจกล่าวได้ว่าเป็นอุปสรรคที่ไม่อาจข้าม

[07:23:40] ผ่านได้หลังจากรวมเขตแดนเขาอู๋ถูและเขต

[07:23:43] แดนเขาเฮยเจี่ยวแล้วโมฮวาก็เผชิญกับปัญหา

[07:23:45] ที่เฉียบคมควรจะไปปราบปรามเขตแดนเข้า

[07:23:47] ระดับ 3 หรือไม่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขต

[07:23:50] แดนเขาเฮยเจี่ยวห่างออกไปประมาณ 2,000

[07:23:52] ลี้มีเขตแดนเขาเผ่าเทือนระดับ 3 อยู่แห่ง

[07:23:54] หนึ่งโม่ฮวาหาเวลาว่างไปที่นั่นครั้ง

[07:23:57] หนึ่งแอบซ่อนตัวอยู่ในเขตแดนเขาตรวจสอบ

[07:23:59] สถานการณ์แล้วกลับมาก็เลิกล้มความคิดนั้น

[07:24:01] ไปสู้ไม่ได้เลยเขตแดนเขาระดับ 3 ทางตะวัน

[07:24:04] ตกเฉียงใต้นั้นกว้างใหญ่มากประมาณการ

[07:24:05] คร่าวๆว่าใหญ่กว่าเขตแดนเขาเฮยเจี่ยวถึง

[07:24:07] 10 เท่าและเขตแดนเขานี้ก็ไม่มีชื่อรวม

[07:24:10] เพราะภายในเขตแดนเขามีเผ่าระดับ 3 เกือบ

[07:24:12] 10 เผ่าที่แบ่งแยกดินแดนกันอยู่และใน

[07:24:14] บรรดาเผ่าเหล่านี้กลับมีผู้บำเพ็ญเทียน

[07:24:16] เถื่อนระดับแก่นทองคำขั้นปลายประจำการ

[07:24:17] อยู่ทุกเผ่าโมฮวารู้สึกตกใจมากนี่ไม่ใช่

[07:24:21] เขตแดนเขาระดับ 3 ธรรมดาแต่เป็นเขตแดนเขา

[07:24:23] ใหญ่ระดับ 3 ที่แข็งแกร่งหากเป็นเขตแดน

[07:24:26] เขาระดับ 3 เล็กๆทั่วไปที่มีเผ่าระดับ 3

[07:24:28] เพียง 1 หรือ 2 เผ่าและผู้บำเพ็ญเพียรสูง

[07:24:30] สุดอยู่ในระดับแก่นทองคำขั้นต้นโม่ฮาวาก็

[07:24:32] ยังอาจจะคิดอะไรได้บ้างแต่เขตแดนเขาระดับ

[07:24:35] 3 ที่แข็งแกร่งเช่นนี้เป็นยักษ์ใหญ่ที่

[07:24:37] แท้จริงมีกำลังแข็งแกร่งเกินไปไม่สามารถ

[07:24:38] แตะต้องได้เลยด้วยดินแดนเล็กๆที่เขายึด

[07:24:41] ครองได้ในปัจจุบันและกำลังที่สะสมไว้หาก

[07:24:43] บุกเข้าไปในเขตแดนเขาระดับ 3 โดยไม่คิด

[07:24:46] หน้าคิดหลังก็จะกลายเป็นเท่าถ่านในพริบตา

[07:24:48] ไม่ต้องพูดถึงเขตแดนเขาทั้งหมดแม้แต่

[07:24:50] เพผ่าใหญ่ระดับ 3 ในเขตแดนเขาเหล่านั้น

[07:24:52] หากสุ่มเลือกมา 1 เผ่าพันธมิตรผู้บำเพ็ญ

[07:24:54] เพียรเถื่อนในปัจจุบันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้

[07:24:56] เลยเพราะภายใต้การนำของเขาไม่มีแม้แต่ผู้

[07:24:59] บำเพ็ญเพียงแก่นทองคำสักคนแม้เขาจะลงมือ

[07:25:02] เองโดยไม่คำนึงถึงผลกรรมจากการสังหารและ

[07:25:04] กระตุ้นกระบี่ตัดเทพเทศวีเขาก็สามารถ

[07:25:06] สังหารผู้บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำที่มีจิต

[07:25:08] วิญญาณต่ำกว่า 22 เส้นเท่านั้นผู้บำเพ็ญ

[07:25:11] เทียนแก่นทองคำขั้นกลางและขั้นปลายหากไม่

[07:25:12] ใช้การสลายค่ายกลขนาดใหญ่เขาก็ไม่สามารถ

[07:25:15] เป็นคู่ต่อสู้ได้เลยเขตแดนเขาระดับ 3 ไม่

[07:25:17] สามารถแตะต้องได้ดังนั้นจึงทำได้เพียง

[07:25:19] ขยายไปยังเขตแดนเขาเล็กๆระดับ 2 รอบข้าง

[07:25:22] ต่อไปเพื่อสะสมกำลังต่อไปโม่วะกรุ้่นคิด

[07:25:24] แล้วก็เรียกวูซาเข้ามาภายในกระโจมใหญ่

[07:25:27] วูซาทำความเคารพโมฮวาคุกเข่าลงครึ่งหนึ่ง

[07:25:29] กล่าวว่าท่านหมอผีผู้ทรงปรีชญานด้วยสี

[07:25:32] หน้าคลั่งไคล้ตอนนี้พวกเขาได้ครอบครองเขต

[07:25:35] แดนเขาอู๋ถูและเขตแดนเขาเฮยเจี่ยวซึ่ง

[07:25:37] เป็นเขตแดนเขาระดับ 2 ที่สมบูรณ์ถึง 2

[07:25:39] แห่งนี้เป็นสิ่งที่อูซาไม่เคยกล้าคิดมา

[07:25:41] ก่อนในชีวิตตามประวัติศาสตร์และประเพณี

[07:25:44] ของเผ่าเถื่อนการพิชิตและปราบปรามเขตแดน

[07:25:46] เขาด้วยกำลังรบของเผ่าต้องใช้เวลาอย่าง

[07:25:47] น้อยหลายสิบปีหรือแม้กระทั่งหลายร้อยปี

[07:25:50] และเผ่าส่วนใหญ่ผู้บำเพ็ญเพียรเถื่อนส่วน

[07:25:52] ใหญ่ตลอดชีวิตก็ไม่มีทางทำสำเร็จได้ตอน

[07:25:55] นี้ภายใต้การชี้นำของท่านหมอผีพวกเขาทำ

[07:25:58] สำเร็จภายในครึ่งปีนี่ไม่อาจเรียกว่า

[07:26:00] ปาฏิหาริย์ได้เลยแน่นอนสิ่งเดียวที่น่า

[07:26:03] เสียดายคือหัวหน้าเผ่าผู้บุกเบิกอย่างเขา

[07:26:05] ไม่ใช่เจ้าของเขตแดนเขาเจ้าของที่แท้จริง

[07:26:07] ของเขตแดนเขาอู๋ถูและเฮยเจี่ยวคือท่านหมอ

[07:26:09] ผีดินแดนอันกว้างใหญ่ผู้คนมากมายและอำนาจ

[07:26:12] ที่แท้จริงล้วนอยู่ในมือของท่านหมอผีสาย

[07:26:14] ตาของอู่ซาที่มองโม่ฮวาจึงแฝงไปด้วยความ

[07:26:17] โลภโดยไม่รู้ตัวและสายตานี้ย่อมไม่รอดพ้น

[07:26:20] จากสายตาของโม่ฮาวาโม่ฮาวาถอนหายใจเบาๆใน

[07:26:22] ใจเขาคาดการณ์ไม่ผิดนิสัยดั้งเดิมของเผ่า

[07:26:25] เถื่อนนั้นยากที่จะเปลี่ยนแปลงโดยเฉพาะ

[07:26:27] อย่างยิ่งคนอย่างหวูซาผู้มีสติปัญญา

[07:26:29] เฉลียวฉลาดโลภมากและกระหายเลือดแถมยัง

[07:26:31] เป็นหัวหน้าเผ่าอีกด้วยวูซ่าอาจจะมีความ

[07:26:34] ภักดีต่อเขาแต่ในใจเขาก็ยังมีความโลภ

[07:26:37] อย่างลึกซึ้งความพักดีเป็นของจริงความโลภ

[07:26:39] ก็ฝังรากลึกเช่นกันแม้แต่วู่ซาเองก็ไม่

[07:26:41] สามารถยับยั้งความคิดของตัวเองได้ต่อหน้า

[07:26:43] เอาจจะพักดีแต่เมื่อถึงเวลาที่ไม่เหมาะสม

[07:26:47] เขาก็อาจจะเกิดความคิดกบฏเพราะความโลภนี่

[07:26:48] คือนิสัยของผู้บำเพ็ญเพียรเถื่อนวัยผู้

[07:26:50] ใหญ่ส่วนใหญ่ดังนั้นจึงไม่สามารถต่อยให้

[07:26:52] พวกเขาหยุดนิ่งได้ในเมื่อพวกเขาเป็นหมา

[07:26:55] ป่าก็ต้องถูกขับเคลื่อนให้ทำสงครามอย่าง

[07:26:57] ต่อเนื่องโม่ฮวาแสดงสีหน้าเคร่งขรึมกล่าว

[07:26:59] ช้าๆว่าอีก 7 วันเจ้าจงนำเผ่าวุรูเผ่า

[07:27:02] เฮยเจี่ยวและเผ่าเฮ้อจินกับฉีเหรียญที่

[07:27:04] เพิ่งยอมจำนนไปทางตะวันตกต่อไปเพื่อปราบ

[07:27:06] ปรามเขตแดนเขาแห่งที่ 3 วูซาชะงักเล็ก

[07:27:09] น้อยแล้วก็ประสานมือกล่าวว่าขอรับการทำ

[07:27:12] สงครามติดต่อกันทำให้หวูซารู้สึกไม่พอใจ

[07:27:14] เล็กน้อยแต่เขาก็ไม่กล้าโต้แยแย้งโม่ฮวาร

[07:27:17] รู้ความคิดของเขาจึงกล่าวเสริมว่าเขตแดน

[07:27:19] เขาข้าตั้งใจจะตั้งชื่อว่าเขตแดนวูซาอูซา

[07:27:22] ตกตะลึงแล้วทั้งตัวก็สั่นสถานเขตแดนวูซา

[07:27:26] โม่ฮวาพยักหน้าถูกต้องหากเจ้าพิชิตได้ก็

[07:27:28] จะใช้ชื่อของเจ้าตั้งชื่อไม่เพียงแต่เจ้า

[07:27:31] เท่านั้นเขตแดนเขาที่พิชิตได้ในอนาคตก็

[07:27:33] สามารถใช้ชื่อลูกหลานของเจ้าหรือชื่อคนใน

[07:27:35] เผ่าของเจ้ามาตั้งชื่อได้นี่คือเกียรติยศ

[07:27:38] สูงสุดและเป็นรางวัลจากเทพเจ้าสำหรับการ

[07:27:40] ต่อสู้ที่ยอมพลีชีพของพวกเจ้าอูซ่าตื่น

[07:27:43] เต้นจนตัวสั่นสถานในพริบตาความคิดเล็กๆ

[07:27:45] น้อยๆทั้งหมดก็มาลายหายไปเหลือเพียงความ

[07:27:47] ภักดีอันร้อนแรงที่สุดต่อท่านหมอผีในใจ

[07:27:50] เข่าลงกับพื้นสาบานว่าหวูซาจะสู้ตายเพื่อ

[07:27:53] ท่านหมอผีพิชิตดินแดนอันกว้างใหญ่ไพศาล

[07:27:56] โมฮวากล่าวอย่างเคร่งขรึมว่าไม่ใช่เพื่อ

[07:27:58] ข้าแต่เพื่อเทพเจ้าวู่ซากล่าวว่าขอรับทุก

[07:28:02] สิ่งล้วนเพื่อท่านเทพเจ้าวูซาจากไปเพื่อ

[07:28:04] ทำสงครามแทนโมฮวาต่อไปและหลังจากนั้นเป็น

[07:28:07] เวลานานคำพูดใดๆที่โมฮวากล่าวหวูซาก็จะ

[07:28:10] ถือว่าเป็นคำสั่งเหล็กและปฏิบัติตามอย่าง

[07:28:12] เคร่งครัดรวมถึงการไม่ฆ่าเชลยไม่ทรมาน

[07:28:14] ธาตุเถื่อนเมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลงห้าม

[07:28:17] ปล้นสะดมเผ่าที่ไพ่แพ้ห้ามลบหลู่สตรีเผา

[07:28:19] เถื่อนเป็นต้นหวูซาทุ่มเทอย่างเต็มที่การ

[07:28:21] ขยายอาณาเขตภายนอกก็เป็นไปอย่างราบรื่น

[07:28:24] นอกจากหวูซาแล้วยังมีอีกคนหนึ่งที่โม่ฮวา

[07:28:26] ให้ความสำคัญมากคนผู้นี้มีรูปร่างสูงใหญ่

[07:28:29] แข็งแรงชื่อว่าเจี่ยวลี่เป็นนักรบของเผ่า

[07:28:31] เฮยเจี่ยวและเป็นบุตรนอกสมรสของผู้อาวุโส

[07:28:33] เจี่ยวฮู้อูซาชอบการต่อสู้และกระหายเลือด

[07:28:36] เจี่ยวลี่สูงใหญ่และสุขุมทั้ง 2 คนคน

[07:28:38] หนึ่งบุคคลหนึ่งตั้งรับเพื่อโมฮวาในการ

[07:28:39] ปราบปรามเผ่าและทำให้เขตแดนเขาสงบลงนี่

[07:28:43] คือการจัดเตรียมภายนอกของโมฮวาวาพายในการ

[07:28:45] ปกครองเผ่าที่ถูกพิชิตการรักษาวิถีชีวิต

[07:28:47] ของผู้คนการจัดการการผลิตล้วนอยู่ภายใต้

[07:28:49] ความรับผิดชอบของโม่ฮวาในการวางแผนโดยรวม

[07:28:52] และมอบหมายให้ผู้อาวุโสที่มีความรู้และ

[07:28:54] เชี่ยวชาญด้านวิชาหมอผีจากเผ่าอุทุเผ่า

[07:28:56] เฮยเจี่ยวและเผ่าอื่นๆเป็นผู้รับผิดชอบใน

[07:28:58] การดำเนินการสงครามภายนอกเป็นเพียงวิธี

[07:29:00] การการปกครองภายในคือหลักฐานมีเพียงการปก

[07:29:04] ครองเผ่าให้ดีเท่านั้นจึงจะสามารถปรับ

[07:29:05] ปรุงวิถีชีวิตของผู้บำเพ็ญเทียนเถื่อนได้

[07:29:08] หลักฐานในแดนรกร่างจึงจะมั่นคงและจึงจะ

[07:29:10] บรรลุผลลัพธ์ที่โมฮวาต้องการนี่ไม่ใช่

[07:29:12] สิ่งที่สำเร็จได้ในชั่วข้ามคืนในกระบ

[07:29:14] กระบวนการนี้จะเกิดความขัดแย้งและปัญหา

[07:29:16] ต่างๆนานาโมฮวาก็คิดหาวิธีแก้ปัญหาและ

[07:29:19] สะสมประสบการณ์อย่างต่อเนื่องว่าจะรักษา

[07:29:21] วิถีชีวิตของผู้บำเพ็ญเพียรจากชนชั้นล่าง

[07:29:23] และปรับปรุงวิถีชีวิตของผู้คนได้อย่างไร

[07:29:25] ในสถานการณ์ที่ทรัพยากรขาดแคลนเรื่อง

[07:29:28] เหล่านี้อาจจะยุ่งยากและน่าเบื่อแต่ก็มี

[07:29:30] ความหมายมากเผาเถื่อนส่วนใหญ่จึงสามารถ

[07:29:32] รอดชีวิตจากสงครามและความอดอยากได้พวกเขา

[07:29:34] สามารถกินเนื้อได้แล้วรอบๆเผ่าก็มีการ

[07:29:37] ปลูกข้าวฟ้างแม้จะล่าสัตว์อสูรไม่ได้ก็

[07:29:39] ยังสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้เด็กๆเผ่า

[07:29:40] เถื่อนทุกคนได้รับการศึกษาด้านการบำเพ็ญ

[07:29:42] เพียรในระดับ 1 การศึกษาที่พวกเขาได้รับ

[07:29:45] นั้นโม่ฮวาได้ปรับปรุงด้วยตัวเองที่แดนรก

[07:29:49] ร่างนี้หินวิญญาณขาดแคลนการสืบทอดวิชา

[07:29:51] บำเพ็ญเพียรค่อนข้างป่าเถื่อนและมีความ

[07:29:53] สัมพันธ์ใกล้ชิดกับปีศาจและสัตว์อสูรหลาย

[07:29:57] ครั้งก็แยกไม่ออกว่าเป็นผู้บำเพ็ญเพียร

[07:29:58] สายธรรมะหรือผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจโมฮวาจึง

[07:30:01] รวบรวมการสืบทอดวิชาบำเพ็ญเพียรทั้งหมด

[07:30:03] ของแต่ละเผ่าแล้วคัดเลือกตัดต่อและแก้ไข

[07:30:05] ด้วยตัวเองโดยตัดการสืบทอดบางอย่างที่

[07:30:07] เห็นได้ชัดว่าเป็นวิชาปีศาจและง่ายต่อการ

[07:30:09] ท่าไฟเข้าแทรกออกไปทั้งหมดและบนพื้นฐาน

[07:30:11] ของการสืบทอดเดิมของแต่ละผ่าก็ได้รวมเอา

[07:30:13] ส่วนหนึ่งของการสืบทอดวิชาบำเพ็ญเพียรสาย

[07:30:16] ธรรมะของสำนักเทศวีเข้าไปด้วยเน้นความ

[07:30:18] เรียบง่ายเข้าใจง่ายใช้งานได้จริงและ

[07:30:20] ประหยัดเพื่อให้เด็กส่วนใหญ่สามารถสร้าง

[07:30:22] หลักฐานการบำเพ็ญเพียรได้ในวัยที่เริ่ม

[07:30:24] เรียนรู้ด้วยทรัพยากรที่น้อยที่สุดและ

[07:30:26] ต้องเป็นการบำเพ็ญเพียรสายธรรมะและไม่มี

[07:30:28] ความเสี่ยงต่อการท่าไฟเข้าแทรกเผ่าเถื่อน

[07:30:31] จำนวนไม่น้อยรวมถึงเด็กๆในเผ่าก็ได้

[07:30:32] เปลี่ยนแปลงเส้นทางชีวิตของตนเองและมี

[07:30:34] ความเป็นไปได้ที่แตกต่างออกไปนานวันเข้า

[07:30:37] โม่ฮวาก็ได้สร้างบารมีอันเป็นเอกลักษณ์ใน

[07:30:39] แดนรกร่างอย่างแท้จริงในใจของอูซาและคน

[07:30:42] อื่นอื่นที่ออกปรับปรามภายนอกโมฮวาในฐานะ

[07:30:44] หมอผีเป็นตัวแทนของความศักดิ์สิทธิ์ของ

[07:30:46] เทพเจ้ามีอำนาจในการให้รางวัลและลงโทษที่

[07:30:49] ไม่อาจโต้แย้งได้ส่วนภายในเผ่าเถื่อนผู้

[07:30:52] บำเพ็ญเทียนเถื่อนธรรมดาที่ได้กินได้นุ่ม

[07:30:54] ห่มก็รู้สึกขอบคุณและศรัทธาต่อโม่ฮวา

[07:30:56] อย่างจริงใจเด็กๆเผ่าเถื่อนจำนวนมากที่

[07:30:59] ได้รับการสอนจากโม่ฮวาก็เต็มไปด้วยความ

[07:31:01] ใฝ่ฝันและความเคารพต่อท่านหมอผีผู้ใจดี

[07:31:03] และเหมือนเทพเจ้าผู้นี้หลังจากนั้นกาล

[07:31:05] เวลาผ่านไปอีก 2 ปีวูซาและเจี่ยวลี่ได้

[07:31:08] พิชิตเขตแดนเขาระดับ 2 เพิ่มอีก 5 แห่ง

[07:31:11] เขตแดนเขาเหล่านี้ล้วนถูกรวมเข้าอยู่ใน

[07:31:13] อาณาเขตของโมฮวาและภายใต้อิทธิพลของโมฮวา

[07:31:16] ก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าพลิก

[07:31:18] แผ่นดินโดยไม่รู้ตัวโมฮวาเองก็ได้รับผล

[07:31:21] ประโยชน์ไม่น้อยเขาได้กำหนดแนวคิดในการ

[07:31:23] แสวงหาเต่าของตนเองว่าสามารถทำได้และได้

[07:31:25] สะสมประสบการณ์อันล้ำค่าจากสิ่งนี้และ

[07:31:28] เพื่อถ่ายทอดวิชาและชี้การบำเพ็ญเพียรให้

[07:31:30] แก่เด็กๆเผ่าเถื่อนโมฮวาได้รวบรวมการสืบ

[07:31:33] ทอดวิชาบำเพ็ญเพียรตำราอักษรทั้งหมดของ

[07:31:35] เผ่าส่วนใหญ่ในเขตแดนเขาเถื่อนทั้ง 7

[07:31:37] แห่งในอาณาเขตของเขาแล้วนำมาจัดระเบียบ

[07:31:39] รวบรวมเรียบเรียงและบันทึกตำราการสืบทอด

[07:31:42] เหล่านี้เป็นสมบัติอันล้ำค่าด้วยเหตุนี้

[07:31:44] โมฮวาจึงมีความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

[07:31:46] เกี่ยวกับประวัติศาสตร์และระบบการบำเพ็ญ

[07:31:47] เพียงของแดนรกร่างเขายังสามารถฟื้นฟูวิธี

[07:31:50] การหลอมเกราะเถื่อนได้ 3 ชุดนอกจากเกราะ

[07:31:52] เถื่อนเฮยเจี่ยวแล้วยังมีเกราะเถื่อน

[07:31:54] เพลิงแดงเกราะเถื่อนราตรีและเกราะเถื่อน

[07:31:55] แถวเขียวเกราะเถื่อนทั้ง 3 ชุดนี้ได้รับ

[07:31:58] การปรับปรุงโดยกระดูกระบี่และจัดเตรียม

[07:32:00] โดยผู้อาวุโสเจี่ยวฮู้และได้นำไปหลอมและ

[07:32:02] ใช้กับผู้บำเพ็ญเทียนเถื่อนของพันธมิตร

[07:32:04] แล้วสวมเกราะเถื่อนปฏิบัติตามคำสั่งอย่าง

[07:32:06] เคร่งครัดตอนนี้ผู้บำเพ็ญเทียนเถื่อนภาย

[07:32:08] ใต้การนำของโม่ฮวาก็เริ่มมีลักษณะของทหาร

[07:32:11] เถื่อนแห่งแดนรกร่างมากขึ้นเรื่อยๆนอกจาก

[07:32:14] วิธีการหลอมเกราะแล้วโมฮวายังได้ค้นพบ

[07:32:16] ตำราการทำนายกระดูกกระสูรโดยบังเอิญส่วน

[07:32:20] ใหญ่เป็นตำราที่ไม่สมบูรณ์และในเผ่าระดับ

[07:32:21] ล่างเหล่านี้แทบไม่มีผู้บำเพ็ญเทียน

[07:32:23] เถื่อนคนใดสามารถเชี่ยวชาญวิชาทำนายเหล่า

[07:32:25] นี้ได้จึงไม่ได้รับการเก็บรักษาไว้อย่าง

[07:32:27] ดีนักแต่ตำราที่ขาดหายเหล่านี้ก็ยังคงมี

[07:32:30] ค่าอย่างยิ่งสำหรับโม่ฮวาสิ่งที่เขาขาด

[07:32:32] ไม่ใช่ความเข้าใจในวิถีแห่งกรรมแต่เป็น

[07:32:34] การขาดวิธีการเฉพาะในการใช้วิชาแห่งกรรม

[07:32:38] เพียงแค่ให้โมฮวาได้เห็นตัวอักษรบางส่วน

[07:32:40] จากตำราที่ขาดหักหายเพื่อกระตุ้นความคิด

[07:32:43] เขาก็สามารถใช้จิตวิญญาณที่แข็งแกร่งพลัง

[07:32:44] คำนวณที่เหลือเชื่อและความเข้าใจที่สูง

[07:32:46] ส่งของเขาฟื้นฟูและเติมเต็มวิชาทำนายได้

[07:32:49] ด้วยตัวเองวิชาแห่งกมีความสำคัญอย่างยิ่ง

[07:32:51] ในช่วง 2 ปีที่ผ่านมาโม่ฮวาใช้เวลาว่าง

[07:32:54] ส่วนใหญ่ในการศึกษาตำราทำนายที่ขาดหายของ

[07:32:56] แดนรกร่างเหล่านี้อาศัยจิตวิญญาณและพลัง

[07:32:59] คำนวณฟื้นฟูเติมเต็มและอนุมานและทำความ

[07:33:01] เข้าใจด้วยตัวเองภายใต้อิทธิพลของตำรา

[07:33:04] ทำนายที่กระจักกระจายอยู่ในเผ่าต่างๆของ

[07:33:06] แดนรกร่างความเชี่ยวชาญด้านวิชาแห่งกรรม

[07:33:08] ของโม่ฮาวาก็สะสมเพิ่มขึ้นทีละน้อยและลึก

[07:33:10] ซึ้งขึ้นโดยไม่รู้ตัวและในขณะที่ศึกษา

[07:33:13] ตำราทำนายโบราณที่คลุมเครือและไม่สมบูรณ์

[07:33:15] เหล่านี้โมฮวาก็ได้ค้นพบอักษรโบราณของแดน

[07:33:17] รกร่างโดยบังเอิญอักษรโบราณเหล่านี้ไม่

[07:33:21] รู้ว่าเผ่าเถื่อนใดสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ

[07:33:22] ยิ่งขาดหายและกระจัดกระจายมากยิ่งขึ้น

[07:33:24] คลุมเครือและไม่รู้ความหมายแต่มีคำหนึ่ง

[07:33:26] ที่ทำให้โม่ฮวาใจสั่นมาหาหมอผีความคิดของ

[07:33:30] โม่ฮวาผันผวนไม่หยุดนิ่งตามที่ผู้อาวุโส 2

[07:33:33] กล่าวค่ายกสูรกินวิญญาณ 12 เส้น 24 ลาย

[07:33:36] ระดับ 2 นั้นสร้างขึ้นโดยมหาหมอผีผู้มี

[07:33:38] ความสามารถโดดเด่นแห่งแดนรกร่าง

[07:33:40] แต่โม่ฮวาไม่รู้ว่ามหาหมอผีที่กล่าวถึงใน

[07:33:43] ตำราแห่งกรรมที่ขาดหายเหล่านี้กับมหาหมอ

[07:33:46] ผีที่ผู้อาวุโส 2 กล่าวถึงว่าเป็นผู้

[07:33:48] สร้างค่ายกรอศูนย์กินวิญญาณนั้นเป็นคน

[07:33:49] เดียวกันหรือไม่หากเป็นคนเดียวกันมาหาหมอ

[07:33:52] ผีผู้นี้ไม่เพียงแต่เชี่ยวชาญไข้กลแต่ยัง

[07:33:54] เชี่ยวชาญวิถีแห่งกรรมด้วยโมหากรุ่นคิด

[07:33:57] แล้วก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผลในเมื่อสามารถ

[07:34:00] เป็นมหาหมอผีได้ย่อมต้องมีความสามารถสูง

[07:34:02] เชี่ยวชาญทั้งค่ายกลและทำนายดวงชะตาก็

[07:34:04] เป็นเรื่องปกติเหมือนกับตัวเขาเองแต่

[07:34:06] ปัญหาคือมาหาหมอผีทั้ง 2 คนนี้เป็นคน

[07:34:09] เดียวกันจริงหรือในประวัติศาสตร์ของแดนรก

[07:34:11] ร่างมีมาหาหมอผีทั้งหมดกี่คนกันแน่คำถาม

[07:34:14] แบบนี้โมฮวาไม่สะดวกที่จะถามโดยตรงเพราะ

[07:34:17] ตอนนี้เขาเป็นหมอผีไม่สามารถถามคำถาม

[07:34:20] ระดับต่ำแบบนี้ได้แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะ

[07:34:23] สงสัยจึงไปหาผู้อาวุโสจามู่และใช้คำพูด

[07:34:26] ว่าข้าจะลองทดสอบเจ้าเพื่อสอบถามอย่าง

[07:34:28] อ้อมๆผลลัพธ์ทำให้โม่ฮวาประหลาดใจมากผู้

[07:34:31] อาวุโสจาหมู่กลับไม่รู้เลยว่ามีมาหาหมอผี

[07:34:34] ตามคำกล่าวของเขาในดินแดนร้างมีเพียงหมอ

[07:34:36] ผีชั้นสูงเท่านั้นแต่ไม่เคยมีมหามหมอผี

[07:34:39] เลยโม่ฮวาไม่เชื่อจนไปหาคนอื่นและทดสอบ

[07:34:43] เช่นกันผลปรากฏว่าไม่มีผู้บำเพ็ญเทียน

[07:34:45] เถื่อนคนใดกล่าวถึงคำว่ามาหาหมอผีเลยราว

[07:34:49] กับว่าคำ 3 คำนี้ได้ถูกกลืนหายไปใน

[07:34:51] ประวัติศาสตร์ของแดนรกร่างไม่เพียงแต่ตัว

[07:34:53] มาหาหมอผีเท่านั้นแม้แต่ตำแหน่งนี้ก็ไม่

[07:34:55] มีอยู่อีกต่อไปแล้วโมฮวาขโมวดคิ้วรู้สึก

[07:34:58] แปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูกและยังรู้สึก

[07:35:00] ถึงความเย็นใหญ่เยือกที่อธิบายไม่ได้ปก

[07:35:02] คลุมอยู่ในใจแต่เบาะแสของมหาหมอผีก็สิ้น

[07:35:04] สุดลงแค่นั้นโม่ฮวาย่าจะสืบหาแต่ก็ไม่รู้

[07:35:07] จะเริ่มจากตรงไหนในขณะเดียวกันเขาก็ยังคง

[07:35:09] เผชิญกับปัญหาที่แท้จริงควรจะโจมตีเขตแดน

[07:35:11] เข้าระดับ 3 หรือไม่หากโจมตีจะโจมตีอย่าง

[07:35:14] ไรแม้ว่าตอนนี้เขาจะรวมเขตแดนเขาเล็กๆ

[07:35:17] ระดับ 2 ได้ 7 แห่งแล้วกำลังและกองทัพก็

[07:35:19] ใหญ่ขึ้นมากและฐานมวลชนของผู้บำเพ็ญเทียน

[07:35:21] เถื่อนระดับล่างก็มั่นคงมากแต่สิ่งนี้ไม่

[07:35:24] ได้หมายความว่าเขามีความสามารถที่จะแข่ง

[07:35:25] ขันกับเขตแดนเขาระดับ 3 ที่แข็งแกร่งได้

[07:35:27] จริงๆระดับ 2 กับระดับ 3 แตกต่างกันมาก

[07:35:30] ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเผ่าใหญ่ระดับ 3 ที่มี

[07:35:32] ผู้บำเพ็ญเพียรแก่นทองคำขั้นปลายประจำการ

[07:35:34] อยู่แต่หากไม่โจมตีอำนาจของเขาก็ไม่

[07:35:36] สามารถพัฒนาต่อไปได้เขตแดนเขาเล็กๆ 7

[07:35:39] แห่งรอบข้างถูกเขาพิชิตทั้งหมดแล้วไม่

[07:35:41] สามารถขยายออกไปภายนอกได้และ

[07:35:44] อู่ซาเจี่ยวลี่รวมถึงผู้บำเพ็ญเทียน

[07:35:46] เถื่อนที่ทำสงครามเหล่านั้นหากหยุดลงก็

[07:35:47] ย่อมจะเกิดความวุ่นวายขึ้นอย่างแน่นอน

[07:35:49] ความตระหนักรู้ของพวกเขาไม่ได้สูงขนาด

[07:35:51] นั้นความภักดีของพวกเขายังคงมีความเห็น

[07:35:53] แก่ตัวและความโลภอยู่พวกเขาอาจจะไม่กล้า

[07:35:56] ต่อต้านท่านหมอผีอย่างเขาแต่ระหว่างกัน

[07:35:57] เองย่อมต้องเกิดการต่อสู้ภายในอย่างแน่

[07:35:59] นอนไม่ว่าจะอนุรักษ์นิยมหรือขยายอำนาจก็

[07:36:02] ล้วนมีปัญหาโมฮวาจึงรู้สึกหนักใจมากแต่

[07:36:04] ครุ่นคิดอยู่นานก็ยังไม่มีวิธีที่

[07:36:07] พอมีเวลาว่างโม่ฮวาจึงไปที่หลังเขาของเขต

[07:36:10] แดนเข้าอูถูเพื่อดูเสือใหญ่ชีวิตของเสือ

[07:36:12] ใหญ่ในตอนนี้สุขสบายมากโมฮวาได้แบ่งเขต

[07:36:15] แดนเขาขนาดใหญ่ที่ผู้บำเพ็ญเพียรเถื่อน

[07:36:17] ห้ามเข้าให้เสือใหญ่ได้สนุกสนานตามลำพัง

[07:36:20] เสือใหญ่มีกินมีใช้ว่างๆก็คำรามเรียกพายุ

[07:36:22] ฝนในป่าอย่างสง่างามร่างกายของมันจึงแข็ง

[07:36:24] แรงขึ้นอีกเล็กน้อยขนก็หนาแน่นและสดใส

[07:36:26] ยิ่งขึ้นสีขาวก็ขาวขึ้นสีดำก็ดำขึ้นดู

[07:36:28] ทั้งสง่างามและสวยงามและวันที่เสือใหญ่มี

[07:36:31] ความสุขที่สุดก็คือวันที่โมฮวามาเยี่ยม

[07:36:33] มันและย่างเนื้อให้มันกินโมฮวาลูกคนของ

[07:36:36] เสือใหญ่อดไม่ได้ที่จะคิดว่าจะสร้างเกราะ

[07:36:38] ให้เสือใหญ่ดีไหมแล้วให้มันไปปราบปรามเขต

[07:36:39] แดนเข้าระดับ 3 กับเขาแต่เมื่อมองดูเสือ

[07:36:42] ใหญ่ที่ร่าเริงโม่ฮาวาก็ส่ายหน้าอีกครั้ง

[07:36:44] ไม่ได้อย่างน้อยตอนนี้ยังไม่ได้ระดับของ

[07:36:47] เสือใหญ่อยู่ที่จุดสูงสุดของระดับ 2 แม้

[07:36:49] ว่าจะเป็นสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งและเป็น

[07:36:51] ราชาแห่งอสูรเสือใหญ่ก็สามารถต่อสู้กับ

[07:36:53] ผู้บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำได้แต่ก็ไม่ได้

[07:36:55] หมายความว่ามันจะสามารถสังหารผู้บำเพ็ญ

[07:36:57] เทียนแก่นทองคำได้จริงๆแม้จะสังหารผู้

[07:36:59] บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำได้มันก็ต้องได้รับ

[07:37:01] บาดเจ็บสาหัสหรืออาจถึงแก่ชีวิตนี่ไม่ใช่

[07:37:03] สิ่งที่โม่ฮวาต้องการเห็นและหากจะโจมตี

[07:37:06] เขตแดนเข้าระดับ 3 ศัตรูย่อมไม่ใช่แค่ผู้

[07:37:08] บำเพ็ญเพียงแก่นทองคำ 1 หรือ 2 คนเท่า

[07:37:10] นั้นสถานะของเสือใหญ่ยังพิเศษหากปรากฏตัว

[07:37:13] ย่อมดึงดูดการแย่งชิงจากเผ่าเถื่อนอย่าง

[07:37:15] แน่นอนสุดท้ายก็อาจจะตกอยู่ในอันตรายใหญ่

[07:37:17] หลวงโม่ฮวาลูกขนสีขาวบนคอของเสือใหญ่ถอน

[07:37:20] หายใจเบาๆพึมพำว่าช่างเถิดเจ้ามีค่าตัว

[07:37:23] สูงเกินไปตอนนี้ยังออกโรงไม่ได้เสือใหญ่

[07:37:26] ไม่เข้าใจส่ายหัวใหญ่ๆแล้วยื่นกรงเล็บที่

[07:37:28] มีขนปุยไปขี่ขวนไข้กลเพลิงบนพื้น 2-3

[07:37:30] ครั้งหมายความว่าให้โมฮาวารีบย่างเนื้อ

[07:37:31] ให้มันมันหิวมากโมฮาวารู้สึกจนปัญญาเล็ก

[07:37:34] น้อยเสือโง่ตัวนี้กลายเป็นปีศาจไปแล้ว

[07:37:37] จริงๆเขาทำได้เพียงจุดไข้กลเพลิงและย่าง

[07:37:39] เนื้อให้เสือใหญ่ต่อไปหลังจากย่างเนื้อ

[07:37:42] และป้อนเสือใหญ่แล้วโมฮาวากลับมาที่เผ่า

[07:37:44] ครุ่นคิดอยู่นานก็ยังรู้สึกว่าต้องหาวิธี

[07:37:45] บุกเข้าไปในเขตแดนเขาระดับ 3 ของแดนรก

[07:37:47] ร่างให้ได้แม้จะยากมากและดูเหมือนจะเป็น

[07:37:50] ไปไม่ได้แต่ก็ต้องลองดูและเผ่าใหญ่ในเขต

[07:37:53] แดนเขาระดับ 3 มีประวัติศาสตร์ยาวนานตำรา

[07:37:56] แห่งกรรมย่อมมีมากกว่าและบันทึกอักษร

[07:37:57] โบราณที่หลงเหลือจากยุคโบราณก็ย่อม

[07:37:59] สมบูรณ์กว่าและควรจะมีเทพเถื่อนระดับ 3

[07:38:02] ด้วยหากเป็นเช่นนั้นเขาอาจจะได้กินพลัง

[07:38:04] จิตที่อุดมสมบูรณ์ยิ่งขึ้นได้เรียนรู้

[07:38:06] วิชาแห่งกรรมที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นและยัง

[07:38:07] สามารถสำรวจความลับต้องห้ามที่มากขึ้นจบ

[07:38:10] บทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบ

[07:38:13] ได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1167

[07:38:16] อาณาจักรภูเขาจูเชวะ

[07:38:19] หลังจากพิชิตอาณาจักรกระพูเขาทั้ง 7 และ

[07:38:21] ด้วยการสืบหาข้อมูลลับของผู้อาวุโสจาหมู่

[07:38:23] ทำให้โมฮวาได้กินเทพเถื่อนไปแล้วกว่าร้อย

[07:38:24] ตนทั้งเล็กและใหญ่ในช่วงเวลา 2 ปีเศษที่

[07:38:26] ผ่านมาเทพเถื่อนที่อยู่โดยรอบเกือบจะถูก

[07:38:29] หายนะอย่างโมฮวาทำลายจนเกือบสูญพันไปแล้ว

[07:38:34] มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังคงอยู่รอด

[07:38:35] คือเทพเถื่อนที่ทำหน้าที่เทพอย่างซื่อ

[07:38:38] สัตย์ปฏิบัติดีต่อผู้ศรัทธาและทำงานอย่าง

[07:38:40] ขยันขันแข็งรวมถึงบางตนที่เก่งกาดในการ

[07:38:43] ซ่อนตัวเมื่อเห็นถ้าไม่ดีก็รีบหลบซ่อนตัว

[07:38:44] อยู่ในภูเขาเหมือนหนูทำให้รอดพ้นจากหายนะ

[07:38:47] ครั้งใหญ่ของโม่ฮาวาไปได้และหลังจากกิน

[07:38:50] เทพเถื่อนไปกว่ารต้นพลังจิตของโม่ฮาวาก็

[07:38:52] แข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดตอนนี้เกือบ

[07:38:54] จะถึงระดับกลางของ 22 อัครระแล้วความคืบ

[07:38:57] หน้านี้จริงๆแล้วก็ไม่ถือว่าแย่แต่ก็ยัง

[07:38:59] ห่างไกลจากความคาดหวังของโมฮวามากตามที่

[07:39:02] โมฮวาคาดการณไว้การล่าและกลืนกินเทพ

[07:39:04] เถื่อนจำนวนมากขนาดนี้พลังจิตของเขาควรจะ

[07:39:06] แข็งแกร่งขึ้นอีกควรจะใกล้เคียง 23

[07:39:08] อักขระเป็นอย่างน้อยแต่สถานการณ์กลับไม่

[07:39:10] เป็นไปตามที่เขาคาดไว้สาเหตุหนึ่งอาจเป็น

[07:39:13] เพราะเขากินเทพเถื่อนมากเกินไปจนเกิดความ

[07:39:14] ต้านทานการเพิ่มขึ้นของพลังจิตจึงค่อยๆลด

[07:39:16] ลงประการที่ 2 อาจเป็นเพราะระดับของเทพ

[07:39:19] เถื่อนที่เขากินนั้นต่ำเกินไปจริงๆพลัง

[07:39:22] จิตขั้นแก่นทองคำที่หลอมรวมเป็น 22

[07:39:24] อัครการบำรุงด้วยเทพเถื่อนระดับ 2 นั้น

[07:39:26] ช่างน่าอนาดใจนักพูดตามตรงการมีความคืบ

[07:39:29] หน้าถึงระดับนี้ได้ก็ถือเป็นเรื่องที่น่า

[07:39:30] ยินดีเกินคาดแล้วหากกินสิ่งชั่วร้ายระดับ

[07:39:32] 2 ทั่วไปการเพิ่มขึ้นก็จะน้อยมากและการ

[07:39:35] ฝึกฝนและเพิ่มพูนพลังจิตนั้นเป็นเรื่อง

[07:39:37] ที่ยากมากอยู่แล้วผู้บำเพ็ญเพียรขั้น

[07:39:39] สร้างหลักฐานทั่วไปที่ต้องการเพิ่มพูน

[07:39:40] พลังจิตขั้นสร้างหลักฐานก็ยังต้องลำบาก

[07:39:42] แสนสาหัสไม่ต้องพูดถึงโมฮวาที่ต้องฝึกฝน

[07:39:45] พลังจิตขั้นแก่นทองคำในระดับสร้างหลักฐาน

[07:39:47] และยังต้องทำให้พลังจิตขั้นแก่นทองคำก้าว

[07:39:49] หน้าไปอีกขั้นซึ่งเป็นเรื่องที่ยากยิ่ง

[07:39:51] กว่าขึ้นสวรรค์ไม่ว่าจะคิดอย่างไร

[07:39:53] อาณาจักรภูเขาระดับ 3 ก็เป็นสิ่งที่ต้อง

[07:39:55] ไปให้ได้โมฮวาถอนหายใจเบาๆอดไม่ได้ที่จะ

[07:39:59] เงยหน้ามองท้องฟ้าอันมืดมิดและกว้างใหญ่

[07:40:01] ของแดนเถื่อนที่มีแสงเพลิงสีแดงเข้มไหล

[07:40:03] เวียนอยู่บางๆในใจรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยใน

[07:40:06] ช่วง 2 ปีเศษที่ผ่านมาเขาติดอยู่ในแดน

[07:40:07] เถื่อนแห่งนี้ภูเขาสูงชั้นภูมิประเทศ

[07:40:09] อันตรายทุกทิศทางถูกปิดกั้นภายนอกมีทะเล

[07:40:11] ทรายกว้างใหญ่ไม่รู้ทิศทางจึงออกไปไม่ได้

[07:40:14] ข่าวสารภายนอกเขาก็ไม่สามารถรับรู้ได้เลย

[07:40:16] สงครามระหว่างราชสำนักเตากับแดนเถื่อน

[07:40:18] เป็นอย่างไรบ้างกองทัพของราชสำนักเต่ารุก

[07:40:21] ไปถึงไหนแล้วการต่อสู้กับแดนเถื่อนดู

[07:40:23] เดือดถึงขั้นไหนหยางจี้ซานและหยางจี้ยง

[07:40:26] ทั้ง 2 คนรอดพ้นจากความตายหรือไม่หรือว่า

[07:40:29] เสียชีวิตในการก่อกบฏที่สำนักแดนเถื่อน

[07:40:31] เื่อนในคืนนั้นและจุดจบของสำนักแดนเถื่อน

[07:40:34] หลังจากสำนักแดนเถื่อนก่อกบฏราชสำนักเต๋า

[07:40:37] มีปฏิกิริยาอย่างไรสำนักแดนเถื่อนจะถูก

[07:40:39] ตัดสินว่ากบฏและถูกราชสำนักเต๋าปราบปราม

[07:40:42] หรือแม้กระทั่งสังหารล้างสำนักหรือไม่ต้า

[07:40:45] หู่จะเป็นอย่างไรเขาอยู่ในสำนักแดนเถื่อน

[07:40:47] จะไม่ได้รับผลกระทบด้วยหรือแล้วทำไมต้า

[07:40:49] หู่ถึงกลายเป็นแบบนี้เงียบขรึมและดูร้าย

[07:40:51] เขาเจออะไรมาบ้างในสำนักแดนเถื่อนทรวงหู่

[07:40:54] และซานฮู่ล่ะพวกเขาไปไหนแล้วโม่ฮวาไม่รู้

[07:40:57] เรื่องทั้งหมดนี้ในใจก็ค่อยๆถูกปกคลุม

[07:40:58] ด้วยเมฆหมอกแห่งความสงสัยเขามองไปยังท้อง

[07:41:01] ฟ้าสีแดงเข้มลึกซึ้งที่แสงเพลิงไหลเวียน

[07:41:03] ราวกับเลือดคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน

[07:41:05] ปรากฏการณ์บนท้องฟ้าบ่งบอกถึงการเคลื่อน

[07:41:07] ไหวของชะตาปรากฏการณ์ทางธรรมชาติเช่นนี้

[07:41:10] แฝงไปด้วยชะตากรรมด้วยระดับและความสามารถ

[07:41:12] ของเขาในตอนนี้ย่อมไม่สามารถหยั่งรู้ได้

[07:41:15] แต่เมื่อมองเห็นปรากฏการณ์บนท้องฟ้าก็มัก

[07:41:17] จะมีความรู้สึกเร่งด่วนบางอย่างวงเวียน

[07:41:19] อยู่ในใจทำให้เขารู้สึกหนาวสถานและไม่

[07:41:21] สามารถสลัดทิ้งไปได้ดูเหมือนว่าภายใต้ภาพ

[07:41:24] ลักษณ์ของสงครามในแดนเถื่อนยังมีแผนการ

[07:41:25] อื่นซ่อนอยู่มีใครบางคนยื่นมือเข้ามาใน

[07:41:28] แดนเถื่อนตั้งแต่เมื่อนานมาแล้วหรือในตา

[07:41:31] ของโม่ฮวาค่อยๆลึกซึ้งขึ้นเมื่อตัดสินใจ

[07:41:33] แล้วก็ควรลงมือทำแต่เนิ่นๆวางแผลล่วงหน้า

[07:41:36] สถานการณ์ตอนนี้ยังไม่ชัดเจนไม่มีใครรู้

[07:41:38] ว่าภัยพิบัติครั้งใหญ่จะมาถึงเมื่อใดก่อน

[07:41:41] หน้านั้นจะต้องศึกษาชะตากรรมพยายามสร้าง

[07:41:43] แก่นทองคำเพื่อขจัดภัยพิบัติด้วยกรรมและ

[07:41:45] ปกป้องตนเองด้วยแก่นทองคำโม่ฮวารู้สึก

[07:41:48] หนักใจในใจและยิ่งไม่กล้าที่จะล่าช้าเกรง

[07:41:50] ว่าหากช้าไปจะเกิดการเปลี่ยนแปลงวันรุ่ง

[07:41:53] ขึ้นเขาก็เรียกอูชาเจียวลี่และผู้นำทับ

[07:41:54] เถื่อนคนอื่นๆรวมถึงผู้อาวุโสฝ่ายกิจการ

[07:41:57] ภายในอย่างจำหมูเจียวฮู้และหัวหน้าเผ่า

[07:41:58] กับผู้อาวุโสของเผ่าต่างๆที่อยู่ภายใต้

[07:42:00] การปกครองของเขาจากนั้นก็กล่าวว่าเมื่อ

[07:42:03] คืนข้าได้เฝ้าสังเกตปรากฏการณ์บนท้องฟ้า

[07:42:05] และได้รับคำชี้แนะจากเทพเจ้าทำให้เข้าใจ

[07:42:07] เส้นทางที่ต้องเดินดังนั้นจึงจำเป็นต้อง

[07:42:09] ออกเดินทางไปเผยแพร่พรของเทพเจ้าใช้เวลา

[07:42:11] อย่างน้อย 1 เดือนอย่างมากที่สุดครึ่งปี

[07:42:14] ในช่วงเวลานี้กิจการทั้งหมดของเผ่า

[07:42:16] พันธมิตรจะมอบหมายให้พวกท่านรับผิดชอบขอ

[07:42:18] ให้พวกท่านทุ่มเทอย่างเต็มที่เพื่อรับใช้

[07:42:19] เทพเจ้าการฝึกทหารการหลอมกรอกการล่าอสูร

[07:42:23] การปลูกพืชวิญญาณการเผยแพร่คำสอนสิ่ง

[07:42:25] เหล่านี้ห้ามมาเลยหากเกิดความคิดสองใจจะ

[07:42:27] ต้องถูกลงโทษจากเทพเจ้าแม้ทุกคนจะประหลาด

[07:42:30] ใจแต่ก็ยังคงโค้งคำนับด้วยความเคารพและ

[07:42:32] กล่าวว่าน้อมรับคำสั่งของท่านหมอผีขอ

[07:42:34] เทพเจ้าทรงอมตะโมฮวาก็กล่าวว่าขอเทพเจ้า

[07:42:37] ทรงอมตะหลังจากนั้นโมฮวาก็ได้จัดแจง

[07:42:40] เรื่องราวต่างๆอย่างละเอียดเรื่องการหลอม

[07:42:43] เกราะมอบหมายให้ผู้อาวุโสเจียวฮู้รับผิด

[07:42:45] ชอบทั้งหมดและให้เจียวลี่กับอูชคานอำนาจ

[07:42:47] กันเพื่อป้องกันการกบฏของนักบำเพ็ญเถื่อน

[07:42:49] เรื่องการเผยแพร่คำสอนโม่ฮวาได้มอบหมาย

[07:42:51] ให้ผู้อาวุโสจาหมู่ชั่วคราวในขณะเดียวกัน

[07:42:53] เสี่ยวจาถูที่เรียนกับโม่ฮวามานานและมี

[07:42:55] สติปัญญาสูงก็สามารถสอนแทนได้ชั่วคราว

[07:42:59] หลังจากจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยในคืนนั้น

[07:43:01] เอกโมฮวาก็จากไปอย่างเงียบๆเพียงลำพัง

[07:43:03] มุ่งหน้าไปยังอาณาจักรภูเขาระดับ 3 ที่

[07:43:05] อยู่ใกล้เคียงครั้งนี้โมฮวาคงจะอยู่ใน

[07:43:08] อาณาจักรภูเขาระดับ 3 เป็นระยะเวลาหนึ่ง

[07:43:11] การสำรวจและสังเกตการด้วยตนเองการทำความ

[07:43:13] เข้าใจสถานการณ์ให้มากขึ้นจะทำให้เขารู้

[07:43:15] เขารู้เรารบรครั้งชนะ 100 ครั้งโม่ฮวา

[07:43:18] ซ่อนตัวเดินทางหลายวันก็ออกจากอาณาจักร

[07:43:20] กภูเขาเฮเจี่ยวจากนั้นก็เดินทางผ่านเทือก

[07:43:22] เขาที่อันตรายเพียงลำพังใช้เวลาอีกหลาย

[07:43:24] วันจึงมาถึงอาณาจักรภูเขาระดับ 3 ทางทิศ

[07:43:26] ตะวันตกเฉียงใต้

[07:43:28] อาณาจักรกระพูเขาแห่งนี้โม่ฮวาเคอมาครั้ง

[07:43:30] หนึ่งแล้วแต่เพียงแค่ว่าดูอย่างรวดเร็ว

[07:43:32] เพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์คร่าวๆไม่ได้

[07:43:34] สืบสวนอย่างละเอียดเพราะก่อนหน้านี้เขาก็

[07:43:37] ไม่ได้คิดที่จะโจมตีอาณาจักรภูเขาระดับ 3

[07:43:39] แห่งนี้จริงๆแต่ตอนนี้แตกต่างออกไปแล้ว

[07:43:42] อาณาจักรภูเขาระดับ 2 โดยรอบถูกพิชิตไป

[07:43:44] หมดแล้วสิ่งที่เขาควรทำก็ทำไปเกือบหมด

[07:43:46] แล้วที่เหลือก็คือการใช้เวลาค่อยๆสร้าง

[07:43:49] ฐานที่มั่นค่อยๆสะสมกำลังทำให้หลักฐาน

[07:43:51] มั่นคงขึ้นทีละขั้นและทำให้เมล็ดพันธุ์

[07:43:53] ที่ดีเติบโตขึ้นทีละน้อยเวลาเหล่านี้ล้วน

[07:43:55] จำเป็นโมฮวาจะต้องหาวิธีที่จะก้าวไปข้าง

[07:43:58] หน้าต่อไปและขยายอาณาเขตออกไปอีก

[07:44:00] อาณาจักรภูเขาระดับ 3 เป็นอุปสรรคที่ต้อง

[07:44:02] ก้าวข้ามไปให้ได้ดังนั้นการสำรวจภาคสนาม

[07:44:05] ของโม่ฮวาในครั้งนี้จึงจริงจังมากขึ้น

[07:44:08] ตลอด 1 เดือนต่อมาเขาก็ซ่อนตัวอยู่ใน

[07:44:10] อาณาจักรภูเขาระดับ 3 สังเกตการบันทึก

[07:44:12] วิเคราะห์คิดและเปรียบเทียบอย่างต่อ

[07:44:13] เนื่องทำให้เข้าใจสถานการณ์โดยรวมของ

[07:44:15] อาณาจักรภูเขาระดับ 3 แห่งนี้อย่างลึก

[07:44:17] ซึ้งยิ่งขึ้นแต่ยิ่งเข้าใจมากเท่าไหร่

[07:44:19] โม่ฮวาก็ยิ่งรู้สึกหนาวสั่นในใจมากเท่า

[07:44:21] นั้นอาณาจักรภูเขาแห่งนี้เป็นอาณาจักรพู

[07:44:24] เขาระดับ 3 แห่งเดียวในบริเวณใกล้เคียงมี

[07:44:26] พลังที่แข็งแกร่งมากเรื่องนี้โมฮวาเคยรู้

[07:44:29] มาก่อนแล้วแต่ตอนนี้หลังจากที่โมฮวาได้ทำ

[07:44:31] ความเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วเขากลับพบว่า

[07:44:33] อาณาจักรภูเขาแห่งนี้ไม่ว่าจะเป็นจำนวน

[07:44:35] ผู้บำเพ็ญเพียงขั้นแก่นทองคำหรือแม้แต่

[07:44:37] ขั้นปลายของแก่นทองคำกำลังของเผ่าหรือ

[07:44:39] ความแข็งแกร่งของนักบำเพ็ญเถื่อนล้วนมี

[07:44:41] มากกว่าและแข็งแกร่งกว่าที่เขาเคยประเมิน

[07:44:42] ไว้คร่าวๆเสียอีกระบบเผ่าเข้มงวดเกราะ

[07:44:45] เถื่อนชั้นดีทหารเถื่อนแข็งแกร่งและยัง

[07:44:47] เลี้ยงดูสัตว์อสูรอีกด้วยเพราะนี่คือชน

[07:44:50] เผ่าเถื่อนที่ปกคลุมด้วยความป่าเถื่อน

[07:44:52] โมฮวาจึงมองข้ามไปโดยไม่รู้ตัวคิดว่าก็

[07:44:54] แค่ธรรมดาๆดาแต่หลังจาก 2 ปีที่ผ่านมาเขา

[07:44:57] ได้พิชิตอาณาจักรภูเขา 5 แห่งและชนเผ่า

[07:44:59] เล็กๆกว่า 100 แห่งศึกษาการสืบทอดตำราและ

[07:45:01] ตัวอักษรของชนเผ่าเหล่านี้ทำให้เขามีความ

[07:45:04] เข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับหลักฐานของชน

[07:45:05] เผ่าเถื่อนและไม่มีแว่นกรองที่มองชนเผ่า

[07:45:08] เถื่อนว่าป่าเถื่อนอีกต่อไปเมื่อมองดูอีก

[07:45:11] ครั้งโมฮวาจึงตระหนักได้ว่าก่อนหน้านี้

[07:45:13] เขาประเมินต่ำไปจริงๆสำหรับอาณาจักรภูเขา

[07:45:16] ระดับ 3 แห่งเดียวที่อยู่รอบๆอูถูและ

[07:45:18] เฮยเจี่ยวแห่งนี้นี่ไม่ใช่แค่อาณาจักรพู

[07:45:20] เขาระดับ 3 ที่แข็งแกร่งเท่านั้นแต่เกือบ

[07:45:22] จะเป็นอาณาจักรกระพูเขาขั้นสูงสุดระดับ 3

[07:45:24] ที่มีการสืบทอดครบถ้วนและรุ่งเรืองอย่าง

[07:45:26] ยิ่งจำนวนนักบำเพ็ญเถื่อนขั้นปลายแก่นทอง

[07:45:29] คำในอาณาจักรภูเขาแห่งนี้ค่อนข้างเกิน

[07:45:31] จริงแล้วหลักฐานระดับกลางถึงสูงนั้นลึก

[07:45:34] ซึ้งมากจนเกิดจะเป็นหลักฐานของอาณาจักรภู

[07:45:36] เขาระดับ 4 เลยทีเดียวในแง่หนึ่งหากมีผู้

[07:45:40] บำเพ็ญเสี้ยนแปลง 2-3 คนเข้ามาก็สามารถ

[07:45:41] เรียกได้ว่าเป็นอาณาจักรกระพูเขาระดับ 4

[07:45:44] ได้แล้วอาณาจักรกระพูเขาระดับ 3 ที่

[07:45:47] รุ่งเรืองอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับอาณาจักร

[07:45:48] กระพูเขาเล็กๆอย่างอูถูและเฮยเจี่ยวที่

[07:45:50] อยู่รอบๆแล้วพลังของมันแตกต่างกันอย่าง

[07:45:52] สิ้นเชิงไม่ได้อยู่ในมิติเดียวกันเลย

[07:45:55] เรื่องนี้ไม่สมเหตุสมผลอย่างยิ่งแตกต่าง

[07:45:56] จากรูปแบบการจัดเรียงอาณาจักรในก้าวแคว้น

[07:45:58] อย่างมากโมฮวาไม่ค้าคิดว่าแดนเถื่อนจะมี

[07:46:00] รูปแบบการจัดเรียงพื้นที่แบบนี้ใน 9

[07:46:03] แคว้นเรื่องแบบนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

[07:46:05] การเชื่อมต่อและการเปลี่ยนผ่านของ

[07:46:06] อาณาจักรใน 9 แคว้นโดยทั่วไปแล้วจะสมดุล

[07:46:08] และราบรื่นตัวอย่างเช่นอาณาจักรเฉียรเสีย

[07:46:11] เสวียนเสียรอบๆก็มีระดับ 4 ระดับ 3 และ

[07:46:13] เมื่อเปลี่ยนผ่านไปยังพื้นที่ห่างไกลก็จะ

[07:46:15] มีระดับ 2 เล็กๆบ้างและความแข็งแกร่งก็จะ

[07:46:17] ไม่แตกต่างกันมากนักจะไม่เกิดเหตุการณ์

[07:46:19] ที่จู่ๆก็มียักษ์ใหญ่ปรากฏขึ้นท่ามกลาง

[07:46:22] กลุ่มปลาเล็กปลาน้อยเช่นนี้ข้อยกเว้น

[07:46:24] เดียวคือรูปแบบอาณาจักรแบบดูดซาบบาง

[07:46:27] อาณาจักรเดิมทีก็ไม่ได้แข็งแกร่งนักเพียง

[07:46:29] แต่ดูดซาบอาณาจักรที่อ่อนแอกว่ารอบๆจน

[07:46:30] กลายเป็นปลาเล็กปลาน้อยไปโดยปริยายด้วย

[07:46:34] วิธีนี้ตนเองก็กลายเป็นยักษ์ใหญ่ส่วน

[07:46:36] อาณาจักรโดยรอบก็กลายเป็นปลาเล็กปลาน้อย

[07:46:38] จึงทำให้เกิดสถานการณ์ที่แตกต่างกันอย่าง

[07:46:40] มากเช่นนี้แต่ที่แดนเถื่อนแห่งนี้ไม่ใช่

[07:46:42] แน่นอนอาณาจักรภูเขาระดับ 3 ขั้นสูงสุด

[07:46:45] แห่งนี้แทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์ใดๆกับ

[07:46:47] อาณาจักรพูเขาอู๋ถูและเฮยเจี่ยวที่อยู่

[07:46:49] รอบๆและไม่มีปรากฏการณ์ดูดซาบใดๆเลย

[07:46:53] อาณาจักรกระพูเขาอู๋ถูและเฮยเจี่ยวเหล่า

[07:46:55] นี้ก็ไม่มีทรัพยากรใดๆที่จะให้อาณาจักร

[07:46:57] กระพูเขาขั้นสูงสุดระดับ 3 แห่งนี้ดูดซับ

[07:47:00] ได้เรื่องนี้แปลกมากสีหน้าของโม่ฮาวาดู

[07:47:03] เคร่งขรึมเล็กน้อยสถานการณ์ค่อนข้าง

[07:47:04] เบี่ยงเบนไปจากที่เขาคาดการณ์ไว้แต่แรก

[07:47:06] อาณาจักรกระพูเขาแห่งนี้ซับซ้อนกว่าที่

[07:47:08] เขาคิดไว้มากโมฮวาจึงทำตัวให้เงียบเชียบ

[07:47:11] ยิ่งขึ้นและใช้วิชาซ่อนเร้นอย่างจริงจัง

[07:47:13] ยิ่งขึ้นเกรงว่าจะถูกผู้บำเพ็ญเพียรขั้น

[07:47:14] แก่นทองคำระดับสูงจับได้หลังจากสืบสวนไป

[07:47:17] อีกระยะหนึ่งรวมถึงแอบสังเกตสัญลักษณ์ของ

[07:47:19] บางเผ่าและตัวอักษรที่โดดเด่นในที่ต่างๆ

[07:47:21] แอบฟังการสนทนาของนักบำเพ็ญเถื่อนบางคน

[07:47:24] โมฮวาจึงได้รู้ว่าอาณาจักรภูเขาแห่งนี้

[07:47:27] ไม่ใช่แค่อาณาจักรภูเขาระดับ 3 ธรรมดาๆดา

[07:47:29] จริงๆชนเผ่าส่วนใหญ่ในอาณาจักรภูเขาแห่ง

[07:47:32] นี้ล้วนมาจากบรรพบุรุษเดียวกันมีสายเลือด

[07:47:34] การสืบทอดเดียวกันและสัญลักษณ์ที่มีรูป

[07:47:36] แบบคล้ายกันสัญลักษณ์เหล่านี้ล้วนเกี่ยว

[07:47:39] ข้องกับไฟและนกเมื่อนำสัญลักษณ์เหล่านี้

[07:47:41] มาซ้อนทับกันและขจัดส่วนที่ซ้ำกันออกไป

[07:47:43] รูปร่างคร่าวๆก็คือนกเทพสีแดงเพลิงตัว

[07:47:45] หนึ่งสิ่งนี้ทำให้โมฮวาอดไม่ได้ที่จะนึก

[07:47:48] ถึง 1 ใน 4 สัตว์เทพแห่งแดนเถื่อนหงส์

[07:47:50] เพลิงแม้แต่ชื่อของชนเผ่าหลายแห่งใน

[07:47:51] อาณาจักรภูเขาก็ยังเกี่ยวข้องกับหงส์

[07:47:54] เพลิงอาณาจักรพูขังเพลิงโมฮวารู้สึกตกใจ

[07:47:57] ในใจมากแต่เมื่อคิดดูดีๆก็รู้สึกว่ามี

[07:47:59] ปัญหาใหญ่ซ่อนอยู่หงส์เพลิงเป็นหนึ่งใน 4

[07:48:02] สัตว์เทพมีสถานะสูงส่งมากเหตุใดจึงกลาย

[07:48:04] เป็นสัญลักษณ์ของอาณาจักรภูเขาระดับ 3

[07:48:07] หรือว่านี่เป็นเพียงสายเลือดหนึ่งในชน

[07:48:09] เผ่าแดนเถื่อนที่นับถือสัตว์เทพหงส์เพลิง

[07:48:11] มังกรเขียวเป็นสัญลักษณ์ของราชวงศ์แดน

[07:48:13] เถื่อนแล้วหงสเพลิงล่ะมีสถานะอะไรในชน

[07:48:16] เผ่าแดนเถื่อนหงส์เพลิงเป็นเพียง

[07:48:18] สัญลักษณ์หรือว่าในอาณาจักรภูเขาแห่งนี้

[07:48:20] มีสัตว์เทพหงเพลิงอยู่จริงเรื่องราว

[07:48:23] เกี่ยวกับที่มาของสัตว์เทพผงเพลิงแห่งแดน

[07:48:24] เถื่อนนี้ลึกลับเกินไปโม่ฮวาไม่สามารถคิด

[07:48:26] หาคำตอบได้ในชั่วขณะแต่ปัญหาอีกอย่าง

[07:48:28] หนึ่งกลับยุ่งยากกว่าอาณาจักรกระพูเขา

[07:48:31] แห่งนี้ไม่สามารถต่อสู้ได้เลยนับถือสัตว์

[07:48:34] เทพของเพลิงอาณาจักรพูเขาขั้นสูงสุดระดับ

[07:48:36] 3 กึ่งระดับ 4 มีชนเผ่ากว่า 10 เผ่าผู้

[07:48:39] บำเพ็ญเพียงขั้นปลายแก่นทองคำหลายสิบคน

[07:48:41] และผู้อาวุโสขั้นแก่นทองคำอีกมากมาย

[07:48:44] โม่ฮวารู้สึกขนลุกไปหมดจะสู้ได้อย่างไร

[07:48:46] ระดับ 3 กับระดับ 3 ก็มีความแตกต่างกัน

[07:48:49] อาณาจักรกระพูเขาระดับ 3 ขั้นเริ่มต้นกับ

[07:48:51] อาณาจักรภูเขาหงส์เพลิงระดับสูงสุดนี้แทบ

[07:48:54] จะแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวสู้ไม่ได้แล้วจะ

[07:48:56] ทำอย่างไรโมฮวาขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นาน

[07:48:59] ความแข็งแกร่งที่แท้จริงแตกต่างกันมากสู้

[07:49:01] ไม่ได้ก็คือสู้ไม่ได้แต่ถ้าไม่สู้

[07:49:03] สถานการณ์ก็จะติดขัดอีกครั้งแดนเถื่อนถูก

[07:49:06] ปิดกั้น 4 ด้านเป็นทะเลทรายออกไปก็ไม่ได้

[07:49:08] ทางฝั่งอู๋ถูและเฮยเจี่ยวที่สู้ได้ก็สู้

[07:49:10] ไปหมดแล้วเขาจะอยู่เฝ้าอาณาจักรกระพูเขา

[07:49:13] ระดับ 2 เหล่านั้นอย่างสบายๆปล่อยเวลา

[07:49:15] ผ่านไป 10-20 ปีได้อย่างไรนั่นคงจะสาย

[07:49:17] เกินไปจริงๆโม่ฮวาพิจารณาสถานการณ์โดยรวม

[07:49:21] ของแดนเถื่อนอีกครั้งและทำนายชะตาของตน

[07:49:23] เองพร้อมทั้งทบทวนสิ่งที่ตนเองได้ทำในแดน

[07:49:25] เถื่อนก็พลผ่านตระหนักได้ว่าไม่ถูกต้อง

[07:49:27] ทำไมต้องสู้ด้วยตัวตนของเขาในแดนเถื่อน

[07:49:30] ไม่ใช่ผู้พิชิตหรือผู้ทำลายล้างแต่เป็น

[07:49:34] หมอผีหรือพูดอีกอย่างคือเขาควรจะเป็น

[07:49:36] อาจารย์มากกว่าเป็นอาจารย์ที่เผยแพร่คำ

[07:49:39] สอนชี้แนะแนวทางในเมื่อเป็นอาจารย์จะต้อง

[07:49:42] สู้รบเข่นฆ่าไปทำไมสิ่งที่อาจารย์ควรทำ

[07:49:44] คือการบ่มเพาะผู้มีความสามารถผู้มีความ

[07:49:47] สามารถต่างหากคือสิ่งที่มีค่าที่สุดลูก

[07:49:50] ศิษย์ที่มีความสามารถเพียงพอพอก็จะสามารถ

[07:49:52] ทำสิ่งที่ตนเองต้องการแต่ทำให้ได้สำเร็จ

[07:49:54] และเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของแดนเถื่อนได้

[07:49:56] ผู้มีความสามารถโมหากรุ่นคิดในใจเสี่ยว

[07:50:00] จาถูและคนอื่นๆเป็นลูกศิษย์ที่เขาบ่มเพาะ

[07:50:03] ขึ้นมาในอนาคตคาดว่าจะสามารถยืนหยัดได้

[07:50:05] ด้วยตนเองและเป็นผู้มีความสามารถแต่พวก

[07:50:08] เขายังเด็กเกินไประดับการบ่มเพาะจิตใจและ

[07:50:10] สถานะทางสังคมล้วนยังขาดแคลนมากตอนนี้พวก

[07:50:12] เขาก็ยังคงเรียนรู้การบำเพ็ญเพียรอยู่ไม่

[07:50:14] สามารถแสดงบทบาทใดๆได้อนาคตยังอีกยาวไกล

[07:50:17] แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลากล่าวอีกในหนึ่ง

[07:50:20] หากต้องการพัฒนาในอาณาจจักรพูขังเพลิง

[07:50:22] สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือผู้มีความ

[07:50:25] สามารถที่สามารถใช้งานได้และมีอิทธิพลผู้

[07:50:28] มีความสามารถคนนี้จะต้องไม่เด็กเกินไป

[07:50:30] สถานะทางสังคมต้องไม่ต่ำต้องมีจิตใจที่

[07:50:32] บริสุทธิ์และมีความทยทะยานอันยิ่งใหญ่แต่

[07:50:35] บุคคลเช่นนี้แม้แต่ในก้าวแคว้นก็ยังหายาก

[07:50:37] ยิ่งนักไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่อยู่ในแดน

[07:50:38] เถื่อนแล้วอย่างไรก็ตามอาณาจักรภูเขาแห่ง

[07:50:42] นี้เป็นอาณาจักรภูเขาขนาดใหญ่ระดับ 3

[07:50:44] ขั้นสูงสุดที่นับถือสัตว์เทพหงส์เพลิงมี

[07:50:46] ประวัติศาสตร์อันยาวนานสถานที่ใหญ่ขนาด

[07:50:49] นี้มีนักบำเพ็ญเถื่อนมากมายมี

[07:50:51] ประวัติศาสตร์ยาวนานขนาดนี้กามีผู้มีความ

[07:50:53] สามารถศักดิ 2-3 คนก็ไม่น่าจะเกินจริงไป

[07:50:55] นักโมฮวาจึงเริ่มซ่อนตัวเดินทางเพียง

[07:50:58] ลำพังหรือปลอมตัวแฝงตัวสอดแนมอย่างลับๆ

[07:51:00] เพื่อค้นหาลูกศิษย์ที่ถูกใจในอาณาจักร

[07:51:02] กระพูขังเพลิงแต่ค้นหาอยู่นานก็ยังไม่พบ

[07:51:05] เรื่องแบบงมเข็มในมหาสมุทรเช่นนี้แม้จะมี

[07:51:07] คำจัดกรรมก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนักฉันหาผิด

[07:51:09] ที่หรือว่าลูกศิษย์ของฉันไม่ได้อยู่ในชน

[07:51:12] เผ่าเล็กๆหรือชนเผ่าภายนอกเหล่านี้โมฮวา

[07:51:15] สงสัยในใจลูกศิษย์ที่ฉันตามหาคือใครกัน

[07:51:17] แน่หลายวันต่อมาโมฮวากำลังพูดคุยและสอน

[07:51:21] นักบำเพ็ญเถื่อนของเผ่าตันชเวช 2-3 คนถึง

[07:51:23] วิธีวาดลวดลายอสูรอย่างง่ายๆบนเกราะ

[07:51:25] เถื่อนในขณะเดียวกันก็เงี่ยหูและปล่อย

[07:51:27] พลังจิตออกไปเพื่อสืบหาข่าวสารต่างๆใน

[07:51:29] เวลานั้นเอโงฮาวาก็พลันได้ยินชื่อหนึ่ง

[07:51:32] ที่ทำให้เขาสนใจเป็นอย่างมากตันจูคุณชาย

[07:51:35] รองของเผ่าตันชเว่พอหน้าถึงอย่างยิ่งเกิด

[07:51:37] มาพร้อมกับจิตแห่งเต๋าสร้างหลักฐานเมื่อ

[07:51:39] อายุ 10 ขวบและสร้างแก่นทองคำเมื่ออายุ 20

[07:51:41] ปีจบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่

[07:51:44] ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1168 ตันจู

[07:51:48] เกิดมาพร้อมจิตแห่งเตาบำเพ็ญเพียรอย่าง

[07:51:50] ขยันขันแข็งจิตใจไม่วอกแวกมีหลักฐานแห่ง

[07:51:52] เต๋าที่สมบูรณ์มาแต่กำเนิดหลักฐานลึกซึ้ง

[07:51:54] มั่นคงสร้างหลักฐานเมื่ออายุ 10 ขวบกว่า

[07:51:57] แก่นทองคำชั้นยอดเมื่ออายุ 20 และตอนนี้

[07:51:59] อายุการบำเพ็ญเพียรเพียง 33 ปีห่างจาก

[07:52:01] ขั้นกลางของแก่นทองคำเพียงก้าวเดียวนะ

[07:52:03] เป็นอัจฉริยะแห่งการบำเพ็ญเพียรที่หาได้

[07:52:04] ยากยิ่งในรอบพันปีของเพาตันชเวีย

[07:52:07] โมฮวาตกตะลึงในใจนี่มันอัจฉริยะระดับไหน

[07:52:10] กันก่อแก่นทองคำเมื่ออายุ 20 แถมยังไม่

[07:52:12] ต้องเสริมสร้างหลักฐานแห่งเต๋าสามารถก่อ

[07:52:14] แก่นทองคำได้โดยตรงช่างเป็นคนที่สวรรค์

[07:52:16] ประทานพรให้แท้ๆแน่นอนโลกนี้ไม่เคยขาด

[07:52:18] แคลนอัจฉริยะ

[07:52:20] ตราบใดที่ผู้คนมีจำนวนมากพอก็ย่อมมี

[07:52:22] อัจฉริยะประหลาดที่ได้รับพรจากฟ้าดินมี

[07:52:24] ความพิเศษเหนือใครจนทำให้ผู้คนคาดไม่ถึง

[07:52:26] ปรากฏขึ้นมาเสมอแต่ว่าทำไมคุณชายตันจูผู้

[07:52:30] นี้ถึงทำให้ข้ารู้สึกสนใจนักเป็นไปไม่ได้

[07:52:33] หรอกหน้าที่คนที่้าตาหารจะเป็นอัจฉริยะ

[07:52:35] ประหลาดที่ก่อแก่นทองคำเมื่ออายุ 20 ผู้

[07:52:37] นี้ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมข้ายังเป็นแค่ผู้

[07:52:40] บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานจะให้ข้าไปสอนผู้

[07:52:42] บำเพ็ญเพียรแก่นทองคำเนี่ยนะโมฮวาพึมพำใน

[07:52:44] ใจแต่ลางสังหรณ์เรื่องกรรมมักจะไม่ผิด

[07:52:46] พลาดคนผู้นี้มีความสามารถโดดเด่นเช่นนี้

[07:52:49] แม้จะไม่ใช่สิทธิ์ที่เขาต้องสอนก็สามารถ

[07:52:51] หาโอกาสทำความรู้จักได้ปัญหาคือตันจูผู้

[07:52:55] นี้เป็นคุณชายแห่งเผ่าตันเวี้ยและยังเป็น

[07:52:57] บุตรชายคนเล็กสุดของหัวหน้าเผ่าตันชเวี่ย

[07:52:58] ซึ่งได้รับความโปรดปรานอย่างมากโดยปกติ

[07:53:01] แล้วเขาจะอยู่ในเผ่าหลักเท่านั้นและมีผู้

[07:53:03] คุ้มกันคอยปกป้องทำให้ไม่สามารถเข้าถึง

[07:53:05] ได้เลยโม่ฮวาจึงแอบสืบเรื่องราวของตันจู

[07:53:07] ผู้นี้โชคดีที่อัจฉริยตูผู้นี้มีพรสวรรค์

[07:53:10] สูงมีชื่อเสียงโด่งดังและยังเป็นที่รัก

[07:53:12] ของผู้บำเพ็ญเพียรในเผ่าจะมีการพูดถึงเขา

[07:53:14] บ่อยครั้งทำให้ข่าวสารต่างๆค่อนข้างง่าย

[07:53:16] ต่อการสืบหาตามที่ผู้บำเพ็ญเทียเป็นเผ่า

[07:53:19] ตันเชเวียกล่าวไว้ทุกกลางเดือนคุณชาย

[07:53:20] ตันจูผู้นี้จะไปเยี่ยมเยียนเผ่าเล็กๆเผ่า

[07:53:23] ภายนอกและเผ่าพันธมิตรในอาณาเขตของตน

[07:53:25] เพื่อสำรวจความเป็นอยู่ของประชาชนและ

[07:53:26] เยี่ยมเยียนผู้บำเพ็ญเพียรในเผ่าด้วยเหตุ

[07:53:29] นี้คุณชายผู้นี้จึงเป็นที่รักของชาวเผ่า

[07:53:31] อย่างมากนี่ก็เป็นโอกาสที่ดีโม่ฮวาได้สืบ

[07:53:34] ถามว่าเผ่าเล็กๆใดบ้างที่อยู่ในอาณาเขต

[07:53:36] ของคุณชายตันจูจากนั้นก็เดินทางไปล่วง

[07:53:38] หน้าพักอยู่ 2-3 วันเพื่อให้คนคุ้นหน้า

[07:53:40] คุ้นตาเผ่าที่อยู่ภายใต้การปกครองของคุณ

[07:53:43] ชายตันจูนั้นมีไม่มากนักดินแดนเหล่านี้

[07:53:46] เป็นของขวัญที่บิดาของเขาซึ่งก็คือหัว

[07:53:48] หน้าเผ่าตันชเวมอบให้ตันจูเพื่อให้เขาได้

[07:53:50] เรียนรู้การบริหารจัดการเผ่าตั้งแต่เด็ก

[07:53:52] เผ่าเล็กๆเหล่านี้มีวิถีชีวิตที่เรียบ

[07:53:54] ง่ายโมฮวาจึงเข้าไปผสมโรงได้อย่างง่ายดาย

[07:53:57] หลังจากนั้นเขาก็รวบรวมข้อมูลไปพลางรอคอย

[07:53:59] อย่างอดทนไปพลางประมาณ 10 วันต่อมาภายใต้

[07:54:02] การห้อมล้อมของผู้อาวุโสผู้คุ้มกันเผ่า

[07:54:04] ตาลเชเวี่ยหลายคนเด็กหนุ่มชนเผ่าผู้หนึ่ง

[07:54:06] ที่สวมชุดขนนกสีเพลิงอันหรูหราก็ได้เข้า

[07:54:07] มาในเผ่าผู้บำเพ็ญเทียนในเผ่าทุกคนที่

[07:54:10] อยู่ตามทางต่างก็โค้งคำนับและเรียกขานว่า

[07:54:13] คุณชายโม่ฮวาไม่ได้ปรากฏตัวอย่างรีบร้อน

[07:54:16] แต่ซ่อนตัวอยู่ห่างๆสายตาของเขาแทรกผ่าน

[07:54:18] ฝูงชนเพื่อสังเกตคุณชายตันจูผู้นี้ก่อน

[07:54:20] ประการแรกคุณชายตันจูผู้นี้ตัวไม่สูงนัก

[07:54:23] จุดนี้ทำให้โม่ฮวารู้สึกคุ้นเคยและพอใจ

[07:54:25] มากอาจเป็นเพราะตอนเด็กๆมีพรสวรรค์ในการ

[07:54:28] บำเพ็ญเพียรดีเกินไปสร้างหลักฐานและก่อ

[07:54:30] แก่นทองคำเร็วเกินไปทำให้อายุไขเพิ่มขึ้น

[07:54:32] เร็วเกินไปดังนั้นวัยเด็กจึงคงอยู่ค่อน

[07:54:34] ข้างนานและตัวก็โตช้าลงเล็กน้อยแน่นอนถ้า

[07:54:37] คำนวณดูแล้วคุณชายตันจูผู้นี้ก็ไม่ได้

[07:54:39] เตี้ยนักเพียงแต่เมื่อเทียบกับผู้บำเพ็ญ

[07:54:40] เทียนชนเผ่าที่สูงใหญ่และแข็งแรงทั่วไป

[07:54:42] แล้วเขาก็ดูตัวเล็กไปหน่อยโม่ฮวาพยักหน้า

[07:54:46] คนตัวไม่สูงโดยทั่วไปแล้วมักจะฉลาดประลาด

[07:54:48] กว่าและมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งนอกจาก

[07:54:49] นี้คุณชายตันจูผู้นี้มีอายุการบำเพ็ญ

[07:54:51] เพียร 33 ปีแต่ก็ยังดูอ่อนเยาวมากเมื่อ

[07:54:54] เทียบกับอายุไขของผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแก่น

[07:54:56] ทองคำแล้ว 33 ปีนั้นยังถือว่าเยาเวมาก

[07:54:59] จริงๆและรูปลักษณ์ของเขาก็หล่อเหลาจริงๆ

[07:55:01] แถมยังมีความงามแบบแปลกตาดวงตาเป็นสีระกฏ

[07:55:04] ราวกับนกเทพด้วยรูปลักษณ์และพรสวรรค์เช่น

[07:55:07] นี้จึงไม่แปลกใจเลยที่เขาจะเป็นคุณชายที่

[07:55:09] ได้รับความโปรดปรานมากที่สุดโมฮวาสังเกต

[07:55:12] อีกครู่หนึ่งก็พบว่าคุณชายผู้นี้เดิน

[07:55:13] เยี่ยมเยียงไปทั่วดูแลผู้สูงอายุปอบโยน

[07:55:15] เด็กเล็กแม้กระทั่งธาตุชนเผ่าที่ทำความ

[07:55:17] ผิดร้ายแรงถึงตายเขาก็ยังให้โอกาสโดยตลอด

[07:55:19] เวลาที่ผ่านมาสีหน้าของเขายังคงแสดงความ

[07:55:21] เมตตาดวงตาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจเขา

[07:55:23] สำรวจความเป็นอยู่ของผู้บำเพ็ญเพียรใน

[07:55:25] เผ่าที่อยู่ภายใต้การปกครองของเขาอย่าง

[07:55:27] แท้จริงไม่ใช่การแสดงละครเพื่อแสดงความ

[07:55:30] เมตตาและใจกว้างของตนเองโมฮาวารู้สึก

[07:55:33] ประหลาดใจในใจเขาไม่คิดว่าโลกนี้จะมี

[07:55:36] บุคคลที่สมบูรณ์แบบโดยธรรมชาติเช่นนี้มี

[07:55:38] พรสวรรค์ที่น่าทึ่งจิตใจดีงามแม้แต่จิต

[07:55:40] แห่งเต๋าก็ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องเช่นนี้

[07:55:43] เพียงแต่ดูไร้เดียงสาไปหน่อยโมฮวายิ่งมี

[07:55:46] ความคิดที่จะผูกมิตรแต่ปัญหาหาคือจะเข้า

[07:55:47] หาคุณชายผู้นี้ได้อย่างไรตัวเขาเองเป็นคน

[07:55:50] เถื่อนที่ไม่ทราบที่มาที่ไปเป็นไปไม่ได้

[07:55:53] ที่จะเดินเข้าไปหาเขาตรงๆแล้วพูดว่าข้า

[07:55:57] คือท่านหมอผีผู้ยิ่งใหญ่มาเพื่อชี้หนทาง

[07:55:59] แห่งการบำเพ็ญเพียรให้เจ้ามาเป็นศิษย์ของ

[07:56:01] ข้าเธอตามข้าเรียนรับรองสอนจนเข้าใจคุณ

[07:56:04] ชายผู้นี้เพียงแค่ไร้เดียงสาและใจดีไม่

[07:56:06] ใช่คนโง่ถ้าเขาไม่ลงมือทำร้ายเขาก็ถือว่า

[07:56:08] เขาอารมณ์ดีแล้วแม้เขาจะไม่สร้างความ

[07:56:10] ลำบากให้เขาผู้อาวุโสผู้คุ้มกันขั้นแก่น

[07:56:12] ทองคำที่อยู่ข้างกายเขาก็คงไม่ปล่อยเขาไป

[07:56:15] ง่ายๆแน่โม่ฮวาส่าย

[07:56:17] ปัญหาที่น่าอึดอัดยิ่งกว่าคือตอนนี้เขา

[07:56:19] ยังเป็นแค่ผู้บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานจะ

[07:56:20] เอาความมั่นใจที่ไหนไปหลอกลวงไม่สิจะไปทำ

[07:56:23] ความรู้จักกับอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ที่ก่อ

[07:56:25] แก่นทองคำตั้งแต่อายุ 20 ได้อย่างไร

[07:56:28] โม่ฮวาถอนหายใจอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจทำไม

[07:56:30] ข้าถึงยังเป็นแค่ผู้บำเพ็ญเพียรสร้างหลัก

[07:56:32] ฐานอยู่เลยแต่เมื่อเริ่มมาถึงขั้นนี้แล้ว

[07:56:34] การกังวลก็ไม่มีประโยชน์โม่ฮวังเงยหน้า

[07:56:37] ขึ้นอีกครั้งมองคุณชายตันจูแล้วคิดในใจ

[07:56:39] ว่าจะหลอกไม่สิจะทำความรู้จักกับเขาได้

[07:56:41] อย่างไรแต่คิดมาหลายวิธีแล้วก็ยังไม่ค่อย

[07:56:43] ได้ผลไม่ต้องพูดถึงคุณชายตันจูเลยแม้แต่

[07:56:46] ผู้คุ้มกันขั้นแก่นทองคำที่อยู่ข้างกาย

[07:56:48] เขาก็ยังหลอกลวงได้ยากโม่ฮวาจึงคิดว่า

[07:56:51] หรือจะลองใช้วิชาจิตมารปลุกฝังเพื่อส่ง

[07:56:54] ความฝันในตอนกลางคืนโดยเลี่ยงผู้คุ้มกัน

[07:56:56] แต่ก็ยังทำไม่ได้ที่พักของคุณชายตันจูใน

[07:56:59] ตอนกลางคืนมีการป้องกันที่เข้มงวดมากและ

[07:57:01] เวลาที่เหลือให้โม่ฮวาคิดก็มีไม่มากนักมี

[07:57:03] เวลาเพียง 2 วันเท่านั้นหลังจาก 2 วันคุณ

[07:57:06] ชายตันจูจะกลับไปยังเผ่าหลักของเผ่าตัน

[07:57:08] เฉวี่ยหลังจากเยี่ยมเย็นเสร็จแล้วหากพลาด

[07:57:10] ไปก็ต้องรออีก 1 เดือนและเวลาเป็นสิ่งมี

[07:57:12] ค่าไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอีก 1

[07:57:14] เดือนข้างหน้าต้องวางวางแผนให้เร็วที่สุด

[07:57:16] โมฮวาใช้เวลาอีก 2 วันในการวางแผนแต่ก็

[07:57:19] ยังคิดวิธีดีๆไม่ได้เมื่อเห็นว่าเข้าสู่

[07:57:22] วันที่ 2 แล้วคุณชายตันจูจะอยู่ต่ออีก 1

[07:57:24] วันและจะเดินทางกลับในตอนเย็นโม่ฮวาจึงอด

[07:57:26] ไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนใจเล็กน้อยโม่ฮวาก

[07:57:29] รุ่นคิดอยู่นานเมื่อเห็นว่าตันจูมีจิตใจ

[07:57:31] ดีและห่วงใยผู้บำเพ็ญเพียรในเผ่ามากทันใด

[07:57:33] นั้นเขาก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจ

[07:57:36] เมื่อไม่มีใครสังเกตโม่ฮวาจึงวิ่งไปที่ภู

[07:57:38] เขาใกล้เคียงและระเบิดหน้าผาเล็กๆแห่ง

[07:57:40] หนึ่งให้ถล่มลงมาก้อนหินและดินถล่มลงมา

[07:57:42] จากภูเขาทำลายบ้านเรือนของชนเผ่าไปหลาย

[07:57:44] หลังโชคดีที่โม่ฮวาควบคุมค่ายกลได้อย่าง

[07:57:46] แม่นยำและเลือกเวลาได้อย่างเหมาะสมเขา

[07:57:48] เลือกที่จะระเบิดภูเขาในขณะที่ชนเผ่า

[07:57:50] กำลังจัดงานชุมนุมและไม่มีใครอยู่ไม่มี

[07:57:53] ผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิตแต่ผลกระทบก็ไม่

[07:57:55] น้อยเผ่าเล็กๆรอบข้างต่างก็หวาดกลัวว่า

[07:57:57] หน้าผาจะถล่มลงมาอีกครั้งและฝังพวกเขาไว้

[07:57:59] ทั้งหมดข่าวนี้ย่อมไปถึงหูของตันจูตันจู

[07:58:02] รู้สึกกังวลใจและก็มาดูที่เผ่าเล็กๆแห่ง

[07:58:04] นี้จริงๆเขาตรวจสอบบ้านที่ถูกหินถล่ม

[07:58:06] ทำลายก่อนเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีผู้บาด

[07:58:08] เจ็บหรือเสียชีวิตจากนั้นจึงรู้สึกสบายใจ

[07:58:11] และเขาก็สั่งให้คนสร้างที่พักชั่วคราว

[07:58:13] สำหรับผู้บำเพ็ญเป็นเพียงชนเผ่าที่ไร้

[07:58:14] บ้านเหล่านี้ทันทีหลังจากนั้นเขาก็ยังไม่

[07:58:17] วางใจจึงนำผู้อาวุโสผู้คุ้มกัน 2 คนขึ้น

[07:58:19] ไปบนภูเขาด้วยตนเองเพื่อหาคำตอบว่าทำไม

[07:58:21] หน้าผาที่เคยดีๆถึงถล่มลงมาได้หลังจาก

[07:58:24] เดินทางและปีนป่าอยู่พักหนึ่งทั้ง 3 ก็มา

[07:58:26] ถึงยอดเขาผู้อาวุโสผู้คุ้มกัน 2 คนตรวจ

[07:58:30] สอบอยู่ครู่หนึ่งแล้วรายงานว่าคุณชายดู

[07:58:32] เหมือนว่าจะเป็นการผูกกร่อนของภูเขาทำให้

[07:58:34] ถล่มลงมาเองตันจูจึงถามว่ามีร่องรอยการ

[07:58:37] กระทำของมนุษย์หรือไม่พูดยากผู้อาวุโสผู้

[07:58:41] คุ้มกันคนหนึ่งกล่าวบนพื้นผิวไม่มีแต่

[07:58:43] เบื้องหลังมีใครบางคนลงมือหรือไม่ยังตรวจ

[07:58:45] สอบได้ยากในตอนนี้เพราะหินถล่มลงมาหมด

[07:58:47] แล้วอีกคนครุ่นคิดโชคดีที่ไม่มีใครบาด

[07:58:50] เจ็บแต่ว่าคงไม่มีใครว่างพอที่จะมาจุด

[07:58:52] ระเบิดภูเขาเล่นแถวนี้หรอกตันจูครุ่นคิด

[07:58:54] อยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าเล็กน้อยกล่าว

[07:58:56] ว่าตรวจสอบอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเผ่า

[07:58:59] ปลอดภัยและบอกให้พวกเขาในอนาคตระมัดระวัง

[07:59:01] ให้มากขึ้นชนเผ่าธรรมดาเหล่านี้มีพลัง

[07:59:04] บำเพ็ญเพียรไม่สูงนักหากเกิดอุบัติเหตุ

[07:59:06] เพียงเล็กน้อยก็อาจถึงแก่ชีวิตได้จะ

[07:59:08] ประมาทไม่ได้ขอรับคุณชายผู้อาวุโสขั้น

[07:59:10] แก่นทองคำทั้งสองกล่าว

[07:59:12] หลังจากนั้นตันจูจึงสั่งให้หัวหน้าเผ่า

[07:59:14] เล็กๆและผู้อาวุโสจัดการเรื่องต่างๆทั้ง

[07:59:16] การจัดที่พักและการขจัดอันตรายที่ซ่อน

[07:59:18] อยู่การสร้างนั้นแยกการทำลายนั้นง่าย

[07:59:21] โมฮวาทำลายเล็กน้อยทำให้คนเหล่านี้

[07:59:23] วุ่นวายอยู่ครึ่งค่อนวันเมื่อยามค่ำคืน

[07:59:24] เริ่มมืดลงตันจูกำลังจะออกเดินทางแต่ถูก

[07:59:27] ผู้อาวุโสผู้คุ้มกันห้ามไว้คุณชายฟ้ามืด

[07:59:30] เกินไปสัตว์อสูรก็กระสับกระส่ายการเดิน

[07:59:32] ทางกลางคืนไม่สะดวกนักพักที่นี่สักคืนดี

[07:59:34] กว่าตันจูปฏิเสธผู้บำเพ็ญเทียนไม่กลัว

[07:59:37] ความยากลำบากในอนาคตไม่กลัวค่ำคืนอันยาว

[07:59:39] นานหลังจากนั้นก็มีผู้บำเพ็ญเทียนชนผัก

[07:59:41] ที่ได้รับความช่วยเหลือจากตันจูมาแสดง

[07:59:43] ความขอบคุณกล่าวว่าคุณชายมีเมตตาเป็นความ

[07:59:46] หวังของเพอตันเฉเวี่ยแล้วก็เชิญชวนอย่าง

[07:59:48] อบอุ่นให้ตันจูพักค้างคืนที่นี่เพื่อให้

[07:59:50] พวกเขาได้แสดงความเคารพและสนับสนุนคุณชาย

[07:59:53] ตันจูปฏิเสธไม่ได้จึงต้องพักค้างคืนชั่ว

[07:59:55] คราวเมื่อเข้าสู่ยามค่ำคืนเผ่าเล็กๆแห่ง

[07:59:57] นี้ก็จุดกองไฟจัดงานเลี้ยงเพื่อต้อนรับ

[07:59:59] ตันจูกลุ่มเด็กสาวแก้มแดงก่ำเต้นรำและขับ

[08:00:02] ร้องต่อหน้าตันจูยังมีคนนำเนื้ออสูรย่าง

[08:00:04] รสเลิศและพิเศษมาถวายโดยกล่าวว่าเป็นของ

[08:00:06] ขวัญจากเพื่อนที่ผ่านมาขอให้ตันจูได้ลิ้ม

[08:00:08] ลองความวุ่นวายดำเนินไปจนถึงกลางดึกตันจู

[08:00:11] พักอยู่ในบ้านพรรคกลางเผ่าบ้านพักใหญ่โต

[08:00:13] และแข็งแรงมากรอบๆมีการจัดวางค่ายกลชน

[08:00:15] เผ่าชั่วคราวเพื่อเตือนภัยและป้องกันไม่

[08:00:18] ไกลออกไปมีทหารชนเผ่า 2 กลุ่มล่าตระเวน

[08:00:20] อยู่ที่ประตูมีผู้อาวุโสผู้คุ้มกันขั้น

[08:00:22] แก่นทองคำ 2 คนเฝ้าอยู่การป้องกันนี้ก็

[08:00:24] เข้มงวดเช่นกันแต่เมื่อเทียบกับจุดประจำ

[08:00:26] การและค่ายพรรคที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษการ

[08:00:28] ป้องกันในปัจจุบันถือว่าเรียบง่ายแล้ว

[08:00:31] สำหรับผู้เชี่ยวชาญไข้กลอย่างโม่ฮาวาแล้ว

[08:00:33] ยิ่งเต็มไปด้วยช่องโวโอกาสมาถึงแล้วภาย

[08:00:37] ใต้การอำพลางของความมืดและวิชาซ่อนเร้น

[08:00:39] โมฮวาผ่านแนวล่าตระเวนของทหารชนพักมาถึง

[08:00:41] ประตูบ้านพักนอกประตูบ้านพักผู้อาวุโสผู้

[08:00:43] คุ้มกัน 2 คนกำลังย่างเนื้อและพูดคุยกัน

[08:00:46] ภายในและภายนอกบ้านพักมีไข้กลกันเสียง

[08:00:48] กั้นอยู่เสียงจึงถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์ซึ่ง

[08:00:50] ก็เพื่อรับประกันการบำเพ็ญเพียรและการพัก

[08:00:52] ผ่อนของคุณชายตัจจูแต่ในทำนองเดียวกัน

[08:00:55] เสียงจากภายนอกบ้านพักก็ไม่สามารถส่งเข้า

[08:00:57] ไปภายในได้ผู้อาวุโสผู้คุ้มกัน 2 คนกำลัง

[08:00:59] ย่างเนื้อและพูดคุยกันโม่ฮวาไม่รีบร้อน

[08:01:02] ที่จะเข้าไปในบ้านแต่ด้วยความเคยชินและสน

[08:01:04] ใจเขาก็แอบฟังอยู่ครู่หนึ่งผู้คุ้มกัน

[08:01:06] ขั้นแก่นทองคำช่วงต้นไม่สามารถตรวจจับ

[08:01:08] โมฮวาด้วยจิตวิญญาณได้และเสียงของพวกเขา

[08:01:11] ก็ไม่สามารถส่งเข้าไปในบ้านได้ดังนั้น

[08:01:12] ทั้งสองจึงพูดคุยกันโดยไม่ค่อยมีข้อจำกัด

[08:01:15] เพียงแต่เสียงยังคงเบามากเพื่อไม่ให้รบ

[08:01:16] กวนคุณชายตั้นจูจริงๆไม่รู้ว่าเราจะต้อง

[08:01:19] เป็นผู้คุ้มกันไปอีกนานแค่ไหนผู้อาวุโส

[08:01:21] ผู้คุ้มกันร่างใหญ่คนหนึ่งที่สวมเสื้อ

[08:01:23] คลุมหนังหมาปลาเคี้ยวเนื้อแห้งแข็งๆอย่าง

[08:01:25] ไม่สนใจดีอีกคนกล่าวว่าขั้นแก่นทองคำช่วง

[08:01:28] ต้นได้เป็นผู้คุ้มกันของคุณชายตันจูก็ถือ

[08:01:31] เป็นเกียรติอย่างยิ่งแล้วเจ้ายังต้องการ

[08:01:32] อะไรอีกข้าไม่ได้ไม่อยากคุ้มกันคุณชายข้า

[08:01:35] ก็จงรักภักดีต่อคุณชายอย่างแท้จริงคุณชาย

[08:01:37] เช่นนี้ที่อายุน้อยมีพรสวรรค์โดดเด่นและ

[08:01:39] ใจดีกับผู้อื่นอือื่นย่อมหาได้ยากยิ่งใน

[08:01:41] รอบพันปีแต่ว่าแต่ว่าอะไรแต่ว่าคุณชายเขา

[08:01:46] ผู้อาวุโสผู้คุ้มกันร่างใหญ่ลดเสียงลงอี

[08:01:48] จิตใจดีเกินไปนั่นแหละคือปัญหาผู้อาวุโส

[08:01:51] ผู้คุ้มกันอีกคนได้ยินดังนั้นสีหน้าก็

[08:01:53] เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อยคุณชายตันจูเป็น

[08:01:55] บุตรคนเล็กสุดมีรูปลักษณ์หล่อเหลาดวงตา

[08:01:57] เหมือนนกจูชเวียมีพรสวรรค์ดีเยี่ยมจึงได้

[08:01:59] รับความโปรดปรานอย่างมากแต่ก็เพราะเหตุ

[08:02:02] นี้เขาจึงได้รับการปกป้องมากเกินไปจิตใจ

[08:02:04] ของเขาก็ดีงามเกินไปนี่คือปัญหาที่ใหญ่

[08:02:06] ที่สุดเผ่าตันเฉวี่ยที่แท้จริงนั้นไม่ได้

[08:02:08] เป็นอย่างที่คุณชายเห็นเลยร่างใหญ่กล่าว

[08:02:11] ว่าการบริจาคของเขาตันชะเวี่ยนนั้นหนัก

[08:02:13] มากแต่ในเผ่าของคุณชายตันจูการบริจาคกลับ

[08:02:15] เบามากนี่เป็นเพราะคุณชายตันจูเห็นอกเห็น

[08:02:17] ใจผู้ใต้บังคับบัญชาจึงไปขอร้องหัวหน้า

[08:02:19] เผ่าหัวหน้าเผ่าจึงยอมผ่อนปนเป็นพิเศษแต่

[08:02:22] นี่ไม่ใช่เรื่องปกติและไม่ใช่หลักการที่

[08:02:24] ถูกต้องเมื่อไม่มีการบริจาคเผ่าข้างล่าง

[08:02:26] ก็มีความสุขแต่คุณชายล่ะเขาไม่ได้รับ

[08:02:28] ประโยชน์อะไรเลยไม่สามารถสะสมทรัพย์สิน

[08:02:29] ได้เมื่อไม่มีทรัพย์สินในอนาคตจะไปต่อสู้

[08:02:33] กับคุณชายใหญ่และคุณชาย 3 ได้อย่างไรผู้

[08:02:36] อาวุโสอีกคนส่ายหน้าคุณชายมีสถานะพิเศษ

[08:02:38] คุณชายชายใหญ่และคุณชาย 3 ในฐานะพี่ชายก็

[08:02:40] รักคุณชายมากคิดว่าคงไม่จำเป็นต้องต่อสู้

[08:02:42] แย่งชิงกันร่างใหญ่สีหน้าเคร่งขรึมมันไม่

[08:02:46] ง่ายอย่างนั้นหรอกหัวหน้าเผ่าใหญ่มีบุตร 4

[08:02:49] คนคุณชายตันจูเป็นคนที่ 4 นอกจากคุณหนู

[08:02:51] รองที่รับใช้ราชสำนักแล้วคุณชายใหญ่และ

[08:02:53] คุณชาย 3 ที่เหลือต่างก็มีอายุการบำเพ็ญ

[08:02:55] เพียงเกิน 100 ปีอยู่ในวัยหนุ่มฉะกรไม่

[08:02:57] ใช่คนธรรมดาในยามปกติที่ไม่เกี่ยวข้องกับ

[08:03:00] อำนาจพี่ชายทั้งสองย่อมรักคุณชายตันจูแต่

[08:03:02] เมื่อใดที่เกี่ยวข้องกับการแย่งชิงอำนาจ

[08:03:04] ใครจะยังสนใจเรื่องเหล่านั้นได้อีกชู่วะ

[08:03:07] ผู้อาวุโสอีกคนรีบดึงเขาไว้พูดให้น้อยลง

[08:03:09] หน่อยเผื่อมีหูอยู่ข้างกำแพงผู้อาวุโส

[08:03:12] ร่างใหญ่ฮึดฮัดที่นี่มีแค่เจ้ากับข้านอก

[08:03:14] จากนี้แล้วไม่มีแม้แต่ผีสักตัวจะกลัวใคร

[08:03:16] แอบฟังโมฮวาที่ซ่อนอยู่บนคานพยักหน้าร่าง

[08:03:20] ใหญ่กัดเนื้อคำหนึ่งถอนหายใจแล้วพูดต่อ

[08:03:22] ไม่ใช่ว่าข้าคิดมากแต่เจ้ากับข้าเป็นคน

[08:03:24] สนิทของคุณชายตันจูเท่ากับว่าเราผูกติด

[08:03:26] อยู่กับคุณชายในเรือลำเดียวกันคุณชายอยู่

[08:03:29] ดีมีสุขเจ้ากับข้าก็จะมีชีวิตที่ดีถ้าหาก

[08:03:32] ร่างใหญ่ถอนหายใจเจ้ากับข้าก็คงไม่มีจุด

[08:03:34] จบที่ดีอีกคนกล่าวว่าคุณชายมีพรสวรรค์ยอด

[08:03:37] เยี่ยมจิตจิตใจเมตตามีบารมีสูงในเผ่าเป็น

[08:03:40] ที่รักใคร่มากผู้อาวุโสผู้คุ้มกันร่าง

[08:03:43] ใหญ่ถอนหายใจข้าบอกและปัญหามันอยู่ที่

[08:03:45] ความเมตตานี่แหละความเมตตาไม่สามารถปก

[08:03:48] ครองกองทัพได้คุณชายใจดีเกินไปความดีงาม

[08:03:51] มากเกินไปจะนำมาซึ่งหายนะแล้วก็บารมีสูง

[08:03:54] เป็นที่รักใคร่ร่างใหญ่หัวเราะเยาะแล้ว

[08:03:56] ส่ายหน้าจิตใจคนนั้นโง่เขลาและเป็นจริง

[08:03:58] ใครให้ประโยชน์พวกเขาก็จะรักใคร่ใครวัน

[08:04:01] ไหนไม่ให้หรือให้น้อยลงเล็กน้อยก็จะกลับ

[08:04:02] กลายเป็นศัตรูทันทีตอนนี้คุณชายมีบารมี

[08:04:06] สูงเกินไปนี่เป็นทั้งเรื่องดีและเรื่อง

[08:04:07] ร้ายเหมือนกับมีดสั้นที่คมกริบอาจจะพลาด

[08:04:09] พลั้งแทงเข้าที่หัวใจของคุณชายได้ใน

[08:04:11] ตำแหน่งของคุณชายหลายครั้งไม่ใช่การแข่ง

[08:04:13] ขันว่าใครดีแต่เป็นการแข่งขันว่าใครสกปรก

[08:04:16] กว่าคนบริสุทธิ์อย่างคุณชายจะสกปรกได้

[08:04:18] อย่างไรเจ้ากับข้าเป็นคนสนิทของคุณชาย

[08:04:21] เมื่อคุณชายรุ่งเรืองเราก็รุ่งเรืองเมื่อ

[08:04:23] คุณชายล่มจมเราก็ล่มจมจะไม่ให้กังวล

[08:04:25] เรื่องนี้ได้อย่างไรผู้อาวุโสร่างใหญ่มี

[08:04:27] สีหน้ากังวลผู้อาวุโสอีกคนก็รู้สึกหนักใจ

[08:04:30] เช่นกันทั้งสองไม่มีอารมณ์จะพูดคุยกันอีก

[08:04:32] เหลือเพียงเสียงกองไฟที่ดังเปรี้ยระเบา

[08:04:35] เมื่อเห็นว่าไม่มีเรื่องซุบซิบให้ฟังแล้ว

[08:04:36] โมฮวาจึงเดินผ่านประตูเข้าไปในบ้านพัก

[08:04:38] ค่ายกลภายในบ้านพักนั้นไร้ประโยชน์เมื่อ

[08:04:41] ผ่านค่ายกลเข้าไปในบ้านการตกแต่งภายในไม่

[08:04:43] ได้หรูหราเป็นพิเศษแต่ก็กว้างขวางมากบน

[08:04:45] ผนังและพื้นมีหัวศูนย์ต่างๆแขวนอยู่มี

[08:04:47] หนังอสูรปูอยู่ซึ่งเป็นสไตล์ของชนเผ่า

[08:04:49] อย่างแท้จริงในเวลานั้นคุณชายตันจูแห่ง

[08:04:52] เผ่าตันเชเวียกำลังนอนอยู่บนเบาะหนังอสูร

[08:04:54] กลางบ้านพักผ่อนทั้งชุดหายใจสม่ำเสมอดู

[08:04:56] เหมือนจะหลับไปแล้วในมือของเขายังกำม้วน

[08:04:57] หนังสือหนังอยู่ข้างหน้าเขามีแผนที่เผ่า

[08:05:00] ตันชะเวี่ยวางอยู่แผนที่นั้นมีรอยขีด

[08:05:02] เขียนยุ่งเหยิงเล็กน้อยดูเหมือนว่าคุณชาย

[08:05:05] ตันจูผู้นี้กำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างมาต

[08:05:07] ตลอดและใช้พลังงานมากเมื่อจิตวิญญาณอ่อน

[08:05:09] ล้าเขาก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวแม้จะหลับ

[08:05:12] ไปแล้วคิ้วของเขาก็ยังขมวดแน่นดูเหมือน

[08:05:15] ว่าในฐานะอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ที่เป็นที่

[08:05:16] จับตามองและในฐานะคุณชายตันจูที่ได้รับ

[08:05:19] ความรักจากชาวเผ่าตันชะเวียกความกดดันของ

[08:05:21] เขานั้นมหาศาล

[08:05:22] ประกอบกับที่เขาได้รับการปกป้องอย่างเข้ม

[08:05:24] งวดมาตั้งแต่เด็กเพียงแค่ตั้งใจบำเพ็ญ

[08:05:26] เพียรก็พอทำให้เขารู้เรื่องภายนอกน้อยมาก

[08:05:29] ดังนั้นในใจของเขาจึงเต็มไปด้วยความแปลก

[08:05:31] ใหม่และความสับสนมากมายอย่างแน่นอนแต่

[08:05:33] สิ่งเหล่านี้เขาไม่สามารถบอกใครได้เขา

[08:05:35] เป็นอัจฉริยะผู้หญิงยิ่งใหญ่ได้รับคำชม

[08:05:37] และเป็นที่รักของคนมากมายบางครั้งแม้ในใจ

[08:05:39] จะสับสนกังวลและเจ็บปวดก็ไม่สามารถระบาย

[08:05:41] ให้ใครฟังได้ต้องรักษาภาพลักษณ์ของคุณชาย

[08:05:44] ไว้มิฉะนั้นจะถูกตั้งคำถามมากมายและทำให้

[08:05:46] หลายคนผิดหวังความโหดร้ายของการแก่งแย่ง

[08:05:49] ชิงดีภายในเผ่าและการฆ่าฟันกันเองของพี่

[08:05:51] น้องเขาก็คงไม่มีแนวคิดอะไรเลยโม่ฮวาถอน

[08:05:53] หายใจเบาๆท้ายที่สุดแล้วเขาก็ยังเป็นแค่

[08:05:55] เด็กหนุ่มอายุน้อยมีความสับสนมากมายและ

[08:05:59] ไม่รู้ถึงความชั่วร้ายของจิตใจมนุษย์แต่

[08:06:00] โมฮวาที่กำลังถอนหายใจเช่นนี้ไม่ได้

[08:06:02] ตระหนักว่าตัวเขาเองนั้นอายุน้อยกว่าคุณ

[08:06:04] ชายตันจูหลายดีและเขาก็ไม่ได้ตระหนักว่า

[08:06:07] คนที่ชั่วร้ายที่สุดที่คุณชายตันจูเคยพบ

[08:06:10] ในชีวิตนี้แท้จริงแล้วก็คือนักพรโม่ผู้ใจ

[08:06:12] ดำคนนี้นี่เองภายใต้แสงเทียนที่ริบบรี่

[08:06:15] โม่ฮาวะหลอมรวมเข้ากับความมืดมิดเดินเข้า

[08:06:17] ใกล้คุณชายตันจูอย่างเงียบเชียบคุณชายตัน

[08:06:19] จูหลับลึกมากเสียงของโม่ฮาวาต่ำลงราวกับ

[08:06:22] ความมืดมิดแฝงไว้ด้วยความหมายอันแปลก

[08:06:24] ประหลาดเข้าสู่หูของคุณชายตันจูปลุกฝังคำ

[08:06:26] แนะนำเล็กๆน้อยๆลงในจิตใจที่บริสุทธิ์และ

[08:06:28] เต็มไปด้วยความกังวลของเขาเด็กหนุ่มผู้

[08:06:31] ถูกเทพเจ้าเลือกสรรโชคชะตาของเจ้ากำลังจะ

[08:06:34] พลิกผันความสับสนของเจ้าจะถูกปัดเป่าข้อ

[08:06:37] สงสัยของเจ้าจะมีคำตอบดุจดังแสงสว่างยาม

[08:06:40] กลางวันขับไล่ความมืดมิดทั้งปวงเทพเจ้าก็

[08:06:42] จะชี้ทางข้างหน้าให้เจ้าจะเดินทางผ่านภู

[08:06:45] เขาตันหหยางในวันพรุ่งนี้ยามสวีและที่ทาง

[08:06:47] แย่ตะวันตกเฉียงเหนือเจ้าจะได้พบกับคำชี้

[08:06:49] แนะเทพเจ้าประทานให้เมื่อถึงเวลานั้นความ

[08:06:52] สับสนทั้งหมดของเจ้าจะกระจ่างแจ้งหนทาง

[08:06:55] แห่งการบำเพ็ญเพียรของเจ้าจะปรากฏขึ้นตรง

[08:06:57] หน้าและเจ้าจะกลายเป็นความหวังที่แท้จริง

[08:06:59] ของเาตันชเวียเป็นบุตรแห่งโชคชะตาที่

[08:07:01] เทพเจ้าเลือกสรรจบบทจบตอนแล้วสามารถ

[08:07:05] สนับสนุนเรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่อง

[08:07:08] บทที่ 1169 นักต้มตุ๋นเสียงเหล่านั้นดุจ

[08:07:10] เสียงมารกรอกหูทว่าก็คล้ายสายละมัวสันที่

[08:07:13] พัดพาความชุ่มฉ่ำซึมซาบเข้าไปในจิตใจของ

[08:07:15] คุณชายตาจูแน่นอนว่ามันย่อมกระตุ้นให้

[08:07:18] ตาจูเกิดความรู้สึกต่อต้านและระแวดระวัง

[08:07:20] โดยไม่รู้ตัวเขาลืมตาขึ้นทันทีมองไปรอบ

[08:07:22] ทิศดวงตาในม่านตาเป็นสีเขียวมะระกดเปล่ง

[08:07:24] ประกายแปลกประหลาดค่ำคืนมืดมิดรอบกายว่าง

[08:07:27] เปล่าตาจูค่อยๆลุกขึ้นนั่งคิ้วขมวดแน่ใน

[08:07:29] สมองยังคงก้องกังวาลถึงเสียงพร่าเรือใน

[08:07:31] ความฝันเมื่อครู่พรุ่งนี้ยามสวีที่ภูเผา

[08:07:34] ตาลหยางทางแย่ตะวันตกเฉียงเหนือคำชี้แนะ

[08:07:36] ของเทพเจ้าปัดเป่าความสับสนกลายเป็นความ

[08:07:38] หวังของเผ่าตาลเชเวี่ยตาจูครุ่นคิดอยู่

[08:07:41] ครู่หนึ่งก่อนจะสั่นกระดิ่งข้างโต๊ะเสียง

[08:07:43] ใสกระจ่างดังขึ้นนอกเรือนพรรคผู้เฒ่าแก่น

[08:07:46] ทองคำ 2 คนที่เฝ้าอยู่ถึงกับตกใจทิ้ง

[08:07:48] เนื้อที่กำลังปิ้งอยู่ครึ่งๆกลางๆแล้วรีบ

[08:07:49] เข้าไปในเรือนเห็นตาจูยังคงสวมเสื้อผ้า

[08:07:51] นั่งอยู่จึงรีบร้อนถามว่าคุณชายเกิดอะไร

[08:07:54] ขึ้นหรือขอรับดวงตาสีเขียวมรกฎของตาลจู

[08:07:58] มองไปยังองค์ทั้งสองของตนกำลังจะเอ่ยคำ

[08:08:00] พูดที่ได้ยินในความฝันอันหน้าพิศวง์นั้น

[08:08:01] ออกมาแต่คำพูดพูดมาถึงริมฝีป่าก็หยุด

[08:08:04] ชะงักตาลจูเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามว่าพวก

[08:08:07] เจ้าอยู่ข้างนอกสังเกตเห็นความผิดปกติ

[08:08:08] อะไรบ้างหรือไม่ผู้เฒ่าองครักษ์ทั้งสอง

[08:08:11] มองหน้ากันแล้วส่ายหน้าพร้อมกันผู้เฒ่า

[08:08:14] ร่างใหญ่รับรองอย่างหนักแน่นว่าคุณชายวาง

[08:08:16] ใจเถิดขอรับมีพวกเราเฝ้าอยู่ข้างนอกแม้

[08:08:18] แต่ยุงสักตัวก็บินเข้ามาไม่ได้ตาลจูพยัก

[08:08:20] หน้าเขายังคงเชื่อใจผู้เฒ่าทั้งสองที่คอย

[08:08:23] เป็นองคให้เขามาตั้งแต่เด็กมากคุณชายเกิด

[08:08:26] เรื่องอะไรขึ้นหรือขอรับผู้เฒ่าองครักษ์

[08:08:28] อีกคนถามด้วยความเป็นห่วงตาจูลังเลอยู่

[08:08:31] ครู่หนึ่งสุดท้ายก็ส่ายหน้าไม่มีอะไรหรอก

[08:08:33] อาจจะคิดมากไปหน่อยกลางคืนเลยฝันไม่ค่อย

[08:08:34] สงบองค์ร่างใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อยส่วนองค์

[08:08:38] อีกคนเต็มไปด้วยความกังวลคุณชายท่านมี

[08:08:40] ฐานะสูงส่งควรดูแลรักษาสุขภาพให้ดีไม่ควร

[08:08:42] ใช้ความคิดมากเกินไปโบราณว่าความรักลึก

[08:08:45] ซึ้งมักอายุสั้นปัญญาเฉียบแหลมมักเจ็บปวด

[08:08:48] คุณชายไม่เพียงแต่เป็นอัจฉริยะโดยกำเนิด

[08:08:50] มีจิตใจเมตตาแต่ยังคิดมากเกินไปเขาเป็น

[08:08:52] ห่วงจริงๆว่าคุณชายจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน

[08:08:54] ขึ้นตาจูตอบว่าข้ารู้แล้วพวกเจ้าไปพัก

[08:08:57] ผ่อนเถิดผู้เฒ่าทั้งสองเห็นดังนั้นก็ได้

[08:08:59] แต่ถอนหายใจเบาๆแล้วประสานมืออำลาไปหลัง

[08:09:01] จากผู้เฒ่าจับไปตาจูยังคงคงลังเลอยู่ในใจ

[08:09:04] คำพูดที่ได้ยินในความฝันเมื่อครู่มีคน

[08:09:06] หลอกลวงข้าหรือหรือว่าเป็นคำชี้นะจาก

[08:09:08] เทพเจ้าจริงๆต่านจูเงียไปนานก็ยังหาคำตอบ

[08:09:11] ไม่ได้หลังจากโม่ฮวาจัดการเรื่องนี้ความ

[08:09:14] สับสนในใจเขาก็ยิ่งลึกซึ้งความคิดก็ยิ่ง

[08:09:16] หนักอึ้งขึ้นไปอีกทำให้เขาไม่สามารถสงบ

[08:09:17] จิตใจและหลับลงได้ทำได้เพียงหยิบม้วน

[08:09:19] หนังสือขึ้นมาอ่านต่อแล้วมองแผนที่เผ่า

[08:09:21] ตาลชะเวียกข้างตัวคิ้วขมวดแน่นเป็นเช่น

[08:09:24] นี้เขานั่งอ่านหนังสือไปจนรุ่งเช้าเมื่อ

[08:09:26] เห็นดวงอาทิตย์ขึ้นจิตวิญญาณก็อดไม่ได้

[08:09:27] ที่จะรู้สึกเหนื่อยล้าร่างกายของผู้

[08:09:30] บำเพ็ญเพียรมีพลังปรานและเลือดที่แข็ง

[08:09:32] แกร่งแม้จะอดหลับอดนอนเป็น 10 วันครึ่ง

[08:09:34] เดือนร่างกายก็ไม่เป็นอะไรมากนักแต่การ

[08:09:36] ไม่นอนหลับจะทำให้จิตวิญญาณเสียหายอย่าง

[08:09:38] มากมนุษย์รวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดินตื่น

[08:09:40] เมื่อตะวันขึ้นพักเมื่อตะวันตกดินการ

[08:09:42] บำเพ็ญเพียรในเวลากลางวันและนอนหลับในยาม

[08:09:44] ค่ำคืนเป็นหนทางที่ผู้บำเพ็ญเพียรฟื้นฟู

[08:09:46] จิตวิญญาณและยังเป็นหนึ่งในหนทางหลักที่

[08:09:49] ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปที่ไม่เดินในวิถีจิต

[08:09:51] วิญญาณไม่สามารถฝึกฝนพลังจิตได้ใช้ในการ

[08:09:53] รักษาทะเลแห่งจิตสำนึกให้มั่นคงและเติม

[08:09:55] เต็มจิตวิญญาณนอนหลับดีจิตใจก็มั่นคงนอน

[08:09:58] หลับไม่ดีร่างกายไม่เป็นอะไรมากแต่จะทำ

[08:10:00] ให้จิตวิญญาณอ่อนแอจิตใจหดหู่และสภาพจิต

[08:10:02] ใจไม่ดีตาจูเป็นคนขยันหมั่นเพียรมี

[08:10:05] พรสวรรค์สูงคิดมากและมักมีความกังวลในใจ

[08:10:08] อยู่เสมอดังนั้นการนอนไม่หลับจึงเป็น

[08:10:09] เรื่องปกติโดยเฉพาะอย่างยิ่งคำกระซิบที่

[08:10:13] โมฮวาพูดกับเขาตอนที่เขากำลังหลับยิ่งทำ

[08:10:15] ให้จิตใจเขาไม่สงบตานะจูหันหน้าเข้าหาแสง

[08:10:17] อาทิตย์นั่งสมาธิอยู่ครู่หนึ่งแล้วบำเพ็ญ

[08:10:19] เพียรตามปกติพลังวิญญาณอันมหาศาลหลอมรวม

[08:10:22] เข้าสู่เส้นชีพจรของเขาและสุดท้ายก็รวม

[08:10:24] ตัวกันที่แก่นทองคำในทะเลปรานของเขาเปล่ง

[08:10:26] ประกายระยิบระยับของขั้นแก่นทองคำหลังจาก

[08:10:29] ฝึกฝนตาลจูยืนขึ้นและออกจากเรือนพักผู้

[08:10:31] เฒ่าองครักษ์ทั้งสองยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู

[08:10:33] แล้วคนหนึ่งร่างใหญ่สวมหนังหมาป่าดูแข็ง

[08:10:36] แรงกำยำอีกคนหน้าตาธรรมดาไม่โดดเด่นแต่

[08:10:38] สุขุมมั่นคงตาจูถามว่าวันนี้เราจะกลับ

[08:10:40] เผ่าหลักทางไหนผู้เฒ่าร่างใหญ่ตอบว่าจาก

[08:10:43] ภูเขาต้าเฟิงมุ่งหน้าไปทางเหนือผ่านเส้น

[08:10:45] ทางคาชิโบราณกลับไปยังเผ่าหลักเพื่อราย

[08:10:47] งานต่อหัวหน้าเผ่าขอรับหากเร็วกว่านี้ก็

[08:10:50] อาจจะทันกลับไปถึงเผ่าตาลชะเวี่ยหลักก่อน

[08:10:51] งานเลี้ยงใหญ่ตาลจูถามโดยไม่รู้ตัวว่าไม่

[08:10:54] ผ่านภูเขาตาลหยางหรือผู้เฒ่าองครักษ์อีก

[08:10:57] คนที่มีหน้าตาธรรมดาดูแปลกใจเล็กน้อยคุณ

[08:10:59] ชายพวกเราไม่เคยผ่านภูเขาตาลหยังเลยเขา

[08:11:02] อธิบายเพิ่มเติมว่าเส้นทางนั้นดูเหมือนจะ

[08:11:05] ใกล้กว่าในแผนที่แต่ถ้าเดินจริงๆแล้วเส้น

[08:11:07] ทางบนภูเขามันอ้อมมากสัตว์อสูรก็เยอะกว่า

[08:11:09] ใช้เวลานานกว่าเสียอีกโม่ฮวาที่แอบฟัง

[08:11:12] อยู่ไกลๆได้ยินดังนั้นก็ใจเต้นตุกๆคำนวณ

[08:11:14] ผิดไปแล้วเผ่าตาลชะเวี่ยมากมีภูเขามากมาย

[08:11:16] โมฮวาไม่คุ้นเคยเขามองแค่แผนที่เห็นว่าภู

[08:11:19] เขาตาลหยางใกล้ที่สุดจึงด่าว่าพวกเขาจะ

[08:11:21] ต้องผ่านภูเขาตาลหยางแต่สถานการณ์จริง

[08:11:23] กลับแตกต่างกันมากเส้นทางที่เทพเจ้าอย่าง

[08:11:26] เขาทำนายไว้ผิดไปโดยสิ้นเชิงเรื่องเล็ก

[08:11:28] น้อยแค่นี้รู้อย่างนี้ก็น่าจะคำนวณก่อน

[08:11:30] นี่มันแย่แล้วโมฮวะขมวดคิ้วมันไม่ได้อยู่

[08:11:34] ในทิศทางเดียวกันเลยแบบนี้ตาจูอาจจะไม่

[08:11:36] เดินตามเส้นทางที่เขาวางแผนไว้และเขาก็

[08:11:38] อาจจะไม่เชื่อคำชี้นะจากเทพเจ้าอย่างเขา

[08:11:39] อีกต่อไปความผิดพลาดเล็กน้อยเพียงแค่นี้

[08:11:42] อาจจะสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อ

[08:11:44] ความน่าเชื่อถือของท่านเทพเจ้าได้คงต้อง

[08:11:46] หาทางแก้ไขในภายหลังแล้วแต่การเข้าฝันก็

[08:11:49] ไม่สามารถทำได้บ่อยเกินไปมิฉะนั้นข้อบก

[08:11:51] พร่องก็จะเพิ่มขึ้นและเมื่อตาจูกลับไปที่

[08:11:54] ค่ายหลักหากเขาไม่สามารถแทรกซึมเข้าไปได้

[08:11:56] เขาก็จะไม่มีทางเข้าฝันได้อีกโม่ฮวาถอน

[08:11:59] หายใจในใจตาจูไม่ได้พูดอะไรมากเพียงแค่

[08:12:01] พยักหน้าตลอดช่วงเช้าตาลจูจัดการเรื่อง

[08:12:04] ราวของเผ่าประมาณเที่ยงวันเขาก็ออกเดิน

[08:12:06] ทางพร้อมกับผู้เฒ่าทั้งสองและกลุ่มอง์เผา

[08:12:09] ตาลชะเวียกขั้นสร้างหลักฐานออกจากเผ่า

[08:12:10] เล็กๆที่อยู่ภายใต้การปกครองแล้วเดินไป

[08:12:12] ตามทิศทางของภูเขาต้าเฟิงโมฮาวาด้วยความ

[08:12:15] คิดที่ว่าอาจจะมีโอกาสจึงตามไปเป็นระยะ

[08:12:17] ทางสั้นๆแต่สุดท้ายก็ยืนยันได้ว่าตาลจู

[08:12:20] และคณะไม่ได้เดินไปทางภูเขาตาลหยางที่เขา

[08:12:23] ทำนายไว้แต่เป็นภูเขาต้าเฟิงอีกด้านหนึ่ง

[08:12:25] โม่ฮวาถอนหายใจนักต้มตุ๋นอย่างเขาชี้แนะ

[08:12:29] เส้นทางครั้งแรกก็ผิดพลาดเสียแล้วโมฮวา

[08:12:32] ถึงกับพูดไม่ออกสุดท้ายก็คิดในใจว่าช่าง

[08:12:34] เถอะผิดก็ผิดไปเถอะไม่มีใครเกิดมาเป็นนัก

[08:12:37] ต้มตุ๋นได้เลยสักคนย่อมต้องมีทางอ้อมบ้าง

[08:12:39] ล้มเหลวบ้างเป็นธรรมดาอยากจะหลอกลวงคน

[08:12:42] อื่นก็ต้องยอมรับผลลัพธ์ที่คนอื่นไม่ยอม

[08:12:44] ให้หลอกลวงโมฮาวาค่อยๆปรับสภาพจิตใจให้

[08:12:47] สงบลงแม้จะล้มเหลวเขาก็ไม่ท้อแท้แต่ตัด

[08:12:50] สินใจที่จะติดตามคุณชายตาจูต่อไปสุภาสิต

[08:12:52] กล่าวว่าไม่กลัวโจรขโมยกลัวโจรคิดถึงตราบ

[08:12:56] ใดที่คิดถึงบ่อยๆวางแผนบ่อยๆไม่ช้าก็เร

[08:12:58] คุณชายตาจูผู้นี้ก็จะตกเป็นของเขาอย่าง

[08:13:00] แน่นอนบนเส้นทางภูเขาต้าเฟิงคณะของตาจู

[08:13:02] เดินนำหน้าไปอย่างยิ่งใหญ่โม่ฮวาซ่อนตัว

[08:13:05] อยู่มือไพร่หลังสีหน้าสบายๆตามหลังไปห่าง

[08:13:07] ๆเดินไปได้สักพักตาจูพลันนึกอะไรขึ้นได้

[08:13:09] ก็หันกลับไปมองเส้นทางด้านขวาเป็นครั้ง

[08:13:11] คราวสีหน้าลังเลดูเหมือนว่าในใจเขายังคง

[08:13:14] ไม่สามารถละทิ้งคำชี้นะของเทพเจ้านั้นได้

[08:13:17] โม่ฮวาใจเต้นเล็กน้อยเดินไปอีก 10 หลี่

[08:13:19] ตาลจูก็หยุดลงกะทันหันผู้เฒ่าองค์ักถาม

[08:13:21] ว่าคุณชายตานจูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้ว

[08:13:24] ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่าเราเปลี่ยน

[08:13:26] เส้นทางไปทางภูเขาตาลหยางองคัก์ทั้งหลาย

[08:13:28] มองหน้ากันคุณชายนี่มันตาจูไม่ได้อธิบาย

[08:13:32] อะไรเพียงกล่าวว่าไปทางภูเขาตาลหยางผู้จบ

[08:13:34] เขาก็ไม่สนใจคนอื่นก้าวเท้าเดินไปทางภู

[08:13:36] เขาตาลหยางด้านขวาคุณชายคุณชายท่านคน

[08:13:41] กลุ่มหนึ่งอยากจะห้ามแต่ตาจูเป็นคุณชาย

[08:13:43] พวกเขาห้ามไม่ได้สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจ

[08:13:45] แล้วเดินตามไปทางภูเขาตาลหยางด้วยกัน

[08:13:47] โมฮวาที่แอบสะกดรอยตามอยู่ข้างหลังถึงกับ

[08:13:49] ตกตะลึงคุณชายผู้นี้สมัครใจมาให้ข้าหลอก

[08:13:52] เสียแล้วโมฮวาในตอนนั้นก็ไม่รู้จะพูดว่า

[08:13:55] เด็กหนุ่มคนนี้ไร้เดียงสาหรือว่าคำชี่แนะ

[08:13:58] ฐานะเทพเจ้านั้นแข็งแข็งแกร่งเกินไปอย่าง

[08:14:00] ไรก็ตามนี่ก็เป็นเรื่องดีดวงตาของโม่ฮวา

[08:14:03] เป็นประกายอีกด้านหนึ่งตาลจูพาคนกลุ่ม

[08:14:06] หนึ่งเดินทางข้ามภูเขาและลำธานผ่านเทือก

[08:14:08] เขาสูงชันจากภูเขาต้าเฟิงเลี้ยวเข้าสู่ภู

[08:14:10] เขาตาลหยางเดินไปเรื่อยๆจนถึงทางแยกทาง

[08:14:12] ตะวันตกเฉียงใต้ตาจูหยุดลงสำรวจรอบๆเพื่อ

[08:14:15] ให้แน่ใจว่าเชิงเขาแห่งนี้คือสถานที่ที่

[08:14:17] เสียงในความฝันเข้าฝันบอกเขาองค์ร่างใหญ่

[08:14:21] กระซิบว่าคุณชายท่านนี่ตาจูตอบว่าข้ารู้

[08:14:24] สึกเหนื่อยแล้วขอพักตรงนี้สักครู่พักผ่อน

[08:14:27] คุณชายตาจูเป็นขั้นแก่นทองทองคำมีพลัง

[08:14:29] ปราณและเลือดที่แข็งแกร่งเดินทางบนภูเขา

[08:14:31] แค่นี้จำเป็นต้องพักผ่อนอะไรทุกคนมองหน้า

[08:14:34] กันไม่ค่อยเข้าใจแต่ตาจูได้นั่งขัดสมาธิ

[08:14:36] บำเพ็ญเพียรอยู่กับที่แล้วคนอื่นๆไม่มี

[08:14:38] ทางเลือกนอกจากคุ้มกันตาจูอยู่รอบๆและ

[08:14:40] เตรียมพร้อมอยู่กับที่เวลาผ่านไปทีละน้อย

[08:14:43] ประมาณตั้งแต่ยามโยตาลจูก็นั่งอยู่กับที่

[08:14:45] ไม่ขยับเขยื้อนจนกระทั่งดวงอาทิตย์ในแดน

[08:14:48] รกร่างค่อยๆลับขอบฟ้าท้องฟ้าเป็นสีแดงฉาน

[08:14:51] เมฆคล้ายถูกไฟเผาเปล่งประกายเจิดเจ้าตาล

[08:14:53] จูจึงลืมตาขึ้นอีกครั้งมองไปยังทางแยกทาง

[08:14:55] ตะวันตกเฉียงใต้แต่ที่ทางแยกนั้นไม่มีแม้

[08:14:58] แต่เงาคนผิดไปแล้วหรือตาจูขมวดคิ้วรออีก

[08:15:01] ครู่หนึ่งแต่ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นตอน

[08:15:03] นี้เป็นยามสวีแล้วเขาก็มาถึงภูเขาตาลหยาง

[08:15:05] แล้วแต่คำชี่แนะในความฝันกลับไม่ปรากฏ

[08:15:08] ขึ้นตาจูไม่รู้ทำไมแต่เขากลับถอนหายใจ

[08:15:10] อย่างเงียบๆแน่นอนโลกนี้จะมีเทพเจ้าที่

[08:15:13] แท้จริงได้อย่างไรและจะให้คำชี้แนะแก่คน

[08:15:16] ง่ายๆได้อย่างไรทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน

[08:15:18] เท่านั้นข้าคิดมากไปเองจริงๆแต่ไม่รู้

[08:15:21] ทำไมในใจตาลจูกลับรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

[08:15:23] ในใจเขาเต็มไปด้วยความสับสนต้องการใครสัก

[08:15:25] คนมาปัดเป่าเส้นทางของเขาก็สับสนวุ่นวาย

[08:15:27] ต้องการใครสักคนมาชี้ทางและเผ่าตาล

[08:15:30] ชะเวียดที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งแต่ผู้

[08:15:31] บำเพ็ญเพียรธรรมดาส่วนใหญ่ในเผ่าก็ต้องทน

[08:15:33] ทุกข์ทรมานเขาก็อยากจะมอบความหวังให้กับ

[08:15:35] พอตตาลชะเวี่ยจริงๆตาจู่กลัวว่าคำชี้แนะ

[08:15:39] ของเทพเจ้าในความฝันจะเกิดขึ้นจริงแบบ

[08:15:41] นั้นเขาจะไม่รู้ว่ามันจริงหรือเท็จควร

[08:15:42] เชื่อหรือไม่เชื่อแต่ถ้าคำชี้แนะของ

[08:15:45] เทพเจ้าไม่มีอยู่จริงตาจูก็ยังคงรู้สึก

[08:15:48] ผิดหวังและเจ็บปวดกับเรื่องนี้เห็นดวง

[08:15:49] อาทิตย์กำลังจะรับขอบฟ้าท้องฟ้ากำลังจะ

[08:15:51] มืดลงผู้เฒ่าองครักษ์ร่างใหญ่จึงกล่าวว่า

[08:15:54] คุณชายท้องฟ้ากำลังจะมืดแล้วได้เวลาออก

[08:15:56] เดินทางแล้วขอครับตาลจูถอนหายใจพยักหน้า

[08:15:59] ไปกันเถอะเขายืนขึ้นตั้งใจจะจากไปแต่ก็

[08:16:02] ยังคงไม่ยอมแพ้จึงหันกลับไปมองอีกครั้งใน

[08:16:04] ชั่วพริบตะม่านตาของตานจูหดเล็กหล่มเขา

[08:16:06] เห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเรือนลงที่ทาง

[08:16:07] แยกไกลๆเป็นเงาร่างที่พร่าเรือนมากถือไม้

[08:16:10] เท้าเดินมาจากทิศตะวันออกร่างกายปกคลุม

[08:16:12] ด้วยแสงอาทิตย์ยามอัสดงเบื้องหลังเขาดวง

[08:16:14] อาทิตย์แดงฉานราวกับไฟเมฆหมอกเต็มท้องฟ้า

[08:16:16] งดงามประการตาที่แปลกคือไม่มีใครรู้ว่า

[08:16:19] เงาร่างนี้ปรากฏขึ้นเมื่อใดและมาจากที่ใด

[08:16:21] กันแน่เขาราวกับปรากฏขึ้นจากความว่าง

[08:16:22] เปล่ากลายเป็นจริงขึ้นมาในสายตาของทุกคน

[08:16:25] ในขณะเดียวกันร่างของเขาก็หลอมรวมกับดวง

[08:16:27] อาทิตย์สีแดงยิ่งดูเหมือนเทพเจ้าที่เดิน

[08:16:30] ออกมาจากเปรไฟของดวงอาทิตย์ยามอัสฎงบนขอบ

[08:16:32] ฟ้าตานจูยืนนิ่งตะลึงผู้บำเพ็ญเทียนเผ่า

[08:16:35] ตาลเฉวี่ยคนอื่นๆก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึก

[08:16:37] จิตใจสั่นสะเทือนนี่มันพวกเขาไม่รู้ว่า

[08:16:40] เงาร่างที่เงียบงันและหลอมรวมกับดวง

[08:16:42] อาทิตย์สีแดงนี้เป็นใครและมีจุดประสงค์

[08:16:43] อะไรผู้เฒ่าแก่นทองคำสีหน้าเคร่งขรึม

[08:16:45] เริ่มกระตุ้นอาวุธวิญญาณองค์ครักบางคนก็

[08:16:48] แยกย้ายกันออกไปเริ่มคุ้มกันตาลจู

[08:16:50] บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดขึ้นมาทันทีแต่

[08:16:51] ตาจูยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่และผู้เท่ากับ

[08:16:54] องค์ของเผ่าตาลเชเวียก็ไม่กล้าลงมือโดย

[08:16:57] ง่ายทำได้เพียงมองดูเงาร่างนั้นเดินเข้า

[08:16:58] มาหาพวกเขาทีละก้าวบรรยากาศตึงเครียดและ

[08:17:01] ร้อนรนราวกับเปลไฟที่เหลืออยู่ของดวง

[08:17:03] อาทิตย์ยามอัสฎงในบรรยากาศเช่นนี้เงาร่าง

[08:17:06] ในดวงอาทิตย์สีแดงก็ค่อยๆเดินมาถึงเบื้อง

[08:17:08] หน้าทุกคนเผยให้เห็นใบหน้าที่ขาวผ่องราว

[08:17:10] ภาพวาดและอ่อนยาวจนน่าตกใจนี่คือเด็ก

[08:17:12] หนุ่มคนหนึ่งเด็กหนุ่มที่นอกจากคิ้วที่

[08:17:15] เรียวราวสายลมใบหน้าที่กระจ่างราวแสง

[08:17:17] จันทร์แล้วก็ดูธรรมดาไปหมดแน่นอนว่าตัวก็

[08:17:20] ไม่สูงดูขาวสะอาดไร้พิษภัยทำให้ผู้คนไม่

[08:17:22] รู้สึกระแวดระวังแม้แต่น้อยผู้เฒ่าเผาตาล

[08:17:25] ชะเวี่ยและองค์ทั้งหลายยอดไม่ได้ที่จะถอน

[08:17:27] หายใจโลกงอกในใจยังมีความรู้สึกอับอาย

[08:17:29] เล็กน้อยเด็กหนุ่มคนหนึ่งเด็กหนุ่มที่

[08:17:31] บำเพ็ญเทียนเพียงขั้นสร้างหลักฐานมีพลัง

[08:17:33] ปราณและเลือดที่อ่อนแอกลับทำให้ผู้เท่า

[08:17:35] แก่นทองคำและองค์เหล่านี้รู้สึกราวกับ

[08:17:37] เผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉะกาดตึงเครียดถึง

[08:17:39] เพียงนี้ช่างหน้าอับอายเสียจิงตานจูมองดู

[08:17:42] โม่ฮวาสีหน้าก็แสดงความผิดหวังอย่างเห็น

[08:17:44] ได้ชัดแต่เขาก็ยังคงถามว่าเจ้าเป็นใคร

[08:17:47] โมฮวาแสดงสีหน้าสงบน้ำเสียงราบเรียบท่าน

[08:17:49] เรียกข้าว่าท่านหมอผีก็ได้ทันทีที่คำพูด

[08:17:53] นี้หลุดออกมาผู้เฒ่าและองค์ครักที่เพิ่ง

[08:17:54] จะวางใจลงก็ตกใจพร้อมกันสีหน้ากลับมา

[08:17:56] เคร่งขรึมอีกครั้งในแดนรกร่างท่านหมอผี

[08:17:59] ไม่ใช่คำเรียกง่ายๆเด็กหนุ่มผู้นี้กล้า

[08:18:02] เรียกตัวเองว่าท่านหมอผีย่อไม่ใช่คน

[08:18:04] ธรรมดาแน่นอนตาจูขมวดคิ้วเจ้าเป็นหมอผี

[08:18:06] ของราชสำนักแดนรกร่างหรือโมฮวาส่ายหน้า

[08:18:10] แก้ไขว่าหมอผีเป็นหมอผีของเทพเจ้าไม่ใช่

[08:18:13] หมอผีของราชสำนักแดนรกร่างพุทธองครักษ์

[08:18:15] ขมวดคิ้วดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจแต่

[08:18:17] ในใจตาจูกลับเต้นดารัวหมอผีของเทพเจ้า

[08:18:21] เด็กหนุ่มผู้นี้เกี่ยวข้องกับเทพเจ้าก็

[08:18:23] หมายความว่าเขาเกี่ยวข้องกับคำชี้แนะใน

[08:18:25] ความฝันของเขาหรือตาจูถามโม่ฮวาว่าเจ้า

[08:18:27] รู้จักข้าหรือไม่ดวงตาของโม่ฮวาที่ดำขลับ

[08:18:31] ราวหยกดำจ้องมองดวงตาสีเขียวมรกฎของตาจู

[08:18:33] อย่างสงบอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามกลับโดยไม่

[08:18:35] หน้าแดงหรือหอบหายใจว่าท่านเป็นใครตานจู

[08:18:39] ตอบว่าข้าชื่อตานจูโมฮวาพยักหน้าสีหน้า

[08:18:41] ไม่แยแสในใจตาจูรู้สึกผิดหวังอย่างบอกไม่

[08:18:44] ถูกเด็กหนุ่มผู้นี้เขาไม่รู้จักตัวเองเลย

[08:18:46] หรือว่าคำชี้แนะของเทพเจ้าผิดพลาดหรือว่า

[08:18:49] แท้จริงแล้วตัวเองไม่ใช่คนที่เทพเจ้า

[08:18:51] เลือกตาลจูขมวดคิ้วแน่นดวงตาของโม่ฮววา

[08:18:55] เป็นประกายเล็กน้อยกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า

[08:18:57] การพบกันโดยบังเอิญก็ถือเป็นวาสนานี่อาจ

[08:18:59] เป็นพระประสงค์ของเทพเจ้าข้ายังต้องเดิน

[08:19:01] ทางต่อไม่สามารถอยู่นานหวังว่าเราจะมี

[08:19:02] วาสนาได้พบกันอีกในภายหน้าผู้จบโม่ฮวาก็

[08:19:05] พยักหน้าให้ตาลจูแล้วใช้ไม้เท้าที่เพิ่ง

[08:19:08] หักมาจากต้นไม้ใกล้ๆเดินสวนกับตาจูไปข้าง

[08:19:10] หน้าอย่างมุ่งมั่นสายตาของโม่ฮวามุ่งมั่น

[08:19:13] แต่ฝีเท้าของเขากลับไม่เร็วมากนักแถมยัง

[08:19:15] จงใจชะลอหลงด้วยซ้ำในขณะเดียวกันไม้เท้า

[08:19:17] ในมือเขาก็กระทบพื้นเป็นจังหวะติ๊กๆๆ

[08:19:20] เสียงไม้เท้านี้ราวกับเคาะลงในใจของตานจู

[08:19:22] คอยเตือนเขาถึงบางสิ่งในใจตาจูรู้สึกตึง

[08:19:24] เครียดอย่างบอกไม่ถูกขณะที่ฝีเท้าของ

[08:19:27] โมฮวากำลังจะเดินลับไปตาลจูก็พลันเอ่ยปาก

[08:19:29] ว่าเดี๋ยวก่อนโมฮวาถอนหายใจโล่มอกในใจ

[08:19:32] แล้วหันกลับมาด้วยสีหน้าสงบดวงตามุ่งมั่น

[08:19:34] ราวกับก้อนหินในภูเขาตาจูถูกโม่ฮวามองก็

[08:19:37] รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยและไม่ยอมแพ้เล็ก

[08:19:39] น้อยเขาไม่คิดว่าคนผู้นี้ที่อาจจะเป็นผู้

[08:19:41] ชี้ทางจากคำชี้แนะของเทพเจ้าจะจากไปง่ายๆ

[08:19:43] แบบนี้แถมยังแทบไม่ได้พูดอะไรกับเขาเลย

[08:19:46] แต่ตาจูก็กลัวว่าหากเด็กหนุ่มผู้นี้มีที่

[08:19:48] มาไม่ธรรมดาจริงๆแล้วพลาดโอกาสไปครั้ง

[08:19:50] หน้าไม่รู้ว่าจะได้เจออีกหรือไม่ตาจูไม่

[08:19:53] รู้ว่าเรื่องนี้เขาคิดมากไปเองไม่กลัวโจร

[08:19:55] ขโมยกลัวโจรคิดถึงตอนนี้เขาถูกโจรอย่าง

[08:19:57] โม่ฮวาคิดถึงเข้าแล้วถ้าไม่เจอที่ทางแยก

[08:20:00] นี้ก็ต้องเจอที่ทางแยกหน้าอย่างแน่นอนถ้า

[08:20:03] วันนี้ไม่เจอไม่แน่ว่าอีกไม่กี่วันข้าง

[08:20:05] หน้าในเผ่าตาลชะเวียกของเขาเองเขาก็อาจจะ

[08:20:07] บังเอิญได้รับคำชี้แน้จากเทพเจ้าและได้พบ

[08:20:09] กับโม่ฮวาอีกครั้งเรื่องเหล่านี้ตาจูไม่

[08:20:13] เคยคิดถึงเลยแม้ว่าการบำเพ็ญเพียงของเขา

[08:20:14] จะสูงกว่าโมฮวาถึง 1 ขั้นใหญ่แต่ความเจ้า

[08:20:16] เล่ห์ของเขากลับเทียบกับโมฮวาไม่ได้เลย

[08:20:19] ไม่ต้องพูดถึงว่าโมฮวายังฝึกฝนวิชาแห่งก

[08:20:21] มีพลังจิตที่แข็งแกร่งและมีกลอุบายมากมาย

[08:20:24] คุณชายตาจูมีเรื่องอะไรหรือโมฮวาแสร้งทำ

[08:20:27] เป็นไม่รู้เรื่องถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

[08:20:28] ตาจูลังเลในใจครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้ว

[08:20:30] ถามว่าท่านหมอผีดูจากรูปลักษณ์ของท่าน

[08:20:33] แล้วท่านดูเหมือนไม่ใช่คนในแดนรกร่างหรือ

[08:20:36] โมฮวาตอบอย่างเคร่งขรึมว่าข้าไม่ใช่คนจาก

[08:20:38] ดินแดนใดเผ่าพันธุ์ใดหรืออำนาจใดเลือด

[08:20:40] เนื้อและจิตวิญญาณทั้งหมดของข้าได้อุทิศ

[08:20:42] ให้แก่เทพเจ้าแล้วตาลจูถามว่าเทพเจ้าที่

[08:20:46] ท่านกล่าวถึงโมฮวาตอบอย่างราบเรียบว่า

[08:20:49] เทพเจ้าก็คือเทพเจ้าไม่อาจกล่าวถึงไม่อาจ

[08:20:51] อย่างรู้คนโง่เขลาไม่รู้ถึงการมีอยู่ของ

[08:20:53] พระองค์มีเพียงผู้ที่มีวาสนาลึกซึ้งผู้

[08:20:55] ที่ได้รับลิขิตจากสวรรค์เท่านั้นเทพเจ้า

[08:20:57] จึงจะประทานคำชี้แนะในใจตาจูเน้นระรัวแต่

[08:21:00] สีหน้ากลับไม่แสดงออกเขาถามอีกว่าท่านหมอ

[08:21:02] ผีไม่ทราบว่าท่านบำเพ็ญเพียงมานานเท่าใด

[08:21:04] แล้วตาจูมองโม่ฮวาดูเหมือนจะอายุน้อยกว่า

[08:21:07] เขาเสียอีกสีหน้าของโม่ฮวาเปลี่ยนไปเล็ก

[08:21:09] น้อยแล้วยิ้มอย่างราบเรียบในชั่วพริบตา

[08:21:11] นั้นดวงตาเต็มไปด้วยความรันทดที่ได้เห็น

[08:21:13] ความสุขความทุกข์ของมนุษย์และความผันผวน

[08:21:15] ของโลกแววตาที่เศร้าสร้อยและซับซ้อนเช่น

[08:21:17] นี้ทำให้ตาจูเกิดความเคารพในทันทีท่านหมอ

[08:21:20] ผีผู้นี้คงเป็นคนที่มีเรื่องราวมากมาย

[08:21:22] อย่างยิ่ง

[08:21:23] เรื่องราวเหล่านี้ล้วนผ่านกาลเวลามาอย่าง

[08:21:25] ยาวนานซ่อนอยู่ในส่วนลึกของดวงตาไม่

[08:21:27] สามารถบอกเล่าให้คนนอกฟังได้และโม่ฮวาก็

[08:21:30] ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้นใบหน้าอ่อนยาว

[08:21:32] ของเขาเต็มไปด้วยความรันทดดวงตาสงบแล้ว

[08:21:34] หันหลังจะเดินจากไปตาจูรีบกล่าวอีกครั้ง

[08:21:36] ว่าท่านหมอผีโม่ฮวามองเขาตาจูดูเหมือนจะ

[08:21:40] ตัดสินใจได้แล้วค่อยๆกล่าวว่าไม่ปิดบัง

[08:21:43] ท่านข้าตาลจูเป็นคุณชายของเผ่าตาลชะเวี่ย

[08:21:45] ไม่ทราบว่าท่านหมอผีจะกรุณามาเป็นแขกที่

[08:21:47] เผ่าตาลชะเวี่ยของข้าได้หรือไม่ข้าจะได้

[08:21:49] ทำหน้าที่เจ้าบ้านให้ดีที่สุดโม่ฮวาแสร้ง

[08:21:52] ทำไปลังเลตานจูเชินชวนอย่างเต็มที่ว่า

[08:21:54] เผ่าตาลชะเวียของข้าเป็นเผ่าใหญ่ที่มี

[08:21:56] ประวัติศาสตร์ยาวนานในแดนรกร่างมีอิทธิพล

[08:21:57] มากและแข็งแกร่งมากโมฮวาแสดงสีหน้าสงบดู

[08:22:01] เหมือนจะไม่สนใจตาจูจึงกล่าวอีกว่าขอท่าน

[08:22:04] หมอผีโปรดมาที่เผ่าตาลเฉวี่ยของข้าสัก

[08:22:06] ครั้งไม่ปิดบังท่านตาลจูมีความสงสัยบาง

[08:22:08] อย่างอยากจะขอคำชี้นะจากท่านโมฮาวาถามว่า

[08:22:12] ท่านมีความสงสัยหรือตาลจูตอบว่าใช่โมฮาวา

[08:22:15] มองตานจูด้วยสายตาที่สายกระจั่งตาลจูก็

[08:22:17] มองโมฮาวาด้วยสายตาที่จริงใจโมฮวายิ้ม

[08:22:20] เล็กน้อยที่มุมปากดูเหมือนจะชื่นชมตาลจู

[08:22:22] มากพยักหน้าแล้วกล่าวว่าดีเช่นนั้นก็ขอ

[08:22:24] รับคำเชิญด้วยความยินดีในใจตาลจูถอนหายใจ

[08:22:28] โล่มอกใบหน้าที่เคยกังวลก็เผยรอยยิ้มออก

[08:22:30] มาเล็กน้อย 3 วันต่อมาท่านหมอผีโมฮวาผู้

[08:22:34] มีที่มาลึกลับก็ได้รับเชิญจากคุณชายตาจู

[08:22:36] ด้วยตนเองให้เข้าไปยังเผ่าหลักที่อยู่ใจ

[08:22:38] กลางเผ่าตาลเชเวี่ยจบบทจบตอนแล้วสามารถ

[08:22:41] สนับสนุนเรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่อง

[08:22:44] บทที่ 1170 หัวหน้าเผ่าใหญ่เผ่าตัน

[08:22:47] เชเวี่ยมีเผ่าหลักตั้งอยู่ในแอ่งกลาง

[08:22:48] เทือกเขาต้าตั้ชเวียอาศัยภูมิประเทศที่

[08:22:50] ล้อมรอบด้วยภูเขาหินสีแดงขรุกขระทำให้

[08:22:52] ง่ายต่อการป้องกันและยากต่อการโจมตีมอง

[08:22:54] จากระยะไกลดูเหมือนปราสาทสีแดงเพลิงที่งด

[08:22:57] งามประกาตาเผ่าหลักของตันเชเวียมีกฎ

[08:23:00] ระเบียบที่เข้มงวดไม่อนุญาตให้คนนอกเข้า

[08:23:02] แต่โม่ฮวาคนนอกผู้นี้กลับได้รับข้อยกเว้น

[08:23:04] ในวันนี้ตั้นจูคุณชายอัจฉริยะแห่งเผ่า

[08:23:07] ตั้นเชเวี้ยได้เชิญและคุ้มกันโม่ฮวาผู้

[08:23:09] เป็นอาจารย์หมอผีที่นับถือเทพเจ้าเข้าสู่

[08:23:12] เผ่าหลักของตั้นชะเวี่ยด้วยตนเองด้วยการ

[08:23:14] นำทางของตั้นจูการเดินทางจึงราบเรื่อน

[08:23:16] ตลอดทางผู้บำเพ็ญเพียรชนเผ่าทั่วไปไม่

[08:23:18] กล้าขัดขวางตั้นจูคุณชายผู้มีพรสวรรค์โดด

[08:23:21] เด่นและเป็นที่รักของประชาชนแม้กระทั่ง

[08:23:23] ระหว่างทางก็ยังมีคนโค้งคำนับและแสดงความ

[08:23:25] ภักดีต่อตั้นจูอย่างต่อเนื่องคณะเดินทาง

[08:23:27] เดินหน้าต่อไปครู่หนึ่งโม่ฮวังเงหน้าขึ้น

[08:23:29] มองก็เห็นประตูรูปผงเพลิงขนาดใหญ่ตั้ง

[08:23:32] ตระหง่านอยู่กลางภูเขาใต้ประตูมีบันได

[08:23:34] ร้อนระอุยาวเหยียดทอดยาวออกไปไกล 2 ข้าง

[08:23:37] ทางของถนนยาวเป็นที่ตั้งของกระโจมและ

[08:23:39] อาคารต่างๆที่มีลวดลายและสถาปัตยกรรมสไตล

[08:23:41] นกหงเพลิงสีแดงหลากหลายชนิดดูเก่าแก่สง่า

[08:23:45] งามแฝงด้วยกลิ่นอายของความป่าเถื่อนแต่ก็

[08:23:46] ดูหรูหราและสง่างามอย่างยิ่งแตกต่างจากชน

[08:23:48] เผ่าที่ล้าหลังซึ่งโมฮวาเคยเห็นมาก่อนโดย

[08:23:50] สิ้นสิ้นเชิงโมฮวาจ้องมองประตูรูปหงส

[08:23:53] เพลิงนั้นอดไม่ได้ที่จะคิดในใจว่าไม่รู้

[08:23:56] ว่าในเผ่าตั้นเชเวี่ยนี้จะมีเทพสัตวหง

[08:23:57] เพลิงตัวจริงหรือวิญญาณเทพหงเพลิงอยู่

[08:23:59] หรือไม่เขาสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณโบราณ

[08:24:02] ที่ร้อนระอุบางอย่างแต่ไม่สามารถตัดสิน

[08:24:04] ได้ว่านี่คือหงส์เพลิงเทพสัตว์ตัวจริง

[08:24:06] หรือไม่โมฮวาไม่กล้าสอดแนมต่อไปนี่คือชน

[08:24:09] เผ่าใหญ่ระดับ 3 ที่มีมรดกจากต้าหวงซึ่ง

[08:24:12] ยังไม่ใช่สถานที่ที่เขาจะทำอะไรตามอำเภอ

[08:24:14] ใจได้โมฮวาเก็บจิตวิญญาณกลับคืนซ่อนเร้น

[08:24:17] พลังปราณและตามตั้นจูไปยังตำหนักของคุณ

[08:24:19] ชายแห่งเผ่าตั้นเชเวี่ย

[08:24:21] นี่คือตำหนักของชนเผ่าป่าเถื่อนที่ไม่

[08:24:23] หรูหรานักแต่กลับสง่างามอย่างยิ่งและเต็ม

[08:24:25] ไปด้วยความสะอาดนี่คือสิ่งที่หัวหน้าเผ่า

[08:24:27] ใหญ่ต้านชะเวี่ยสร้างให้ลูกชายคนเล็กที่

[08:24:29] เขารักที่สุดด้วยตนเองชื่อตำหนักก็ตั้ง

[08:24:31] ตามชื่อตั้นจูตั้นจูเชื้อเชิญอาจารย์หมอ

[08:24:34] ผีโม่ฮวาเข้าสู่ตำหนักของเขาด้วยความ

[08:24:36] สุภาพและมีมารยาทผู้เฒ่าองครักษ์ทั้งสอง

[08:24:39] ของตั้นจูตามมาด้านหลังด้วยสีหน้าตื่นตัว

[08:24:42] และในใจก็รู้สึกว่าคุณชายของพวกเขากำลัง

[08:24:44] หมาป่าเข้าบ้านตลอดทางพวกเขาแอบเตือนคุณ

[08:24:47] ชายตั้นจูหลายครั้งแล้วอาจารย์หมอผีผีผู้

[08:24:50] ลึกลับผู้นี้มีที่มาไม่ชัดเจนก่อนที่จะ

[08:24:52] สืบหาเบื้องลึกเบื้องหลังของเขาได้ไม่ควร

[08:24:54] ติดต่อใกล้ชิดเกินไปยิ่งไม่ควรนำเข้าสู่

[08:24:56] เผ่าหลักเกรงว่าจะนำภัยพิบัติมาสู่แต่คุณ

[08:24:59] ชายของพวกเขาผู้นี้ซึ่งเดิมทีเป็นคนอ่อน

[08:25:01] โยนและเชื่อฟังคำแนะนำกลับดื้อรั้นใน

[08:25:02] ครั้งนี้ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไม่ฟังยืน

[08:25:04] กรานที่จะเป็นเพื่อนกับอาจารย์หมอผีผู้

[08:25:07] นี้เรื่องนี้ช่างแปลกประหลาดจริงๆดังนั้น

[08:25:10] โมฮวาผู้มีสีหน้าสงบและดูศักดิ์สิทธิ์

[08:25:12] เคร่งครัดในฐานะหมอผีจึงไม่ต่างอะไรกับ

[08:25:15] นักพระปีศาจผู้เชี่ยวชาญการหลอกลวงในสาย

[08:25:17] ตาขององค์พักเหล่านี้คุณชายตั้นจูจะต้อง

[08:25:20] ถูกเขาหลอกลวงเป็นแน่นพักแก่นทองคำทั้ง

[08:25:22] สองมองโม่ฮวาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก

[08:25:24] และแฝงไปด้วยความเป็นศัตรูเล็กน้อยโมฮวา

[08:25:26] ทำเป็นไม่สนใจหลังจากเดินทางร่วมกันมา 3

[08:25:29] วันโม่ฮวาพอจะรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของ 2

[08:25:31] ผู้เฒ่าแก่นทองคำนี้และแก่นทองคำร่างใหญ่

[08:25:33] ชื่อปาซานอีกคนหนึ่งที่ดูธรรมดาสงบ

[08:25:36] เสงี่ยมและเก็บตัวชื่อปาชวนปาซานหมายถึง

[08:25:39] ภูเขาสูงใหญ่ปาชวนหมายถึงแม่น้ำที่ปกป้อง

[08:25:41] เมืองชื่อทั้งสองนี้ไม่ใช่ชื่อจริงของพวก

[08:25:43] เขาพวกเขาไม่ใช่สายตรงของเผ่าตันเชเวีย

[08:25:46] แต่เป็นนักรบที่หัวหน้าเผ่าใหญ่คัดเลือก

[08:25:48] มาเป็นพิเศษจากชนเผ่าเบื้องล่า

[08:25:50] หัวหน้าเผ่าใหญ่ยังได้มอบชื่อทั้งสองนี้

[08:25:52] ให้เป็นพิเศษเพื่อให้พวกเขาปกป้องคุณชาย

[08:25:54] ตั้นจูราวกับภูเขาสูงใหญ่และแม่น้ำที่สงบ

[08:25:56] นิ่งพวกเขาเป็นองคของตั้นจูมาตั้งแต่เด็ก

[08:25:59] และจะรุ่งเรืองไปพร้อมกับตั้นจูและจะ

[08:26:01] เชื่อฟังคำสั่งของตั้นจูเท่านั้นตราบใด

[08:26:03] ที่โม่ฮวาหลอกตั้นจูได้องค์พระแก่นทองคำ

[08:26:06] ทั้งสองนี้ก็ทำอะไรเขาไม่ได้ตั้นจูจัด

[08:26:08] ห้องพักสำหรับแขกผู้มีเกียรติให้โม่ฮวา

[08:26:11] ห้องพักมีสไตล์กระโจมนกของเพลิงที่กำลัง

[08:26:13] โบยบินปลอดภัยเงียบสงบและอบอุ่นมากโม่ฮวา

[08:26:16] เคยไปมาหลายสำนักและพักในห้องพักสำหรับ

[08:26:19] แขกผู้มีเกียรติมาไม่น้อยแต่ห้องที่ต้จู

[08:26:20] จัดให้เขาก็ยังคงเป็นห้องที่มีสไตล์โดด

[08:26:22] เด่นที่สุดน่าประทับใจที่สุดกว้างขวางที่

[08:26:24] สุดและพักสบายที่สุดโม่ฮวาพอใจมากตั้นจู

[08:26:27] มองโม่ฮวาที่มีสีหน้าสงบสบายแผ่รัศมีแห่ง

[08:26:30] ความสงบและปล่อยวางในทุกสถานการณ์ในใจก็

[08:26:32] อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจตลอดการเดิน

[08:26:35] ทางที่ได้สัมผัสกับโม่ฮวาเขารู้สึกว่า

[08:26:37] โม่ฮวาพูดจาและมีท่าทีสง่างามไม่ใช่คน

[08:26:39] ธรรมดาอย่างแน่นอนเพียงแต่บางครั้งที่เผย

[08:26:42] ให้เห็นถึงความบริสุทธิ์แบบเด็กหนุ่มก็

[08:26:43] ยังดูขัดแย้งกันอยู่บ้างสิ่งนี้ทำให้ตั้น

[08:26:45] จูมักจะสงสัยว่าอาจารย์หมอผีผู้นี้จะไม่

[08:26:48] เด็กกว่าเขาอีกหรือแต่เขาก็รีบปัดความคิด

[08:26:51] นั้นทิ้งไปหากอายุน้อยกว่าเขาก็ไม่น่าจะ

[08:26:53] มีท่าทีที่เหนือโลกเช่นนี้ได้คงเป็นเพราะ

[08:26:56] ผ่านโลกมามากแต่จิตใจยังคงบริสุทธิ์และ

[08:26:57] ศรัทธาอย่างแรงกล้าจึงมีจิตใจที่กลับคืน

[08:26:59] สู่ความบริสุทธิ์ดุจเด็กแรกเกิดแต่ยังมี

[08:27:01] อีกอย่างตั้นจูมองโม่ฮวาอีกครั้งตอนที่

[08:27:04] เพิ่งพบกันเขาไม่แน่ใจนักแต่หลังจากเดิน

[08:27:06] ทางร่วมกันมาตลอดทางเขาก็สามารถยืนยันได้

[08:27:08] แล้วว่าอาจารย์หมอผีผู้นี้มีเพียงแค่

[08:27:10] ระดับสร้างหลักฐานเท่านั้นทำไมถึงผ่านโลก

[08:27:13] มามากบำเพ็ญเพียรมานานแต่ระดับการบำเพ็ญ

[08:27:15] เพียรยังคงเป็นแค่สร้างหลักฐานล่ะตันจู

[08:27:18] ไม่ค่อยเข้าใจเขาเองก็ก่อแก่นทองคำได้

[08:27:20] ตั้งแต่อายุ 20 ปีแล้วแค่ก่อแก่นทองคำมัน

[08:27:23] ยากขนาดนั้นเลยเหรอแต่คำพูดนี้ค่อนข้าง

[08:27:25] หยับคายตั้นจูจึงเก็บไว้ในใจไม่ได้พูดออก

[08:27:27] มาโชคดีที่เขาไม่ได้พูดออกมาไม่อย่างนั้น

[08:27:30] โม่ฮวาคงจะโกรธจัดและBlackลิastเขาในใจไป

[08:27:33] แล้วตั้นจูพูดด้วยความสุภาพว่าเชิญ

[08:27:36] อาจารย์หมอผีพักผ่อนก่อนนะครับเดี๋ยวตอน

[08:27:37] เย็นจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับท่านโมฮวาพยัก

[08:27:40] หน้ารบกวนคุณชายแล้วตั้นจูจากไปส่วน

[08:27:43] โม่ฮวาก็พักผ่อนอยู่ในกระโจมเนื่องจาก

[08:27:45] อยู่ในถิ่นของคนอื่นและต้องแกล้งทำเป็น

[08:27:47] หมอผีจึงไม่สามารถผ่อนคลายได้มากนัก

[08:27:49] โม่ฮวาจึงนั่งขัดสมาธิบนเตียงหลับตาพัก

[08:27:52] ผ่อนด้วยท่าทีที่สงบนิ่งราวกับภูผาประมาณ

[08:27:55] 1 ชั่วโมงกว่าๆตั้นจูก็กลับมาอีกครั้ง

[08:27:57] โดยมีสาวใช้ตามหลังมาพร้อมกับเหล้าอาหาร

[08:27:59] ผลไม้และชุดเสื้อผ้าชนเผ่าป่าเถื่อนสไตล์

[08:28:01] ตั้นเชเวเวี้ยหลายชุดโม่ฮวาจุดธูปอาบน้ำ

[08:28:04] สวมชุดตั้นเชเวี่ยนอกจากความสง่างามแล้ว

[08:28:06] ยังเพิ่มความงามแบบแปลกตาอีกด้วยตั้นจู

[08:28:08] มองแล้วก็ตกตะลึงไปชั่วขณะหลังจากนั้น

[08:28:10] ตั้นจูเชิญโม่ฮวาดื่มเหล้าและลิ้มรสผลไม้

[08:28:13] และอาหารของเผ่าตั้นเชเวี่ยทั้งสองพูดคุย

[08:28:15] กับเล็กน้อยตั้นจูสั่งให้คนออกไปแล้วสี

[08:28:17] หน้าก็ดูสับสนเล็กน้อยโมฮวาจิบเล่าเบาๆ

[08:28:20] แล้วถามเสียงเบาว่าคุณชายมีข้อสงสัยอะไร

[08:28:22] หรือตั้นจูลังเลที่จะพูดในหน้ามองโม่ฮวา

[08:28:25] ก็เห็นดวงตาของโม่ฮาวาเปล่งประกายราวกับ

[08:28:27] มองทะลุจิตใจคนมองเห็นถึงก้นบึ้งในใจของ

[08:28:29] เขาข้าตันจูลังเลโม่ฮวาพูดว่าเจ้าไม่รู้

[08:28:34] ว่าในฐานะคุณชายเจ้าควรทำอะไรตันจูตกใจ

[08:28:36] เล็กน้อยแล้วค่อยๆพูดว่าใช่ครับโม่ฮวาพูด

[08:28:40] ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเจ้าเป็นคุณชายได้รับ

[08:28:42] ความรักใคร่แต่เจ้าไม่แน่ใจว่าตัวเองจะ

[08:28:43] แบกรับความรักใคร่นี้ได้หรือไม่ใช่ครับ

[08:28:47] เจ้ามีพรสวรรค์ดีเยี่ยมบำเพ็ญเพียรได้รวด

[08:28:48] เร็วแต่เจ้าก็ไม่รู้ว่าตัวเองบำเพ็ญเพียร

[08:28:50] ไปเพื่ออะไรจุดสิ้นสุดของการบำเพ็ญเพียร

[08:28:52] คืออะไรกันแน่ใช่ครับโม่ฮวาพูดด้วยน้ำ

[08:28:56] เสียงอ่อนโยนเจ้าเกิดมาพร้อมกับความคาด

[08:28:58] หวังมากมายแต่เจ้าก็กลัวว่าหากวันหนึ่ง

[08:28:59] เจ้าสูญเสียพรสวรรค์กลายเป็นคนธรรมดาหรือ

[08:29:01] ใช้ชีวิตไปวันๆไม่สามารถรับผิดชอบงานใหญ่

[08:29:04] ได้เจ้าจะอธิบายให้คนในเผ่าที่ฝากความ

[08:29:05] หวังไว้กับเจ้าได้อย่างไรตั้นจูเงียบไป

[08:29:08] นานในที่สุดก็ถอนหายใจและพูดเสียงเบาว่า

[08:29:10] ใช่ครับตั้นจูมองโม่ฮวัอีกครั้งมองใบหน้า

[08:29:14] ขาวราวหยกและดวงตาดำราวหยกเขารู้สึกว่า

[08:29:15] ทุกคำพูดของอาจารย์หมอผีผู้นี้ราวกับพูด

[08:29:18] ถึงก้นบึ้งในใจของเขาเปิดเผยความสับสนและ

[08:29:20] ความกังวลที่ย่าจะบอกใครได้ในฐานะ

[08:29:22] อัจฉริยะผู้เป็นที่จับตามองของเผ่าตั้น

[08:29:24] เชเวี่ยความรู้สึกที่ย่าจะเอ่ยถูกเปิดเผย

[08:29:27] ออกมาทั้งหมดต่อหน้าผู้อื่นต้านจูรู้สึก

[08:29:28] อับอายเล็กน้อยแต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึก

[08:29:30] โล่งใจโมฮวาถามอีกว่าแล้วเจ้ามีความ

[08:29:33] ปรารถนาอันยิ่งใหญ่หรือไม่ตั้นจูตกตะลึง

[08:29:36] ครู่หนึ่งแล้วค่อยๆพยักหน้าสายตาแน่วแน่

[08:29:39] ข้าเคยตั้งปณิธานไว้ว่าจะอุทิศทุกสิ่ง

[08:29:41] เพื่อทำให้เผ่าตั้นเชเวี่ของข้าเจริญ

[08:29:42] รุ่งเรืองและแข็งแกร่งตลอดไปและทำให้คนใน

[08:29:44] เผ่าตั้นเชเวี้ยของข้ามีชีวิตที่มั่งคั่ง

[08:29:46] และมีความสุขตลอดไปโม่ฮวาพยักหน้าแล้วพูด

[08:29:49] ทันทีว่าปณิธานของเจ้าแคบมากและค่อนข้าง

[08:29:52] ไร้เดียงสาแม้ว่าตั้นจูจะมีอารมณ์ดีแต่ใน

[08:29:54] ใจก็ยังรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยเมื่อครู่

[08:29:57] เขายังคิดว่าอาจารย์หมอผีผู้นี้คงจะเข้า

[08:29:59] ใจเขาเพิ่งจะบอกปณิธานอันยิ่งใหญ่ที่เขา

[08:30:02] สร้างขึ้นในใจมาตั้งแต่เด็กให้ฟังผลกลับ

[08:30:03] ถูกบอกว่าแคบและไร้เดียงสาตั้นจูรู้สึก

[08:30:07] โกรธเล็กน้อยใบหน้าแดงก่ำกำลังจะโต้แย้ง

[08:30:09] โมฮวาแต่กลับได้ยินโมฮวาถามกลับว่าสมมติ

[08:30:13] ว่าความเจริญรุ่งเรืองของเผ่าตั้นเชเวีย

[08:30:16] ของเจ้าจำเป็นต้องสร้างขึ้นบนพื้นฐานของ

[08:30:18] การพิชิตชนเผ่าอื่นสังหารผู้บำเพ็ญเทียน

[08:30:20] ป่าเถื่อนจำนวนมากกดขี่ขูดรีบปล้นสะดม

[08:30:22] หรือแม้แต่เป็นทาตุของคนบริสุทธิ์จำนวน

[08:30:24] มากความเจริญรุ่งเรืองแบบนี้เจ้าจะยอมรับ

[08:30:27] หรือไม่ตั้นจูพูดไม่ออกชั่วขณะเขาไม่เคย

[08:30:30] พิจารณาปัญหานี้เมื่อก่อนตั้นจูขมวดคิ้ว

[08:30:32] ครุ่นคิดครู่หนึ่งก็พูดว่าถ้าความแข็ง

[08:30:34] แกร่งของเผ่าตั้นเชเวี่ยของข้าสร้างขึ้น

[08:30:36] บนพื้นฐานของการขูดรีดและการเป็นทาสแน่

[08:30:38] นอนว่านั่นไม่ใช่ความแข็งแกร่งที่แท้จริง

[08:30:41] แม้จะแข็งแกร่งชั่วคราวก็ย่อมพังคลายลงใน

[08:30:42] ที่สุดโมฮวะพยักหน้าแล้วกล่าวอีกว่าและ

[08:30:46] ถ้าความแข็งแกร่งของชนชั้นสูงในเผ่าตั้น

[08:30:47] เชเวี่ยของเจ้าจำเป็นต้องให้คนในชนชั้น

[08:30:49] ล่างหลังเลือดล่ะตั้นจูตกตะลึงโม่ฮวาพูด

[08:30:54] ว่าถ้าเป็นเช่นนั้นความเจริญรุ่งเรืองและ

[08:30:55] ความแข็งแกร่งของเผ่าตั๋เชวี่กับความมั่ง

[08:30:57] คั่งและความสุขของคนธรรมดาก็จะขัดแย้งกัน

[08:30:59] เองโดยธรรมชาติเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

[08:31:01] ที่จะบรรลุพร้อมกันได้แม้จะบรรลุได้ก็จะ

[08:31:03] เป็นเพียงชั่วคราวเหมือนดอกไม้ที่บานแล้ว

[08:31:05] ก็ร่วงโรยไปในพริบตาจิตใจของตันจูสั่น

[08:31:07] สะเทือนใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อยคำพูดของ

[08:31:10] อาจารย์หมอผีนั้นขัดกับสามัญสำนึกอย่าง

[08:31:12] มากฟังดูขัดแย้งกันอย่างยิ่ง

[08:31:14] แต่ในใจของตั้นจูกลับรู้สึกว่านี่อาจเป็น

[08:31:16] ความจริงในโลกนี้ไม่เคยมีความมั่งคั่งและ

[08:31:19] ความแข็งแกร่งที่ปราศจากเหตุผลหากเจ้า

[08:31:21] มั่งคั่งก็แสดงว่ามีคนกำลังยากจนลงหาก

[08:31:24] เผ่าตั้นเชเวี่ยมั่งคั่งและแข็งแกร่งก็

[08:31:26] หมายความว่าการกดขี่ชนเผ่าอื่นและผู้

[08:31:28] บำเพ็ญเพียรป่าเถื่อนจำนวนมากนั้นรุนแรง

[08:31:30] ยิ่งขึ้นแม้กระทั่งหากชนชั้นสูงในเผ่า

[08:31:33] มั้งคั่งก็ย่อมหมายความว่าชนชั้นล่าง

[08:31:34] กำลังถูกดูดเลือดแม้โดยรวมจะดูเหมือนมั่ง

[08:31:38] คั่งและแข็งแกร่งแต่เนื่องจากความไม่

[08:31:39] สมดุลระหว่างชนชั้นสูงและชนชั้นล่างก็

[08:31:41] ย่อมพังคลายลงในที่สุดดังนั้นอาจารย์หมอ

[08:31:44] ผีจึงกล่าวว่าปณิธานของเขานั้นแคบและไร้

[08:31:46] เดียงสาเพราะปณิธานนี้ขัดแย้งกันเองและ

[08:31:48] ไม่เป็นจริงราวกับความปรารถนาอันสวยงาม

[08:31:52] ถูกฉีกหน้ากากออกเผยให้เห็นความจริงที่

[08:31:53] โหดร้ายและน่าเกลียดตั้นจูรู้สึกขมขื่นใน

[08:31:55] ใจปะปนกันไปชั่วขณะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

[08:31:57] ดีโม่ฮวาไม่ได้พูดอะไรแต่ปล่อยให้ตั้นจู

[08:32:00] ค่อยๆซึมซับอารมณ์ของเขาค่อยๆซึมซับหลัก

[08:32:03] การเหล่านี้ให้เขาคิดอย่างจริงจังเกี่ยว

[08:32:04] กับเส้นทางชีวิตของตัวเองเวลาผ่านไปทีละ

[08:32:07] น้อยอารมณ์ของตั้นจูค่อยๆคลี้คลายความ

[08:32:09] สับสนของอัจฉริยะหนุ่มค่อยๆจังหายไปสิ่ง

[08:32:12] ที่เข้ามาแทนที่คือความสับสนอีกรูปแบบ

[08:32:15] หนึ่งที่มองไม่เห็นหนทางและทิศทางข้าง

[08:32:16] หน้าทำให้รู้สึกท้อแท้ใจยิ่งขึ้นอาจารย์

[08:32:19] หมอผีข้าตั้นจูพึมพำเปิดปากพูดแต่ยังไม่

[08:32:22] ทันได้ถามออกไปก็หยุดชะงักลงทันทีเขา

[08:32:24] สัมผัสได้ว่ามีคนมาข้างนอกโม่ฮวาเองก็

[08:32:26] สัมผัสได้เช่นกันจึงไม่ได้พูดอะไรอีกแต่

[08:32:28] ยกถ้วยเล่าขึ้นจิตเบาๆแน่นอนว่าหลังจาก

[08:32:31] นั้นไม่นานเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นองค์คน

[08:32:33] หนึ่งพูดด้วยความเคารพว่าคุณชายตั้นจูพูด

[08:32:35] ว่าเข้ามาองค์เดินเข้ามาในกระโจมโค้ง

[08:32:38] คำนับตั้นจูตั้นจูถามว่ามีเรื่องอะไร

[08:32:42] องค์ักตอบว่าหัวหน้าเผ่าใหญ่จัดงานเลี้ยง

[08:32:44] ครอบครัวอยากพบคุณชายท่านพ่อตันจูพยัก

[08:32:47] หน้าข้ารู้แล้วเจ้าไปตอบท่านพ่อว่าข้าจะ

[08:32:50] ไปเดี๋ยวนี้ครับองคักตอบแล้วก็ถอยออกไป

[08:32:53] ตันจูมองโมฮวาด้วยสีหน้าขอโทษอาจารย์หมอ

[08:32:56] ผีขออภัยข้าต้องไปพบท่านพ่อโมฮวาพยักหน้า

[08:32:59] คุณชายเชิญตามสบายตั้นจูยืนขึ้นและจากไป

[08:33:02] แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเขาก็ยังคง

[08:33:04] วางความสงสัยในใจไม่ลงหันกลับมามองโม่ฮวา

[08:33:06] แล้วพูดว่าอาจารย์หมอผีท่านจะไปพบท่านพ่อ

[08:33:09] ของข้าพร้อมกับข้าว่าหรือไม่โมฮวาตกใจ

[08:33:12] เล็กน้อยเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน

[08:33:15] เดิมทีเขาวางแผนที่จะสอนแนวคิดพื้นฐานบาง

[08:33:17] อย่างให้ตั้นจูเพื่อให้ตั้นจูเข้าใจหลัก

[08:33:19] การบางอย่างแล้วค่อยวางแผนอื่นต่อไปก่อน

[08:33:22] หน้านี้เขาไม่เคยคิดที่จะไปพบหัวหน้าเผ่า

[08:33:24] ใหญ่ตั้นชะเวี่ยเร็วขนาดนี้ในดินแดนป่า

[08:33:26] เถื่อนที่ห่างไกลเช่นนี้ผู้ที่สามารถปก

[08:33:28] ครองชนเผ่าใหญ่เช่นนี้ได้หัวหน้าเผ่าใหญ่

[08:33:30] ต้านเชเวียบผู้นี้จะต้องไม่ใช่คนธรรมดา

[08:33:32] อย่างแน่นอนเขายังหลอกตั้นจูศิษย์ผู้นี้

[08:33:36] ไม่สำเร็จเลยตอนนี้ต้องเผชิญหน้ากับพ่อ

[08:33:38] ของเขามันค่อนข้างเร่งรีบเกินไปจริงๆ

[08:33:41] โมฮวาจึงปฏิเสธอย่างสุภาพว่าในเมื่อเป็น

[08:33:44] งานเลี้ยงครอบครัวการรบกวนโดยไม่ได้รับ

[08:33:45] เชิญอาจจะดูไม่เหมาะสมนักตั้นจูส่ายหน้า

[08:33:48] ข้าอยากให้ท่านพ่อได้พบอาจารย์หมอผี

[08:33:50] โม่ฮวาถอนหายใจในใจชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้

[08:33:53] ว่าตั้นจูผู้นี้หลอกง่ายหรือไม่หลอกง่าย

[08:33:54] กันแน่แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้และการ

[08:33:56] ปฏิเสธอีกก็คงจะดูมีพิรุฒโมฮวาจึงตอบว่า

[08:33:59] ดีหลังจากนั้นตั้นจูก็พาโม่ฮวาออกจาก

[08:34:02] ตำหนักตั้นจูมายังห้องถงใหญ่ของเผ่าตัน

[08:34:04] เชเวี้ยเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำ

[08:34:06] ที่จัดอย่างยิ่งใหญ่บนสุดของห้องโถงใหญ่

[08:34:09] มีผ้าสลักรูปหงส์เพลิงแขวนอยู่ใต้ผ้าสลัก

[08:34:13] คือที่นั่งประธานบนที่นั่งประธานนั้นมี

[08:34:15] หัวหน้าเผ่าป่าเถื่อนร่างสูงใหญ่แข็งแรง

[08:34:17] มีคิ้วสีแดงเพลิงนั่งอยู่นี่คือหัวหน้า

[08:34:20] เผ่าใหญ่ตั้นชะเวี่ยและเป็นบิดาของตั้น

[08:34:21] จูด้าหลังหัวหน้าเผ่าใหญ่มีหญิงสาวชนเผ่า

[08:34:24] ป่าเถื่อนรูปร่างบอบบางหน้าตาสวยงามยืน

[08:34:26] เรียงแถวอยู่หญิงสาวเหล่านี้ล้วนเป็น

[08:34:28] อนุพัญญาของหัวหน้าเผ่าใหญ่กำลังปรนิบัติ

[08:34:31] หัวหน้าเผ่าในงานเลี้ยงแน่นอนว่าในต้าหวง

[08:34:33] แม้จะเป็นอนุพัญญาก็ยังแบ่งเป็นลำดับชั้น

[08:34:36] ผู้ที่สามารถอยู่ใกล้หัวหน้าเผ่าใหญ่ที่

[08:34:37] สุดเห็นได้ชัดว่าแต่งกายหรูหราที่สุดมี

[08:34:39] เครื่องประดับทองเงินและหยกประดับผมส่อง

[08:34:41] ประกายระยิบระยับงดงามมากผิวที่ปกคลุม

[08:34:44] ด้วยผ้าไหมเนื้อดีนั้นเนียนนุ่มราวกับจะ

[08:34:46] แตกได้และใบหน้าก็งดงามที่สุดอนุพรัญญา

[08:34:48] เหล่านี้สวมชุดผ้าไหมราคาแพงไม่ใช่เสื้อ

[08:34:50] ผ้าหนังสัตว์สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่า

[08:34:52] ราชสำนักต้าหวงและชนเผ่าใหญ่บางแห่งเคยมี

[08:34:54] การติดต่อและค้าขายกับราชสำนักเต่าก้าว

[08:34:57] แคว้นและกองกำลังใหญ่บางแห่งบ่อยครั้งใต้

[08:35:00] ที่นั่งประธานของหัวหน้าเผ่ามีที่นั่ง

[08:35:02] ใกล้ที่สุดหลายที่นี่คือที่นั่งสำหรับลูก

[08:35:04] หลานสายเลือดแท้ของเขาตั้นจูนั่งอยู่บน

[08:35:06] นั้นลำดับที่ 4 ชนเผ่าป่าเถื่อนให้ความ

[08:35:08] สำคัญกับลำดับอาวุโสมากแม้ว่าตั้นจูจะ

[08:35:11] เป็นที่โปรดปรานที่สุดแต่ลำดับของเขาก็จะ

[08:35:13] ไม่สูงกว่าพี่ชายของเขาเนื้อตั้นจูมีผู้

[08:35:16] บำเพ็ญเทียนแก่นทองคำคนหนึ่งนั่งอยู่ผู้

[08:35:18] นี้สวมชุดชนเผ่าหงสเพลิงมีคิ้วดุดเหยี่ยว

[08:35:20] ใบหน้ายาวและสายตาเฉลียวฉลาดหากโม่ฮวาเดา

[08:35:23] ไม่ผิดผู้นี้คือพี่ชายคนที่ 3 ของตั้นจู

[08:35:25] ชื่อตั้นเปี๋ยซึ่งในภาษาชนเผ่าหมายถึง

[08:35:28] สัตว์ร้ายที่ว่องไวเหนือตั้นเปี๋ยที่นั่ง

[08:35:30] สองที่ว่างเปล่าเห็นได้ชัดว่าพี่ชายคนโต

[08:35:33] และพี่สาวคนที่ 2 ของตั้นจูไม่ได้เข้า

[08:35:34] ร่วมงานเลี้ยงครอบครัวครั้งนี้นอกจากนี้

[08:35:38] ยังมีที่นั่งอันทรงเกียรติอื่นๆที่อยู่ใน

[08:35:40] ระดับเดียวกับตั้นจูและตั้นเปี๊ยแต่ห่าง

[08:35:42] จากที่นั่งประธานของหัวหน้าเผ่าใหญ่เป็น

[08:35:44] ที่นั่งสำหรับผู้เฒ่าอาวุโสที่มี

[08:35:46] ประสบการณ์และมีอิทธิพลในเผ่าตั้นเชเวี่ย

[08:35:48] หรือผู้เฒ่าที่มีอำนาจและแข็งแกร่งในวัย

[08:35:50] หนุ่มถัดลงไปจัดเรียงตามความใกล้ชิดทาง

[08:35:52] สายเลือดลำดับความสูงต่ำและสถานะของผู้

[08:35:54] เฒ่าโม่ฮวาในฐานะแขกผู้มีเกียรติที่ตั้น

[08:35:58] จูเชิญมามีลำดับไม่ต่ำนักอยู่ถัดจากตั้น

[08:36:00] จูเพียง 2-3 ที่นั่งเท่านั้นแต่ปัญหาคือ

[08:36:02] นี่คืองานเลี้ยงครอบครัวแม้จะจัดอย่าง

[08:36:05] ยิ่งใหญ่และมีผู้เฒ่าและเยาวชนบางคนที่มี

[08:36:07] ความสัมพันธ์ญาติเข้าร่วมแต่จำนวนคนในงาน

[08:36:09] เลี้ยงก็ไม่มากนักปัญหาที่ใหญ่กว่าคือแขก

[08:36:12] ที่นั่งเต็มห้องโถงเกือบทั้งหมดล้วนเป็น

[08:36:14] ผู้บำเพ็ญเพียรแก่นทองคำโมฮวาซึ่งเป็นผู้

[08:36:17] บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานและมีใบหน้าแปลก

[08:36:19] ตาปปนอยู่ในนั้นจึงดูโดดเด่นและแตกต่าง

[08:36:21] เป็นพิเศษในตอนแรกก็ไม่มีใครสนใจพระโมฮวา

[08:36:25] เป็นคนที่ตั้นจูพาเข้ามาแต่เมื่องาน

[08:36:28] เลี้ยงดำเนินไปกลุ่มคนชั้นสูงที่สุดของ

[08:36:29] เผ่าตั้นเชเวี่ยก็เริ่มกินดื่มและพูดคุย

[08:36:31] เรื่องราวในครอบครัวและเรื่องส่วนตัวที่

[08:36:33] ค่อนข้างเป็นความลับการมีอยู่ของโม่ฮวาก็

[08:36:36] เริ่มน่าอึดอัดมีคนจำนวนมากหันมามอง

[08:36:37] โม่ฮวาอย่างต่อเนื่องโม่ฮวาทำเป็นไม่สนใจ

[08:36:39] กินอาหารของตัวเองไปเรื่อยๆผ่านไปอีกครู่

[08:36:41] หนึ่งก็มีคนทนไม่ไหวบนที่นั่งสูงตั้น

[08:36:44] เปี่ยลูกชายคนที่ 3 ของหัวหน้าเผ่าตั้น

[08:36:46] เชเวี้ยหันไปมองตั้นจูถอนหายใจแล้วพูดว่า

[08:36:48] น้อง 4 นี่คืองานเลี้ยงครอบครัวเจ้าพาคน

[08:36:50] นอกเข้ามาได้อย่างไรน้ำเสียงไม่ได้ตำหนิ

[08:36:53] เพียงแต่รู้สึกจนใจเล็กน้อยตั้นจูจึงตอบ

[08:36:55] ว่านี่คือเพื่อนใหม่ที่ข้าเพิ่งรู้จัก

[08:36:57] ตั้นเปี๋ยเหลือบมองเขาเพื่อนผู้บำเพ็ญ

[08:36:59] เพียรสร้างหลักฐานตั้นเปี่ยไม่ได้พูดคำ

[08:37:02] ว่าสร้างหลักฐานแต่เขาพูดเป็นภาษาชนเผ่า

[08:37:05] ซึ่งโมฮวาก็ยังเข้า

[08:37:07] มรดกการบำเพ็ญเพียงของราชสำนักเต๋าและต้า

[08:37:10] หวงมีแก่นหลักคล้ายกันระดับใหญ่ก็คล้าย

[08:37:11] กันเพียงแต่ชื่อเรียกอาจแตกต่างกันบ้าง

[08:37:14] เพราะชื่อเรียกในภาษาชนเผ่าและคำเรียกของ

[08:37:16] ราชสำนักเต๋าไม่สามารถเหมือนกันได้แต่ต่อ

[08:37:18] มาราชสำนักเต๋าได้เปลี่ยนแปลงขนบ

[08:37:20] ธรรมเนียมและส่งเสริมการใช้ตัวอักษรของ

[08:37:22] ราชสำนักเต๋าคำว่าสร้างหลักฐานจึงกลาย

[08:37:26] เป็นคำที่ใช้กันทั่วไปในดินแดนต้าหวงมี

[08:37:29] เพียงผู้บำเพ็ญเทียนป่าเถื่อนที่มีฐานะ

[08:37:31] สูงส่งจากชนเผ่าใหญ่บางแห่งเท่านั้นที่จะ

[08:37:33] ใช้ภาษาโบราณของชนเผ่าเพื่อแสดงระดับการ

[08:37:35] บำเพ็ญเทียนเป็นครั้งคราวเพื่อแสดงความ

[08:37:36] แตกต่างของตนเองตั้นจูพูดว่าเขาไม่ใช่ผู้

[08:37:40] บำเพ็ญเพียรสร้างหลักฐานธรรมดาตั้นเปี๋ย

[08:37:42] ส่ายหน้าสร้างหลักฐานก็คือสร้างหลักฐาน

[08:37:45] หากไม่สามารถบำเพ็ญเพียรจนถึงแก่นทองคำ

[08:37:47] ได้จะมีอะไรธรรมดาหรือไม่ธรรมดาตั้นเปีย

[08:37:50] ข้ามตั้นจูไปมองตรงไปที่โมฮวาแล้วถามว่า

[08:37:52] เจ้าหนุ่มเจ้าเป็นใครชื่ออะไรโมฮวาทำสี

[08:37:56] หน้าเคร่งขรึมแล้วค่อยๆพูดว่าข้าได้รับ

[08:37:58] บัญชาจากเทพเจ้ามาสู่โลกนี้เดิมทีไม่มี

[08:38:00] ชื่อแต่ผู้คนในโลกล้วนเรียกข้าว่าอาจารย์

[08:38:02] หมอผีทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมาห้องโถงก็

[08:38:05] เงียบไปชั่วขณะสายตาของตั้นเปี๋ยก็จริง

[08:38:07] จังขึ้นเล็กน้อยถามว่าเจ้าเป็นหมอผีโมฮวา

[08:38:10] พยักหน้าใช่แล้วตั้นเปี๋ยหัวเราะเยาะทัน

[08:38:13] ทีเจ้าอายุเท่าไหร่ถึงได้เป็นหมอผีแล้ว

[08:38:15] ทำไมเจ้าถึงเป็นแค่ผู้บำเพ็ญเพียรสร้าง

[08:38:17] หลักฐานโมฮาวาไม่พอใจในใจแอบบ่นว่าเจ้า

[08:38:21] คิดว่าข้าไม่อยากก่อแก่นทองคำหรือถ้าข้า

[08:38:23] ก่อแก่นทองคำได้แล้วเจ้ายังจะกล้าพูดจา

[08:38:25] ไร้สาระต่อหน้าข้าอีกหรือแต่ภายนอกโม่ฮวา

[08:38:27] ยังคงทำสีหน้าเคร่งครัดและศักดิ์สิทธิ์

[08:38:30] ข้าเป็นหมอผีของเทพเจ้าพลังอันยิ่งใหญ่

[08:38:32] ทั้งหมดล้วนมาจากพรของเทพเจ้าตราบใดที่

[08:38:35] ศรัทธาแรงแรงกล้าก็จะมีพลังศักดิ์สิทธิ์

[08:38:36] ที่สามารถทะโลสวรรค์ได้ส่วนระดับการ

[08:38:38] บำเพ็ญเพียรจะเป็นสร้างหลักฐานหรือกอแก่น

[08:38:40] ทองคำก็ไม่ได้มีความแตกต่างกันมากนักต่อ

[08:38:43] หน้าพลังศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่ของ

[08:38:44] เทพเจ้าความเป็นความตายอยู่แค่เพียงชั่ว

[08:38:46] พฤตาไม่มีสูงต่ำหรือต่ำต้อยสิ่งมีชีวิต

[08:38:48] ทั้งหมดรวมถึงชีวิตเลือดเนื้อล้วนเท่า

[08:38:50] เทียมกันจบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุน

[08:38:54] เรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่

[08:38:57] 1171 เขาจะตายตันเปี่ยรู้สึกพูดไม่ออก

[08:38:59] เขาหัวเราะยกคราหนึ่งแล้วกล่าวว่าพูดจา

[08:39:02] เหลวไหลอะไรกันนี่คือต้าหวงต้าหวงไม่เคย

[08:39:04] มีสิ่งที่เจ้าพูดถึงว่าเทพเจ้าที่

[08:39:06] สรรพชีวิตล้วนเท่าเทียมกันเลยสักนิดใน

[08:39:09] หมู่แขกคนอื่นๆของเผ่าตันเชเวี่ยก็มีบาง

[08:39:11] คนหัวเราะเบาๆพูดว่าขอบเขตและพลังบำเพ็ญ

[08:39:15] ไม่มีความแตกต่างกันไม่ใช่คนโง่หรอกหรือ

[08:39:16] ขอบเขตคือหลักฐานแห่งเต๋าพลังบำเพ็ญคือ

[08:39:18] แก่นแท้แห่งวิถีการสร้างหลักฐานกับแก่น

[08:39:20] ทองคำนั้นแตกต่างกันราฟ้ากับเหวจะไม่มี

[08:39:22] ความแตกต่างได้อย่างไร 4 ที่นั่งเริ่มมี

[08:39:25] เสียงอึดทึกบางคนหัวเราะเบาๆบางคนส่าย

[08:39:27] หน้าบางคนมองตั้นจูโดยไม่พูดอะไรเมื่อ

[08:39:30] เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างสงบลงตันเปี่ย

[08:39:32] ก็มองโม่ฮาวาด้วยสีหน้าเฉยเมยแล้วกล่าว

[08:39:34] ว่าเผ่าตั้นเชเวเวี้ยของเราเป็นเผ่าใหญ่

[08:39:37] บรรพบุรุษเคยเข้าสู่ราชสำนักจูเชวี่แห่ง

[08:39:39] ต้าหวงไม่ใช่เผ่าเล็กเผ่าหยาบคายเหล่า

[08:39:40] นั้นที่จะฟังเจ้าพูดจาเหลวไหลเรื่องของ

[08:39:43] หมอผีเราเข้าใจดีเจ้าบอกข้ามาว่าเจ้าเป็น

[08:39:45] หมอผีจากที่ใดกันแน่และเทพเจ้าที่เจ้า

[08:39:48] ศรัทธานั้นมาจากที่ใดมาที่เผ่าตั้น

[08:39:50] เชเวี่ยของเรามีจุดประสงค์อันใดบนแท่นสูง

[08:39:53] หัวหน้าเผ่าตั้นเชเวี่ยผู้กำย่ำล่ำสัน

[08:39:55] ซึ่งมีภรรยาน้อยรายล้อมอยู่ก็มองมาเช่น

[08:39:57] กันสายตาของเขามีแรงกดดันอันหนักหน่วงจับ

[08:40:00] จ้องมาที่โม่ฮวาในสายตาคู่นั้นไม่มีแม้

[08:40:03] แต่ความเมตตาแม้แม้แต่น้อยตันจูเห็นโมฮวา

[08:40:05] ถูกตั้งคำถามจึงเอ่ยปากว่าท่านพ่อหัวหน้า

[08:40:08] เผ่าตั้นเชเวี่ยส่ายหน้าไม่ให้ตั้นจูพูด

[08:40:10] ต่อแต่กลับมองโม่ฮวาด้วยเสียงทุ้มลึกและ

[08:40:12] น่าเกรงขามว่าตามกฎของเผ่าการแอบอ้างเป็น

[08:40:15] หมอผีถือเป็นความผิดร้ายแรงจะต้องถูก

[08:40:17] ประหารด้วยการฉีกร่างเป็นชิ้นๆโยนศพทิ้ง

[08:40:19] ลงในหุกเขาลึกให้แรงดำกินไม่ได้ผุดได้

[08:40:21] เกิดใจของโม่ฮวาจมดิ่งลงเล็กน้อยหัวหน้า

[08:40:24] เผ่าและผู้อาวุโสของเผ่าตั้นเชเวี่ยเหล่า

[08:40:26] นี้ล้วนเป็นคนฉลาดแกมโกงจริงๆไม่ได้หลอก

[08:40:28] ง่ายเหมือนตั้นจูผู้ซื่อตรงและบริสุทธิ์

[08:40:30] คนนี้ตั้นจูได้ยินว่าโม่ฮวาจะถูกฉีกีก

[08:40:33] ร่างก็ลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความร้อนรนทัน

[08:40:36] พอทันหมอผีเป็นคนที่ลูกเชิญมาเองเขาหัว

[08:40:38] หน้าเผ่าโบกมือด้วยสีหน้าเคร่งขรึมตั้นจู

[08:40:41] เจ้าเป็นลูกชายคนเล็กของข้าข้ารักเจ้ามาก

[08:40:43] แต่เจ้าไม่รู้ถึงความชั่วร้ายของจิตใจ

[08:40:44] มนุษย์ในโลกนี้คนผู้นี้จงใจเข้าใกล้เจ้า

[08:40:47] ย่อมมีแผนการบางอย่างเพื่อเจ้าเพื่อเผ่า

[08:40:49] จำเป็นต้องระมัดระวังตั้นจูอยากจะบอกว่า

[08:40:51] ไม่ใช่ท่านหมอผีจงใจเข้าใกล้เขาแต่เป็น

[08:40:54] เพราะเขาได้ยินคำชี้แนะจากเทพเจ้าในความ

[08:40:56] ฝันเขาจึงไปตามหาท่านหมอผีด้วยตัวเองและ

[08:40:59] ท่านหมอผีก็ไม่รู้จักเขาเลยเป็นเขาเองที่

[08:41:01] เชิญชวนอย่างจริงใจท่านหมอผีจึงยอมมากับ

[08:41:03] เขาที่เผ่าตั้นเชเวี่ยสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่

[08:41:05] การจงใจแต่เมื่อคำพูดมาถึงปากต้านจูก็ไม่

[08:41:08] รู้จะพูดอย่างไรดีเพราะเรื่องเทพเจ้าเข้า

[08:41:10] ฝันนั้นฟังดูเหนือธรรมชาติจริงๆยากที่จะ

[08:41:12] ใช้เป็นหลักฐานตั้นจูรู้สึกร้อนใจเล็ก

[08:41:15] น้อยแต่โมฮวากลับมีสีหน้าสงบไม่ยินดียิน

[08:41:18] ร้ายหัวหน้าเผ่ามองโม่ฮวาแล้วถามว่าเจ้า

[08:41:20] ไม่กลัวหรือโมฮวาตอบด้วยสายตาแน่วแน่ว่า

[08:41:24] ชะตากรรมของข้าได้อุทิศแต่เทพเจ้าแล้วหาก

[08:41:26] เทพเจ้าต้องการให้ข้าตายข้าก็จะตายหาก

[08:41:28] เทพเจ้าไม่ต้องการให้ข้าตายผู้คนในโลกนี้

[08:41:30] เทพเจ้าต่างศาสนาปีศาจและพูดผีก็ไม่อาจทำ

[08:41:33] อันตรายฆ่าได้แม้แต่น้อยโมฮวาทั้งตัวแผ่

[08:41:36] พลังแห่งศรัทธาอันแน่วแน่ออกมาราวกับว่า

[08:41:38] ในดวงตาในใจแม้กระทั่งในจิตวิญญาณและทุก

[08:41:40] ชีวิตของเขามีเพียงความศรัทธาอันแรงกล้า

[08:41:42] ต่อเทพเจ้าเท่านั้นนี่ก็เป็นอีกวิธีหนึ่ง

[08:41:45] ในการใช้วิถีมารปะลูกฝังจิตใจโม่ฮวาบลูก

[08:41:48] ฝังวิถีมาในจิตใจของตนเองทำให้ตนเอง

[08:41:51] ศรัทธาอย่างแรงกล้าเขาจึงเชื่อว่าตนเอง

[08:41:53] เป็นคนที่ศรัทธาที่สุดในโลกนี้และท่าทาง

[08:41:56] ของเขาที่อุทิศทั้งชีวิตให้กับกิจการอัน

[08:41:58] ยิ่งใหญ่ของเทพเจ้าดูเหมือนหมอผีมากกว่า

[08:42:00] หมอผีเสียอีกแม้ว่าเขาจะอยู่ในขั้นสร้าง

[08:42:03] หลักฐานแต่ด้วยความเชื่อของเทพเจ้าที่

[08:42:05] สถิตอยู่ทั่วร่างเขาก็แผ่รัศมีอันน่าเกรง

[08:42:07] ขามออกมาผู้คนในลานต่างตกใจและไม่สบายใจ

[08:42:09] ในทันทีแม้แต่ตันเปี๋ยก็ยังรู้สึกสงสัยใน

[08:42:12] ตัวเองชั่วขณะหรือว่าเด็กหนุ่มลึกลับผู้

[08:42:14] นี้ที่พูดจาเพ้อเจอร์จะเป็นหมอผีจริงๆมี

[08:42:17] เพียงหัวหน้าเผ่าที่นั่งอยู่บนที่นั่ง

[08:42:19] ประธานเท่านั้นที่มีสายตาคมกริบราวกับ

[08:42:21] เหยี่ยวเขาไม่ได้ยืนยันและไม่ได้ปฏิเสธ

[08:42:22] เพียงแต่กล่าวว่าพิสูจน์ตัวตนของเจ้าหาก

[08:42:26] เจ้ามีความสามารถพิสูจน์ได้ว่าเจ้าเป็น

[08:42:27] หมอผีเผ่าตั้นเชเวี่ยของเราย่อมต้อนรับ

[08:42:29] เจ้าด้วยพิธีการสูงสุดของเผ่าหากไม่เป็น

[08:42:31] เช่นสายตาของหัวหน้าเผ่าคมกริบเขาไม่ได้

[08:42:34] พูดคำที่เหลือแต่ความหมายก็ชัดเจนหาก

[08:42:37] โม่ฮวาไม่สามารถพิสูจน์ตัวตนของหมอผีได้

[08:42:40] เขาก็จะถูกเผ่าตั้นเชเวี่ยถือว่าเป็นพวก

[08:42:42] นอกรีดเป็นคนร้ายที่แฝงตัวเข้ามาในเผ่า

[08:42:45] ตั้นเชเวเวี้ยด้วยเจตนาร้ายและจะต้องถูก

[08:42:46] ล้อมสังหารหรือแม้กระทั่งถูกประหารด้วย

[08:42:48] การฉีกร่างให้สัตว์อสูรกินเมื่อพูดเช่น

[08:42:51] นี้ก็สมเหตุสมผลสายตาของโม่ฮวากระพริบ

[08:42:53] เล็กน้อยแต่จะพิสูจน์ตัวตนของหมอผีได้

[08:42:55] อย่างไรในสถานที่เล็กๆในแดนเถื่อนเขายัง

[08:42:58] พอจะหลอกได้แต่ที่เผ่าตั้นเชเวี่ยนี้คงจะ

[08:43:00] ยากหน่อยความคิดของโม่ฮวามหมุนวนอย่างรวด

[08:43:02] เร็วแผ่นหยกหรือเอกสารจากราชสำนักต้าหวง

[08:43:05] เขาเป็นของปลอมตั้งแต่แรกของพวกนี้เขาก็

[08:43:07] ไม่มีในสำนักชางหลางแห่งหลีโจท่านหมอผี

[08:43:09] ที่ตายไปแล้วก็ไม่มีอะไรที่สามารถนำมา

[08:43:11] พิสูจน์ตัวตนของหมอผีได้โมฮวามีธงมังกร

[08:43:15] ของกบฏต้าหวงอยู่แต่ของสิ่งนี้ย่อมนำออก

[08:43:17] มาไม่ได้เด็ดขาดหากข่าวรั่วไหลหรือถูกผู้

[08:43:19] ยิ่งใหญ่บางคนคำนวณถึงเหตุและผลได้ชื่อ

[08:43:23] กบฏอันดับ 1 แห่งราชสำนักเต๋าของเขาก็จะ

[08:43:25] ถูกยืนยันอย่างแน่นอนกระโดดลงแม่น้ำฮวงโห

[08:43:27] ล้างไม่สะอาดนอกจากนี้ก็มีเพียงลวดลาย

[08:43:30] ศักดิ์สิทธิ์ของค่ายกล 4 ทิศเท่านั้นแต่

[08:43:32] เผ่าตั้นเชเวี่ยเป็นเผ่าใหญ่แตกต่างจาก

[08:43:34] เผ่าเล็กๆที่ล้าหลังอย่างเผ่าอูทูหรือ

[08:43:36] เผ่าเฮอเจี่ยวเผ่าของพวกเขาหน้าจะมีมรดก

[08:43:38] ค่ายกล 4 ทิศที่ค่อนข้างสมบูรณ์แต่โม่ฮวา

[08:43:41] ไม่รู้ว่าระดับค่ายกล 4 ทิศของพวกเขาอยู่

[08:43:43] ในระดับใดและไม่รู้ว่าเขาจะต้องวาดค่ายกล

[08:43:46] 4 ทิศในระดับใดจึงจะเหมาะสมพอดีที่จะ

[08:43:48] พิสูจน์ตัวตนของหมอผีได้รับความเคารพและ

[08:43:50] ในขณะเดียวกันก็ยังสามารถซ่อนความแข็ง

[08:43:52] แกร่งที่แท้จริงได้ระดับนี้ยากที่จะควบ

[08:43:55] คุมหากวาดง่ายเกินไปก็อาจถูกมองว่าอวดดี

[08:43:58] จะทำให้หมอผีอย่างเขาเสียราคาและไม่

[08:44:00] สามารถทำให้หัวหน้าเผ่าตั้นเชเวี่ยเชื่อ

[08:44:02] ถือได้แต่หากวัดยากเกินไปเช่นวาดลวดลาย

[08:44:05] ไข้กลประเภทหมื่นอสูรคืนมังกรที่เขากำลัง

[08:44:08] ศึกษาอยู่โดยตรงสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับวิชา

[08:44:10] สร้างแผนผังมังกรโม่ฮวาไม่แน่ใจว่าสิ่ง

[08:44:13] นี้จะละเมิดข้อห้ามของราชสำนักต้าหวงหรือ

[08:44:15] ไม่เผ่าตั้นเชเวี่ยจะถือว่าเขาเป็นกบฏและ

[08:44:18] สังหารเขาในทันทีหรือไม่ต้องทำให้ชนเผ่า

[08:44:21] ตั้นเชเวี้ยเหล่านี้รู้ว่าตนเองเชี่ยวชาญ

[08:44:22] ลวดลายศักดิ์แค่กลเก่งกาจแต่ก็ต้องไม่ให้

[08:44:24] พวกเขารู้ว่าตนเองเก่งกาดถึงเพียงใดสิ่ง

[08:44:26] นี้ต้องเดิมพันโมฮาวาเพิ่งมาถึงไม่ค่อย

[08:44:29] เข้าใจเผ่าตั้นเชวเวี่ยมากนักจึงยากที่จะ

[08:44:31] ควบคุมระดับความเหมาะสมนี้นอกจากลวดลาย

[08:44:33] ศักดิ์สิทธิ์แล้วยังมีวิธีอื่นอีกหรือไม่

[08:44:36] ขณะที่กำลังลังเลโม่ฮาวาเหลือบมองขึ้นไป

[08:44:38] บนแท่นสายตาของเขาจับจ้องไปที่องค์คน

[08:44:40] หนึ่งที่ยืนอยู่ใต้บันไดห่างจากหัวหน้า

[08:44:42] เผ่าไปทางขวามือประมาณ 10 กว่าจ้างองค์

[08:44:45] ผู้นี้สวมชุดกราชนเผ่าดูหนุ่มและหล่อเหลา

[08:44:47] แต่หน้าผากของเขาเป็นสีดำและดำเข้มมาก

[08:44:50] โมฮวาตกใจเล็กน้อยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

[08:44:51] แล้วมองด้วยสีหน้าเคร่นขรึมชี้ไปที่องค์

[08:44:53] ครักคนนั้นแล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่าคน

[08:44:55] ผู้นี้จะตายองค์ที่ถูกโม่ฮวาชีถึงตกใจ

[08:44:59] เล็กน้อยแต่หัวหน้าเผ่าที่นั่งอยู่บนที่

[08:45:00] นั่งสูงกับตาหดเกร็งเล็กน้อยตันเปี๋ย

[08:45:03] ตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วหัวเราะเจ้าพูดจัน

[08:45:05] เหลวไหลอะไรใครบ้างจะไม่ตายโม่ฮวาส่าย

[08:45:08] หน้าแล้วกล่าวช้าๆไม่เหมือนกันมนุษย์ที่

[08:45:10] ไม่ได้บำเพ็ญเต๋าเป็นเซียนย่อมต้องตายใน

[08:45:12] ที่สุดแต่คนผู้นี้แตกต่างออกไปเขาจะตายใน

[08:45:14] เร็วๆนี้ตันเปี๋ยกล่าวอย่างเย็นชาไม่

[08:45:17] จำเป็นต้องพูดให้ลึกลับซับซ้อนทำเป็นลึก

[08:45:18] ลับเจ้าบอกให้ชัดเจนว่าเขาจะตายภายในกี่

[08:45:20] วันโมฮวามองดูไอ้สีดำที่เข้มข้นจนแทบไม่

[08:45:23] กระจายตัวบนหน้าผ่าขององครักษ์แล้วคำนวณ

[08:45:25] ในใจจากนั้นกล่าวว่า 1 วัน 1 วันใช่โมฮวา

[08:45:30] พยักหน้านี่คือคำชี้แนะของเทพเจ้าคนผู้

[08:45:33] นี้จะตายภายใน 1 วันตันเปี่ยรู้สึก

[08:45:34] ประหลาดใจเล็กน้อยเขาคิดว่าโมฮวาจะพูดนาน

[08:45:37] กว่านี้อย่างน้อยก็ 7 วันหรือ 3 วันก็ได้

[08:45:39] แต่โม่ฮวากลับพูดแค่ 1 วันนี่ไม่ใช่การ

[08:45:41] ผลักตัวเองไปสู่ความตายหรอกหรือดีตัน

[08:45:45] เปี๋ยกล่าวทันทีถ้าอย่างนั้นก็ 1 วันหาก

[08:45:47] ภายใน 1 วันองค์พักผู้นี้ตายข้าก็จะยก

[08:45:49] ย่องเจ้าเป็นหมอผีและเผ่าตันเชเวี้ยก็จะ

[08:45:52] ต้อนรับเจ้าเป็นแขกผู้มีเกียรติตันเปี๋ย

[08:45:55] ยิ้มกว้างแต่หากเขาไม่ตายแถมยังสบายดี

[08:45:57] เจ้าก็เป็นหมอผีพร้อมที่แอบแอบอ้างชื่อ

[08:45:59] เทพเจ้าดูหมิ่นราชสำนักเต๋าซึ่งเป็นความ

[08:46:01] ผิดร้ายแรงเผ่าตั้นชะเวี่ยของเราจะลงโทษ

[08:46:03] เจ้าด้วยการทรมานอย่างแสนสาหัสตันจูขมวด

[08:46:06] คิ้วพี่ 3 นี่มันไม่ยุติธรรมตันเปี๋ย

[08:46:09] กล่าวอย่างจนใจน้องชายของข้าพี่ 3 เป็น

[08:46:11] ห่วงเจ้ากลัวว่าเจ้าจะใจดีถูกหมอผีจากภาย

[08:46:14] นอกผู้นี้หลอกลวงเจ้าไม่เข้าใจความตั้งใจ

[08:46:16] อันดีของพี่ 3 แถมยังพูดแทนคนนอกอีกหรือ

[08:46:19] ตันจูส่ายหน้าท่านหมอผีเป็นแขกที่ข้าเชิญ

[08:46:23] มาจะมีแขกมาเยือนแล้วถูกกลั่นแกล้งสังหาร

[08:46:24] ได้อย่างไรสายตาของตันเปี่ยค่อนข้างเย็น

[08:46:27] ชาน้องชายเจ้าเพียงเด็กไม่รู้ถึงความต่ำ

[08:46:29] ทรามของจิตใจมนุษย์คนผู้นี้มาที่เผ่าตัน

[08:46:31] เชเวียของเราอาจมีเจตนาร้ายเจ้าแค่ถูกเขา

[08:46:33] หลอกลวงกลายเป็นหมากของเขาแต่ตั้นจูก็ยัง

[08:46:36] คงส่ายหน้าปกป้องโม่ฮวาที่ 3 ความจริงยัง

[08:46:39] ไม่กระจ่างสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ข้ออ้างใน

[08:46:40] การสังหารชีวิตผู้คนตันเปี่ยไม่ต้องการ

[08:46:43] เสียเวลาพูดกับเขาอีกต่อไปแต่หันไปมอง

[08:46:45] โม่ฮวาแล้วถามว่าสิ่งที่ข้าพูดเมื่อครู่

[08:46:48] เจ้าเต็มใจหรือไม่เจ้ากล้าเดิมพันชีวิต

[08:46:50] เพื่อเทพเจ้าเจ้าเพื่อชื่อเสียงของเจ้า

[08:46:52] หรือไม่โมฮวาพยักหน้าอย่างเปิดเผยดีตัน

[08:46:55] เปี่ยดีใจในใจตันจูมองโมฮวาอย่างร้อนใจ

[08:46:58] เล็กน้อยตำหนิโม่ฮวาที่หุหันพันแล่นเกิน

[08:47:00] ไปทำไมถึงยอมรับการเดิมพันนี้ง่ายดายนัก

[08:47:02] นี่เห็นได้ชัดว่าพี่ชายคนที่ 3 ของเขาจม

[08:47:04] ใจกลั่นแกล้งท่านหมอผีผู้นี้ก็ดูเหมือนจะ

[08:47:07] เห็นชีวิตของตนเองเป็นเรื่องล้อเล่นเกิน

[08:47:09] ไปแต่โมฮวาก็ยังคงมีสีหน้าสงบส่วนหัวหน้า

[08:47:12] เผ่าตันเชเวี้ยที่อยู่บนแท่นสูงก็ไม่พูด

[08:47:14] อะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบบรรยากาศในห้องโถง

[08:47:16] ค่อนข้างอึมครึมตันเปี่ยไม่โอกาสโม่ฮวา

[08:47:19] เปลี่ยนใจเขาพูดว่าถ้าอย่างนั้นการเดิม

[08:47:21] พันนี้ก็เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เขาเริ่มจับ

[08:47:23] เวลาในใจขณะเดียวกันก็พูดกับองค์พระหนุ่ม

[08:47:25] หล่อผู้นั้นว่าเจ้ามานี่ยืนข้างข้า

[08:47:28] องคครับผู้นั้นก็เดินไปยืนข้างตันเปีย๋

[08:47:29] ตามคำสั่งตันเปี่ยเรียกผู้อาวุโสขั้นแก่น

[08:47:32] ทองคำอีกหลายคนมาแต่ละคนก็กระตุ้นอาวุธ

[08:47:34] วิญญาณล้อมรอบองคผู้นั้นไว้ปกป้องเขา

[08:47:36] อย่างแน่นหนาอาวุธวิญญาณลอยอยู่กลางอากาศ

[08:47:39] พลังวิญญาณหนาแน่นออร่าถูกปิดก้านแม้แต่

[08:47:41] แมลงวันก็บินเข้าไปไม่ได้ตันเปี๋เหลือบ

[08:47:43] มองโม่ฮวาแล้วหัวเราะเยาะในใจแค่พูดจะ

[08:47:46] เหลวไหลก็อยากจะตัดสินความเป็นความตายของ

[08:47:47] คนอื่นแล้วหรือหากเป็นเด็กทารกที่เพิ่ง

[08:47:49] คลอดหรือคนแก่ที่ใกล้ลงก็ว่าไปอย่างองค์

[08:47:53] หนุ่มแน่นที่กำลังอยู่ในเวชกร์อยู่ในส่วน

[08:47:55] กลางของเผ่าตั้นเชเวี่ยในห้องโถงใหญ่ของ

[08:47:56] หัวหน้าเผ่ามีผู้บำเพ็ญแก่นทองคำหลายคน

[08:47:58] คุ้มกันแถมยังอยู่ใต้สายตาของข้าๆจะรอดู

[08:48:01] ว่าภายใน 1 วันคนผู้นี้จะตายได้อย่างไร

[08:48:04] ตันเปี๋ยมองโม่ฮวาด้วยความสนใจโม่ฮวายัง

[08:48:06] คงมีสีหน้าศรัทธาไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

[08:48:08] ตั้นจูขมวดคิ้วสีหน้าเคร่งขรึมผู้บำเพ็ญ

[08:48:11] ชนเผ่าตั้นเชเวี่ยทั้งหมดในห้องโถงก็มีสี

[08:48:13] หน้าแตกต่างกันไปแต่ไม่มีใครพูดอะไรหรือ

[08:48:15] มีการเคลื่อนไหวอื่นใดเดิมทีนี่เป็นงาน

[08:48:17] เลี้ยงครอบครัวธรรมดาผู้ที่สามารถเข้า

[08:48:19] ร่วมงานเลี้ยงได้ล้วนเป็นญาติสนิทมิตร

[08:48:21] สหายของหัวหน้าเผ่าทุกคนพูดคุยกินข้าวกิน

[08:48:23] เสร็จก็กลับได้แต่ตอนนี้งานเลี้ยง

[08:48:26] ครอบครัวที่ควรจะจบจบลงไปนานแล้วกลับต้อง

[08:48:28] ยืดเยื้อออกไปอีกนานเพราะความเปลี่ยนแปลง

[08:48:30] ที่โมฮวานำมาแต่ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะอยู่

[08:48:32] ต่อไม่มีใครจากไปแม้แต่หัวหน้าเผ่าก็ยัง

[08:48:35] โอบภรรยาน้อยเอวบังกินองุ่นสีเขียวมรกดบน

[08:48:37] ใบหน้าไม่ปรากฏความยินดีหรือความโกรธไม่

[08:48:40] รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในห้องถงทุกคนต่าง

[08:48:41] มีความคิดแตกต่างกันไปท่ามกลางความเงียบ

[08:48:44] สงบเวลาผ่านไปทีละนาทีไม่ทันใดก็ผ่านไป

[08:48:46] ครึ่งวันแล้วองค์หนุ่มผู้นั้นยังคงปลอด

[08:48:49] ภัยภายใต้การคุ้มครองของทุกคนเพียงแต่บน

[08:48:51] ใบหน้าของเขาบางครั้งก็มีความกังวลและ

[08:48:53] ความไม่สบายใจที่ไม่เข้าใจโม่ฮวายยังคง

[08:48:56] นั่งนั่งนิ่งราวกับพระชราน้ำนิ่งไหลลึก

[08:48:58] ต้านจูมองโม่ฮวอย่างเงียบๆในใจรู้สึกเสีย

[08:49:00] ใจเล็กน้อยเดิมทีเขาตั้งใจดีอยากจะแนะนำ

[08:49:03] ท่านหมอผีผู้มีจิตใจศรัทธาความรู้ไม่

[08:49:06] ธรรมดาและความคิดแปลกใหม่ให้บิดาแต่กลับ

[08:49:08] กลายเป็นว่าแนะนำไม่สำเร็จแถมยังนำภัย

[08:49:11] พิบัติมาสู่ท่านหมอผีถ้ารู้แต่แรกเขาไม่

[08:49:13] ควรพาท่านหมอผีมางานเลี้ยงครอบครัวนี้เลย

[08:49:16] ไม่ว่าจะอย่างไรนี่ก็เป็นความผิดของข้า

[08:49:18] ตันจูคิดในใจอย่างเงียบๆท่านหมอผีผู้นี้

[08:49:21] เป็นคนประหลาดและเป็นเพื่อนของข้าไม่ว่า

[08:49:24] เขาจะเป็นหมอผีจริงหรือไม่ข้าก็ต้องทำทุก

[08:49:25] วิถีทางเพื่อรักษาชีวิตของเขาไว้จะไม่ยอม

[08:49:28] ให้ท่านพ่อและพี่สามฆ่าเขามิฉะนั้นข้าไม่

[08:49:30] ได้ฆ่าปอเหรินแต่ปอเเหรินกลับตายเพราะข้า

[08:49:32] หลังจากนี้ไปตลอดชีวิตข้าก็จะรู้สึกผิดไป

[08:49:34] ตลอดตั้นจูตัดสินใจอย่างแน่วแน่ในใจอย่าง

[08:49:37] เงียบๆโมฮวาที่อยู่ข้างๆมีสีหน้าปกติมา

[08:49:39] ตลอดแต่ในใจของเขาก็ยังคงบ่นพึมพำอยู่เขา

[08:49:42] ไม่ได้กลัวว่าตัวตนหมอผีของเขาจะถูกเปิด

[08:49:45] เผยแล้วเผ่าตั้นเชเวี่ยจะฆ่าเขาเขามีตัว

[08:49:47] ตนปลอมมากมายหากหลุดไป 1 ก็สร้างใหม่ได้

[08:49:49] เผ่าตั้นเชเวี่ยก็ไม่ได้ฆ่าเขาง่ายๆนักใน

[08:49:52] อาณาเขต 3 ขั้นหากต้องการหลบหนีโมฮวาก็

[08:49:54] ยังมั่นใจว่าจะหนีรอดได้โมฮวาเพียงเพียง

[08:49:56] แค่สงสัยในใจเช่นกันว่าองค์หนุ่มผู้นั้น

[08:49:57] มีเคราะหกรรมกรรมถึงตายมาจากที่ใดกันแน่

[08:50:00] แม้ว่าโมฮวาจะเป็นผู้ทันในโชคชะตาและเขา

[08:50:03] ก็เป็นคนมองเห็นลางร้ายแต่เหตุใดจึงเกิด

[08:50:05] เหตุการณ์นี้ขึ้นเหตุใดองค์ผู้นี้จะมีลาง

[08:50:07] ร้ายโมฮวาเพิ่มมาถึงก็ไม่สามารถเข้าใจได้

[08:50:09] จริงๆยิ่งไปกว่านั้นนี่คือในเผ่าตั้น

[08:50:12] เชเวี้ยแถมยังอยู่ใต้สายตาของผู้บำเพ็ญ

[08:50:14] แก่นทองคำมากมายักผู้นี้แข็งแรงดีไม่กิน

[08:50:16] ไม่ดื่มแค่ยืนอยู่ตรงนั้นโม่ฮวะเองก็ไม่

[08:50:19] ค่อยเชื่อว่าองค์หนุ่มผู้นี้จะตายได้ง่าย

[08:50:20] ๆแต่เหตุและผลก็แสดงออกมาเช่นนั้นลางร้าย

[08:50:23] ไม่โกหกหากบอกว่าคำนวณผิดพลาดอาจจะผิด

[08:50:25] พลาดได้หากเกี่ยวข้องกับบุคคลสำคัญบางคน

[08:50:28] แต่ชะตาของคนเล็กๆน้อยๆเหล่านี้ด้วยพลัง

[08:50:30] จิตและการคำนวณของเขาผลลัพธ์ที่ได้ก็น่า

[08:50:32] จะน่าเชื่อถือพอสมควรแต่เขาจะตายได้อย่าง

[08:50:35] ไรกันแน่โม่ฮวาขโมดคิ้วเล็กน้อยในใจเต็ม

[08:50:38] ไปด้วยความสงสัยไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไร

[08:50:40] คำนวณอย่างไรเวลาก็ไม่รอใครพระจันทร์ลับ

[08:50:43] ฟ้าพระอาทิตย์ขึ้นในการรอคอยที่น่าเบื่อ

[08:50:45] หน่ายและค่อนข้างกระวนกระวายใจเวลา 1 วัน

[08:50:47] ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วองค์ผู้นั้นยังคงยืน

[08:50:49] อยู่ตรงนั้นอย่างปลอดภัยไม่มีใครฆ่าเขา

[08:50:52] ไม่ได้ถูกวางยาพิษไม่ได้ป่วยไม่ได้ธาตุไฟ

[08:50:54] เข้าแทรกไม่มีภัยร้ายใดเลยโม่ฮวาเองก็

[08:50:57] เป็นไปไม่ได้ที่จะลงมือฆ่าเขาด้วยตัวเอง

[08:50:59] เพื่อพิสูจน์ว่าคำทำนายของตนถูกต้องยิ่ง

[08:51:01] ไปกว่านั้นมีคนมากมายจ้องมองอยู่เขาจึง

[08:51:03] ไม่สะดวกที่จะลงมือหากลงมือฆ่าคนเขาก็จะ

[08:51:06] ดึงดูดเพราะกำด้วยเหตุนี้กำหนดเวลา 1 วัน

[08:51:08] ก็มาถึงจุดสิ้นสุดเหลือเวลาไม่ถึง 1 จิบ

[08:51:10] ชาก็จะหมดเวลาแล้วสายตาที่ผู้คนมองโม่ฮวา

[08:51:13] ก็เริ่มแปลกๆในสายตาของตันเปี๋ยมีความ

[08:51:15] เยินชาเขาเตรียมที่จะลงมือปราบปราโมฮวา

[08:51:18] หมอผีปลอมที่ทำนายผิดพลาดทันทีที่เวลาครบ

[08:51:21] กำหนดหากโมฮวากล้าขัดขืนก็จะถูกสังหารโดย

[08:51:23] ไม่มีข้อแม้

[08:51:25] ในดวงตาของต้านจูมีความเคร่งขรึมเขา

[08:51:27] เตรียมที่จะยืนอยู่ข้างหน้าโม่ฮวาเพื่อปก

[08:51:29] ป้องเขาให้ปลอดภัยทันทีที่เวลามาถึง

[08:51:31] บรรยากาศค่อนข้างตึงเครียดคนอื่นๆมองโม่

[08:51:34] ฮาวาราวกับกำลังมองคนตายในขณะนั้นเองหัว

[08:51:37] หน้าเผ่าที่นั่งอยู่บนที่นั่งสูงก็ลุก

[08:51:39] ขึ้นยืนกะทันหันท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึง

[08:51:41] ของทุกคนเขาก็เดินตรงลงจากแท่นยื่นฝ่ามือ

[08:51:43] ที่กว้างราวพัดออกไปตกกะโหลกศีรษะของ

[08:51:45] องครักษ์ผู้นั้นจนแตกสลายองค์ผู้นั้นตาย

[08:51:48] ด้วยความหวาดกลัวผู้คนในลานต่างตกใจสี

[08:51:49] หน้าของโม่ฮาวาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยหัว

[08:51:51] หน้าเผ่าตกองคครักจนตายแล้วหันไปมองโม่

[08:51:53] ฮาวาพยักหน้าอย่างเฉยเมยแล้วกล่าวว่าเจ้า

[08:51:56] คำนวณได้แม่นยำมากภายใน 1 วันเขาก็ตาย

[08:51:58] จริงๆม่านตาของโม่ฮวาหดเล็กลงในใจเต็มไป

[08:52:00] ด้วยความประหลาดใจและไม่เข้าใจหัวหน้า

[08:52:02] เผ่าผู้นี้ลงมือฆ่าองครักษ์ด้วยตัวเอง

[08:52:04] ทำไมข้าไม่ได้ปลุกฝังวิถีมาในจิตใจของหัว

[08:52:07] หน้าเผ่าเลยนี่นาในขณะนั้นเอองโม่ฮาวะ

[08:52:10] เหลือบมองขึ้นไปบนแท่นก็เห็นภรรยาน้อยคน

[08:52:12] หนึ่งในกลุ่มคนมีใบหน้าซีดเผือดเม้มริมฝี

[08:52:14] ปากแน่นร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยใบหน้าทั้ง

[08:52:16] ตกใจและหวาดกลัวในชั่วพริบตใจของโม่ฮาวา

[08:52:19] ก็กระจ่างแจ้งลอบคบชู้องค์ักหนุ่มหล่อผู้

[08:52:22] นี้กล้าหาญถึงขนาดลอบคบชู้กับภรรยาน้อย

[08:52:24] ของหัวหน้าเผ่าดังนั้นหัวหน้าเผ่าจึงลง

[08:52:27] มือตบเขาจนตายด้วยตัวเองคำทำนายของเขา

[08:52:29] เป็นข้ออ้างให้หัวหน้าเผ่าและหัวหน้าเผ่า

[08:52:32] ก็ลงมือทำให้คำทำนายของเขาเป็นจริงในแง่

[08:52:36] หนึ่งนี่ก็เป็นวงจรของเหตุและผลของโม่ฮวา

[08:52:39] รู้สึกแปลกๆเล็กน้อยหัวหน้าเผ่ามองโม่ฮวา

[08:52:42] แล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่าท่านหมอผีนับ

[08:52:44] จากนี้ไปท่านก็จะเป็นแขกผู้มีเกียรติของ

[08:52:45] เผ่าตันเชเวียของเราจบบทจบตอนแล้วสามารถ

[08:52:49] สนับสนุนเรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่อง

[08:52:52] บทที่ 1172 2 วิชาจิตแห่งกไม่มีใครคาด

[08:52:54] คิดว่าหัวหน้าเผ่าใหญ่จะลงมือสังหารองค

[08:52:56] ครับผู้นั้นด้วยตนเองใบหน้าของชาวเผ่าตัน

[08:52:58] เชเวียดทุกคนยังคงเต็มไปด้วยความตกตะลึง

[08:53:01] พวกเขาไม่เข้าใจและไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า

[08:53:03] เรื่องราวจะดำเนินไปในทิศทางนี้แต่เมื่อ

[08:53:05] พิจารณาอย่างถี่ทั่วแล้วทุกคนก็เริ่มเข้า

[08:53:06] ใจบางอย่างต้นเหตุของความขัดแย้งนี้เกิด

[08:53:09] จากสถานะหมอผีของเด็กหนุ่มแปลกประหลาดที่

[08:53:12] พูดจาเพ้อเจ้อกลางงานเลี้ยงนี่คือการต่อ

[08:53:14] สู้ระหว่างหมอผีจริงกับหมอผีปลอมแต่สิ่ง

[08:53:17] ที่แท้จริงแล้วกำลังต่อสู้กันอยู่กลับไม่

[08:53:18] ใช่เรื่องจริงหรือปลอมของหมอผีผู้นี้สิ่ง

[08:53:20] ที่กำลังต่อสู้กันอยู่คือทัศนคติของหัว

[08:53:22] หน้าเผ่าใหญ่ต่างหากสายตาของทุกคนจับจ้อง

[08:53:25] ไปที่พี่น้องตาลเปี๋ยและตาลจูกรู่หนึ่ง

[08:53:27] แล้วก็เงียบเสียงลงคนส่วนน้อยที่มีความ

[08:53:29] คิดเฉียบแหลมแอบมองโม่ฮวาแล้วถอนหายใจใน

[08:53:31] ใจว่าเจ้าหนูผู้โชคดีแม้ว่าคำทำนายนี่จะ

[08:53:36] เป็นจริงพวกเขาก็ไม่ได้เชื่อจริงๆว่า

[08:53:37] โมฮวาคือหมอผีคำทำนายของโมฮวาถูกหัวหน้า

[08:53:41] เผ่าใหญ่จมใจทำให้เป็นจริงพูดอีกในหนึ่ง

[08:53:44] คือหัวหน้าเผ่าใหญ่กำลังสงสารชีวิตของเขา

[08:53:46] ในแง่นี้เขาก็ได้รับอานิสงส์จากคุณชาย

[08:53:48] ตานจูหัวหน้าเผ่าใหญ่โปรดปรานคุณชายตาจู

[08:53:52] และไม่ต้องการให้ลูกชายทั้งสองของตนต้อง

[08:53:53] ขัดแย้งกันอีกจึงลงมือด้วยตนเองสังเว

[08:53:55] ชีวิตองค์ 1 คนเพื่อยุติข้อพิพาท์นี้และ

[08:53:58] ยืนยันคำทำนายของโมฮวาผู้มีตาดีทุกคนย่อม

[08:54:02] มองออกว่าโมฮวาผู้นี้เป็นเพียงบังเอิญ

[08:54:04] เท่านั้นเป็นหัวหน้าเผ่าใหญ่ที่ให้หน้า

[08:54:06] เขาสิ่งที่เรียกว่าคำชี้แนะของเทพเจ้าก็

[08:54:09] เป็นเพียงการยกย่องตัวเองเท่านั้นอีก

[08:54:11] อย่างเด็กหนุ่มหน้าขาวไร้หนวดคราวเช่นนี้

[08:54:13] จะเป็นหมอผีได้อย่างไรและจะเป็นผู้รับใช้

[08:54:15] เทพเจ้าได้อย่างไรแต่ไม่ว่าจะอย่างไรตอน

[08:54:18] นี้สถานะของเขาก็ได้รับการยอมรับจากหัว

[08:54:20] หน้าเผ่าใหญ่แล้วแม้จะไม่มีใครในที่นั้น

[08:54:23] เชื่อจริงๆว่าโมฮวาเป็นหมอผีแต่ตรัสบใด

[08:54:26] ที่ได้รับคำสั่งจากหัวหน้าเผ่าใหญ่อย่าง

[08:54:27] น้อยในเผ่าตันชะเวี่ยในทางสาธารณะโมฮวาก็

[08:54:30] คือหมอผีตัวจริงที่ได้รับสิทธิพิเศษไม่มี

[08:54:32] ใครกล้าปฏิเสธการเดิมพันนี้จึงสิ้นสุดลง

[08:54:35] งานเลี้ยงก็เลิกราลงเช่นกันคนรับใช้ 2-3

[08:54:37] คนเดินเข้ามาลากศพขององค์ที่เสียชีวิตออก

[08:54:39] ไปบนใบหน้าขององค์ครักยังคงมีความหวาด

[08:54:42] กลัวหลงเหลืออยู่ดูเหมือนจะไม่รู้ว่าตัว

[08:54:44] เองตายได้อย่างไรแต่บางทีในใจเขาก็อาจจะ

[08:54:46] เข้าใจว่าสักวันหนึ่งจะต้องมีวันนี้เพียง

[08:54:48] แต่เขาไม่คาดคิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาด

[08:54:52] บนแท่นสูงอนุภัญญาผู้เลอโฉมมีใบหน้าซีด

[08:54:54] เผือดราวกับกระดาษพยายามอย่างยิ่งที่จะ

[08:54:56] ระงับอาการสั่นสถานของไหล่จนไม่กล้าแม้

[08:54:58] แต่จะเงยหน้ามององคที่เสียชีวิตคนอื่นมอง

[08:55:01] เห็นก็คิดว่านางกลัวเลือดจึงน่าซีดเผื่อ

[08:55:03] แต่ในใจนางก็เข้าใจดีกว่าใครๆว่าเกิดอะไร

[08:55:05] ขึ้นกันแน่ท้าทางหวาดกลัวของนางถูกหัว

[08:55:07] หน้าเผ่าใหญ่เห็นเข้าทั้งหมดหัวหน้าเผ่า

[08:55:09] ใหญ่มีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแต่ในใจดู

[08:55:11] เหมือนจะพอใจมากส่วนโม่ฮาวาจ้องมองทุก

[08:55:13] สิ่งด้วยสายตาที่สงบนิ่งและลึกซึ้งงาน

[08:55:16] เลี้ยงเลิกราเมื่อกลับมาถึงห้องรับรองก็

[08:55:17] ดึกมากแล้วโมฮวานั่งขัดสมาธิบนเตียงหนัง

[08:55:19] สัตว์นุ่มๆในใจหัวนึกถึงสิ่งที่ได้เห็นใน

[08:55:21] ตอนกลางวันแล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้หัวหน้า

[08:55:24] เผ่าใหญ่ของเผ่าตันเชวี่ยผู้นี้ดูภายนอก

[08:55:26] กำยำล่ำสันแข็งแรงแต่กลับมีจิตใจที่ลึก

[08:55:28] ซึ้งมากและยังโหดเหี้ยมเด็ดขาดคนฆ่าก็ฆ่า

[08:55:31] เพียงแต่ทัศนคติของเขาที่มีต่ออนุพรรยาทำ

[08:55:34] ให้โม่ฮวารู้สึกแปลกๆไม่ตรงกับความเข้าใจ

[08:55:36] ของเขามาก่อนเขาเป็นหัวหน้าเผ่าอนุพัญญา

[08:55:39] แอบมีชู้กับองค์ตามหลักแล้วไม่ควรฆ่าทั้ง

[08:55:41] 2 คนหรือทำไมถึงต้องฆ่าไก่ให้ลิงดูที่

[08:55:44] ต้าฮวงนี้แนวคิดแตกต่างกันหรือนอกจากนี้

[08:55:47] โมฮวาก็ยังไม่แน่ใจว่าการที่หัวหน้าเผ่า

[08:55:49] ใหญ่ยอมรับว่าตนเป็นหมอผีนั้นมีความหมาย

[08:55:52] ของการยอมรับอยู่มากน้อยเพียงใดเขารู้

[08:55:54] จริงๆหรือว่าตนมีความสามารถในฐานะหมอผี

[08:55:58] หรือเป็นเพียงการทำตามสถานการณ์เป็นเขา

[08:56:00] ที่ต้องการฆ่าองครักษ์แล้วตนเองก็คำนวณ

[08:56:02] ได้หรือคำทำนายของตนเองทำให้เขาเกิดความ

[08:56:05] คิดที่จะฆ่าตันกะที่เชื่อมโยงกันระหว่าง

[08:56:08] จิตใจมนุษย์และกรรมนี้คล้ายกับงูที่กิน

[08:56:10] หางตัวเองทำให้โมฮวามีความเข้าใจที่

[08:56:12] ละเอียดอ่อนเกี่ยวกับกรรมในใจกรรมเป็น

[08:56:15] สิ่งที่เป็นวัตถุวิสัยหรือเป็นการแสดงออก

[08:56:17] ของจิตใจมนุษย์กันแน่หากเป็นวัตถุวิสัย

[08:56:20] ตามหลักแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหัวหน้า

[08:56:21] เผ่าใหญ่ก็จะฆ่าอง์ครักษ์ผู้นั้นอยู่ดี

[08:56:24] หากเป็นจิตใจมนุษย์ที่ก่อกวนนั่นหมายความ

[08:56:26] ว่าหากตนเองไม่พูดคำทำนายนี้ออกมากระตุ้น

[08:56:29] ให้หัวหน้าเผ่าใหญ่เกิดความคิดที่จะฆ่า

[08:56:30] องค์ผู้นั้นก็จะไม่ตายใช่หรือไม่โม่ฮวา

[08:56:33] ขโมดคิ้วครุ่นคิดในใจมีความรู้สึกบาง

[08:56:35] อย่างชะตาฟ้าลิขิตและกำจัดเป็นเพียงลงบอก

[08:56:37] เหตุเป็นคำชี้แนะแต่ไม่ใช่คำตอบและไม่ใช่

[08:56:41] กฎเหล็กที่ตายตัวในการศึกษาชะตาฟ้าลิขิต

[08:56:44] และกรรมจะต้องไม่ละเลยจิตใจมนุษย์แม้แต่

[08:56:46] กรรมเองก็ยังรวมถึงความผันผวนมากมายของ

[08:56:48] จิตใจมนุษย์จิตจิตใจมนุษย์แย่จะอย่างถึง

[08:56:50] กรรมจึงเปลี่ยนแปลงได้หลากหลายและในเผ่า

[08:56:52] ตันชเวียนนี้หลายคนก็มีจิตใจที่ลึกซึ้ง

[08:56:54] มากการที่หัวหน้าเผ่าใหญ่สามารถเป็นหัว

[08:56:56] หน้าเผ่าใหญ่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆแค่

[08:56:59] เจ้าชู้และกำยำอย่างที่เห็นตาลเปียพี่ชาย

[08:57:01] คนที่ 3 ของตาจูก็ไม่ใช่คนธรรมดาเช่นกัน

[08:57:05] อย่างน้อยในงานเลี้ยงเขาก็ฉวยโอกาสอย่าง

[08:57:06] เด็ดขาดคิดจะกำจัดตนเองด้วยข้อหาล่วง

[08:57:09] ละเมิดหมอผีแม้ว่าแผนการนี้จะไม่ได้ฉลาด

[08:57:12] ล้ำเลิศนักแต่โมฮวาเพิ่งมาถึงไม่นานและ

[08:57:14] เพิ่งเคยเจอหน้าตาลเปี๋ยเป็นครั้งแรก

[08:57:15] เพียงแค่กินข้าวไม่กี่คำตาลเปี๋ยก็เริ่ม

[08:57:17] วางแผนโจมตีตนเองแล้วและข้ออ้างที่ใช้ก็

[08:57:20] ไร้ทิติจริงๆเช่นบอกว่าตนเองเป็นคนหลอก

[08:57:23] ลวงเป็นหมอผีปลอมที่หลอกลวงตาจู

[08:57:27] สามารถวางแผนตัดสินใจกล้าคิดกล้าทำคว้า

[08:57:29] จังหวะได้แม่นยำและพูดจามีเหตุผลแม้สุด

[08:57:31] ท้ายจะไม่บรรลุเป้าหมายแต่พูดตามตรงตาล

[08:57:33] เปี่ยผู้นี้ก็เป็นคนมีความสามารถจริงๆและ

[08:57:36] ทัศนคติของตาลเปี๋ยที่มีต่อตาจูผู้เป็น

[08:57:39] น้องชายก็ค่อนข้างน่าสนใจหากบอกว่าไม่สน

[08:57:41] ใจก็คงเป็นเรื่องโกหกเขาอายุมากกว่าตาลจู

[08:57:44] เกือบ 100 ปีเฝ้าดูตาลจูเติบโตมาตั้งแต่

[08:57:46] เด็กตาลจูทั้งใจดีและงดงามในฐานะพี่ชาย

[08:57:49] เขาเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้สึกรักใคร่

[08:57:50] เอ็นดูแต่หากบอกว่าไม่ระแวงไม่รังเกียจก็

[08:57:53] เป็นไปไม่ได้เช่นกันไม่ว่าจะรักใครเอ็นดู

[08:57:56] แค่ไหนนั่นก็เป็นเพียงตอนเด็กเมื่อตาลจู

[08:57:58] เติบโตขึ้นพรสวรรค์โดดเด่นเช่นนี้ได้รับ

[08:58:00] ความรักจากคนในเผ่ามากมายตาลเปี๋ยเป็นไป

[08:58:02] ไม่ได้ที่จะไม่รู้สึกรังเกียจบางเรื่อง

[08:58:04] เขาไม่สามารถควบคุมได้เลยความรู้สึกทั้ง

[08:58:06] สองนี้ตาลเปี๋ยมีอยู่ทั้งคู่และบางครั้ง

[08:58:08] เขาก็ไม่สามารถควบคุมความขัดแย้งภายในใจ

[08:58:10] ได้ชัดเจนเพียงแต่ความลังเลย่อมมีขีด

[08:58:14] จำกัดเมื่อถึงเวลานั้นตาลเปี๋ยก็คงจะถูก

[08:58:16] สถานการณ์บีบบังคับให้ต้องตัดสินใจต่อ

[08:58:18] หน้าอำนาจจิตใจมนุษย์ก็อ่อนแอลงในที่สุด

[08:58:21] โมฮาวากรุ่นคิดมาถึงตรงนี้ก็พลันชะงักไป

[08:58:23] ครู่หนึ่งอดไม่ได้ที่จะเชื่อมโยงไปถึง

[08:58:24] เรื่องที่ลึกซึ้งกว่านั้นเผ่าตันชะเวี่ย

[08:58:26] ในต้าฮวงเป็นกลุ่มอิทธิพลขนาดใหญ่ที่มี

[08:58:28] ผู้คนมากมายกันแท้ของกลุ่มอิทธิพลขนาด

[08:58:31] ใหญ่คืออำนาจแต่พาหะของอำนาจคือมนุษย์และ

[08:58:33] หลักฐานของมนุษย์คือจิตใจทุกสิ่งทุกอย่าง

[08:58:36] ในที่สุดแล้วก็ต้องกลับมามองในมุมของจิต

[08:58:38] ใจมนุษย์โดยมีจิตใจมนุษย์เป็นแกนกลางการ

[08:58:41] ไหลเวียนของชะตาฟ้าลิขิตและกโลกมนุษย์ก็

[08:58:43] อยู่ในจิตใจของมนุษย์ที่เปลี่ยนแปลงไม่

[08:58:46] แน่นอนและจิตใจของมนุษย์ก็เป็นหนึ่งเดียว

[08:58:47] กับเทพเจ้าจิตสำนึกผสานอยู่ในจิตวิญญาณ

[08:58:50] จิตวิญญาณสถิตอยู่ในจิตวิญญาณราวกับฟ้า

[08:58:53] ผ่าโม่ฮาวเบิกตากว้างพลันเข้าใจอะไรบาง

[08:58:55] อย่างเขารู้สึกเหมือนกับว่าได้ทลายกำแพง

[08:58:57] บางอย่างเชื่อมโยงความรู้ด้านการบำเพ็ญ

[08:58:59] เพียรที่เคยเห็นและเรียนรู้มาตลอดชีวิต

[08:59:01] ทั้งเรื่องชะตาฟ้าลิขิตจิตวิญญาณและจิตใจ

[08:59:03] มนุษย์ซึ่งดูเหมือนจะเป็นระบบที่แย่จาก

[08:59:05] กันและลึกซึ้งยากจะเข้าใจให้กลายเป็นระบบ

[08:59:07] เต่าที่คลุมเครือและยิ่งใหญ่โดยมีจิต

[08:59:08] วิญญาณเป็นหลักฐานแนวคิดนี้ยิ่งใหญ่เกิน

[08:59:11] ไปแต่เพราะมันยิ่งใหญ่เกินไปเมื่อโม่ฮวา

[08:59:13] คิดอย่างละเอียดเขาก็รู้สึกเหมือนดำดิ่ง

[08:59:15] ลงไปในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตและ

[08:59:17] รู้สึกสับสนเล็กน้อยเขาเพียงแค่คว้าได้

[08:59:19] เบาะแสเล็กน้อยแต่ไม่สามารถนำไปปฏิบัติ

[08:59:21] ได้จริงโม่ฮาวคาดเดาอย่างคลุมเครือว่าแนว

[08:59:24] คิดของเขาเกี่ยวกับเต่าน่าจะถูกต้องแต่

[08:59:26] ปัญหาคือระดับการบำเพ็ญเพียรประสบการณ์

[08:59:28] ชีวิตและความเชี่ยวชาญในวิชาบำเพ็ญเพียร

[08:59:30] ต่างๆของเขายังตื้นเขินเกินไปหลักฐาน

[08:59:34] ชีวิตของเขายังไม่เพียงพอที่จะทำให้เต๋า

[08:59:36] ของเขาสมบูรณ์ประสบการณ์ในโลกปัจจุบันของ

[08:59:38] เขาก็ยังไม่เพียงพอที่จะเป็นเครื่องยืน

[08:59:40] ยันเต๋าของเขายังต้องดูให้มากเรียนให้มาก

[08:59:43] บำเพ็ญเพียรให้มากสัมผัสผู้คนและสิ่งต่าง

[08:59:46] ๆที่เป็นวัตถุวิสัยให้มากขึ้นคิดถึงกรรม

[08:59:48] และกฎเกณฑ์ของโลกมนุษย์สัมผัสจิตใจมนุษย์

[08:59:50] อนุมานความขัดแย้งเปลี่ยนแปลงกรรมของ

[08:59:51] สรรพชีวิตในโลกมนุษย์ผสานความรู้กับการ

[08:59:53] ปฏิบัติสุดท้ายก็เชื่อมโยงทุกสิ่งเข้า

[08:59:55] ด้วยกันหลอมรวมเป็นกฎแห่งเต๋าของตนเอง

[08:59:59] หลักการหลายอย่างโม่ฮาวาเคยคิดอยู่ในใจ

[09:00:01] เท่านั้นแต่สิ่งที่คิดล้วนเป็นสิ่งลวงตา

[09:00:03] เมื่อเข้าสู่ต้าฮวงลงมือเผยแพร่เต๋าและ

[09:00:05] ประสบเหตุการณ์ต่างๆเห็นการเปลี่ยนแปลง

[09:00:07] ของชะตาฟ้าลิขิตการแสดงออกของกรรมและจิต

[09:00:09] ใจมนุษย์ในความเป็นจริงโมฮวาจะมีความเข้า

[09:00:12] ใจที่ชัดเจนยิ่งขึ้นเกี่ยวกับเส้นทางเต่า

[09:00:14] ของตนเองรวมถึงการอย่างรู้ที่ลึกซึ้งยิ่ง

[09:00:17] ขึ้นเกี่ยวกับความจริงและความเท็จรู้คือ

[09:00:19] เท็จธรรมคือจริงจักรู้สู่ธรรมคือจักเท็จ

[09:00:21] สู่จริงรู้กับทำเป็นหนึ่งเดียวคือเท็จกับ

[09:00:24] จริงเป็นหนึ่งเดียวรู้แต่ไม่ทำก็ไม่อาจ

[09:00:26] ทลายกำแพงรู้กับทำไม่อาจข้ามผ่านอุปสรรค

[09:00:29] เท็จกับจริงได้โมฮวาหยิบแผ่นหยกออกมาจด

[09:00:32] บันทึกความเข้าใจนี้ไว้อย่างมั่นคงจิต

[09:00:34] วิญญาณจิตใจมนุษย์อำนาจกำชะตาฟ้าลิขิตรู้

[09:00:37] กับทำเท็จกับจริงแนวคิดเหล่านี้โมฮวา

[09:00:40] เพิ่งเข้าใจเพียงผิวเผินแต่สักวันหนึ่ง

[09:00:41] เขาจะต้องหลอมรวมทุกสิ่งเข้าด้วยกันสร้าง

[09:00:43] เป็นแนวทางของตนเองชี้ตรงสู่เต๋าอันยิ่ง

[09:00:45] ใหญ่หลังจากนั้นไม่กี่วันชีวิตของโมฮวาใน

[09:00:48] เผ่าตันชะเวี่ยก็สงบลงชั่วคราวด้วยการยอม

[09:00:50] รับจากหัวหน้าเผ่าใหญ่โมฮวาในฐานะหมอผี

[09:00:52] ผู้สูงศักดิ์ย่อมได้รับการต้อนรับอย่างดี

[09:00:55] ชาวเผ่าตันชะเวี่ยก็มีท่าทีเคารพโมฮวา

[09:00:57] เป็นอย่างมากแน่นอนว่าความเคารพนี้เป็น

[09:00:59] เพียงภายนอกเท่านั้นคนในเผ่าเหล่านี้

[09:01:02] เพียงแค่ไม่กล้าขัดคำสั่งของหัวหน้าเผ่า

[09:01:04] ใหญ่จึงปฏิบัติต่อโมฮวาในฐานะหมอผีอย่าง

[09:01:06] ให้เกียรติแต่ในใจส่วนใหญ่แล้วพวกเขาคิด

[09:01:09] ว่าโมฮวาเป็นเพียงเด็กหนุ่มหน้าขาวที่

[09:01:11] หลอกลวงแม้แต่เหล่าผู้อาวุโสและองค์ภาย

[09:01:13] ใต้การนำของตาจูก็ยังสงสัยอย่างมากว่า

[09:01:15] โมฮวาอาจเป็นนักต้มตุ๋นหน้าหนามีเพียง

[09:01:19] ตาจูคนเดียวเท่านั้นที่ยอมรับโมฮวาอย่าง

[09:01:21] จริงใจและเชื่อจริงๆว่าโมฮวามีบางสิ่งที่

[09:01:23] พิเศษในช่วงหลายวันที่ผ่านมาโมฮวาก็ได้

[09:01:25] พูดคุยกับตาจูหลายครั้งแต่ในการสนทนา

[09:01:28] เหล่านั้นโม่ฮวาไม่ได้หยิบยกประเด็นที่

[09:01:30] แหลมคมอีกต่อไปและจะไม่กล่าวถึงอีกว่าการ

[09:01:32] ผนกเผ่าของชนเผ่าป่าเถื่อนในต้าฮวงนั้น

[09:01:35] โดยเนื้อแท้แล้วคือการกดขี่ซึ่งกันและกัน

[09:01:37] และลำดับชั้นภายในเผ่าก็ยังคงเป็นการกด

[09:01:38] ขี่และแสวงหาผลประโยชน์เรื่องแบบนี้ที่

[09:01:41] ขัดแย้งกันโดยพื้นฐานคุณกินเนื้อฉันแล้ว

[09:01:43] ดื่มเลือดฉันจะไม่มีทางบลุวิสัยทัศน์ที่

[09:01:45] เรียกว่าความรุ่งเรืองและมั่งคั่งได้เลย

[09:01:48] เรื่องแบบนี้พูดครั้งเดียวก็พอแล้วขอแค่

[09:01:50] ปลูกเมล็ดพันธุ์ไว้ในใจของตาจูให้เขาค่อย

[09:01:52] ๆคิดค่อยๆยอมรับค่อยๆซึมซับจนฝังรากลึกใน

[09:01:54] ใจและงอกงามนอกเหนือจากนั้นพูดมากไปก็ไม่

[09:01:57] มีประโยชน์ดังนั้นการคบหาหลังจากนั้น

[09:01:59] โมฮวาจิงอ่อนโยนมากขึ้นและคำพูดของเขาก็

[09:02:02] ถูกซึมซับได้ง่ายขึ้นการพูดคุยเกี่ยวกับ

[09:02:05] โชคชะตาและกรรมภาพรวมของเผ่าการดำรงชีวิต

[09:02:07] ของชาวเผ่าการปรับปรุงค่ายกลและการอบรม

[09:02:09] จิตใจล้วนทำให้ตาจูได้รับประโยชน์มากมาย

[09:02:12] แน่นอนว่ายกเว้นเรื่องระดับการบำเพ็ญ

[09:02:14] เพียรพระโมฮวามีระดับสร้างหลักฐานเท่า

[09:02:16] นั้นในขณะที่ตาจูเป็นอัจฉริยะที่สร้าง

[09:02:18] แก่นทองคำได้ตั้งแต่อายุ 20 ปีการพูดถึง

[09:02:21] การสร้างแก่นทองคำต่อหน้าผู้บำเพ็ญแก่น

[09:02:23] ทองคำโม่ฮวาก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวดัง

[09:02:25] นั้นเขาจึงไม่พูดถึงเรื่องการบำเพ็ญเทียน

[09:02:26] เลยบางครั้งเมื่อพูดถึงแก่นทองคำโม่ฮวาก็

[09:02:29] จะเงียบไปเพียงแค่จ้องมองตาลจูด้วยสีหน้า

[09:02:31] ลึกซึ้งตาลจูถูกโม่ฮวามองเช่นนั้นก็รู้

[09:02:33] สึกละอายใจเล็กน้อยคิดในใจว่าท่านหมอผี

[09:02:37] เป็นหมอผีผู้เคร่งครัดและสิ่งที่ท่านสนใจ

[09:02:39] ก็คือแผนการอันยิ่งใหญ่ของสรรพชีวิตการ

[09:02:42] พูดคุยกับท่านเรื่องการบำเพ็ญเพียรที่

[09:02:44] เป็นเรื่องเล็กน้อยหรือการสร้างแก่นทองคำ

[09:02:46] ที่เป็นเรื่องเล็กน้อยที่ทำได้ง่ายๆนั้น

[09:02:48] ช่างเป็นความคิดที่กับแคบจริงๆตาจูจึงไม่

[09:02:51] พูดถึงเรื่องแก่นทองคำต่อหน้าโม่ฮวาอีก

[09:02:54] ต่อไปและตราบใดที่ไม่พูดถึงแก่นทองคำด้วย

[09:02:57] ความรู้ที่กว้างขวางประสบการณ์ที่มากมาย

[09:02:59] ความเชี่ยวชาญที่ลึกซึ้งจิตใจที่ซับซ้อน

[09:03:01] และเจ้าเล่ห์รวมถึงจิตวิญญาณที่แข็งแกร่ง

[09:03:02] และเฉียบคมของโมฮวาการเป็นอาจารย์ของตาจู

[09:03:07] ในระดับสร้างหลักฐานนั้นถือว่าเหลือเฟือ

[09:03:08] จริงๆตาจูก็มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งโดย

[09:03:12] พื้นฐานแล้วโมฮวาพูดอะไรเขาก็เข้าใจและ

[09:03:14] ยังสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้อีกด้วยความ

[09:03:17] สัมพันธ์ของทั้งสองจึงค่อนข้างกลมกลืนแบบ

[09:03:19] ทั้งอาจารย์และเพื่อนและหลังจากคบหากันมา

[09:03:22] ระยะหนึ่งโม่ฮาวาก็พบว่าความเข้าใจของเขา

[09:03:24] ที่มีต่อตาลจูนั้นก็มีข้อผิดพลาดเช่นกัน

[09:03:26] ตานจูเป็นคนซื่อสัตย์และใจดีแต่จริงๆแล้ว

[09:03:29] พูดอย่างเคร่งครัดตาลจูไม่ได้ซื่อสัตย์

[09:03:31] เขาฉลาดอ่อนไหวและหลายสิ่งหลายอย่างตาลจู

[09:03:33] รู้ดีกว่าใครๆในใจรวมถึงความสำคัญและความ

[09:03:35] ไม่พอใจที่บิดามีต่อเขาให้ความสำคัญกับพร

[09:03:39] สวรรค์ของเขาแต่ไม่พอใจความลังเลของเขา

[09:03:41] ความรักและความห่างเหินที่พี่ชายมีต่อเ

[09:03:44] ความรักที่เกิดจากความเป็นพี่น้องและความ

[09:03:45] ห่างเหินที่เกิดจากการแย่งชิงตำแหน่งหัว

[09:03:47] หน้าเผ่าคำชื่นชมและความอิจฉาที่คนในเผ่า

[09:03:49] มีต่อเขาชื่นชมพรสวรรค์และความเมตตาของ

[09:03:52] เขาขณะเดียวกันก็อิจฉาเขาผู้เป็นคุณชาย

[09:03:55] ที่เกิดมาก็มีทุกสิ่งทุกอย่างที่คนทั่วไป

[09:03:57] ยากจะครอบครองได้ตลอดชีวิตโดยไม่ต้องทำ

[09:03:59] อะไรเลยเรื่องเหล่านี้ตาจูเข้าใจดีแต่

[09:04:02] เพราะความใจดีจึงไม่ต้องการไม่กล้าที่จะ

[09:04:04] คิดเขาหวังอย่างสุดใจว่าโลกนี้จะมีแต่คน

[09:04:06] ดีทุกคนสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างเป็น

[09:04:07] มิตรเขาไม่ต้องการที่จะคาดเดาความชั่ว

[09:04:10] ร้ายของผู้อื่นไม่ต้องการที่จะมองผู้อื่น

[09:04:12] ว่าเป็นคนเลวยิ่งไปกว่านั้นโม่ฮวัยยังพบ

[09:04:15] ว่าลึกๆในใจของตาจูเองก็ยังมีความสงสัยใน

[09:04:17] ตัวท่านหมอผีผู้นี้การฝันเห็นการพบกันโดย

[09:04:21] บังเอิญสิ่งที่เรียกว่าคำชี้แนะของ

[09:04:23] เทพเจ้าทั้งหมดนี้บังเอิญเกินไปตาจูควรจะ

[09:04:25] รู้สึกผิดปกติโดยสัญชาตญาณ

[09:04:27] แต่บางทีตั้งแต่แรกที่พบกันตาจูก็คิดว่า

[09:04:29] ตนเองเป็นคนดีที่สามารถเป็นเพื่อนได้ด้วย

[09:04:34] ความเชื่อใจในเพื่อนผู้นี้เขาจึงไม่คิด

[09:04:36] โดยไม่รู้ตัวไม่ต้องการที่จะเชื่อว่าทั้ง

[09:04:38] หมดนี้เป็นท่านหมอผีผู้นี้ที่วางแผนอย่าง

[09:04:41] รอบคอบเพื่อหลอกลวงเขาเรื่องเหล่านี้คน

[09:04:44] อื่นมองไม่เห็นแต่ด้วยจิตวิญญาณที่แข็ง

[09:04:47] แกร่งจิตใจที่ละเอียดอ่อนและเฉียบคมและ

[09:04:49] เพราะการทำความเข้าใจกรรมทำให้เข้าใจความ

[09:04:50] สัมพันธ์ระหว่างกรรมกับจิตใจมนุษย์โมฮวา

[09:04:53] ค่อยๆสามารถสัมผัสถึงแก่นแท้ของจิตใจ

[09:04:55] มนุษย์ได้อย่างลึกซึ้งและมองเห็นจิตใจของ

[09:04:57] ตานจูได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นโมฮวารู้สึกสงสาร

[09:04:59] เล็กน้อยตานจูเป็นเด็กหนุ่มที่ดีจริงๆและ

[09:05:03] ในสถานที่อย่างเผาตันเฉวี่ยพับของเขาโดย

[09:05:05] ส่วนใหญ่แล้วจะไม่ดีนักครั้งนี้โม่ฮวาไม่

[09:05:07] ได้ใช้การคำนวณชะตาฟ้าลิขิตไม่ได้ใช้การ

[09:05:09] ทำนายด้วยกระดูกกระสูแต่ใช้เพียงจิตใจ

[09:05:11] มนุษย์ในการอนุมานกรรมอย่างง่ายๆจิตใจ

[09:05:13] มนุษย์กำหนดโชคชะตาหัวหน้าเผ่าใหญ่ผู้นี้

[09:05:16] โมฮวาเข้าใจไม่ลึกซึ้งนักแต่โดยรวมแล้ว

[09:05:18] สามารถคาดเดาได้ว่าในฐานะหัวหน้าเผ่าจุด

[09:05:20] เริ่มต้นของการกระทำของเขาจะต้องเป็นไป

[09:05:22] เพื่อเผ่าตันเชเวี่ยหากหัวหน้าเผ่าผู้นี้

[09:05:25] แก่ตัวหลงลูกชายหลายคนจะต้องแย่งชิง

[09:05:27] ตำแหน่งหัวหน้าเผ่าแม้เขาจะรู้สึกสงสาร

[09:05:29] แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งได้เลยคำพูดสวยหรู

[09:05:32] ที่ว่าดีต่อกันพูดไปมากแค่ไหนก็ไร้สาระ

[09:05:34] ตำแหน่งหัวหน้าเผ่ามีเพียงหนึ่งเดียวนี่

[09:05:36] คือความเป็นจริงที่โหดร้ายที่สุดเขาก็ไม่

[09:05:39] สามารถแบ่งดินแดนและเผ่าให้ลูกชายแต่ละคน

[09:05:41] เพื่อให้ทุกคนแบ่งปันกันได้หากทำเช่นนั้น

[09:05:43] ก็เท่ากับแบ่งเผ่าตันชะเวี่ยออกเป็น 3

[09:05:44] ส่วนเผ่าก็จะแตกสลายไปในที่สุดเพราะตอน

[09:05:47] นี้ราชสำนักเต่ากับต้าฮวงยังคงทำสงคราม

[09:05:49] กันอยู่ไฟสงครามไม่รู้ว่าจะลามาเมื่อไหร่

[09:05:51] การแยกบ้านในเวลานี้ก็เท่ากับหาที่ตายดัง

[09:05:55] นั้นเขาจะต้องเลือกคนที่มีการบำเพ็ญเพียร

[09:05:57] จิตใจและวิธีการที่แข็งแกร่งที่สุดคน

[09:05:58] หนึ่งในบรรดาลูกชายหลายคนมาเป็นหัวหน้า

[09:06:00] เผ่าตันเวี้ยมิฉะนั้นภายใต้สถานการณ์

[09:06:03] สงครามในปัจจุบันการอยู่รอดของเผ่าตัน

[09:06:05] ชะเวี่ยก็เป็นเรื่องที่น่ากังวลจริงๆที่

[09:06:08] ต้าฮวงนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าการสืบทอด

[09:06:10] ตำแหน่งโดยบุตรชายคนโตที่เกิดจากภรรยาเอก

[09:06:12] ทุกสิ่งเป็นไปตามกฎของความป่าเถื่อนใคร

[09:06:14] แข็งแกร่งใครสามารถทำให้คนยอมรับได้คน

[09:06:16] นั้นก็จะเป็นผู้นำแต่แนวคิดของความแข็ง

[09:06:19] แกร่งไม่ได้มีเพียงด้านเดียวไม่ใช่ว่าใคร

[09:06:21] มีการบำเพ็ญเพียรส่วนตัวที่แข็งแกร่งก็จะ

[09:06:23] สามารถเป็นผู้นำที่ดีได้เสมอไปในบรรดาลูก

[09:06:26] ชาย 3 คนของหัวหน้าเผ่าใหญ่ตัชเวียลูกชาย

[09:06:28] คนโตกล้าหาลูกชายคนที่ 3 ฉลาดลูกชายคนที่

[09:06:31] 4 มีพรสวรรค์สูงมากจริงๆแล้วทุกคนล้วน

[09:06:33] เป็นยอดคนแต่ก็ไม่ได้ไร้ข้อเสียเช่นกัน

[09:06:36] ลูกชายคนโตกล้าหาญทำศึกภายนอกสร้างผลงาน

[09:06:38] มากมายแต่มีอารมณ์ร้อนไม่ชอบเรื่องจุกจิก

[09:06:41] ลูกชายคนที่ 3 ฉลาดวางแผนภายในสามารถ

[09:06:43] รักษาสมดุลผลประโยชน์ของทุกฝ่ายได้แต่มี

[09:06:45] เล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งเล็กน้อยยากที่จะดูแล

[09:06:47] ภาพรวมลูกชายคนที่ 4 ได้รับพรจากสวรรค์มี

[09:06:50] พรสวรรค์ที่น่าึ่งเป็นที่รักของคนทั่วไป

[09:06:52] แต่กลับใจดีเกินไปเลือกใครก็ได้แต่ไม่

[09:06:54] เลือกใครก็ไม่มีปัญหาเช่นกันมือซ้ายมือ

[09:06:57] ขวาล้วนเป็นเนื้อเดียวกันการยืนอยู่ใน

[09:06:58] ตำแหน่งหัวหน้าเผ่าย่อมยากที่จะตัดสินใจ

[09:07:00] จริงๆหากเลือกผิดย่อมเกิดความขัดแย้งไม่

[09:07:02] หยุดหย่อนแต่หากยืดเยื้อไม่เลือกกลับจะนำ

[09:07:05] มาซึ่งภัยพิบัติที่ใหญ่หลวงกว่าหากเขาไม่

[09:07:06] เลือกลูกชายทั้ง 3 ก็จะฆ่ากันเองจะเหลือ

[09:07:08] เพียงคนเดียวเมื่อนั้นก็ต้องเลือกแล้วดู

[09:07:11] เหมือนจะโหดร้ายแต่เป็นความจริงจิตใจ

[09:07:13] มนุษย์ไม่อาจต้านทานการกลืนกินของอำนาจ

[09:07:15] เดโมฮวาอนุมานผลลัพธ์ตามสถานการณ์

[09:07:16] ปัจจุบันก็เป็นเช่นนี้โดยประมาณคุณชาย

[09:07:19] ใหญ่ตาเห้อนำทัพออกรบโมฮวาไม่เคยพบไม่รู้

[09:07:21] จิตใจของเขาแต่คุณชาย 3 ตาลเปี่ยโมฮวาเคย

[09:07:24] พบและมีความเข้าใจในความคิดของเขาอยู่

[09:07:26] บ้างจิตใจของตาลเปี๋ยตอนนี้กำลังแกว่งกว

[09:07:29] อยู่ระหว่างความเป็นพี่น้องกับการแย่งชิง

[09:07:31] อำนาจเขาตัดสินใจได้ยากแต่สถานการณ์จะ

[09:07:34] ผลักดันเขาไปข้างหน้าทีละ 9 จนกว่าจะตัด

[09:07:36] สินใจที่เย็นชาที่สุดหากเขาไม่เลือกผู้

[09:07:38] อาวุโสขุนนางและองครอบตัวเขาก็จะบีบให้

[09:07:40] เขาเลือกกรรมของเขาโดยส่วนใหญ่แล้วถูก

[09:07:43] กำหนดไว้แล้วจิตใจของเขาก็จะขับเคลื่อน

[09:07:45] เขาไปสู่โชคชะตาของตนเองและคนที่เจ็บปวด

[09:07:47] ที่สุดแท้จริงแล้วคือตาจูตาจูมีจิตใจที่

[09:07:49] ฉลาดและใจดีทางเลือดที่อยู่ตรงหน้าเขามี

[09:07:52] เกือบ 2 ทางรักษาความใจดีของตนเองไว้พ่าย

[09:07:54] แพ้ในการแย่งชิงอำนาจสุดท้ายก็ต้องยอม

[09:07:56] จำนนหรือไม่ก็ตายด้วยพรสวรรค์ในการบำเพ็ญ

[09:07:59] เพียรที่น่าทึ่งของเขาแม้จะเลือกยอมจำนน

[09:08:02] สุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดีพี่ชายทั้งสองของ

[09:08:05] เขาไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็เป็นไปไม่ได้ที่

[09:08:06] จะปล่อยอัจฉริยะอย่างเขาไปและหากเขาเลือก

[09:08:10] อีกทางหนึ่งเขาก็จะต้องตัดขาดความดีงามใน

[09:08:12] ใจอย่างสิ้นเชิงและหันคมดาบเข้าหาพี่ชาย

[09:08:14] ทั้งสองด้วยความฉลาดและความสามารถของเขา

[09:08:17] หากเขาไม่เลือกวิธีการใดๆก็คงจะสามารถ

[09:08:19] สังหารพี่ชายทั้งสองของเขาได้แต่หากเป็น

[09:08:21] เช่นนั้นเขาก็จะไม่ใช่ตาจูอีกต่อไปความดี

[09:08:24] งามในใจของเขาจะถูกทำลายอย่างสิ้นเชิงใน

[09:08:26] ท่ามกลางเลือดเนื้อจะกลายเป็นคนเย็นชาและ

[09:08:28] โหดเหี้ยมและกลายเป็นวีรบุรุษผู้สังหาร

[09:08:30] ที่ชายเพื่อแย่งชิงบัลลังก์ในแง่หนึ่งทาง

[09:08:33] เลือกทั้งสองนี้สำหรับตาจูในปัจจุบันล้วน

[09:08:35] เป็นเรื่องที่น่าเศร้ามากและทั้งหมดนี้

[09:08:36] ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นผู้บำเพ็ญ

[09:08:39] เพียรธรรมดาในเผ่าตันชะเวี่ยไม่รู้เรื่อง

[09:08:41] ชะตาฟ้าลิขิตและกรรมส่วนใหญ่ก็ไม่สามารถ

[09:08:43] รับรู้ได้การฆ่าฟันที่โหดร้ายระหว่าง

[09:08:46] อำนาจและพี่น้องนี้ยังคงอยู่ในช่วงซ่อน

[09:08:48] เร้นปกคลุมด้วยม่านแห่งความอบอุ่นลางบอก

[09:08:50] เหตุยังไม่ชัดเจนนักแต่เมื่อเวลาผ่านไป

[09:08:53] ความขัดแย้งทั้งหมดก็จะค่อยๆรุนแรงขึ้น

[09:08:55] เหตุของแต่ละคนจะกลายเป็นผลของแต่ละคนทุก

[09:08:57] คนจะเดินไปสู่โชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

[09:09:00] นี่ก็เป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง

[09:09:02] ระหว่างเผ่าต่างๆในดวงตาของโม่ฮวาแสงไฟ

[09:09:05] สลัวๆเขาสามารถมองเห็นลางบอกเหตุของกรรม

[09:09:07] ได้อย่างคลุมเครือแล้วภาพของเผ่าตัน

[09:09:09] ชะเวี่ยที่ถูกปกคลุมด้วยไฟกำดจากการฆ่า

[09:09:11] ฟันระหว่างพี่น้องย้อมสีสัญลักษณ์ของเผ่า

[09:09:14] จบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบ

[09:09:17] ได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทที่ 1173 เปลี่ยน

[09:09:20] ชะตาฉากเลือดและไฟนี้เป็นสิ่งที่โม่ฮวา

[09:09:22] ไม่ต้องการเห็นโม่ฮวายังคงหวังว่าตันจูจะ

[09:09:24] มีอนาคตที่ดีในยุคนี้คนดีหายากนักยิ่งไป

[09:09:27] กว่านั้นตันจูไม่เพียงมีจิตใจดีแต่พร

[09:09:30] สวรรค์ยังโดดเด่นถึงเพียงนี้หากความดีงาม

[09:09:31] ต้องมาลายหายไปกลายเป็นจอมคนผู้เย็นชาและ

[09:09:33] โหดเหี้ยมก็คงน่าเสียดายเกินไปหวังว่าจะ

[09:09:36] สามารถเปลี่ยนแปลงชะตาตาของเขาได้บ้าง

[09:09:38] โมฮวาคิดในใจเงียบๆด้วยหลักการรู้เขารู้

[09:09:42] เราในวันต่อมาโมฮวาจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไป

[09:09:45] กับการทำความเข้าใจเผ่าตันชะเวี่ยและใช้

[09:09:47] เผ่าตันชะเวี่ยเป็นตัวอย่างในการ

[09:09:49] วิเคราะห์ประวัติศาสตร์โครงสร้างอำนาจ

[09:09:50] ความขัดแย้งภายในการสืบทอดและกำลังทหาร

[09:09:52] ของเผ่าใหญ่ในดินแดนเถื่อนเผ่าตันชะเวี่ย

[09:09:55] เป็นเผ่าใหญ่ในดินแดนเถื่อนแต่ในอดีตเผ่า

[09:09:57] ตันชะเวี่ยมีอิทธิพลมากกว่านั้นมากถึง

[09:09:59] ขั้นเคยเป็นเผ่าระดับ 4 และก้าวขึ้นเป็น

[09:10:01] หนึ่งในเผ่าขุนนางของราชสำนักต้าหวงเพียง

[09:10:04] แต่ภายหลังได้แตกแยกออกไปปัจจุบันทั่ว

[09:10:05] ทั้งอาณาจักรกระภูเขานอกจากเผ่าตันเฉวี่ย

[09:10:07] แล้วยังมีอีก 5-6 เผ่าเช่นเผ่าหงส์หลวน

[09:10:10] เผ่าหัวอิงเผ่าเหยียนอี้เผ่าปี้ฟางเป็น

[09:10:12] ต้นซึ่งในอดีตล้วนอยู่ภายใต้เผ่าขุนนาง

[09:10:14] เดียวกันกับเผ่าตันชะเวี่ยและอาจมีความ

[09:10:16] สัมพันธ์ทางสายเลือดกันด้วยซ้ำเพียงแต่

[09:10:18] หลังจากที่เผ่าราชวงศ์เสื่อมถอยลงเผ่า

[09:10:20] ต่างๆก็เข้าสู่การต่อสู้ภายในและสังหาร

[09:10:22] กันเองจนในที่สุดก็แตกแยกออกเป็นเสี่ยงๆ

[09:10:25] และในการที่จะเป็นเผ่าขุนนางและก้าวขึ้น

[09:10:28] สู่ราชสำนักต้าหวงโม่ฮาวาดดาว่าต้องมี 2

[09:10:30] เงื่อนไขหนึ่งคือเป็นเผ่าระดับ 4 อีก 1

[09:10:32] คือการนับถือเทพสัตว์ 4 ทิศเผ่าที่ใช้เทพ

[09:10:35] สัตว์ 4 ทิศอย่างมังกรเขียวเหลือหงสแดง

[09:10:37] พยักขาวและเต่าทมิฬเป็นสัญลักษณ์จึงจะมี

[09:10:39] คุณสมบัติเป็นขุนนางแห่งต้าหวงและในบรรดา

[09:10:42] เผ่าเหล่านั้นเผ่าที่แข็งแกร่งที่สุดน่า

[09:10:44] จะเป็นเผ่ามังกรเขียวดังนั้นเผ่ามังกร

[09:10:45] เขียวจึงเป็นราชวงศ์ในราชสำนักต้าหวงแต่

[09:10:49] ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดเดาเบื้องต้น

[09:10:51] ของโม่ฮวาจากเบาะแสที่มีอยู่และความเข้า

[09:10:53] ใจเกี่ยวกับต้าหวงว่าข้อเท็จจริงเป็นเช่น

[09:10:55] นั้นจริงหรือไม่ยังคงต้องพิจารณาต่อไปแต่

[09:10:58] โม่ฮวะรู้สึกเลือนรางว่าโครงสร้างโดยรวม

[09:11:00] ของราชสำนักต้าหวงหน้าจะเป็นเช่นนี้เพียง

[09:11:02] แต่การคาดเดานี้ยังคงมีหลายจุดที่ทำให้

[09:11:03] เขาสงสัยเช่นความสัมพันธ์ระหว่างเทพเทพ

[09:11:06] สัตวกับเผ่าเผ่าบูชาเทพสัตว์โดยถือว่าเทพ

[09:11:08] สัตว์เป็นเทพเจ้าเป็นเทพเถื่อนหรือเป็น

[09:11:09] สัญลักษณ์ทางจิตวิญญาณประเภทพิเศษบาง

[09:11:11] อย่างเทพสัตว์มีอยู่แต่ในโลกของจิตสำนึก

[09:11:14] ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นหรือจะปรากฏในโลก

[09:11:16] ความเป็นจริงด้วยเทพสัตว์มีเลือดเนื้อ

[09:11:19] หรือไม่ความสัมพันธ์ระหว่างเทพสัตว์กับ

[09:11:21] ผู้คนในเผ่ามีรูปแบบใดกันแน่เป็นการบูชา

[09:11:24] ฝ่ายเดียวหรือพึ่งพาอาศัยกันหรือเป็นการ

[09:11:26] ใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกันและยังมีเรื่อง

[09:11:28] ของสัตว์อสูรประเภทเสือในตำนานของต้าหวง

[09:11:31] อสูรเสือเป็นสายพันธุ์ที่กลายพันธ์มาจาก

[09:11:34] พยัคฆ์ขาวซึ่งเป็นเทพสัตว์

[09:11:36] อสูรเสือบางตัวอาจมีสายเลือดของพยัคฆาไหล

[09:11:38] เวียนอยู่เป็นสายพันธุ์ที่กลายพันธุมาจาก

[09:11:40] เทพสัตว์ซึ่งก็คือสัตว์ประหลาดแล้วสัตว์

[09:11:41] ประหลาด 4 ทิศอื่นๆล่ะมังกรเขียวหงส์แดง

[09:11:44] เต่าทมิฬมีสัตว์ประหลาดสายเลือดที่สอด

[09:11:46] คล้องกันหรือไม่ทำไมถึงมีแต่ศูนย์เสือ

[09:11:48] เท่านั้นและทำไมราชสำนักต้าหวงถึงว่าอสูร

[09:11:51] เสือเป็นพาหนะของขุนนางและเป็นสัญลักษณ์

[09:11:53] ของขุนนางทำไมพวกเขาถึงไม่ใช้สัตว์

[09:11:56] ประหลาดมังกรเขียวสัตว์ประหลาดหงสแดง

[09:11:57] สัตว์ประหลาดเต่าทมิฬเป็นพาหนะเรื่องนี้

[09:11:59] มีเหตุผลอื่นอีกหรือไม่เสือตัวใหญ่ที่เขา

[09:12:02] เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กด้วยปลาแห้งนั้นมีสาย

[09:12:04] เลือดพยัคฆ์ขาวจริงๆหรือไม่สายเลือดของ

[09:12:08] เทพสัตว์พยัคฆ์ขาวถูกเก็บรักษาไว้ได้

[09:12:10] อย่างไรและหลุดรอดไปสู่สัตว์อสูรธรรมดา

[09:12:12] เหล่านี้ได้อย่างไรยิงโมฮาวาคิดถึงคำถาม

[09:12:15] เหล่านี้เขาก็ยิ่งรู้สึกสับสนโลกแห่งการ

[09:12:18] บำเพ็ญเพียงกว้างใหญ่ไพศาลความรู้ไม่มี

[09:12:19] ที่สิ้นสุดบางครั้งยิ่งรู้มากเท่าไหร่ก็

[09:12:21] ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองรู้น้อยลงเท่านั้นและ

[09:12:24] คำตอบของคำถามเหล่านี้อาจซ่อนอยู่ในตำรา

[09:12:26] โบราณบางเล่มที่เก็บรักษาไว้ในเขตหวงห้าม

[09:12:28] ของคอตันชเวียโมฮวาอดไม่ได้ที่จะรู้สึก

[09:12:31] อยากรู้อยากเห็นหลายครั้งที่เขาอยากจะ

[09:12:32] ซ่อนตัวและแอบเข้าไปในเขตหวงห้ามของเขา

[09:12:34] ตันชเวียเพื่อพลิกดูตำราโบราณที่เก็บ

[09:12:36] รักษาไว้ทั้งหมดเพื่อไขข้อสงสัยของเขาแต่

[09:12:39] เขาก็อดทนไว้ได้ในที่สุดเผ่าตันชเวี้ยไม่

[09:12:42] ใช่เผ่าเล็กๆบรรพบุรุษของพวกเขายังเป็น

[09:12:44] ราชสำนักมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดาเป็นไปไม่

[09:12:47] ได้ที่จะปล่อยให้เขาเข้าออกได้อย่างอิสระ

[09:12:48] อยากไปไหนก็ไปหากในเขตหงห้ามยังซ่อน

[09:12:51] บรรพบุรุษอยู่การที่โมฮวาบุกรุกเข้าไปโดย

[09:12:53] ไม่ได้รับอนุญาตก็เท่ากับหาที่ตายเกี่ยว

[09:12:56] กับความลับทางประวัติศาสตร์โมฮวาทำได้

[09:12:58] เพียงรู้ถึงระดับนี้เท่านั้นนอกจากนี้ข้อ

[09:13:01] มูลสำคัญอื่นๆโมฮวาก็ได้สอบถามทางอ้อม

[09:13:04] สังเกตเหตุการณ์อย่างลับๆและเรียนรู้มา

[09:13:05] ไม่น้อยประการแรกคืออัครศักดิ์สิทธิ์

[09:13:07] คำว่าอัครศักดิ์นี้แปลโดยตรงจากภาษา

[09:13:10] เถื่อนเป็นภาษาของราชสำนักเต๋า

[09:13:13] อัครศักดิ์สิทธิ์หมายถึงลวดลายของสัตว์

[09:13:14] ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งก็คือลวดลายค่ายกลของเทพ

[09:13:16] สัตว์ 4 ทิศในดินแดนต้าหวงหินวิญญาณหายาก

[09:13:19] การสืบทอดไข้กลประเภท 5 ธาตุ 8 ทิศมีน้อย

[09:13:22] มากค่ายกลส่วนใหญ่ที่สืบทอดกันมาคือค่าย

[09:13:24] กลลวดลายสัตว 4 ทิศพูดอย่างเคร่งครัดมี

[09:13:26] เพียงลวดลายเทพสัตว์เท่านั้นที่สามารถ

[09:13:28] เรียกว่าอัครศักดิ์ได้แต่การสืบทอดไข้

[09:13:31] กล้าหวงล้าหลังถูกผูกขาดโดยราชสสำนักหรือ

[09:13:34] เพญใหญ่ผู้คนทั่วไปไม่เรียนรู้ค่ายกลดัง

[09:13:36] นั้นจึงบูชาค่ายกล 4 ทิศอย่างงมงายลวดลาย

[09:13:39] สัตว์ธรรมดาและลวดลายอสูรบางอย่างในสายตา

[09:13:41] ของพวกเขาก็เป็นอัครศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน

[09:13:44] ในสายตาของชาวเถื่อนต้าหวงหลักฐานของค่าย

[09:13:47] กลคือลวดลายค่ายกลลวดลายเท่ากับค่ายกลดัง

[09:13:50] นั้นอัครศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวเถื่อนส่วน

[09:13:52] ใหญ่พูดถึงจึงเท่ากับไข้กลี่

[09:13:56] เป็นผลมาจากภูมิหลังทางภูมิศาสตร์ที่แตก

[09:13:58] ต่างกันประวัติศาสตร์การบำเพ็ญเพียรที่

[09:13:59] แตกต่างกันและการสืบทอดวิชาที่แตกต่างกัน

[09:14:02] ในมุมมองของโมฮวาวิถีของค่ายกลและกฎพื้น

[09:14:06] ฐานของมันโดยรวมแล้วน่าจะเหมือนกันแต่

[09:14:09] วิถีของค่ายกลนี้เมื่อนำไปปฏิบัติจริงโดย

[09:14:11] เวลาที่ต่างกันเผ่าพันธุ์ที่ต่างกันผู้

[09:14:13] บำเพ็ญเพียรที่ต่างกันและในสภาพแวดล้อม

[09:14:15] ที่ต่างกันก็จะมีประเภทและการสืบทอดที่

[09:14:17] หลากหลายแม้แต่ความหมายของคำศัพท์ก็ยัง

[09:14:19] แตกต่างกันไปแก่นแท้เป็นหนึ่งเดียวแต่รูป

[09:14:21] แบบภายนอกที่ปรากฏนั้นมีความแตกต่างกัน

[09:14:23] มากมายวิถีที่กล่าวได้มิใช่วิถีอันเป็น

[09:14:26] นิรันดร์นามที่เรียกได้มิใช่นามอันเป็น

[09:14:28] นิรันดร์นี่คือความสัมพันธ์ระหว่างวิถี

[09:14:30] ของค่ายกลกับนามของค่ายกลและปรมาจารย์

[09:14:34] ค่ายกลที่แสวงหารักผลอาจจะต้องทำคือการ

[09:14:36] ย้อนกลับไปทำความเข้าใจนามทั้งหมดที่

[09:14:39] ปรากฏและผ่านนามที่หลากหลายเหล่านี้เพื่อ

[09:14:41] สรุปวิถีแห่งค่ายกลอันเป็นหนึ่งเดียวความ

[09:14:45] เข้าใจนี้สำคัญอย่างยิ่งนี่คือประสบการณ์

[09:14:47] ที่ผู้ที่อยู่ในก้าวแคว้นภายใต้การปกครอง

[09:14:49] ของราชสำนักเต๋ามาโดยตลอดและเรียนรู้ค่าย

[09:14:51] กลตามมาตรฐานเดียวกันของราชสำนักเต๋าไม่

[09:14:54] สามารถตระหนักและเข้าใจได้ค่ายกลคือหลัก

[09:14:57] การของธรรมชาติไม่ใช่นามที่มนุษย์กำหนด

[09:14:59] ขึ้นไม่ใช่ลวดลายที่ราชสำนักเต๋ากำหนด

[09:15:01] มาตรฐานและไม่ใช่ใช่ระดับขั้นที่มนุษย์

[09:15:03] แบ่งแยกโมฮาวาปลันรู้สึกเหมอลอยไปชั่วขณะ

[09:15:06] คำพูดคล้ายๆกันนี้ท่านจวงเคยบอกเขาตั้ง

[09:15:08] แต่ยังเด็กตอนนั้นโมฮวาเพียงแค่จำไว้ในใจ

[09:15:11] แต่ตอนนี้เมื่อก้าวออกจากก้าวแคว้นและได้

[09:15:13] เห็นวิถีแห่งต้าหวงเขาก็รู้สึกได้ชัดเจน

[09:15:15] ยิ่งขึ้นและเพิ่งรู้ว่าคำสอนของอาจารย์ใน

[09:15:17] ตอนนั้นเป็นคำพูดที่ล้ำค่าและไม่เป็นเท็จ

[09:15:19] แม้แต่น้อยค่ายกลครอบคลุมทุกสิ่งแต่ก็

[09:15:22] เปลี่ยนแปลงและไหลเวียนอยู่ตลอดเวลาไม่

[09:15:24] ยึดติดกับระดับขั้นชื่อเรียกหรือรูปแบบใด

[09:15:26] ๆดังนั้นจึงต้องเรียนรู้ให้หลากหลายศึกษา

[09:15:29] จากแหล่งต่างๆและสุดท้ายก็หลอมรวมให้เป็น

[09:15:31] หนึ่ง

[09:15:32] ไม่สามารถปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของผู้อื่นไม่

[09:15:34] สามารถยึดถือกระแสไข้กลของผู้อื่นเป็น

[09:15:36] หลักแต่ต้องเดินตามทางของตนเองใช้จิต

[09:15:37] วิญญาณของตนเองทำความเข้าใจปรากฏการณ์ของ

[09:15:40] ลวดลายค่ายกลต่างๆมองเห็นแก่นแท้ของค่าย

[09:15:42] กลและสร้างกระแสค่ายกลของตนเองสิ่งที่ผู้

[09:15:46] อื่นสอนย่อมเป็นของผู้อื่นเสมอสิ่งที่ตน

[09:15:48] เองเข้าใจย่อมเป็นของตนเองหลักการทั้งหมด

[09:15:49] นี้แฝงอยู่ในคำสอนของท่านจวงในอดีตดู

[09:15:52] เหมือนจะเป็นเพียงคำพูดเปล่าๆที่ไม่มี

[09:15:54] ประโยชน์จริงจังและท่านจวงในตอนนั้นก็ไม่

[09:15:57] ได้สอนความลับอันลึกซึ้งของวิถีค่ายกลอัน

[09:15:59] สูงสุดอย่างแท้จริงให้แก่โมฮวะกระแสค่าย

[09:16:02] กลเสี้ยนเทียนแต่โม่ฮวากลับรู้สึกว่าหลัก

[09:16:04] การธรรมดาๆดาที่อาจารย์สอนให้เขาในตอน

[09:16:07] นั้นแท้จริงแล้วคือความลับที่แท้จริงของ

[09:16:09] ค่ายกลสรรพสิ่งในโลกนี้มีอยู่เพื่อ

[09:16:12] ประโยชน์ไม่มีอยู่เพื่อใช้ประโยชน์วิธี

[09:16:13] ที่ดูเหมือนมีประโยชน์อาจมีประโยชน์เพียง

[09:16:15] ชั่วคราวหลักการที่ดูเหมือนไร้ประโยชน์

[09:16:18] แต่เมื่อเข้าใจแล้วกลับสามารถใช้ประโยชน์

[09:16:19] ได้ตลอดชีวิตอาจารย์ช่างมีเจตนาดีต่อตน

[09:16:22] เองจริงๆโมฮวาเหม่อลอยอยู่นานรู้สึกเจ็บ

[09:16:25] ปวดเล็กน้อยในใจอดไม่ได้ที่จะคิดถึงอีก

[09:16:27] ครั้งครู่หนึ่งต่อมาเขาก็พานตระหนักถึง

[09:16:29] บางสิ่งจึงต้องบังคับตัวเองให้ระงับความ

[09:16:31] คิดถึงไว้ในใจบังคับตัวเองไม่ให้คิดอีก

[09:16:34] หลังจากนั้นไม่นานเมื่ออารมณ์สงบลงโมฮวา

[09:16:36] จึงตั้งสมาธิและพิจารณาเรื่องของเผาตัน

[09:16:38] ชะเวี่ยต่อไปอัครศักดิ์สิทธิ์โมฮวาได้

[09:16:40] ตรวจสอบแล้วในเผาตันชเวี้ยมีการสืบทอด

[09:16:44] อัครศักดิ์จริงแต่การสืบทอดเหล่านี้ซ่อน

[09:16:46] อยู่ในมือของผู้อาวุโสใหญ่บางคนผู้อาวุโส

[09:16:50] ใหญ่มีตัวตนลึกลับและไม่ค่อยปรากฏตัว

[09:16:51] โม่ฮวาจึงไม่สามารถเข้าถึงได้และการ

[09:16:54] ประยุกต์ใช้อักขระศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของ

[09:16:55] เผ่าตันชะเวี่ยคือบนชุดเกราะด้วยชุดเกราะ

[09:16:58] นี้เผ่าตันชะเวี่ยจึงสามารถสร้างกองทัพ

[09:17:00] เถื่อนชั้นยอดที่เป็นของเาตันชเวียโดย

[09:17:02] เฉพาะทหารคนนกแดงกองทัพเถื่อนนี้แข็ง

[09:17:04] แกร่งเพียงใดมีลักษณะอย่างไรโม่ฮาวาไม่

[09:17:06] เคยเห็นและไม่ทราบรู้เพียงว่าทหารคนนกแดง

[09:17:08] นี้เป็นกำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดใน

[09:17:10] ประวัติศาสตร์ของเขาตันชะเวี่ยแม้กระทั่ง

[09:17:13] ในกองทัพราชสำนักต้าหวงที่เคยมีผู้แข็ง

[09:17:15] แกร่งมากมายก็ยังถือว่าเป็นทหารเถื่อน

[09:17:17] ชั้นยอดทหารขนนกแดงระดับ 2 ขั้นสูงสุด

[09:17:20] สามารถบุกทะลวงแนวหน้าและสังหารผู้เชี่ยว

[09:17:22] ชาญระดับแก่นทองคำได้ซึ่งแสดงให้เห็นถึง

[09:17:24] ความแข็งแกร่งของพวกเขาแต่ทั้งหมดนี้เป็น

[09:17:27] สิ่งที่โม่ฮวาได้ยินจากการสนทนาของคนใน

[09:17:29] เผ่าตันชะเวียกเขาไม่ทราบว่ามีส่วนผสมของ

[09:17:31] การโอ้อวดมากน้อยเพียงใดหากมีโอกาสเขาก็

[09:17:35] อยากจะเห็นความสง่างามของทหารขนนกแดงซึ่ง

[09:17:37] เป็นทหารเถื่อนที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่า

[09:17:39] ตันชะเวี่ยด้วยตาของตัวเองนอกจากนี้

[09:17:42] โม่ฮวายังได้ศึกษาโครงสร้างอำนาจของเผ่า

[09:17:43] ตันชะเวี่ยอย่างลึกซึ้งผู้นำของเผ่าตัน

[09:17:45] ชะเวี่ยย่อมเป็นหัวหน้าเผ่าใหญ่ซึ่งก็คือ

[09:17:47] บิดาของตันจูนามว่าตะเลี่ยเขามีร่างกาย

[09:17:50] กำยำดูเหมือนจะชู้เล็กน้อยแต่กลับมีเล่ห์

[09:17:52] เหลี่ยมลึกซึ้งนอกจากนี้ก็คือคนสนิทสาย

[09:17:55] ตรงของหัวหน้าเผ่ารวมถึงคุณชายแต่ละคนและ

[09:17:57] กองกำลังผู้บำเพ็ญเทียนเถื่อนในเผ่าภาย

[09:17:59] ใต้การนำของคุณชายแต่ละคนนอกจากหัวหน้า

[09:18:02] เผ่าใหญ่แล้วอีกหนึ่งอำนาจใหญ่คือสภาผู้

[09:18:04] อาวุโสในเผ่าตันชะเวี่ยผู้บำเพ็ญเพียร

[09:18:07] เถื่อนที่อยู่ในระดับแก่นทองคำขึ้นไปจาก

[09:18:09] เผ่าย่อยต่างๆสามารถดำรงตำแหน่งผู้อาวุโส

[09:18:12] ได้ในบรรดาผู้อาวุโสผู้ที่มีสถานะสูงและ

[09:18:15] มีความสามารถแข็งแกร่งก็สามารถเข้าร่วม

[09:18:17] สภาผู้อาวุโสและมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ

[09:18:19] เรื่องสำคัญของเผ่าได้และอำนาจหลักของสภา

[09:18:22] ผู้อาวุโสอยู่ในมือของผู้อาวุโสใหญ่รอง

[09:18:25] จากผู้อาวุโสใหญ่ยังมีผู้อาวุโสซ้ายและ

[09:18:28] ผู้อาวุโสขวา

[09:18:30] ผู้อาวุโสซ้ายและผู้อาวุโสขวามีสถานะสูง

[09:18:32] เช่นกันสามารถถือได้ว่าเป็นแขนซ้ายแขนขวา

[09:18:34] ของผู้อาวุโสใหญ่เมื่อผู้อาวุโสใหญ่

[09:18:37] เกษียณผู้อาวุโสใหญ่คนต่อไปจะถูกเลือกจาก

[09:18:39] ผู้อาวุโสซ้ายและขวาทั้ง 2 คนนอกจากผู้

[09:18:42] อาวุโสใหญ่ผู้อาวุโสซ้ายและผู้อาวุโสขวา

[09:18:45] แล้วผู้อาวุโสคนอื่นๆจะแบ่งออกเป็นผู้

[09:18:47] อาวุโสระดับสูงและผู้อาวุโสระดับล่างผู้

[09:18:51] อาวุโสระดับสูงต้องมีระดับการบำเพ็ญเพียร

[09:18:53] อย่างน้อยแก่นทองคำขั้นกลางส่วนผู้อาวุโส

[09:18:55] ระดับล่างส่วนใหญ่จะเป็นระดับแก่นทองคำ

[09:18:57] ขั้นต้นการเลื่อนขั้นจากผู้อาวุโสระดับ

[09:18:59] ล่างสู่ผู้อาวุโสระดับสูงไม่ได้ขึ้นอยู่

[09:19:01] กับระดับการบำเพ็ญเพียรเพียงอย่างเดียว

[09:19:04] ภูมิหลังสายเลือดพรสวรรค์ความสามารถและ

[09:19:06] คุณูปการต่อเผ่าล้วนมีส่วนเกี่ยวข้อง

[09:19:08] พร้อมกันนั้นยังต้องพิจารณาโคต้าด้วยหาก

[09:19:12] ไม่มีตำแหน่งว่างในหมู่ผู้อาวุโสระดับสูง

[09:19:14] ผู้อาวุโสระดับล่างก็ไม่สามารถเลื่อนขั้น

[09:19:16] ได้ทำได้เพียงรอคิวเท่านั้นสภาผู้อาวุโส

[09:19:19] และหัวหน้าเผ่าใหญ่ต่างถ่วงดุลอำนาจกัน

[09:19:21] เมื่อฝ่ายหนึ่งแข็งแกร่งอีกฝ่ายก็อ่อนแอ

[09:19:22] เมื่อฝ่ายหนึ่งอ่อนแออีกฝ่ายก็แข็งแกร่ง

[09:19:24] มีการแก่งแย่งชิงดีและผลประโยชน์มากมายดู

[09:19:27] เหมือนจะเป็นเผ่าที่ป่าเถื่อนแต่กฎเกณฑ์

[09:19:30] ของอำนาจกลับซับซ้อนมากและความแตกต่าง

[09:19:31] ระหว่างตำแหน่งบนและล่างก็ชัดเจนมากนี่

[09:19:33] คือมุมมองจากชนชั้นสูงจากมุมมองของชนชั้น

[09:19:37] ล่างภายในเผ่าตันชะเวี่ยก็มีระบบการ

[09:19:38] เลี้ยงดูที่สมบูรณ์เช่นกันเผ่าย่อยเล็กๆ

[09:19:41] ถวายเครื่องบรรณาการให้กับเผ่าขนาดกลาง

[09:19:43] เพื่อขอความคุ้มครองเผ่าสาขาภายนอกถวาย

[09:19:46] เครื่องบรรณาการให้กับเผ่าสายตรงเพื่อขอ

[09:19:48] ความคุ้มครองเผ่าบริวารบางเผ่าที่มีเพียง

[09:19:51] ความสัมพันธ์ทางเครือญาติพึ่งพาเผ่า

[09:19:53] ตันเวี้ยและไม่มีความสามารถในการปกป้องตน

[09:19:55] เองก็จะถูกเผ่าอื่นๆทั้งหมดกีดกันและขูด

[09:19:57] รีบ

[09:19:58] พวกเขาถวายเครื่องบรรณาการไปทั่วเพื่อขอ

[09:20:00] ที่อยู่อาศัยและปกป้องตนเองหลายครั้งที่

[09:20:02] พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเครื่องบรรณาการ

[09:20:04] ของพวกเขาไปถึงมือใครในท้ายที่สุดและ

[09:20:07] จำนวนที่ต้องถวายก็เป็นหลุมดำที่ไม่มีที่

[09:20:09] สิ้นสุดโดยพื้นฐานแล้วนอกจากอาหารที่พอ

[09:20:11] ประทังชีวิตได้แล้วทรัพย์สินส่วนเกินอื่น

[09:20:14] ๆทั้งหมดจะถูกขูดรีดจนหมดสิ้นและการขูด

[09:20:17] รีดเหล่านี้ไม่เพียงรวมถึงอาหารและทรัพย์

[09:20:19] สินแต่ยังรวมถึงผู้คนด้วยโดยเฉพาะอย่าง

[09:20:21] ยิ่งหญิงสาวในเผ่าที่ยังสาวและสวยนี่คือ

[09:20:24] ชนชั้นล่างแน่นอนว่าภายใต้ชนชั้นล่างยัง

[09:20:27] มีมนุษย์ซึ่งก็คือทาตุเถื่อนท่าเถื่อนมัก

[09:20:30] จะเป็นเชลยศึกหรือคนในเผ่าที่ทำผิดร้าย

[09:20:32] แรงและถูกลดสถานะเป็นทาสลูกที่เกิดจากท่า

[09:20:35] เถื่อนก็จะเป็นท่าเถื่อนไปตลอดชีวิตท่า

[09:20:37] เถื่อนแท้จริงแล้วเป็นมนุษย์ที่มีจำนวน

[09:20:39] มากที่สุดในเผ่าตันชเวียและอาจเป็นทั้ง

[09:20:41] ต้าหวงด้วยซ้ำในวันปกติพวกเขาเป็นเหมือน

[09:20:44] หมูหมาวัวควายคนรับใช้แรงงานและเมื่อเกิด

[09:20:46] สงครามพวกเขาก็เป็นทหารเลวเป็นเบี้ยพลี

[09:20:48] ชีพท่าเถื่อนไม่ถูกมองว่าเป็นมนุษย์ไม่มี

[09:20:50] ใครสนใจท่าเถื่อนการตายของท่าเถื่อน 1 คน

[09:20:53] ไม่ต่างจากการตายของหมูหมา 1 ตัวแต่ท่า

[09:20:56] เถื่อนเหล่าเหล่านี้แท้จริงแล้วคือมนุษย์

[09:20:58] ส่วนใหญ่ที่ถูกละเลยถูกเสียสละไร้เสียง

[09:21:02] และแม้กระทั่งมองไม่เห็นของเพตันเฉเวียด

[09:21:04] ทั้งหมดและอาจจะเป็นทั้งต้าหวงด้วยซ้ำพวก

[09:21:07] เขาแท้จริงแล้วคือหลักฐานของโครงสร้าง

[09:21:09] ทั้งหมดของต้าหวงแรงงานของพวกเขาหล่อ

[09:21:11] เลี้ยงทุกสิ่งคุณค่าที่พวกเขาสร้างขึ้นทำ

[09:21:13] ให้เผ่าเจริญรุ่งเรืองแต่พวกเขากลับถูก

[09:21:16] มองว่าเป็นหมูหมาตกต่ำอยู่ใต้ชนชั้นล่าง

[09:21:19] เผ่าต่างๆในต้าหวงที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่ง

[09:21:21] เหล่านี้แท้จริงแล้วเป็นปีรามิดที่มีการ

[09:21:23] หล่อเลี้ยงจากล่างขึ้นบนและมีการกดขี่จาก

[09:21:25] บนลงล่างเป็นชั้นชั้นจากชนชั้นสูงจะเห็น

[09:21:28] เพียงการแก่งแย่งอำนาจที่โหดร้ายจากชน

[09:21:31] ชั้นล่างจะเห็นความแตกต่างทางชนชั้นที่

[09:21:33] เข้มงวดการขูดรีดอย่างรุนแรงการดูดเลือด

[09:21:35] ดูดเนื้อชีวิตความเป็นอยู่ที่โหดร้ายท่า

[09:21:36] เถื่อนที่ไม่ใช่มนุษย์และความขัดแย้งที่

[09:21:38] รุนแรงเหล่านี้การมองจากมุมที่ต่างกันจะ

[09:21:41] เห็นปัญหาที่ต่างกันโดยสิ้นเชิงและผู้ที่

[09:21:43] กินเนื้อก็ดูถูกเหยียดหยามชนชั้นสูงของ

[09:21:45] เผ่าจะไม่มองปัญหาจากมุมมองของชนชั้นล่าง

[09:21:47] หรือแม้แต่ท่าเถื่อนและเมื่อชนชั้นล่าง

[09:21:49] ปีนขึ้นไปสู่ชนชั้นสูงพวกเขาก็จะกลายเป็น

[09:21:52] ผู้กินเนื้อเช่นกันวงเวียนเช่นนี้ไป

[09:21:54] เรื่อยๆความขัดแย้งของต้าหวงก็จะคงอยู่

[09:21:56] ตลอดไปโม่ฮวารู้สึกสะท้อนใจแน่นอนว่าการ

[09:21:59] อ่านหนังสือหมื่นเล่มและเดินทางหมื่นลี้

[09:22:02] การออกไปท่องเที่ยวและเดินไปรอบๆจะทำให้

[09:22:03] ความรู้ในการบำเพ็ญเพียรและกฎเกณฑ์ของ

[09:22:05] สรรพสิ่งของตนเองเห็นชัดเจนขึ้นและเข้าใจ

[09:22:07] ลึกซึ้งยิ่งขึ้นและในการเปลี่ยนแปลง

[09:22:10] สถานการณ์ของเผาตันชะเวี่ยในปัจจุบันตั้น

[09:22:12] จูซึ่งเป็นบุตรชายของหัวหน้าเผ่าแต่มีจิต

[09:22:14] ใจดีงามมาตั้งแต่เกิดจึงเป็นตัวเลือกที่

[09:22:15] ดีที่สุดและยังดีที่ตันจูได้พบกับเขาแต่

[09:22:18] เนิ่นๆมิฉะนั้นหากเผ่าตันชะเวี่ยเกิดความ

[09:22:20] วุ่นวายภายในสงครามประตุ๊กขึ้นพี่น้องฆ่า

[09:22:22] ฟันกันเองจิตใจของตันจูเปลี่ยนไปกลายเป็น

[09:22:25] คนเย็นชาและโหดแม้แต่โมฮวะเองก็อาจ

[09:22:27] เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้สิ่งที่เปลี่ยนแปลง

[09:22:29] ง่ายที่สุดในโลกนี้อาจจะเป็นจิตใจของ

[09:22:31] มนุษย์แต่สิ่งเดียวที่ควรฆ่าแก่การทะนุ

[09:22:33] ถนอมก็คือจิตใจของมนุษย์เช่นกันเมื่อคิด

[09:22:35] ถึงตรงนี้ตลอด 1 เดือนต่อมาโม่ฮวาจึงค่อย

[09:22:37] ๆสอนตันจูอย่างไม่รู้ตัวชี้นำให้เขาคิด

[09:22:41] ถึงปัญหาบางอย่างที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน

[09:22:43] และดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจพาตันจูไปดูภาพ

[09:22:45] บางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนโดยเฉพาะ

[09:22:48] อย่างยิ่งภาพของท่าเถื่อนที่อยู่ใต้ชน

[09:22:50] ชั้นล่างถูกเฆี่ยนตีถูกด่าทอถูกทารุณกำอด

[09:22:52] อยากปากแห้งเสื้อผ้าขาดรุงริ่งและความ

[09:22:53] หวาดกลัว

[09:22:55] สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ตันจูไม่เคยเห็นมา

[09:22:57] ก่อนเขาได้รับการปกป้องอย่างดีมาตั้งแต่

[09:22:59] เด็กคนรอบข้างส่วนใหญ่ของเขาก็เป็นผู้

[09:23:02] สูงศักดิ์ที่ดูดีมีสง่าแม้จะพบผู้บำเพ็ญ

[09:23:04] เพียรเถื่อนชนชั้นล่างบ้างก็ล้วนเป็นคน

[09:23:06] ซื่อสัตย์และรู้สึกขอบคุณเขาไม่เคยเห็น

[09:23:09] จริงๆว่าในโลกนี้มีคนบางคนใช้ชีวิตเหมือน

[09:23:11] สัตว์เลี้ยงและคนเหล่านี้ก็อาศัยอยู่ใน

[09:23:14] เผ่าตันชะเวี่ยมาโดยตลอดและแม้กระทั่ง

[09:23:16] อยู่ใกล้ตัวเขาเพียงแต่เขาไม่เคยเห็นเท่า

[09:23:17] นั้นเองตันจูได้เปิดโลกทัศน์และจิตใจของ

[09:23:21] เขาก็ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง

[09:23:22] ในโลกนี้คนจนไม่รู้ว่าคนรวยๆแค่ไหนนั่น

[09:23:25] เรียกว่าไม่มีความรู้เช่นเดียวกันคนรวย

[09:23:28] ไม่รู้ว่าคนจนๆแค่ไหนนั่นก็เป็นการไม่มี

[09:23:30] ความรู้เช่นกันภายใต้แรงกระแทกจากความ

[09:23:32] เป็นจริงที่โหดร้ายเช่นนี้ความกังวล

[09:23:35] เกี่ยวกับชะตากรรมส่วนตัวมิตรภาพพี่น้อง

[09:23:37] การยอมรับจากบิดาความกังวลส่วนตัวเหล่า

[09:23:39] นี้ของตันจูก็ค่อยๆจังหายไปโดยไม่รู้ตัว

[09:23:42] เมื่อได้เห็นความทุกข์ยากอันใหญ่หลวงจึง

[09:23:44] เกิดความเมตตาอันยิ่งใหญ่เมื่อมีความ

[09:23:46] เมตตาอันยิ่งใหญ่ก็จะไม่มีตัวตนเล็กๆจิต

[09:23:49] ใจของตันจูเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ละเอียด

[09:23:50] อ่อนชะตากรรมของเขาก็เริ่มถูกสร้างขึ้น

[09:23:52] ใหม่ทีละน้อยโมฮาวาสามารถสัมผัสได้อย่าง

[09:23:55] ชัดเจนว่าเส้นทางชีวิตของตันจูได้เปลี่ยน

[09:23:58] ไปแล้วแต่เขารู้สึกว่ายังไม่เพียงพอความ

[09:23:59] เข้าใจเหล่านี้ของตันจูยังคงอยู่ในระดับ

[09:24:01] รู้เท่านั้นการรู้เป็นสิ่งที่ว่างเปล่า

[09:24:05] การจะเปลี่ยนว่างเปล่าให้เป็นจริงจำเป็น

[09:24:08] ต้องมีการกระทำเพื่อนำความรู้ไปปฏิบัติ

[09:24:11] และในที่สุดก็เปลี่ยนจากว่างเปล่าเป็น

[09:24:12] จริงบรรลุถึงการรู้และการกระทำที่เป็น

[09:24:14] หนึ่งเดียวกันแต่ตอนนี้ตันจูยังขาดเงื่อน

[09:24:17] ไขและความสามารถในการกระทำเขามีสถานะสูง

[09:24:21] ส่งแต่แท้จริงแล้วเป็นเพียงมาสคอตของเผ่า

[09:24:23] ตันเฉวี่ยเป็นสัญลักษณ์ของเผ่าตันชเวี้ย

[09:24:25] ไม่มีอำนาจในการกระทำด้วยตนเองเลยยี่ไม่

[09:24:28] ต้องพูดถึงว่าการรู้และการกระทำที่เป็น

[09:24:30] หนึ่งเดียวกันนี่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยน

[09:24:32] แปลงอำนาจของเผ่าการปรับโครงสร้างชนชั้น

[09:24:34] ล่างนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยหากต้องการ

[09:24:36] บรรลุผลสำเร็จย่อมต้องมีอำนาจที่แข็ง

[09:24:38] แกร่งและพลังที่เหนือกว่าสิ่งเหล่านี้

[09:24:40] ตันจูยังไม่มีในตอนนี้เขามีเพียงพรสวรรค์

[09:24:43] ส่วนตัวที่ดีการบำเพ็ญเพียรของเขาโดดเด่น

[09:24:45] กว่าคนรุ่นเดียวกันแต่เขามีอาณาเขตไม่

[09:24:47] ใหญ่คนสนิทไม่มากผู้สนับสนุนไม่พออำนาจ

[09:24:50] น้อยมากไม่มีสิทธิ์มีเสียงในเรื่องสำคัญ

[09:24:51] ของเผ่าอย่างแท้จริงและตันจูในอดีตที่ไป

[09:24:54] เยี่ยมเย็นผู้สูงอายุและดูแลเด็กๆทั่วไป

[09:24:56] นั้นแท้จริงแล้วมาจากจิตใจที่ดีงามและ

[09:24:58] ความเมตตาของเขาและได้รับความนิยมชมชอบ

[09:25:00] จากผู้คนมากแต่โม่ฮวารู้ว่าความนิยมชมชอบ

[09:25:04] แบบนี้มีราคาถูกเกินไปและไม่สามารถ

[09:25:06] เปลี่ยนเป็นกำลังรบหรือการสนับสนุนที่แท้

[09:25:09] จริงได้ยิ่งไปกว่านั้นความนิยมชมชอบแบบ

[09:25:13] นี้ก็ถูกทำลายได้ง่ายมากจากมุมมองของ

[09:25:16] โม่ฮวาไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการที่ซับซ้อน

[09:25:18] มากนักเพียงแค่ปล่อยข่าวลือบางอย่างว่า

[09:25:19] คุณชายตันจูเสแสร้งใจร้ายประพฤติไม่เหมาะ

[09:25:23] สมคิดกบฏลับๆชอบกินเด็กเป็นต้นเมื่อข่าว

[09:25:27] ลือเหล่านี้แพร่กระจายออกไปภายใต้คำพูด

[09:25:29] ที่แพร่หลายชื่อเสียงของตันจูก็จะพังคลาย

[09:25:31] ลงทันทีจิตใจของมนุษย์ท้ายที่สุดก็เป็น

[09:25:33] เช่นนี้เปลี่ยนแปลงง่ายมากและถูกหลอกลวง

[09:25:35] ได้ง่ายความนิยมชมชอบที่ไม่มีกำลังเป็น

[09:25:38] ที่พึ่งก็เป็นเพียงผักตบชวาเท่านั้นดัง

[09:25:41] นั้นจึงต้องให้ตันจูสร้างกองกำลังของตน

[09:25:42] เองมีหลักฐานของตนเองหากเขายังคงเป็น

[09:25:45] มาสคอตของเผ่าต่อไปผลที่ตามาจะเลวร้าย

[09:25:47] เกินคาดเดาในยามว่างโม่ฮวังเงหน้ามองท้อง

[09:25:50] ฟ้าเขาสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกร้อน

[09:25:52] รนบางอย่างจากท้องฟ้าของต้าหวงอย่างเรือน

[09:25:54] รางเขาคาดเดาในใจว่านี่คือการเตือนจาก

[09:25:57] สวรรค์ว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่ไม่

[09:25:59] รู้จักกำลังก่อตัวขึ้นและเวลาของต้าหวง

[09:26:01] อาจจะเหลือน้อยแล้วพลังคำนวณของโม่ฮาวาย

[09:26:04] ยังไม่เพียงพอเบาะแสที่เขารู้ยังไม่มากพอ

[09:26:06] ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเข้าใจได้ว่าการ

[09:26:08] เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของฟ้าดินนี่คืออะไร

[09:26:10] กันแน่แต่เขาก็รู้ว่าหากยังคงชักช้าต่อไป

[09:26:13] เหมือนกบในน้ำเดือดสุดท้ายก็ต้องตายแต่

[09:26:15] ดังที่เขาเคยกล่าวไว้ตันจูได้รับการปก

[09:26:17] ป้องอย่างดีโมฮวาจึงไม่มีวิธีใดที่จะทำ

[09:26:21] ให้ตันจูหลุดพ้นจากพันธนาการและสร้างคุณ

[09:26:23] งามความดีได้ในทันทีสถานการณ์จึงค่อนข้าง

[09:26:25] ติดขัดแต่การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น 10 วัน

[09:26:27] หลังจากนั้นในวันนี้โมฮวากำลังอยู่ในห้อง

[09:26:30] เพื่อศึกษาลวดลายสัตว 4 ทิศทันใดนั้นก็

[09:26:32] ได้ยินเสียงเอะโวยวายจากนอกบ้านทีมคน

[09:26:33] กลุ่มหนึ่งรีบร้อนเข้าไปในเผ่าหลักในช่วง

[09:26:36] หลายวันที่ผ่านมาโม่ฮวาอาศัยสถานะของหมอ

[09:26:38] ผีและใช้ชื่อของตันจูทำให้สนิทสนมกับผู้

[09:26:40] อาวุโสบางคนของเาตันชะเวียเป็นอย่างดี

[09:26:43] เมื่อสอบถามเล็กน้อยโมฮวาก็รู้ว่าเกิด

[09:26:45] อะไรขึ้นผู้บำเพ็ญเพียรเถื่อนกลุ่มหนึ่ง

[09:26:47] จากเผ่าใหญ่ชื่อสู้กู่ได้บุกปล้นและ

[09:26:49] สังหารเผ่าเล็กๆทางเหนือของเขาตันชเวีย

[09:26:50] อ่ะคนแก่และเด็กถูกฆ่าตายทั้งหมดชายหนุ่ม

[09:26:53] หญิงสาวถูกจับตัวไปเป็นทาสเถื่อนนี้ไม่

[09:26:56] ต่างจากการรุกรานและดูถูกเผ่าตันเชเวี่ย

[09:26:58] คนในเผ่าตันเฉวี่ยต่างโกรธแค้นโม่ฮวา

[09:27:00] ขโมวดคิ้วแต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจ

[09:27:02] อย่างอธิบายไม่ได้เขารู้สึกว่าเรื่องนี้

[09:27:04] ดูเหมือนจะเป็นประกายไฟของบางสิ่งบาง

[09:27:06] อย่างมีคนจุดเหตุนี้ขึ้นมาเพื่อสร้างผล

[09:27:10] ที่คาดหวังไว้แต่ในขณะเดียวกันโม่ฮาวาก็

[09:27:12] รับรู้ได้อย่างรวดเร็วว่าในความวุ่นวาย

[09:27:14] นี้โอกาสของเขาก็มาถึงแล้วจบบทจบตอนแล้ว

[09:27:18] สามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์

[09:27:20] หน้าช่อง

[09:27:21] บทที่ 1174 อสูรร้ายเข้าครองทั่วทั้งเผ่า

[09:27:23] ตันเชเวียถูกปกคลุมไปด้วยความโกรธแค้น

[09:27:26] สมาชิกเผ่าถูกสังหารโหดแถมยังถูกจับไป

[09:27:29] เป็นธาตุป่าเถื่อนนี่ไม่ต่างอะไรกับการ

[09:27:30] ยั่วยุชื่อเสียงของเผ่าตันเชเวี่ยเผ่าสู้

[09:27:33] กู่เป็นเผ่าระดับ 3 ในอาณาจักรภูเขา

[09:27:35] จูเชวี่มีความแข็งแกร่งปานกลางไม่ได้เป็น

[09:27:38] สายเลือดเดียวกันกับเผ่าตั้ชะเวียการ

[09:27:39] กระทำของพวกเขามักจะโหดเหี้ยมและโลภมาก

[09:27:41] ดังนั้นจึงมักมีการกระทบกระทั่งและสู้รบ

[09:27:43] กันอยู่เสมอแต่ก่อนหน้านี้การสู้รบก็คือ

[09:27:46] การสู้รบการสังหารก็คือการสังหารจะไม่

[09:27:48] เหมือนตอนนี้ที่สังหารผู้คนในเผ่าเผ่า

[09:27:50] เล็กๆอย่างบ้าคลั่งแถมยังจับสมาชิกเผ่า

[09:27:52] ตั้นเชเวี่ยไปเป็นท่าป่าเถื่อนนี่เป็นการ

[09:27:55] กระทำที่ดูถูกอย่างยิ่งและยังเป็นการล้ำ

[09:27:57] เส้นของเผ่าตั้นเชเวี่ยทุกคนในเผ่าตั้น

[09:28:00] เชเวี่ยต่างถกเถียงกันเรื่องการสังหารโจร

[09:28:02] เผ่าสู้กู่เพื่อแก้แค้นด้วยตาต่อตาฟันต่อ

[09:28:04] ฟันเลือดต้องล้างด้วยเลือดตั้นจูเองก็

[09:28:06] เช่นกันเขาสงสารสมาชิกเผ่าที่ประสบ

[09:28:08] เคราะหกรรมกรรมและโกรธแค้นเผ่าสู้กูที่

[09:28:10] ไร้ยางอายและโหดเหี้ยมแต่เรื่องนี้ไม่ถึง

[09:28:12] คราวที่เขาจะเข้าไปยุ่งเรื่องการทำสงคราม

[09:28:15] การฆ่าฟันการสู้รบกับเผ่าอื่นและการสร้าง

[09:28:17] ศัตรูนั้นท่านพ่อไม่เคยอนุญาตให้เขาทำ

[09:28:19] ตั้นจูมีใจแต่ไร้กำลังแต่โม่ฮวากลับเรียก

[09:28:22] เขามาแล้วกระซิบว่าตั้นจูหลังจากมิตรภาพ

[09:28:25] ในช่วงนี้โมฮวาและคุณชายตั้นจูสนิทสนมกัน

[09:28:27] มากแล้วเขาสามารถเรียกชื่อตั้นจูได้โดย

[09:28:30] ตรงโดยไม่จำเป็นต้องเรียกคุณชายส่วนตั้น

[09:28:32] จูก็เรียกโมฮวาว่าท่านอาจารย์โดยตรงโมฮวา

[09:28:36] กล่าวว่าเจ้าไปหาหัวหน้าเผ่าใหญ่แล้วอาสา

[09:28:38] ไปปรับปรามเผ่าสู้กู่ที่เร่ร่อนตันจูตกใจ

[09:28:40] เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำแต่

[09:28:42] เป็นไปไม่ได้เลยตั้นจูรู้สึกจนปัญญาเล็ก

[09:28:45] น้อยข้าเคยลองแล้วอยากจะขอท่านพ่อให้ออก

[09:28:47] ไปทำสงครามปราบปรามพวกโจรแต่ท่านพ่อ

[09:28:49] ปฏิเสธมาตลอดท่านพ่อบอกว่าหน้าที่ของข้า

[09:28:51] คือการบำเพ็ญเพียรอย่างตั้งใจไม่ต้องไป

[09:28:53] ยุ่งเรื่องทางโลกเหล่านี้เพื่อหลีกเลี่ยง

[09:28:54] อุบัติเหตุ

[09:28:56] หรืออาจจะถูกล่อทำร้ายพระพรสวรรค์ของตั้น

[09:28:59] จูที่สร้างหลักฐานเมื่ออายุ 10 ขวบและก่อ

[09:29:01] แก่นทองคำเมื่ออายุ 20 นั้นเรียกได้ว่า

[09:29:03] ได้รับการปลดปรานจากสวรรค์และน่าสะพรึง

[09:29:05] กลัวอย่างยิ่งทั่วทั้งอาณาจักรภูเขามีคน

[09:29:08] มากมายที่ต้องการให้ตั้นจูตายไม่เพียงแต่

[09:29:11] ศัตรูและพันธมิตรของเผ่าตั้นเชเวี่ยเท่า

[09:29:13] นั้นแม้แต่ภายในเผ่าตั้นเชเวี่ยเองก็มีคน

[09:29:15] ไม่น้อยที่อิจฉาและหวาดกลัวพรสวรรค์ของ

[09:29:17] ตั้นจูและต้องการกำจัดเขาให้พ้นทางหัว

[09:29:20] หน้าเผ่าใหญ่รู้เรื่องนี้ดีที่สุดดังนั้น

[09:29:22] ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหัวหน้า

[09:29:23] เผ่าใหญ่ก็ไม่เคยอนุญาตให้ตั้นจูออกจาก

[09:29:25] ขอบเขตอำนาจของเผ่าตั้นเชเวี่ยเลยตั้จู

[09:29:28] เองก็เข้าใจดีแต่โม่ฮวากลับกล่าวว่าไม่

[09:29:31] เป็นไรครั้งนี้เจ้าเป็นหัวหน้าเผ่าใหญ่

[09:29:32] ต้องเห็นด้วยแน่นอนตันจูสงสัยเล็กน้อย

[09:29:34] จริงหรือโมฮวาพยักหน้าอย่างใจเย็นใช่แล้ว

[09:29:38] ตันจูยังคงลังเลเล็กน้อยแต่เขาก็ยังคง

[09:29:40] เชื่อคำพูดของโม่ฮวาและในใจเขาก็อยากจะลง

[09:29:43] มือสังหารศัตรูด้วยตัวเองเพื่อทวงความ

[09:29:45] ยุติธรรมให้กับสมาชิกเผ่าตั้นเชเวเวี้ย

[09:29:47] ที่เสียชีวิตไปอย่างไรก็ตามการไปครั้งนี้

[09:29:50] ก็ไม่มีอะไรเสียหายอย่างมากก็แค่ถูกท่าน

[09:29:52] พ่อตำหนิ 2-3 คำและถูกปฏิเสธอีกครั้งเท่า

[09:29:54] นั้นตั้นจูจึงไปหาหัวหน้าเผ่าใหญ่เพื่อขอ

[09:29:56] อนุญาตเพียงลำพังครึ่งวันต่อมาตั้นจุกลับ

[09:29:59] มาพบโมฮวาด้วยสีหน้าแปลกๆและถึงกับตกใจ

[09:30:01] เล็กน้อยท่านพ่อท่านตกลมจริงๆด้วยโมฮวามี

[09:30:04] สีหน้าสงบไม่แปลกใจเลยตั้นจูถอนหายใจท่าน

[09:30:08] อาจารย์ท่านพูดได้แม่นยำจริงๆจากนั้นเขา

[09:30:10] ก็สงสัยเล็กน้อยท่านรู้ได้อย่างไรว่า

[09:30:12] ครั้งนี้ท่านพ่อจะยอมให้ข้านำทัพไปปรับ

[09:30:13] ปรามเผ่าสู้กู่โมฮาวาเหลือบมองตั้นจูในใจ

[09:30:17] ถอนหายหายใจเพราะท่านพ่อของเจ้าก็รู้ว่า

[09:30:19] พี่น้องของเจ้าจะต้องฆ่าฟันกันเองไม่ช้า

[09:30:21] ก็เร็วยิ่งเขาปกป้องเจ้ามากเท่าไหร่ก็

[09:30:23] ยิ่งทำร้ายเจ้ามากขึ้นเท่านั้นสู้ปล่อย

[09:30:25] เจ้าออกไปฝึกฝนเสียบ้างหากเจ้าสามารถผ่าน

[09:30:28] การทดสอบเหล่านี้หลีกเลี่ยงความเป็นศัตรู

[09:30:30] ความอันตรายและเจตนา่าจากภายนอกได้และยัง

[09:30:32] สามารถเติบโตขึ้นได้เขาอาจจะพิจารณาที่จะ

[09:30:35] มอบตำแหน่งหัวหน้าเผ่าให้กับลูกชายคนเล็ก

[09:30:37] อย่างเจ้าจริงๆแม้ว่าจะไม่มอบตำแหน่งหัว

[09:30:40] หน้าเผ่าให้ในอนาคตเมื่อพี่น้องแย่งชิง

[09:30:42] อำนาจตั้นจูที่ผ่านพายุฝนมาแล้วก็จะมี

[09:30:44] ความสามารถในการป้องกันตัวเองได้บ้าง

[09:30:47] หากตั้นจูไม่สามารถทนต่อพายุฝนได้และเสีย

[09:30:49] ชีวิตข้างนอกอย่างน้อยก็เป็นการตายเพื่อ

[09:30:51] เผ่าดีกว่าตายด้วยน้ำมือของที่ชายในการ

[09:30:53] ต่อสู้ภายในมากแน่นอนว่าพูดง่ายแต่การตัด

[09:30:56] สินใจนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยการปล่อยให้

[09:30:58] ลูกชายคนเล็กที่รักที่สุดของตัวเองไป

[09:31:00] เผชิญความเสี่ยงหรือแม้กระทั่งความตายใน

[09:31:03] ใจของหัวหน้าเผ่าใหญ่ย่อมมีความลังเลและ

[09:31:04] ความเจ็บปวดอย่างมากหากไม่ใช่เพราะตั้นจู

[09:31:06] ไปขอร้องหัวหน้าเผ่าใหญ่ก็ไม่มีทางตัดสิน

[09:31:08] ใจเช่นนี้ด้วยตัวเองอย่างแน่นอนตอนนี้

[09:31:11] ตั้นจูไปขอร้องแล้วก็หมายความว่าตั้นจู

[09:31:13] กำลังก้าวไปสู่โชคชะตาของตัวเองและจะ

[09:31:15] เผชิญกับพายุิฝนในอนาคตหัวหน้าเผ่าใหญ่

[09:31:17] ไม่ว่าจะทนไม่ไหวเพียงใดก็ต้องใจแข็งแล้ว

[09:31:20] แน่นอนว่าเรื่องเหล่านี้โมฮวาไม่สามารถ

[09:31:22] พูดตรงๆได้เขาทำได้เพียงพูดตามธรรเนียม

[09:31:24] เก่าๆว่าทั้งหมดนี้คือการชี้นำของเทพเจ้า

[09:31:26] ในชะตาของเจ้าจะต้องมีเรื่องนี้เกิดขึ้น

[09:31:29] ตั้นจูมองโม่ฮวาด้วยความรู้สึกแปลกๆบาง

[09:31:32] ครั้งเขาก็แยกไม่ออกจริงๆว่าหมอผีผู้มี

[09:31:35] รูปร่างหน้าตาอ่อนเยาและหล่อเหลาผู้นี้

[09:31:36] เป็นคนที่มีสติปัญญาเหนือกว่าและเข้าใจ

[09:31:38] จิตใจคนอย่างลึกซึ้งหรือเป็นนักต้มตุ๋น

[09:31:41] กันแน่คำพูดของเขาบางครั้งก็ฉลาดหลักแหลม

[09:31:44] มีเหตุผลน่าเชื่อถือบางครั้งก็คลุมเครือ

[09:31:46] ลึกลับทำให้คนงงวยโมฮาวาหยุดชั่วครู่แล้ว

[09:31:49] ถามอีกว่าตอนที่จะไปขอร้องหัวหน้าเผ่า

[09:31:51] ใหญ่คุณชาย 3 ก็อยู่ด้วยใช่ไหมตันจูพยัก

[09:31:54] หน้าโม่ฮวากล่าวว่าสีหน้าไม่ค่อยดีใช่ไหม

[09:31:57] ตันจูกล่าวว่าใช่ครับตอนที่ข้าไปขอออกรบ

[09:31:59] พี่ 3 ดูเหมือนจะแปลกใจเล็กน้อยและตอนที่

[09:32:01] ท่านพ่อตกลงสีหน้าพี่ 3 ก็ดูไม่ดีเลย

[09:32:03] โมฮาวาเหลือบมองตั้นจูแล้วถอนหายใจในใจ

[09:32:06] ตั้นจูช่างมีไหวพริบจริงๆหลายเรื่องเขา

[09:32:08] รู้สึกได้โดยสัญชาตญาณเพียงแต่เขาไม่

[09:32:10] ต้องการคิดร้ายกับผู้อื่นจากใจจริงโม่ฮวา

[09:32:13] ไม่ได้พูดอะไรมากแต่กล่าวว่าเจ้าจัดหาคน

[09:32:15] มาคืนนี้ก็ออกเดินทางเลยไปปรับปรามเผ่า

[09:32:17] สู้กูที่เร่ร่อนในคืนนี้ตันจูจึงถามว่า

[09:32:20] ควรจัดหาคนเท่าไหร่ดีเรื่องการนำทัพออกรบ

[09:32:23] นั้นเขามีประสบการณ์น้อยมากจริงๆโม่ฮวา

[09:32:25] พูดอย่างมีความหมายว่ายิ่งมากยิ่งดีตั้น

[09:32:29] จูตกใจเล็กน้อยที่เราจะไปปราบปรามคือเผ่า

[09:32:31] สู้กู่ที่เร่ร่อนพวกเขามีคนไม่มากเรา

[09:32:33] ต้องการคนมากขนาดนั้นเลยหรือโมฮวาพยัก

[09:32:36] หน้าอย่างมั่นใจเชื่อค้าเถอะเอาคนที่

[09:32:38] สามารถนำไปได้ทั้งหมดไปตั้นจูเห็นโม่ฮวา

[09:32:41] มีสีหน้าจริงจังรู้ว่าเรื่องนี้ท่านหมอผี

[09:32:43] ต้องเข้าใจดีกว่าตนเองจึงลังเลอยู่ครู่

[09:32:45] หนึ่งแล้วพยักหน้าดีข้าจะฟังท่านอาจารย์

[09:32:48] ตั้นจูลงไปจัดเตรียมกำลังพลพอถึงช่วงเย็น

[09:32:50] กำลังพลก็พร้อมแล้วกำลังพลทั้งหมดรวมถึง

[09:32:52] ตั้นจูโม่ฮวาผู้เฒ่าองครักษ์ระดับแก่นทอง

[09:32:54] คำ 2 คนคือปาซานและป่าฉวนนอกจากนี้ยังมี

[09:32:58] กองทัพป่าเถื่อนของเผ่าตันเชเวียประมาณ

[09:33:00] 100 กว่าคนซึ่งส่วนใหญ่มีระดับการบำเพ็ญ

[09:33:02] เพียรอยู่ที่จุดสูงสุดของขั้นสร้างหลัก

[09:33:03] ฐานแดนรกร่างแตกต่างจากราชสำนักเต๋า

[09:33:06] ราชสำนักเต๋าห้ามเลี้ยงทหารส่วนตัวมิ

[09:33:09] ฉะนั้นจะถือว่ามีเจตนาคิดกบฏแต่ที่แดนรก

[09:33:11] ร่างนี้ทุกเผ่าต่างก็มีทหารป่าเถื่อนของ

[09:33:13] ตนเองทุกเผ่าเปรียบเสมือนตระกูลที่เป็น

[09:33:17] อิสระต่างก็ต่อสู้กันเองมีสงครามมากมาย

[09:33:19] และความขัดแย้งก็มากหากไม่เลี้ยงทหารป่า

[09:33:21] เถื่อนไม่ช้าก็เร็วก็จะถูกกลืนกินกลาย

[09:33:23] เป็นทาสของผู้อื่นเรียกได้ว่าแดนรกร่าง

[09:33:26] คือทุกเผ่าเป็นทหารเที่ยงแต่บางเผออ่อนแอ

[09:33:29] เกินไปไม่มีทหารป่าเถื่อนไม่มีอาวุธไม่มี

[09:33:31] รูปแบบการจัดทัพทหารที่เลี้ยงไว้ก็แทบไม่

[09:33:33] ต่างจากผู้บำเพ็ญเพียรป่าเถื่อนทั่วไป

[09:33:36] เช่นเผ่าเล็กๆระดับ 2 อย่างอู๋ถูและ

[09:33:38] อูหลู่ก็เป็นเช่นนั้นแต่เผ่าตั้นเชเวี่ย

[09:33:39] แตกต่างออกไปทหารป่าเถื่อนของเผ่าตัน

[09:33:41] เชเวี่ยแข็งแกร่งมากทหารทหารป่าเถื่อนชุด

[09:33:44] นี้ที่ติดตามตั้นจูออกรบล้วนสวมเกราะและ

[09:33:46] อาวุธแม้ว่าเกราะป่าเถื่อนจะไม่ดีนักแต่

[09:33:48] ก็สามารถมองเห็นถึงบรรยากาศแห่งการสังหาร

[09:33:50] ที่แตกต่างออกไปได้อย่างชัดเจน 100 กว่า

[09:33:53] คนจำนวนนี้ไม่มากแต่ก็ไม่น้อยและทั้งหมด

[09:33:55] ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียงขั้นสร้างหลักฐาน

[09:33:56] ระดับสูงสุดซึ่งในเผ่าตันเชเวี่ยนี่แทบจะ

[09:33:58] เป็นย่อฝีมือในหมู่ย่อฝีมือแล้วเพราะหาก

[09:34:01] สูงกว่านี้ผู้บำเพ็ญเพียงขั้นแก่นทองคำก็

[09:34:03] จะไปเป็นผู้เฒ่าหรืออย่างน้อยก็เป็นแม่

[09:34:05] ทัพแล้วจะไม่เป็นทหารป่าเถื่อนทั่วไปอีก

[09:34:07] ต่อไปดังนั้นกองทัพป่าเถื่อนชุดนี้จะมี

[09:34:10] พลังรบโดยรวมที่แข็งแกร่งมากแม้แต่ตั้นจู

[09:34:12] เองก็ไม่สามารถรวบรวมกองทัพเช่นนี้ได้

[09:34:14] ด้วยตัวเองในบรรดาทหารป่าเถื่อนเหล่านี้

[09:34:17] ครึ่งหนึ่งเป็นคนของตั้นจูเองอีกครึ่ง

[09:34:19] หนึ่งเป็นคนที่หัวหน้าเผ่าใหญ่มอบให้ตั้น

[09:34:21] จูและนอกจากทหารป่าเถื่อนเหล่านี้แล้วหัว

[09:34:23] หน้าเผ่าใหญ่ยังมอบอีกคนหนึ่งให้ตั้นจูคน

[09:34:26] ผู้นี้คือแม่ทัพป่าเถื่อนขั้นแก่นทองคำ

[09:34:28] ช่วงกลางนามว่าชื่อเฟิงผมสีแดงร่างกาย

[09:34:31] เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นคนผู้นี้สมชื่อจริงๆ

[09:34:33] เป็นแม่ทัพป่าเถื่อนผู้บุกเบิกที่เคยติด

[09:34:35] ตามหัวหน้าเผ่าใหญ่ทำสงครามกับเผ่าเล็ก

[09:34:37] เผ่าใหญ่มานับไม่ถ้วนแม่ทัพป่าเถื่อนก็

[09:34:40] เป็นผู้บัญชาการประเภทหนึ่งผู้ที่มีระดับ

[09:34:43] กับการบำเพ็ญเพียรสูงและสามารถบัญชาการ

[09:34:44] ทหารป่าเถื่อนได้ล้วนสามารถเรียกว่าผู้

[09:34:46] บัญชาการได้แต่มีเพียงผู้ที่สร้างผลงาน

[09:34:48] และได้รับรางวัลเท่านั้นจึงจะเรียกว่าแม่

[09:34:50] ทาป่าเถื่อนชื่อเฟิงเป็นแม่ทาป่าเถื่อนคน

[09:34:53] สนิทของหัวหน้าเผ่าใหญ่การที่เขาติดตาม

[09:34:55] ตั้นจูออกรบในครั้งนี้ก็แสดงให้เห็นถึง

[09:34:57] ความปลดปรานของหัวหน้าเผ่าใหญ่ที่มีต่อ

[09:34:59] ตั้นจูและทั้งหมดนี้คือกำลังพลทั้งหมดที่

[09:35:02] จะไปปราบปรามเผ่าสู้กู่ที่เร่ร่อนการไล่

[09:35:05] ล่าเผ่าสู้กู่ที่เร่ร่อนนั้นไม่ควรมีคน

[09:35:07] มากเกินไปคนมากเกินไปกลับจะทำให้ยุ่งยาก

[09:35:09] ทหารชั้นยอด 100 คนนี้กำลังพอดีมีพลังรบ

[09:35:11] ที่แข็งแกร่งและสะดวกในการเคลื่อนทัพทหาร

[09:35:14] ป่าเถื่อนรวมพลกันและได้พบหน้ากันแม่ทป่า

[09:35:16] เถื่อนชื่อเฟิงทำความเคารพตั้นจูเขาเป็น

[09:35:18] คนสนิทของหัวหน้าเผ่าใหญ่ย่อมเคยมี

[09:35:20] ปฏิสัมพันธกับคุณชายตั้นจูบ้างผู้เฒ่า

[09:35:23] องครักษ์ปราซานและปาชวนทำความเคารพแม่ทัพ

[09:35:25] ป่าเถื่อนชื่อเฟิงระดับการบำเพ็ญเพียรของ

[09:35:28] พวกเขาน้อยกว่า 1 ขั้นสถานะก็ต่ำกว่า 1

[09:35:30] ขั้นและผลงานสงครามก็ไม่สูงเท่าเฟิงดัง

[09:35:32] นั้นท่าทีจึงสุภาพมากส่วนโม่ฮวาก็เหมือน

[09:35:34] กับคนนอกชื่อเฟิงไม่ได้ทักทายเขาเขาก็ไม่

[09:35:37] ได้สนใจชื่อเฟิงภายในเผ่าตั้นเชเวี่ยหลาย

[09:35:39] คนไม่ได้มองหมอผีโมฮวาอยู่ในสายตา

[09:35:43] เพราะใครๆก็รู้ว่าหมอผีโมฮวาผู้นี้เป็น

[09:35:46] ของปลอมไม่มีทางเป็นหมอผีจริงๆได้เลยเขา

[09:35:48] เป็นเพียงชายหนุ่มรูปงามที่อาศัยตั้นจู

[09:35:50] เพื่อขึ้นมาหลอกลวงเท่านั้นด้วยบารมีของ

[09:35:53] หัวหน้าเผ่าใหญ่ทุกคนจึงปิดปากเงียบเท่า

[09:35:55] นั้นแต่ชื่อเฟิงซึ่งเป็นแม่ทัพป่าเถื่อน

[09:35:58] ขั้นแก่นทองคำช่วงกลางผู้มีผลงานสงคราม

[09:36:00] จริงจังแม้แต่ตั้นจูยังต้องให้ความเคารพ

[09:36:02] เล็กน้อยย่อมไม่มองโม่ฮวาอยู่ในสายตาการ

[09:36:05] ที่เขาสามารถเพิกเฉยต่อโมฮวาได้ก็ถือเป็น

[09:36:08] การให้เกียรติโมฮวาอย่างสูงสุดแล้วไม่

[09:36:11] เพียงแต่ชื่อเฟิเท่านั้นแม้แต่ผู้เฒ่า

[09:36:13] องครักษ์ขั้นแก่นทองคำ 2 คนข้างกายตั้นจู

[09:36:15] คือปาซานและปาชวนก็ยังคงสงสัยและไม่พอใจ

[09:36:17] โม่ฮวาอยู่ในใจเดิมทีพวกเขาทั้งสองเป็นคน

[09:36:20] สนิทของคุณชายตั้นจูแต่พอโม่ฮวามาถึง

[09:36:23] สถานะของพวกเขาทั้งสองก็หายไปโดยสิ้นเชิง

[09:36:25] โม่ฮวาเปรียบเสมือนขุนนางกังฉินที่หลอก

[09:36:28] ลวงคุณชายแต่คุณชายของพวกเขากลับเชื่อฟัง

[09:36:31] ชายหนุ่มรูปงามผู้นี้ทุกคำทำให้พวกเขาทุก

[09:36:33] คนรู้สึกไม่พอใจโม่ฮวาเองก็รู้ดีถึง

[09:36:36] อารมณ์เล็กๆน้อยๆและการต่อต้านเล็กๆน้อยๆ

[09:36:38] ของพวกเขาแต่เขาก็ไม่สนใจอะไรเลยเขายังคง

[09:36:40] สบายๆเหมือนเดิมเมื่อทหารป่าเถื่อนรวมพล

[09:36:43] เสร็จสิ้นคณะเดินทางก็ออกเดินทางอย่าง

[09:36:45] ยิ่งใหญ่ออกจากเผ่าหลักตั้นเชเวี่ยมุ่ง

[09:36:47] หน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือโดยตรงใน

[09:36:50] ขณะที่ตั้นจูนนำทหารป่าเถื่อนเดินผ่าน

[09:36:51] ประตูจูเชวี่สีแดงและออกจากเผ่าตั้น

[09:36:53] เชเวี่ยบนหอคอยแห่งหนึ่งในเผ่าหลักคุณชาย

[09:36:56] 3 ตั้นเปี๊ยของเผ่าตันเชเวี่ยกำลังมองดู

[09:36:58] ฉากนี้ด้วยสายตาที่ซับซ้อนเขารู้สึกว่า

[09:37:00] น้องชายของเขาเปลี่ยนไปแล้วเขามีความคิด

[09:37:03] ลึกซึ้งและพอจะรู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์

[09:37:05] ระหว่างพี่น้องของพวกเขาในที่สุดก็มาถึง

[09:37:07] ทางแยกน้องชายที่เขาดูแลด้วยใจจริงมาตั้ง

[09:37:10] แต่เด็กคนนี้เติบโตขึ้นแล้วและกลายเป็น

[09:37:12] ภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่แล้วในดวงตาของตั้น

[09:37:14] เปี๋ยมีความขัดแย้งและความเจ็บปวดเล็ก

[09:37:16] น้อยครู่หนึ่งความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่

[09:37:18] ในใจก็ถูกบดขยี้ทีละน้อยจนในที่สุดก็เย็น

[09:37:20] ชาลงอย่างสิ้นเชิงสีหน้าของตั้นเปี๊ยค่อย

[09:37:22] ๆเย็นชาลงอีกด้านหนึ่งหัวหน้าเผ่าใหญ่ต้า

[09:37:25] เลียบผู้แข็งแกร่งและกำยำก็ยืนอยู่บนแท่น

[09:37:27] สูงมองส่งลูกชายคนเล็กของเขาจับไปนี่เป็น

[09:37:29] ครั้งแรกที่ตั้นจูลูกชายคนเล็กของเขานำ

[09:37:31] ทัพออกรบตั้นจูเป็นอัจฉริยะแห่งการบำเพ็ญ

[09:37:34] เพียรแต่การนำทัพออกรบเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

[09:37:37] ตลอดประวัติศาสตร์ของเผ่าตันเชเวี่ยและ

[09:37:38] แม้แต่ในแดนรกร่างไม่ได้ขาดแคลนวีรบุรุษ

[09:37:40] หนุ่มอัจฉริยะผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นที่ได้

[09:37:42] รับความคาดหวังสูงแต่กลับเสียชีวิตในสนาม

[09:37:44] รบในการรบครั้งแรกโดยไม่สามารถสร้างผลงาน

[09:37:47] ใดๆได้เลยโชคชะตาโหดร้ายและบางครั้งก็ไร้

[09:37:50] สาระเมื่อยังมีชีวิตอยู่ก็มีความแตกต่าง

[09:37:52] กันมากมายแบ่งเป็นคนธรรมดาคนอัจฉริยะแต่

[09:37:54] เมื่อถึงเวลาตายทุกคนก็ตายเหมือนกันหมด

[09:37:56] หัวหน้าเผ่าใหญ่ตั้นเลี่ยผู้ทำสงครามมา

[09:37:58] หลายปีรู้เรื่องนี้ดีกว่าใครๆพี่น้องที่

[09:38:01] ร่วมรบกับเขาในอดีตหลายคนมีพรสวรรค์ดี

[09:38:03] กว่าเขาระดับการบำเพ็ญเพียงแข็งแกร่งกว่า

[09:38:05] เขาและสติปัญญาก็สูงกว่าเขาแต่ทุกคนก็

[09:38:07] เสียชีวิตในสนามรบโดยไม่มีข้อยกเว้นบางคน

[09:38:10] ถึงกับตายอย่างไม่ทราบสาเหตุมีเพียงเขา

[09:38:12] เท่านั้นที่ดูเหมือนเป็นคนตัวใหญ่ที่

[09:38:14] ธรรมดาๆดากลับรอดชีวิตมาได้และยังได้เป็น

[09:38:16] หัวหน้าเผ่าใหญ่ดังนั้นก่อนหน้านี้เขาจึง

[09:38:19] ไม่กล้าปล่อยให้ตั้นจูไปเสี่ยงอันตราย

[09:38:21] เงั้นจูมีพรสวรรค์สูงจริงไม่ผิดเลยแต่

[09:38:24] เมื่อเข้าสู่สนามรบจริงๆจะไม่มีทางรู้เลย

[09:38:26] ว่าสิ่งที่ต้องเผชิญคืออะไรที่น่ากลัว

[09:38:28] บ้างดับคมธนูมืดมันร้ายเวทมนตร์ปีศาจไอ้

[09:38:30] พิกัดกร่อนคำสาปการลงโทษจากเทพเจ้า

[09:38:33] สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือคำสาปที่ไร้กาด

[09:38:35] บางอย่างตามที่บรรพบุรุษกล่าวไว้คำสาป

[09:38:38] ประเภทนี้เกี่ยวข้องกับกรรมที่เรือนลาผู้

[09:38:40] ที่ไม่ได้เข้าใจหลักการต่างๆอย่างถ่องแท้

[09:38:42] จะไม่สามารถเข้าใจได้เลยหากถูกสาปให้ตาย

[09:38:45] ด้วยกรรมแล้วปัจจัยร้ายแรงใดๆที่มีโอกาส

[09:38:47] เกิดขึ้นก็จะถูกขยายให้ใหญ่ที่สุดมีดเล่ม

[09:38:49] หนึ่งอาจจะหักแขนเจ้าได้กะทันหันลูกธนู

[09:38:52] ดอกหนึ่งอาจยิงเข้าตาเจ้าได้กะทันหันหอก

[09:38:54] ยาวเล่มหนึ่งอาจจะแทงทะลุหน้าอกเจ้าได้

[09:38:56] โดยบังเอิญพิจะแทรกซึมเข้าสู่เส้นชีพจร

[09:38:58] หัวใจทำให้เจ้าธาตุไฟเข้าแทรกจนตายไอ้พิษ

[09:39:01] จะทำให้จิตวิญญาณของเจ้าสับสนทำให้เจ้าหา

[09:39:03] ทางตายเองอันตรายบางอย่างที่เดิมทีสามารถ

[09:39:05] หลีกเลี่ยงได้จะมาเรียงแถวรอบตัวเจ้า

[09:39:08] เพื่อฆ่าเจ้าโชคของเจ้าจะกลายเป็นสูต

[09:39:10] ในสภาพแวดล้อมรอบตัวเจ้าหากมีปัจจัยใดๆ

[09:39:13] แม้เพียงเล็กน้อยที่สามารถทำให้เจ้าถึง

[09:39:14] แก่ความตายได้ก็จะปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน

[09:39:17] เพื่อฆ่าเจ้าและในสนามรบนั้นดาบและหอกไม่

[09:39:20] มีตาอันตรายนับไม่ถ้วนเป็นสถานที่ที่ดี

[09:39:22] ที่สุดสำหรับการสาปแช่งด้วยกรรมแน่นอนว่า

[09:39:24] คำสาปเป็นวิชาต้องห้ามมีคนน้อยมากที่จะ

[09:39:26] เรียนรู้ได้การเรียนรู้คำสาปประเภทนี้

[09:39:29] ต้องใช้เวลาและความพยายามหลายสิบปีหรือ

[09:39:31] แม้กระทั่งหลายร้อยปีการใช้คำสาปประเภท

[09:39:33] นี้ก็ต้องแลกมาด้วยต้นทุนที่สูงมากเช่น

[09:39:35] กันผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปก็ไม่คู่ควรที่จะ

[09:39:38] ถูกสาปให้ตายเลยแต่ตันจูผู้สร้างหลักฐาน

[09:39:42] เมื่ออายุ 10 ขวบและก่อแก่นทองคำเมื่อ

[09:39:43] อายุ 20 ในฐานะอัจฉริยะที่น่าทึ่งที่สุด

[09:39:45] ของเผ่าตั้นเชเวี่ยตลอดหลายพันปีที่ผ่าน

[09:39:47] มาคาดว่ามีหลายเผ่าที่ยินดีจ่ายต้นทุนสูง

[09:39:49] ริบๆหรืออาจกล่าวได้ว่าไม่เสียดายอะไรเลย

[09:39:52] ดังนั้นหัวหน้าเผ่าใหญ่จึงไม่กล้าปล่อย

[09:39:54] ให้ตั้นจูออกไปก่อนหน้านี้แต่ตอนนี้ไม่

[09:39:56] ปล่อยก็ไม่ได้แล้วสถานการณ์ตึงเครียดมาก

[09:39:58] แล้วหลายเรื่องแม้แต่หัวหน้าเผ่าใหญ่

[09:40:00] อย่างเขาก็ควบคุมไม่ได้หัวหน้าเผ่าใหญ่

[09:40:03] ท่อสายตาออกไปไกลมองไปยังตั้นจูลูกชายคน

[09:40:05] เล็กที่รักของเขาในขบวนทหารป่าเถื่อนในใจ

[09:40:07] เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย

[09:40:09] จากนั้นสายตาของเขาก็ขยับเล็กน้อยและมอง

[09:40:11] ไปยังโม่ฮวาที่อยู่ข้างกายตั้นจูอย่าง

[09:40:13] เป็นธรรมชาติคิ้วของหัวหน้าเผ่าใหญ่ค่อยๆ

[09:40:15] ขมวดลึกขึ้นเหตุผลที่เขาปล่อยให้ตั้นจูไป

[09:40:18] ปรับปรามเผ่าสู้กู่นั้นนอกจากเพื่อฝึกฝน

[09:40:20] ตั้จูแล้วหนึ่งในเหตุผลที่สำคัญที่สุดก็

[09:40:22] คือหมอผีผู้นี้ที่ดูเหมือนจะแก่กล้าและ

[09:40:24] ลึกซึ้งแต่จริงๆแล้วอายุยังน้อยกว่าตั้น

[09:40:26] จูเสียอีกเพราะมีหมอผีผู้นี้เขาจึงยอมให้

[09:40:30] ตั้นจูออกไปฝึกฝนข้างนอกแต่สิ่งที่เขา

[09:40:31] กังวลที่สุดก็คือหมอผีผู้นี้เช่นกันหมอผี

[09:40:35] ผู้นี้มักจะอยู่กับตั้นจูและปลุกฝังคำพูด

[09:40:38] กบฏบางอย่างให้ตั้นจูพูดจาสรรพสัตว์เท่า

[09:40:40] เทียมกันแบบนักต้มตุ่นไม่รู้ว่ามีแผนการ

[09:40:42] อะไรตั้นจูเองก็เชื่อฟังเสียด้วยตามความ

[09:40:45] เห็นของหัวหน้าเผ่าใหญ่บุคคลแปลกประหลาด

[09:40:47] ที่ปลุกปั่นยุยงและยุยงลูกชายของเขาเช่น

[09:40:49] นี้ย่อมต้องถูกสังหารเพื่อกำจัดภัยพิบัติ

[09:40:52] แต่หัวหน้าเผ่าใหญ่ก็ไม่กล้าลงมือโดย

[09:40:54] ประมาทเพราะหมอผีที่ดูเหมือนนักต้มตุ่น

[09:40:56] ผู้นี้ในวันนั้นได้เปิดเผยความรู้สึกในใจ

[09:40:58] ของเขาที่ไม่เคยมีใครรู้จริงๆและเมื่อหมอ

[09:41:01] ผีผู้นี้ยืนอยู่กับตั้นจูในใจของหัวหน้า

[09:41:03] เผ่าใหญ่ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำทำนายที่

[09:41:05] บรรพบุรุษของเผ่าตั้นเชเวี่ยเคยใช้พลัง

[09:41:07] ทั้งหมดเพื่อทำนายไว้เมื่อนานมาแล้วอสูร

[09:41:10] ร้ายเข้าครองจูเชวี่จะรุ่งเรืองอีกครั้ง

[09:41:12] หัวหน้าเผ่าใหญ่พึมพำประโยคนี้ในใจสายตา

[09:41:14] เคร่งขรึมเยังคงไม่เข้าใจว่าสถานการณ์ของ

[09:41:17] แดนรกร่างในปัจจุบันราชสำนักต่อกดดัน

[09:41:19] ราชสำนักทำสงครามเผ่าต่างๆแตกแยกอันตราย

[09:41:21] รอบด้านเป็นสัญญาณของความเสื่อมโทรมใน

[09:41:23] บ้านปลายจูเชวี่จ้ะรุ่งเรืองอีกครั้งได้

[09:41:26] อย่างไรแล้วอสูรร้ายเข้าครองหมายความว่า

[09:41:30] อย่างไรอสูรร้ายไม่ใช่สัตว์โบราณที่นำมา

[09:41:33] ซึ่งหายนะหรอกหรืออสูรร้ายเข้าครองมักจะ

[09:41:36] นำมาซึ่งภัยพิบัติใหญ่ที่ทำให้ฟ้าดินแตก

[09:41:38] สลายจะมีความรุ่งเรืองอีกครั้งได้อย่างไร

[09:41:40] ยิ่งไปกว่านั้นหัวหน้าเผ่าใหญ่จ้องมองโม่

[09:41:43] ฮาวาที่อยู่ข้างกายตั้นจูใบหน้าขาวผ่อง

[09:41:45] คิ้วตาคมชัดในใจเต็มไปด้วยความสงสัยอสูร

[09:41:48] ร้ายอยู่ที่ไหนอสูรร้ายอยู่ตรงไหนคุณชาย

[09:41:51] ตั้นจูผู้เป็นอัจฉริยะอันดับ 1 ที่สวรรค์

[09:41:53] โปรดปรานของเผ่าตันเชเวี่ยได้รับอนุญาต

[09:41:55] จากหัวหน้าเผ่าใหญ่ออกไปปราบปรำศัตรูด้วย

[09:41:57] ตนเองเรื่องนี้สร้างความปั่นป่วนไม่น้อย

[09:42:00] ภายในเผ่าตั้นเชเวเวี้ยทั้งเบื้องหน้าและ

[09:42:01] เบื้องหลังสายตาหลายคู่ต่างจับจ้องไปที่

[09:42:03] ตั้นจูหลายคนซุบซิบกันอย่างลับๆและก็มีคน

[09:42:06] ไม่น้อยที่ซ่อนความคิดบางอย่างไว้ไม่รู้

[09:42:08] ว่ากำลังวางแผนอะไรอยู่อารมณ์ของตั้นจู

[09:42:10] เองก็ไม่สงบเช่นกันนี่เป็นครั้งแรกที่เขา

[09:42:13] ออกจากเผ่าตั้นเชเวี่ยนำทัพออกรบด้วยตัว

[09:42:15] เองเพื่อปราบปรามศัตรูในใจเต็มไปด้วยความ

[09:42:18] ตื่นเต้นความฮึกเหิมความกังวลความไม่สบาย

[09:42:20] ใจและความประมาทปปนกันไปอย่างซับซ้อน

[09:42:23] เพียงแต่เมื่อมองไปยังโม่ฮวาที่อยู่ข้าง

[09:42:24] กายซึ่งมีสีหน้าสงบตั้นจูก็รู้สึกเหมือน

[09:42:26] ได้รับอิทธิพลโดยไม่รู้ตัวอารมณ์ของเขา

[09:42:28] ค่อยๆสงบลงและบนตัวเขาก็เผยให้เห็นถึงท่า

[09:42:31] ทีที่สงบคล้ายกับโม่ฮวาแม่ทัพป่าเถื่อน

[09:42:33] ชื่อเฟิงมองดูฉากนี้จากด้านหลังอย่าง

[09:42:35] เงียบๆดวงตาของเขาอดไม่ได้ที่จะเผยความ

[09:42:37] ประหลาดใจเล็กน้อยจากนั้นทุกคนก็เดินทับ

[09:42:39] ต่อไปโดยไม่มีคำพูดใดๆตั้นจูและโมฮวา

[09:42:43] พร้อมด้วยทหารป่าเถื่อนชั้นยอดกว่า 100

[09:42:44] คนมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือตาม

[09:42:46] ทิศทางที่กำหนดหลังจากเดินทางไปประมาณ 2

[09:42:49] ชั่วโมงค่ำคืนก็ลึกแล้วพวกเขาก็มาถึงเผ่า

[09:42:51] เล็กๆแห่งหนึ่งในหุบเขาที่ห่างไกลทาง

[09:42:52] ตะวันตกเฉียงเหนือของเผ่าตั้นเชเวี่ยนี่

[09:42:55] คือจุดตั้งมั่นของเผ่าเล็กๆแห่งหนึ่งใน

[09:42:57] เผ่าตั้นเชเวี่ยในเวลานี้มันได้กลายเป็น

[09:42:59] ซ่าปรักของไปแล้วค่ายทหารถล่มลงมาทุกหน

[09:43:02] ทุกแห่งเต็มไปด้วยเท่าถ่านบนพื้นเต็มไป

[09:43:04] ด้วยซากศพกลิ่นคาวคละคลุ้งคนชราและเด็ก

[09:43:07] ที่ไร้ประโยชน์ถูกสังหารส่วนคนหนุ่มสาว

[09:43:08] ที่สามารถเป็นทาตุป่าเถื่อนได้ก็ถูกจับ

[09:43:10] ตัวไปทรัพย์สินทั้งหมดถูกปล้นไปจนหมดสิ้น

[09:43:13] เมื่อได้เห็นการกระทำอันโหดร้ายนี้สมาชิก

[09:43:15] เผ่าตันเชเวียทุกคนต่างรู้สึกโกรธแค้น

[09:43:17] โมฮวาก็มีสายตาเย็นชาเช่นกันโดยเฉพาะ

[09:43:19] เมื่อนึกถึงเด็กๆที่เสียชีวิตไปเขาเป็น

[09:43:22] ท่านอาจารย์ของแดนรกร่างเด็กๆที่เสีย

[09:43:25] ชีวิตเหล่านี้เดิมทีควรจะได้รับการสั่ง

[09:43:26] สอนจากเขาและเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีความ

[09:43:29] สามารถแต่ท่ามกลางความโกรธโม่ฮวาก็รู้สึก

[09:43:32] แปลกๆในใจขึ้นมาทันทีเขารู้สึกเหมือนได้

[09:43:34] รับความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้แต่คุ้นเคย

[09:43:35] จากเรื่องนี้จบบทจบตอนแล้วสามารถสนับสนุน

[09:43:39] เรื่องที่ชอบได้ที่ลิงก์หน้าช่องบทพิเศษ

[09:43:42] และการจับรางวัลของขวัญเล็กๆน้อยๆพรุ่ง

[09:43:44] นี้จะมีบทพิเศษเพิ่มให้นะครับหลังจาก

[09:43:47] เที่ยงคืนนี้ไปแล้วจะลงให้อีก 1 บทก่อน

[09:43:48] จากนั้นช่วงเย็นประมาณ 18:00 น.ก็จะลงบท

[09:43:51] พิเศษเพิ่มให้อีก 1 บทครับไม่ได้ลงบท

[09:43:53] พิเศษเพิ่มมานานมากและต้องขออภัยจริงๆ

[09:43:55] ครับผมเขียนช้าแถมยังเป็นคนขี้เกียจอีก

[09:43:57] ต้องขอโทษจริงๆครับนอกจากนี้หนังสือเล่ม

[09:44:00] นี้เขียนมานานกว่า 2 ปีแล้วต้องขอขอบคุณ

[09:44:02] ทุกท่านที่ให้การสนับสนุนมาโดยตลอดผมจึง

[09:44:04] ได้จัดเตรียมของขวัญเล็กๆน้อยๆไว้จาก

[09:44:06] รางวัลจากตั๋วโหวตรายเดือนเพื่อมอบให้กับ

[09:44:08] ทุกท่านครับของขวัญคือหมอนอิงโม่ฮวาฉบับ

[09:44:11] คิวที่สั่งทำพิเศษครับมีทั้งหมด 100 ชิ้น

[09:44:13] ผมดูของจริงแล้วน่ารักมากเลยครับวิธีการ

[09:44:16] จับรางวัลเริ่มตั้งแต่เที่ยงคืนของวันที่

[09:44:17] 1 สิงหาคมนี้จนถึงเวลา 20:00 น.ของวัน

[09:44:20] ที่ 10 สิงหาคมตั๋วโหวตรายเดือนที่โหวตใน

[09:44:22] ช่วงเวลานี้ทั้งหมดมีสิทธิ์เข้าร่วมจับ

[09:44:23] รางวัลครับหลังจากจับรางวัลแล้วผมจะลงบท

[09:44:26] เดี่ยวเพื่อประกาศหมายเลขตั๋วโหวตที่ได้

[09:44:28] รับรางวัลครับสำหรับผู้โชคดีที่ได้รับ

[09:44:31] รางวัลโปรดใช้หลักฐานตั๋วโหวตและภาพหน้า

[09:44:33] จอหน้าโปรไฟล์ส่วนตัวของคดีอานเข้าร่วม

[09:44:34] กลุ่มเพื่อนักอ่านติดต่อผู้ดูแลเพื่อยืน

[09:44:36] ยันและรับรางวัลครับหมายเหตุลิงก์เข้า

[09:44:39] ร่วมกลุ่มอยู่ในท้ายบทนี้ครับโปรดทราบ

[09:44:41] อย่าลืมเข้าร่วมกลุ่มและติดต่อผู้ดูแล

[09:44:43] ก่อนวันที่ 15 สิงหาคมเพื่อให้สามารถจัด

[09:44:45] ส่งสินค้าได้ทันเวลาหากเกินกำหนดจะถือว่า

[09:44:47] สละสิทธิ์โดยอัตโนมัติครับหมายเหตุการ

[09:44:50] ตรวจสอบหมายเลขตั๋วโหวตสามารถหาได้จาก

[09:44:52] หน้าจอการโหวตตั๋วโหวตรายเดือนที่มุมขวา

[09:44:54] บนสมุดบันทึกตั๋วโหวตหรือบัญชีของฉันตั๋ว

[09:44:57] โหวตรายเดือนสมุดบันทึกตั๋วโหวตครับสุด

[09:45:00] ท้ายนี้ขอขอบคุณทุกท่านสำหรับการสนับสนุน

[09:45:03] มาโดยตลอดอีกครั้งครับโค้งคำนับจบบทจบตอน

[09:45:06] แล้วสามารถสนับสนุนเรื่องที่ชอบได้ที่

[09:45:08] ลิงก์หน้าช่อง