# ผมเคยบอกว่าอยากเจอสาวในเกม สุดท้ายเธอย้ายโรงเรียนมานั่งข้างผมจริง ๆ | ชุดเต็ม

https://www.youtube.com/watch?v=33ybATGAYO4

[00:00] อย่าหนีเลยยังไงเธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอกผม
[00:03] ลืมตาขึ้นพบว่าตัวเองถูกล่ามโซ่อยู่ในห้องใต้ดินที่มืดมิดมือและเท้าถูกตรึง
[00:08] ด้วยกุญแจมือเหล็กนิ้วมือเย็นเฉียบของหลินเวยลูบไร้ใบหน้าของผม
[00:11] นี่คือบ้านที่ฉันเตรียมไว้ให้คุณ
[00:13] เธอกดสวิตช์จอแสดงผลบนผนังก็สว่างขึ้นแบ่งเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดนับ 10 ภาพ
[00:20] อพาร์ทเมนต์ของผมบริษัทแม้แต่บ้านเก่าของพ่อแม่ผม
[00:23] เมื่อเธอเปิดภาพกล้องวงจรปิดที่เสี่ยวหลีเพื่อนร่วมงานของผมกำลังหัวเราะคุยกับผมแววตาของเธอก็เย็นชาผิดปกติ
[00:31] เธอกับคุณสนิทกันมากเลยนะ
[00:34] เธอรินกาแฟให้คุณแถมยังยิ้มให้คุณอีก
[00:38] หลินเวยบีบคอผมอย่างกะทันหัน
[00:41] เธอยังนัดคุณไปดูหนังอีกด้วยผมดิ้นรนและตะโกน
[00:45] หลินเวยคุณบ้าไปแล้วตำรวจจะมาเจอที่นี่ไม่ช้าก็เร็ว
[00:49] ไม่หรอกเธอโบกโทรศัพท์มือถือของผมทุกคนคิดว่าคุณไปต่างประเทศแล้ว
[00:52] ส่วนเสี่ยวหลี่คนนั้นน่ะเหรอ
[00:55] เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนเธอก็จะไปในที่ที่เธอควรจะไปเองเมื่อตื่นขึ้นใน
[01:01] วันรุ่งขึ้นผมพบว่าตัวเองถูกย้ายมาอยู่ใน
[01:04] ห้องที่จัดแต่งเหมือนห้องนอนมือและเท้า
[01:06] ถูกตรึงไว้กับเตียงด้วยสายรัดนุ่มๆแบบนี้
[01:09] คุณก็จะไม่เจ็บตัวแล้วเธอลูบไล้ใบหน้าของ
[01:12] ผมแววตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้เราจะอยู่
[01:15] ด้วยกันตลอดไปผมหันหน้าหนีผมจะไม่มีวัน
[01:19] รักคุณรอยยิ้มของหลินเวยแข็งค้างเธอค่อยๆ
[01:23] ปลดกระดุมเสื้อของตัวเองเผยให้เห็นเรือน
[01:25] ร่างที่ขาวผ่องงดงามไม่เป็นไรร่างกายชาย
[01:29] ของคุณซื่อสัตย์กว่าหัวใจของคุณริมฝีปาก
[01:32] ของเธอค่อยๆเคลื่อนเข้ามาใกล้สัมผัสที่
[01:34] นุ่งนวลและอบอุ่นทำให้สมองของผมว่างเปล่า
[01:37] ผมอยากจะขัดขืนแต่ร่างกายกลับร้อนรุ่ม
[01:41] อย่างเหลือเชื่อผมก็ตระหนักได้ทันทีเธอ
[01:44] วางยาผมปล่อยผมนะภายใต้ฤทธิ์ยาร่างกายของ
[01:48] ผมทรยศต่อ 7 จำนงอย่างน่าละอายผมตอบสนอง
[01:52] ต่อทุกข์สัมผัสของเธอโดยไม่ตั้งใจหลังจาก
[01:54] นั้นเธอก็ซบอยู่ในอ้อมแขนของผมนิ้วมือลูบ
[01:58] ไร้หน้าอกของผมตอนนี้คุณเป็นของฉันอย่าง
[02:01] แท้จริงแล้วคุณมันบ้าจริงๆผมพูดด้วยเสียง
[02:04] แหบพร่าบ้าเพราะคุณเธอยิ้มเบาๆแล้วจูบปากผมตั้งแต่ปีที่ฉันรู้จักคุณตอนอายุ 16
[02:11] ฉันก็บ้าไปแล้วความทรงจำในวัย 16 ปีค่อยๆผุดขึ้นมาในใจ
[02:15] ฤดูร้อนปีนั้นผมได้รู้จักเด็กสาวคนหนึ่งชื่อวีร่าในเกม
[02:22] จำได้ว่าเป็นบ่ายที่ร้อนระอุเสียงจักกระจั่นร้องระงมจากนอกหน้าต่าง
[02:24] ผมสวมหูฟังราคาถูกนิ้วมือโลดแล่นบนแป้นพิมพ์ควบคุมทหารในเกมให้ทำภารกิจแล้วภารกิจเล่า
[02:31] จู่ๆก็มีคำเชิญเข้าร่วมทีมปรากฏขึ้นบนหน้าจอจากปรมาจารย์ที่ชื่อวีร่า
[02:36] ต้องการความช่วยเหลือไหมข้อความของเธอกระชับและชัดเจน
[02:39] ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็กดตอบรับไม่คิดเลยว่าการคลิกครั้งนั้นจะเปลี่ยนแปลงเส้นทางชีวิตของผมไปโดยสิ้นเชิง
[02:48] การควบคุมของวีร่าแม่นยำและเฉียบคมเราเข้าขากันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ
[02:54] 3 ชั่วโมงต่อมาเราก็ผ่านด่านรองที่รบกวนฉันมานานได้สำเร็จ
[03:00] พรุ่งนี้จะเล่นอีกไหมเธอถามฉันก่อนจะออฟไลน์
[03:03] อืมฉันตอบโดยไม่ลังเลและแล้วเราก็
[03:07] กลายเป็นเพื่อนร่วมทีมประจำทุกวันหลังเลิกเรียนฉันจะรีบเข้าเกมอย่างกระตือรือร้นส่วนเธอก็จะรอฉันออนไลน์อยู่แล้ว
[03:15] นอกจากเรื่องเกมเราก็เริ่มคุยกันคุยกันหลายเรื่องน่ากังวลในโรงเรียนเพลงที่ชอบกระทั่งเรื่องครอบครัวของแต่ละคน
[03:25] วิธีพูดของเธอพิเศษมากบางครั้งก็ซุกซนบางครั้งก็ลึกซึ้งในเวลานั้นฉันรู้สึกว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิงที่มีเสน่ห์มาก
[03:32] 3 เดือนต่อมาในคืนหนึ่งฉันซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มคุยกับเธอทางโทรศัพท์ฉันอยากเจอคุณมากเลย
[03:40] ฉันส่งข้อความนั้นออกไปโดยไม่รู้ตัวหัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก
[03:43] กล่องข้อความแสดงว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์นานมาก
[03:49] ในที่สุดเธอก็ตอบกลับมาเราจะมีโอกาสได้เจอกัน
[03:53] เช้าวันรุ่งขึ้นพ่อของฉันยืนอยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าบึ้งตึอึงในมือถือโทรศัพท์ของฉัน
[03:58] ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนลืมลบประวัติแชท
[04:00] อายูแค่นี้ก็หัดเล่นรักออนไลน์แล้วเหรอ
[04:03] เสียงของเขาเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง
[04:06] ฉันลบบัญชีไปแล้วต่อไปห้าม
[04:09] เล่นเกมนั้นอีกฉันเหมือนโดนฟ้าผ่าอ้าปากค้างแต่พูดอะไรไม่ออก
[04:15] เช้าวันนั้นที่ไม่มีคำร่ำลากลายเป็นความเสียใจที่อยู่ในใจฉันตลอดไป
[04:18] วีร่าหายไปจากโลกของฉันอย่างนั้นเองแม้แต่คำว่าลาก่อนก็ไม่มีทิ้งไว้
[04:24] 1 เดือนต่อมาฉันขึ้นชั้นมัธยนิยมปลายปีที่ 2
[04:28] ครูประจำชั้นพาเด็กผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องเรียนนี่คือนักเรียนใหม่หลินเวยทุกคนปรบมือต้อนรับหน่อย
[04:36] ฉันเงยหน้าขึ้นสายตาเหลือบมองไปโดยไม่ตั้งใจแล้วก็แข็งทื่อไปทันที
[04:39] เธอยืนอยู่ข้างโพเดียมผมยาวสีดำสลวยทิ้งตัวลงบนแผ่นหลังอย่างอ่อนโยนขับผิวขาวผ่องจนเกือบจะโปร่งแสง
[04:48] แสงแดดสาดส่องเข้ามาจากหน้าต่างทอดเงาเล็กๆใต้ขนตาของเธอ
[04:51] มุมปากของเธอมีรอยยิ้มน้อยๆที่มีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกัน
[04:57] แต่สายตาของเธอกลับราวกับทะลุผ่านความวุ่นวายในห้องเรียนพุ่งตรงมาที่ฉัน
[05:03] หัวใจของฉันเต้นผิดจังหวะไป 1 ครั้ง
[05:06] นักเรียนหลินเวยเธอนั่งข้างโจมิ่งนะครูประจำชั้น
[05:09] ชี้ไปที่ที่นั่งว่างข้างฉันเธอเดินเข้ามาอย่างช้าๆ
[05:12] กระโปรงพลิ้วไหวเบาๆพัดพากลิ่นหอมจางๆที่มีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกัน
[05:16] กลิ่นมะลิสดชื่นแต่เย็นยะเยือก
[05:19] นิ้วมือของฉันกำปากกาแน่นโดยไม่รู้ตัว
[05:22] ฉันนึกขึ้นได้ทันทีร่าเคยบอกว่ากลิ่นที่เธอชอบที่สุดคือกลิ่นดอกมะลิทาบเรียนแรก
[05:25] เจ้าเสี่ยวอี้ที่นั่งข้างหน้าหันกลับมาขอยางลบ
[05:28] โจมิ่งขอ
[05:31] ยางลบหน่อยได้ฉันยื่นยางลบให้เจ้าเสี่ยวอี้ยิ้มและหยิบมันไปจากฝ่ามือของฉัน
[05:35] ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเปราะดังขึ้นปากกาในมือของหลินเวยหักเป็น 2 ท่อน
[05:39] บนใบหน้าของเธอยังคงมีรอยยิ้มแต่แววตากลับเย็นชาลงในพริบตา
[05:41] เหมือนกระแสน้ำเย็นใต้ผิวน้ำแข็งทำให้คนรู้สึกสึกเหาสะท้าน
[05:44] คืนให้เธอขอบคุณ
[05:48] ตอนที่เจ้าเสี่ยวอี้คืนยางลบให้หลินเวยก็ยื่นมือออกไปรับทันที
[05:50] จากนั้นต่อหน้าผมเธอก็ฉีกมันออกเป็น 2 ส่วนอย่างช้าๆ
[05:53] ของของฉันไม่ชอบให้คนอื่นแต่ต้องเธอ
[06:11] กล่าวเบาๆน้ำเสียงอ่อนโยนจนหน้าขนลุกยาง
[06:14] ลบที่ขาดครึ่งถูกเธอยัดใส่มือผมปลายนิ้ว
[06:17] ของเธอสัมผัสข้อมือผมเบาๆสัมผัสเย็นเฉียบ
[06:20] เหมือนงูเลื้อยผ่านไปอย่างเงียบงันวัน
[06:23] นั้นหลังเลิกเรียนผมรีบเก็บกระเป๋าแล้ว
[06:26] เดินออกไปผมไม่อยากพูดอะไรกับหลินเวยอีก
[06:29] เพราะผมรู้สึกว่าเธอไม่ใช่คนที่จะเข้าหา
[06:31] ได้ง่ายๆก่อนเข้าเรียนตอนเช้าผมกุมท้อง
[06:35] ที่ร้องโครกครากฟุบหน้าลงบนโต๊ะอย่างหมด
[06:37] แรงเมื่อเช้าตื่นสายแม้แต่น้ำก็ยังไม่ได้
[06:41] ดื่มก็รีบวิ่งมาโรงเรียนท้องว่างจนปวดไม่
[06:44] ได้กินข้าวเช้าเสียงอ่อนโยนดังมาจากข้างๆ
[06:48] ผมหันไปมองเห็นหลินเวยกำลังมองผมอยู่ใน
[06:51] แสงอรุณโครงหน้าด้านข้างของเธอดูอ่อนโยน
[06:54] เป็นพิเศษเส้นผมเปล่งประกายสีทองอ่อนๆผม
[06:57] พยักหน้าเดาถูกแล้วมุมปากของเธอเผยรอย
[07:01] ยิ้มเล็กน้อยหยิบกล่องข้าว 2 ชั้นที่
[07:03] ประณีตออกมาจากกระเป๋าแล้วค่อยๆเลื่อนมา
[07:06] ตรงหน้าผมกินสิฉันเตรียมมาเผื่ออีกชุด
[07:09] กล่องข้าวเป็นสีฟ้าอ่อนขอบฝายังมีไอน้ำ
[07:12] อุ่นๆลอยขึ้นมาเล็กน้อยผ่านตัวกล่องที่โปร่งแสง
[07:15] ผมเห็นข้าวปั้นที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบอยู่ข้างในไข่ดาวและไก่ทอด 2-3 ชิ้น
[07:21] ท้องของผมส่งเสียงประท้วงดังลั่นทัน
[07:24] น้ำลายไหลไม่หยุดแต่สติบอกผมว่ารับไม่ได้
[07:27] ตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วที่ผมเห็นเธอฉีกยางลบของเจ้าเสี่ยวอี้อย่างไม่แสดงอารมณ์เหมือนกันผมก็ตัดสินใจที่จะรักษาระยะห่างจากผู้หญิงคนนี้
[07:35] ขอบคุณแต่ไม่เป็นไรครับผม
[07:39] บังคับตัวเองให้ละสายตาผมไม่ค่อยหิวเท่าไหร่
[07:42] ทันทีที่พูดจบท้องของผมก็ส่งเสียงโครกครากดังกว่าเดิม
[07:45] ใบหน้าของผมร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
[07:48] หลินเวยหัวเราะเบาๆเสียงนั้นใสราวกับกระดิ่งลมแต่กลับทำให้ผมรู้สึกเหงาสะท้านที่หลังโดยไม่ทราบสาเหตุ
[07:55] โจมิ่งเธอก็เข้ามาใกล้ทันที
[07:58] กลิ่นหอมมะลิจางจางที่ติดตัวเธอมาวนเวียนอยู่ปลายจมูกผม
[08:01] ท่าทางตอนที่เธอโกหกน่ารักจริงๆ
[08:04] ผมแข็งชื่ออยู่กับที่มองดูนิ้วเรียวของเธอเปิดฝากล่องข้าว
[08:07] กลิ่นหอมของอาหารโชยมาทันทีข้าว
[08:13] ปั้นโรยด้วยงาและสาหร่ายสับไข่ดาวขอบ
[08:16] เหลืองกรอบไก่ทอดสีเหลืองทองมันวาวนี่ไม่ใช่แค่การเตรียมเผื่อธรรมดาๆดาแน่อาหาร
[08:22] ทุกอย่างจัดวางอย่างพิถีพิถันแม้กระทั่งวาดหน้ายิ้มบนข้าวปั้นด้วยซอส
[08:25] ผมคำปฏิเสธของผมติดอยู่ในลำคอความหิวโหยท่วมท้นสติสัมปชัญญะเหมือนกระแสน้ำ
[08:32] หลินเวยไม่ให้โอกาสผมลังเล
[08:34] เธอยื่นมือมาจับคางผมทันที
[08:38] แรงไม่มากแต่ก็พอที่จะทำให้ผมดิ้นไม่หลุด
[08:41] อีกมือหนึ่งหยิบไก่ทอดชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากผมที่อ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง
[08:43] ไม่ฉันเบิกตากว้างตกใจจนลืมเคี้ยวไก่ทอดกรอบนอกนุ่งใน
[08:51] รสชาติกลมกล่อมกำลังดีแต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกสับสนวุ่นวาย
[08:54] นิ้วของเธอยังคงอยู่ที่ริมฝีปากของฉัน
[08:56] ปลายนิ้วมีคราบน้ำมันเล็กน้อย
[08:59] ดวงตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มคู่นั้นจ้องมองฉันตรงๆ
[09:02] กินเองหรือจะให้ฉันป้อนเธอต่อ
[09:05] นักเรียนเริ่มทยอยเข้ามาในห้องเรียน
[09:08] เสียงพูดคุยและหัวเราะดังขึ้นรอบๆ
[09:11] แต่ดูเหมือนมุมของเราถูกตัดขาดจากโลกภายนอก
[09:14] นอกฉันเคี้ยวอาหารในปากอย่างเหม่อลอยลำคอ
[09:17] ตีบตันแทบจะไม่ได้รสชาติอะไรเลยหลินเวย
[09:21] หยิบทิชชู่ขึ้นมาแผ่นแผ่นหนึ่งเช็ดมุงปาก
[09:23] ของฉันเบาๆเด็กดีเธอยิ้มอย่างพึงพอใจแล้ว
[09:27] ดันกล่องข้าวมาทางฉันอีกครั้งกินให้หมดนะ
[09:30] ฉันจะมองเธอภายใต้แรงกระตุ้น 2 เท่าของ
[09:33] ความหิวและความกลัวฉันค่อยๆหยิบตะเกียบ
[09:36] ขึ้นมาหลินเวยเท้าคางมองฉันแววตาที่จดจ่อ
[09:40] จนน่ากลัวราวกับกำลังชื่นชมของสะสมลำข้า
[09:44] อร่อยไหมเมื่อฉันกินข้าวปั้นลูกที่ 3 เธอ
[09:47] ก็ถามขึ้นมาทันทีฉันพยักหน้าไม่กล้าสบตา
[09:51] เธออันที่จริงนี่เป็นข้าวกล่องที่ฉันเคย
[09:54] กินมาแล้วรู้สึกตั้งใจที่สุดในข้าวปั้นมี
[09:56] บวยแห้งและเนื้อปลาที่หมักอย่างดีบนไข่
[09:59] เจียวยังมีชีสบางๆอีกชั้นหนึ่งฉันตื่น
[10:02] ตั้งแต่ 5:00 น.เพื่อเตรียมสิ่งเหล่านี้
[10:04] เธอม้วนผมเส้นหนึ่งด้วยนิ้วฉันคิดว่าเธอ
[10:07] อาจจะชอบสิ่งเหล่านี้ฉันจำได้ว่าเธอเคย
[10:09] พูดในเกมว่าเธออยากลองอาหารญี่ปุ่นดูบ้าง
[10:13] ตะเกียบของฉันค้างอยู่กลางอากาศในการ
[10:16] สนทนาครั้งหนึ่งกับวีร่าในเกมฉันเคยพูดถึงว่าชอบเข้ากล่องญี่ปุ่นในการ์ตูนเกม
[10:22] ชื่อของเธอก็มีคำว่าเวยเหมือนกันฉันอุทานออกมา
[10:25] เธอคือวีร่าเธอน่าจะเดาได้ตั้งนานแล้วนะ
[10:29] มุมปากของเธอเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
[10:32] หัวใจของฉันเต็มไปด้วยความยินดีฉันคิดว่าคงจะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว
[10:38] ไม่คิดเลยว่าเราจะได้พบกันในโลกแห่งความเป็นจริง
[10:41] เธอมาเรียนที่นี่ได้อย่างไรฉันถามด้วยความสงสัย
[10:48] รอยยิ้มของหลินเวยกว้างขึ้นเผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ 2 ซี่ก็เพราะฉันชอบเธอไงเลยย้ายมาเรียนที่นี่
[10:54] เธอพูดอย่างเป็นธรรมชาติราวกับกำลังเล่าความจริงที่เป็นกลาง
[10:56] ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเล่นเกมด้วยกันฉันก็รู้ว่าเธอพิเศษ
[10:59] ฉันเคยบอกแล้วไงเราจะได้พบกัน
[11:02] และเมื่อฉันได้เจอเธอฉันก็ตัดสินใจแล้ว
[11:06] ชาตินี้เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก
[11:10] ฉันรู้สึกวิงเวียนไม่รู้ว่าเป็นเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำหรือความหมกมุ่นที่แฝงอยู่ในคำพูดของเธอ
[11:15] ฉันขณะที่ฉันกำลังจะพูดอะไร
[11:18] บางอย่างเจ้าเสี่ยวอี้ที่นั่งอยู่โต๊ะหน้าก็หันกลับมาทันที
[11:21] โจมิ่งการบ้านคณิตศาสตร์ที่จะต้องส่งคาบหน้า
[11:24] เสียงของเธอก็หยุดชะงักลง
[11:26] สายตาของเธอจับจ้องไปที่กล่องข้าวอันประณีตนั้น
[11:30] ทหารมื้อนี้พิถีพิถันเกินไปแล้ว
[11:32] ฉันเลื่อนกล่องข้าวเข้ามาใกล้ตัวโดยไม่รู้ตัว
[11:35] ท่าทางเล็กๆน้อยๆนี้ดูเหมือนจะทำให้หลินเวยพอใจ
[11:38] ดวงตาของเธอโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์
[11:41] ขอลองชิมหน่อยได้ไหม
[11:44] เจ้าเสี่ยวอี้เอื้อมมือไปหยิบข้าวปั้น
[11:47] ไม่ได้
[11:47] ฉันและหลินเวยพูดขึ้นพร้อมกัน
[11:50] เจ้าเสี่ยวอี้สะดุ้งตกใจกับการตอบสนองของเรา
[11:53] หดมือกลับไปอย่างกระอักกระอ่วน
[11:53] ขอโทษนะฉันไม่รู้นี่เตรียมไว้ให้โจมิ่งโดยเฉพาะ
[11:57] เสียงของหลินเวียนชาลงทันที
[12:00] แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกลับไม่เปลี่ยนแปลง
[12:03] เขาไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องของเขาใช่ไหม
[12:06] คำว่าใช่ไหมคำสุดท้ายนั้นเหมือนมีมีดเล็กๆต่ออยู่ที่คอฉัน
[12:10] ฉันพยักหน้าอย่างแข็งทื่อไม่กล้ามองสีหน้าสับสนของเจ้าเสี่ยวอี้
[12:16] เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้นในเวลาที่เหมาะสมช่วยให้
[12:21] สถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้คลี่คลายลงพรุ่งนี้อยากกินอะไรหลินเวยกระซิบถามข้างหูฉัน
[12:27] ลมหายใจของเธอพ่นรถติ่งหูฉันฉันทำแพนเค้กได้นะหรือแฮมเบอร์เกอร์มือที่จับปากกาของฉันสั่นเล็กน้อยตัวอักษรในหนังสือเรียนพร่ามัวไปหมด
[12:36] คำพูดของหลินเวยเมื่อครู่ทำให้ฉันรู้สึกกลัวเล็กน้อยเธอ
[12:39] บอกว่าชาตินี้ฉันหนีเธอไม่พ้นหรอกทำให้ฉันรู้สึกว่าความห่วงใยที่เธอมีให้ฉัน
[12:48] เหมือนกับใยแมงมุมที่ถักทออย่างประณีตและฉันก็กลายเป็นเหยื่อในใยนั้นโดยไม่รู้ตัว
[12:53] แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือในมุมหนึ่งของใจฉันฉันกลับรู้สึกยินดีอย่างลับๆกับความห่วงใยนี้
[12:59] เป็นเวลานานแล้วไม่เคยมีใครใส่ใจทุกการกระทำของฉันมากขนาดนี้จดจำทุกสิ่งที่ฉันชอบความรู้สึกที่ถูกทนุถอมนี้
[13:09] เหมือนยาพิษหวานหอมแต่ถึงตายในชั่วโมงเรียนวรรณคดีห้องเรียนเงียบสงัดมีเพียงเสียงนกเจื้อยแจ้วจากนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว
[13:17] แสงแดดส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่านลงบนแท่นบรรยายครูสอนวรรณคดีเลื่อน
[13:23] แว่นตาเคาะกระดานดำบ้าดำบ้าด้วยปลายนิ้ว
[13:26] หวังกวนโม่เหมยไม่ต้องการให้ใครชมว่าหน้า
[13:29] ตาสวยงาม
[13:30] ใครจำท่อนต่อไปได้บ้างสายตาของเธอกวาดไป
[13:33] ทั่วห้องเรียนแล้วมาหยุดที่ฉันโจมิ่งเธอ
[13:37] ตอบสิฉันลุกขึ้นยืนพรวดพราดสมองว่างเปล่า
[13:41] ท่อนต่อไปของบทกวีนั้นอยู่แค่ปลายลิ้นแท้ๆแต่กลับติดขัดไปหมดผมฉันพูดตะกุกตะกัก
[13:47] นิ้วมือลูบขอบหนังสือเรียนโดยไม่รู้ตัว
[13:50] ครูยิ้มอย่างอ่อนโยนที่มุมปากเพียงแต่
[13:52] เหลือเธอให้คำใบ้ฉันได้รับกำลังใจความทรงจำของฉันก็ชัดเจนขึ้นมาทันที
[13:59] เพียงแต่เหลือความบริสุทธิ์ผุดผ่องเต็มฟ้าดินฉันพูดออกมาเสียงดังกว่าที่คิดไว้เสียอีก
[14:05] ครูพยักหน้าอย่างพอใจรอยยิ้มลึกซึ้งยิ่งขึ้น
[14:09] ไม่เลวในที่สุดก็จำได้ฉันถอนหายใจโล่งอก
[14:13] ส่งยิ้มที่แฝงความขอโทษให้ครูอย่างไรก็
[14:16] ตามในชั่วพริบตานั้นฉันรู้สึกถึงสายตาเย็นเยะเยือกที่พุ่งมาจากด้านข้างหลินเวย
[14:22] กำลังจ้องมองฉันอย่างเงียบๆแม้ว่ามุมปาก
[14:25] ของเธอยังคงมีรอยยิ้มจางๆแต่แววตาของเธอ
[14:28] กลับดูเย็นชาเหมือนมีน้ำแข็งเกาะปลายนิ้ว
[14:31] ของเธอเคาะโต๊ะเบาๆเป็นจังหวะที่ช้าและกด
[14:34] ดันเหมือนคำเตือนที่ไร้เสียงเธอไม่พอใจ
[14:37] อีกแล้วหลังเลิกเรียนคนในห้องเรียนก็ทยอย
[14:41] กันออกไปอย่างรวดเร็วผมกำลังเก็บกระเป๋า
[14:44] เหลือบไปเห็นหลินเวยยังคงนั่งอยู่ที่เดิม
[14:46] ไม่ขยับเขยื้อนในที่สุดเธอก็เอ่ยปากฉัน
[14:50] ไม่ชอบที่คุณยิ้มให้ผู้หญิงคนอื่นเสียง
[14:52] ของเธอเบามากแต่กลับเหมือนมีดคมกริบแทง
[14:55] ทะลุแก้วหูของผมโดยตรงผมตัวแข็งทื่อหันไป
[14:59] มองเธอนั่นมันครูนะผมแก้ตัวไปโดยไม่รู้
[15:02] ตัวครูก็ไม่ได้เธอพูดแทรกผมดวงตาสีดำจ้อง
[15:07] มองผมตรงๆแววตาของเธอเต็มไปด้วยอารมณ์บาง
[15:10] อย่างที่ผมอ่านไม่ออกปลายนิ้วของเธอ
[15:12] เลื่อนผ่านสมุดเรียนของผมเบาๆทิ้งรอยขีด
[15:15] ข่วนจางๆไว้รอยยิ้มของคุณต้องเป็นของฉัน
[15:19] เท่านั้นประโยคนี้เหมือนคำสาปกระแทกลง
[15:22] กลางใจของผมอย่างจังผมอ้าปากแต่กลับไม่มี
[15:26] เสียงใดๆออกมาพระอาทิตย์ยามเย็นนอก
[15:28] หน้าต่างค่อยๆลับขอบฟ้าในห้องเรียนเหลือ
[15:31] เพียงเรา 2 คนและความเงียบที่น่าอึดอัดจน
[15:34] แทบจะหายใจไม่ออกคุณรังเกียจฉันหรือเปล่า
[15:37] เธอถามขึ้นมาอย่างกะทันหันเสียงของเธอ
[15:40] สั่นเครืออย่างประหลาดผมพูดช้าๆไม่เลยใน
[15:43] เกมผมรู้สึกว่าเราเข้าขากันได้ดีมากผมถึง
[15:47] กับรู้สึกว่าคุณเป็นเพื่อนที่ดีมากแต่ว่า
[15:50] แค่รู้สึกว่าขอโทษนะเป็นความผิดของฉันเอง
[15:54] ฉันไม่ควรจะงอนเธอพูดต่ออย่างอ่อนโยนหยิบ
[15:57] กล่องของเล็กๆออกมาจากกระเป๋านี่ให้คุณนะ
[16:00] ถือซาว่าเป็นการถ่ายโทษของฉันในกล่องคือ
[16:03] สร้อยคอเงินจี้เป็นรูปดาวที่ประณีตผมอยาก
[16:07] ปฏิเสธโดยไม่รู้ตัวแต่เธอกลับเดินอ้อมมา
[16:10] อยู่ข้างหลังผมแล้วมือทั้งสองข้างโอบรอบ
[16:12] คอของผมไม่แพงหรอกของจากตลาดนัดเธอกระซิบ
[16:16] ข้างหูผมรับไว้เถอะนะขอร้องล่ะในที่สุด
[16:20] สร้อยคอเงินรูปดาวนั้นก็ถูกแขวนไว้ที่คอ
[16:22] ของผมดูดีจริงๆเธอถอยหลังไป 1 ก้าวชื่นชม
[16:26] ผลงานของตัวเองสัญญากับฉันนะห้ามถอดมันออกเด็ดขาดนั่นไม่ใช่คำขอร้องแต่มันคือคำสั่ง
[16:33] ผมพยักหน้าเพียงเพื่อต้องการออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
[16:37] หลินเวยดูพอใจมากเธอจูบปลายนิ้วของตัวเองเบาๆแล้วประทับจูบเสมือนจริงนั้นลงบนจี้ดาวของผมแล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ
[16:46] เธอำเพลงแล้วหันหลังเดินจากไป
[16:49] ชายกระโปรงพลิ้วไหวเป็นส่วนโค้งที่สง่างามในอากาศ
[16:51] ระหว่างทางกลับบ้านผมลูกจี้ที่หน้าอกไม่หยุด
[16:55] พื้นผิวเงินนั้นอุ่นขึ้นด้วยอุณหภูมิร่างกายของผมแล้วแต่ความรู้สึ กไม่สบายใจนั้นกลับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
[17:03] ตอนที่เดินผ่านถังขยะในชุมชนฉันอยากจะดึงมันออกหลายครั้งแต่สุดท้ายก็ปล่อยมือไป
[17:09] กลางดึกฉันนอนพลิกตัวไปมาบนเตียง
[17:12] จี้รูปดาวที่เคยห้อยคอถูกฉันถอดวางไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือแล้วมันสะท้อนแสงเย็นเยือกภายใต้แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะ
[17:20] ขณะที่ฉันกำลังจะหลับเสียงหยดน้ำเบาๆก็ดังขึ้นมาทันที
[17:23] ฉันลืมตาโพลงห้องมืดสนิทเสียงนั้น
[17:27] เบามากเหมือนเสียงแจ้งเตือนการเปิดอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์
[17:29] ฉันคลำหาเพื่อเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ
[17:31] ฉันมองไปรอบๆโทรศัพท์มือถือ
[17:35] กำลังชาร์จอยู่โน้ตบุ๊คก็ปิดเครื่องแล้ว
[17:38] ในห้องไม่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อื่นๆ
[17:41] ตอนที่ฉันคิดว่าเป็นเสียงหลอนจี้รูปดาวบนโต๊ะเขียนหนังสือก็ส่องแสงสีแดงจางๆขึ้นมาแวบหนึ่ง
[17:46] มันริบหรี่มากแล้วก็หายไปในพริบตา
[17:49] แต่ในห้องที่มืดมิดมันกลับโดดเด่นสะดุดตาอย่างยิ่ง
[17:52] หัวใจของฉันเต้นรัวเร็วขึ้นทันที
[17:55] ฉันเดินเบาๆไปที่โต๊ะเขียนหนังสือหยิบจี้นั้นขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด
[18:00] 4 ด้านหลังของดาวในลวดลายที่ฉันคิดว่าเป็นแค่เครื่องประดับมีจุดกลมเล็กเท่าปลายเข็มซ่อนอยู่
[18:06] ฉันรีบใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องดูและจำได้ว่ามันคือกล้องวงจรปิดขนาดเล็ก
[18:12] มือของผมเริ่มสั่น
[18:15] เหงื่อเย็นซึมท่วมแผ่นหลังในทันที
[18:18] สร้อยคอเส้นนี้อุปกรณ์สอดแนมนี้มันห้อยอยู่บนตัวฉันแบบนั้นแล้วก็ถูกวางไว้ในห้องนอนของฉัน
[18:24] หลินเวยเห็นอะไรบ้างห้องของฉันตอนที่
[18:28] ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าร่างกายเปลือยเปล่าของ
[18:31] ฉันความรู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรงพุ่ง
[18:33] ขึ้นมาที่คอสมองมึนงไปหมดกลับมาที่ห้อง
[18:37] ฉันใช้กระดาษทิชชู่หอจี้รูปดาวแล้วยัด
[18:40] เข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของลิ้นชักนอน
[18:42] อยู่บนเตียงแต่ก็นอนไม่หลับเลยพอหลับตาลง
[18:46] ก็เห็นดวงตาเย็นชาของหลินเวยเธอยังมี
[18:49] กล้องวงจรปิดอื่นๆซ่อนอยู่รอบตัวฉันอีก
[18:51] ไหมเธอกำลังเฝ้าดูฉันอยู่ตอนนี้หรือเปล่า
[18:54] หัวใจของฉันฉันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
[18:57] เมื่อแสงอาทิตย์แรกของรุ่งเช้าส่องเข้ามา
[18:59] ในห้องฉันก็ได้ตัดสินใจแล้วช่วงพักคาบ
[19:03] เรียนฉันดักหลินเวยที่กำลังจะกลับห้อง
[19:05] เรียนที่มุมหนึ่งวันนี้เธอรวบผมหางม้าสูง
[19:09] ผมของเธอพลิ้วไหวเบาๆตามการเคลื่อนไหวของ
[19:11] ร่างกายบนใบหน้าของเธอมีแต่ความประหลาดใจ
[19:14] ที่ไม่ได้ปิดบังโจมิ่งมีอะไรเหรอคุณมี
[19:18] อะไรจะคุยกับฉันเหรอทำไมถึงสอดแนมฉันฉัน
[19:22] พูดแทรกเธอทันทีเสียงของฉันต่ำมากแต่ก็
[19:25] ชัดเจนพอกล้องวงจรปิดในสร้อยคอนั่นเวลา
[19:29] เหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะฉันคาดการณ์ว่า
[19:31] หลินเวยอาจจะตกใจอาจจะปฏิเสธหรือแม้
[19:34] กระทั่งขอโทษแต่ปฏิกิริยาของเธอกลับทำให้
[19:37] เลือดในกายฉันแข็งตัวเธอยิ้มไม่ใช่รอย
[19:40] ยิ้มที่น่าอึดอัดไม่ใช่รอยยิ้มเสแสร้งแต่
[19:44] เป็นรอยยิ้มที่มาจากข้างในรอยยิ้มแห่ง
[19:46] ความสุขดวงตาของเธอโค้งเป็นรูปพระจันทร์
[19:49] เสี้ยว 2 ข้างมุมปากยกขึ้นเป็นส่วนโค้ง
[19:52] ที่หวานซึ้งคุณเจอแล้วเหรอน้ำเสียงของเธอ
[19:55] ผ่อนคลายราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ
[19:58] ฉันยังคิดอยู่เลยว่าคุณจะต้องใช้เวลานาน
[20:00] แค่ไหนถึงจะสังเกตเห็นมันปฏิกิริยาแบบนี้
[20:03] มันเหนือความคาดหมายของฉันไปมากฉันพูดไม่
[20:06] ออกไปชั่วขณะคำถามที่เตรียมมาทั้งหมดจุก
[20:09] อยู่ที่คอไม่ไกลออกไปนักเรียนเดินไปมาบน
[20:12] ระเบียงเสียงหัวเราะอยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่
[20:15] กลับเหมือนเราอยู่กันคนละโลกก็ฉันอยากรู้
[20:18] จักตัวตนที่แท้จริงของคุณนี่นาหลินเวย
[20:21] ก้าวเข้ามา 1 ก้ายื่นมือมาหมายจะสัมผัสใบ
[20:24] หน้าของผมเมื่อผมหลบเธอก็ไม่โกรธเหมือน
[20:27] กับที่คุณเคยอยากเห็นวีร่าตัวจริงไงจำได้
[20:30] ไหมวันนั้นคุณบอกว่าอยากเจอคุณมากหลังของ
[20:33] ผมชนเข้ากับกำแพงที่เย็นเฉียบเธอใช้คำพูด
[20:36] ที่ผมเคยพูดในเกมมาอ้างเหตุผลให้กับการ
[20:38] ทรยศครั้งนี้แต่คุณก็ไม่ควรมาสอดแนมผม
[20:42] พยายามควบคุมเสียงสั่นเครือสิ่งที่คุณทำ
[20:45] แบบนี้มันเป็นการละเมิดความเป็นส่วนตัว
[20:48] ของผมหลินเวยเอียงคอสีหน้าไร้เดียงสา
[20:52] เหมือนไม่เข้าใจว่าผมกำลังพูด
[20:54] นักเรียนหญิงคนหนึ่งที่ถือสมุดการบ้าน
[20:56] เดินผ่านเราไปมองมาด้วยความสงสัยแล้วก็
[20:59] รีบเดินจากไปฉันชอบคุณนะหลินเวยพูดขึ้นมา
[21:03] อย่างกะทันหันเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น
[21:06] อยากรู้จักคุณให้มากขึ้นมันผิดตรงไหนเหรอ
[21:09] คำพูดนี้เหมือนน้ำเย็นจัดสาดรสหัวผมเธอ
[21:12] เอาความชอบกับการสอดแนมมาปปนกันได้อย่าง
[21:15] ไรพูดเรื่องน่ากลัวแบบนี้ด้วยน้ำเสียงที่
[21:17] ดูเป็นธรรมชาติได้อย่างไรนี่ไม่ใช่ความ
[21:20] ชอบผมส่ายหัวถอยหลังนี่มันนี่มันเป็น
[21:24] พฤติกรรมที่ผิดปกติรอยยิ้มของหลินเวยหาย
[21:27] ไปในที่สุดแววตาของเธอเย็นชาลงในพริบตา
[21:30] การเปลี่ยนแปลงนั้นรวดเร็วจนน่าตกใจเมื่อ
[21:33] วินาทีก่อนยังเป็นเด็กสาวที่เต็มไปด้วย
[21:35] รอยยิ้มวินาทีต่อมาก็กลายเป็นสิ่งมีชีวิต
[21:38] ที่น่าขนลุกคุณจะเข้าใจเองเธอกระซิบเบา
[21:41] กระซิบเบายื่นมือมาจัดปกเสื้อของผมท่าทาง
[21:45] อ่อนโยนราวกับกำลังดูแลสัตว์เลี้ยงอัน
[21:47] เป็นที่รักสักวันหนึ่งคุณจะขอบคุณฉันที่
[21:50] ทำแบบนี้กับคุณเสียงกริ่งเข้าเรียนดัง
[21:53] ขึ้นอย่างทันท่วงทีช่วยผมไว้หลินเวยมองผม
[21:56] เป็นครั้งสุดท้ายแล้วหันหลังเดินเข้าห้อง
[21:59] เรียนไปก้าวเดินเบาราวกับไม่มีอะไรเกิด
[22:02] ขึ้นส่วนผมยืนอยู่กับที่ขาทั้งสองข้าง
[22:05] หนักอึ้งราวกับถูกเทด้วยตะกั่วหลังจากวัน
[22:08] นั้นผมก็เริ่มหลีกเลี่ยงหลินเวยอย่างจงใจ
[22:11] ตอนเรียนผมไม่เคยพูดกับเธอไม่มองเธอเลย
[22:14] แม้แต่ครั้งเดียวช่วงพักเรียนไม่ว่าจะหลบ
[22:17] อยู่ในห้องน้ำหรือไม่ก็ไปรวมกลุ่มกับ
[22:19] เพื่อนผู้ชายตอนเที่ยงก็วิ่งไปซื้อของที่
[22:22] ร้านสะดวกซื้อนอกโรงเรียนหลังเลิกเรียนก็
[22:25] เป็นคนแรกที่พุ่งออกจากห้องเรียนแต่
[22:27] หลินเวยดูเหมือนจะไม่สนใจการหลีกเลี่ยง
[22:30] ของผมเธอยังคงนำอาหารกลางวันที่เตรียมมา
[22:32] อย่างดีมาโรงเรียนทุกวันวางไว้บนโต๊ะของ
[22:35] ผมแม้ว่าผมจะไม่เคยกินเลยก็ตามเธอก็ยังคง
[22:39] มองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความครอบครอง
[22:42] ราวกับผมเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงที่ดื้อรัน
[22:44] ชั่วคราวไม่ช้าก็เร็วก็จะกลับมาอยู่ข้าง
[22:47] เจ้านายที่น่ากลัวที่สุดคือผมเริ่มเห็น
[22:50] เธอในความฝันบางครั้งเธอยืนอยู่ข้างเตียง
[22:53] ของผมนิ้วมือลูบไร้แก้มของผมเบาๆบางครั้ง
[22:56] เธอนั่งอยู่หน้าตนหนังสือของผมพลิกดู
[22:59] หนังสือของผมบางครั้งเธอก็แค่ยืนอยู่ห่าง
[23:02] ๆดวงตาเปล่งประกายสีแดงในความมืดเหมือน
[23:05] กับกล้องวงจรปิดที่แขวนอยู่บนดาวดวงนั้น
[23:08] ทุกครั้งที่ตื่นจากความฝันเหล่านี้ผมจะ
[23:11] รีบตรวจสอบว่าประตูห้องล็อคแน่นดีแล้ว
[23:13] หรือไม่หน้าต่างปิดสนิทดีไหมนะแต่ลึกๆใน
[23:17] ใจผมรู้ว่าการป้องกันเหล่านี้ไร้ความหมาย
[23:20] ถ้าหลินเว้าเข้ามาในชีวิตผมจริงๆแค่ประตู
[23:23] ที่ล็อคไว้ก็ขวางเธอไม่ได้หรอกในคาบเรียน
[23:26] คณิตศาสตร์วันศุกร์ผมกำลังก้มหน้าก้มตาจด
[23:29] สูตรบนกระดานจู่ๆเธอก็โยนกระดาษแผ่นหนึ่ง
[23:32] มาตรงหน้าผมผมลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยัง
[23:35] เปิดกระดาษออกมีเพียงลายมือที่อ่อนช้อย
[23:38] บรรทัดเดียวเมื่อคืนฉันฝันถึงคุณด้วยนะ
[23:41] กระดาษแผ่นนั้นร่วงหล่นจากปลายนิ้วที่
[23:43] สั่นเทาของผมเสียงอาจารย์สอนในห้องเรียน
[23:46] ที่เคยจอแจเสียงพลิกหน้ากระดาษพลันดูห่าง
[23:49] ไกลออกไปเหลือเพียงเสียงหัวใจของผมที่
[23:52] เต้นรัวอยู่ข้างหูผมไม่กล้าหันกลับไปแต่
[23:55] ก็สัมผัสได้ถึงสายตาของเธอที่จ้องมาที่ใบ
[23:58] หน้าด้านข้างของผมร้อนแรงจนแทบจะเผาไหม้
[24:01] ผิวหนังของผมในวินาทีนั้นผมก็เข้าใจในที่
[24:04] สุดว่าความหวาดกลัวที่แท้จริงคืออะไรไม่
[24:07] ใช่ความกลัวต่อความรุนแรงหรืออันตรายแต่
[24:10] เป็นเพราะมีใครบางคนสามารถลุกลำเข้ามาใน
[24:12] ชีวิตของคุณได้อย่างหมดจดทุกซอกทุกมุมแม้
[24:15] กระทั่งรู้ถึงความฝันของคุณบางทีเธออาจจะ
[24:18] แค่เดาแต่ก็ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดอย่างบอก
[24:21] ไม่ถูกเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นตอนที่
[24:24] ผมกำลังเก็บกระเป๋ารูปถ่ายใบหนึ่งก็ร่วง
[24:27] หล่นออกมาจากหนังสือเรียนของผมนั่นคือ
[24:30] หน้าต่างบ้านของผมเวลาที่ถ่ายเห็นได้ชัด
[24:32] ว่าเป็นเมื่อคืนเพราะในรูปผมกำลังยืนอยู่
[24:35] หน้าต่างถอดเสื้อนักเรียนด้านหลังรูปมี
[24:38] หัวใจวาดด้วยปากกาสีแดงด้านหลังรูปมีหัว
[24:41] ใจวาดด้วยปากกาสีแดงด้านหลังรูปมีหัวใจ
[24:45] วาดด้วยปากกาสีแดงข้างๆมีข้อความเล็กๆ
[24:48] เขียนไว้ว่าคุณตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ารัก
[24:51] จังเลยโลกของผมหมุนคว้างในวินาทีนั้นเธอ
[24:54] ไม่กลัวเลยว่าผมจะรู้ว่าเธอกำลังเฝ้าดูผม
[24:57] อยู่แม้กระทั่งจงใจให้ผมรู้เย็นวันศุกร์
[25:00] แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมทั่วทั้งโรงเรียน
[25:02] เป็นสีส้มแดงผมเก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว
[25:06] เหลือบมองหลินเวยที่นั่งอยู่ข้างๆเพราะ
[25:08] ความหลงใหลครอบงำของเธอผมไม่กล้าคุยกับ
[25:11] ผู้หญิงคนไหนมานานแล้วแม้แต่คุยกับเพื่อน
[25:14] ผู้ชายก็ยังพยายามทำหน้าเฉยเมยที่สุด
[25:17] เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นผมคว้ากระเป๋า
[25:20] แล้วรีบเดินออกจากห้องเรียนหลังจากเดิน
[25:22] ออกจากประตูโรงเรียนผมก็ถอนหายใจยาวผมแวะ
[25:26] ซุเปอร์มาร์เก็ตข้างทางแล้วเลี้ยวเข้าซอย
[25:29] เล็กๆที่ไม่ค่อยมีคนเดินคิดจะอ้อมกลับ
[25:31] บ้านเพื่อหลบหนีการสะกดรอยตามของหลินเวย
[25:34] ชั่วคราวดวงอาทิตย์ยามเย็นลับหายไปหลัง
[25:37] ตึกรามบ้านช่องแล้วแสงในซอยเริ่มมืดลัวผม
[25:41] กำลังก้มหน้าเดินอยู่จู่ๆก็ได้ยินเสียง
[25:43] อึกกระทึกครึกโครมข้างหน้านายโปรดเถอะค่ะ
[25:47] อย่าทำแบบนี้เลยค่ะเสียงผู้หญิงที่คุ้น
[25:49] เคยคนหนึ่งร้องไห้คร่ำครวญเลือดในตัวผม
[25:52] แข็งตัวในทันทีนั่นคือเสียงของหลินเวย
[25:55] น้องสาวคนนี้น่ารักไม่เบาเลยนะมาเล่นกับ
[25:58] พวกเราหน่อยสิเสียงผู้ชายหยาบกระด้างคน
[26:01] หนึ่งพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างหื่นกระหาย
[26:03] ไปให้พ้นอย่ามาแตะต้องฉันนะเสียงของหลิน
[26:07] เวยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวผมยืนนิ่งอยู่
[26:09] กับที่หัวใจเต้นรัวแม้ว่าผมจะเกลียดการ
[26:13] สะกดรอยตามและการควบคุมของหลินเวยมากแค่
[26:15] ไหนแต่ว่าเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงคน 1 และและ
[26:20] เธอก็ยังคงพูดว่าเธอทำแบบนั้นเพราะเธอรัก
[26:23] ผมมากเกินไปผมไม่ใจร้ายพอที่จะปล่อยให้
[26:26] เธอได้รับอันตรายผมรวบรวมความกล้าฉันเดิน
[26:30] เข้าไปฉันเห็นพวกอันธพาน 3 คนในชุดนัก
[26:33] เรียนกำลังล้อมร่างหนึ่งไว้หลินเวยถูก
[26:35] ต้อนชิดกำแพงคอเสื้อนักเรียนของเธอถูกดึง
[26:39] จนขาดใบหน้าของเธอเปื้อนน้ำตาหยุดนะฉัน
[26:42] ตะโกนเสียงดังพวกอันธพาน 3 คนหันกลับมาใบ
[26:46] หน้าของพวกเขามีรอยยิ้มที่น่ารังเกียจหัว
[26:49] หน้ากลุ่มผมสีเหลืองมีรอยแผลเป็นที่มุม
[26:52] ปากโอ้ฮีโร่ช่วยสาวงามไอ้หนูถ้าไม่อยาก
[26:56] โดนอัดก็ใส่หัวไปซะฉันมองไปรอบๆเห็นไม้
[27:00] ท่อนหนึ่งพิงอยู่ข้างกำแพงฉันไม่คิดมาก
[27:03] ฉันคว้าไม้ท่อนนั้นแล้วชี้ไปที่พวกเขาฉัน
[27:06] แจ้งตำรวจแล้วตำรวจกำลังมาถึงในไม่ช้าไอ้
[27:09] ผมเหลืองชะงักไปครู่หนึ่งแล้วสบตากับอีก 2
[27:12] คนตอนที่ฉันคิดว่าพวกเขากำลังจะพุ่งเข้า
[27:15] มาไอ้ผมเหลืองก็ถมน้ำลายออกมาแกโชคดีไปนะ
[27:19] ไปกันเถอะพวกเขาเดินออกจากซอยไปอย่างรวด
[27:22] เร็วก่อนไปไอ้ผมเหลืองยังหันกลับมามองฉัน
[27:24] แวบหนึ่งสายตานั้นแปลกประหลาดเล็กน้อยฉัน
[27:28] ทิ้งไม้ลงแล้วหันไปหาหลินเวยคุณไม่เป็นไร
[27:31] นะเธอยืนนิ่งอยู่กับที่ไหลของเธอสั่นเล็ก
[27:35] น้อยน้ำตายังคงไหลรินลงมาตามแก้มไม่หยุด
[27:38] วินาทีต่อมาเธอก็พุ่งเข้ามากอดฉันทันที
[27:42] มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อนักเรียนของฉัน
[27:44] แน่นโจมิ่งเธอร้องไห้สะอึกสะอึลื่นอยู่บน
[27:47] อกฉันน้ำตาอุ่นๆซึมผ่านเสื้อผ้าของฉัน
[27:51] ขอบคุณนะถ้าไม่มีคุณฉันไม่รู้จะทำยังไง
[27:54] จริงๆฉันยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ไม่รู้จะ
[27:57] วางมือไว้ตรงไหนร่างกายของเธอสั่นสะท้าน
[28:00] เล็กน้อยอยู่ในอ้อมกอดของฉันกลิ่นหอมมะลิ
[28:03] จากเส้นผมของเธอโชยมาแต่จมูกฉันในตอนนั้น
[28:07] ฉันใจอ่อนลงจริงๆถึงกับลืมพฤติกรรมที่น่า
[28:10] กังวลทั้งหมดของเธอก่อนหน้านี้ไปสิ้นฉัน
[28:13] แค่ตบหลังเธอเบาๆไม่เป็นไรแล้วเดี๋ยวผมไป
[28:16] ส่งคุณที่บ้านนะเธอยกศีรษะขึ้นดวงตาของ
[28:20] เธอแดงก่ำแต่กลับเผยรอยยิ้มที่บอบบางและ
[28:23] งดงามออกมาหลังจากวันนั้นท่าทีของหลินเวย
[28:26] ที่มีต่อฉันก็สนิทสนมมากขึ้นเธอจะพิงไหล่
[28:29] ฉันอย่างเป็นธรรมชาติในช่วงพักเรียนจะนำ
[28:32] ของอร่อยมาให้ฉันและเมื่อเลิกเรียนก็ต้อง
[28:35] จับแขนเสื้อฉันเดินกลับบ้านบ่ายวันเสาร์ 1
[28:38] สัปดาห์ต่อมาฉันไปร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อ
[28:40] เครื่องดื่มเมื่อฉันผลักประตูแก้วเข้าไป
[28:43] อากาศเย็นก็พัดปะทะใบหน้าฉันเดินตรงไปยัง
[28:47] ตู้เครื่องดื่มขณะที่ฉันกำลังก้มตัวหยิบ
[28:49] โค้กก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยดังมาจากด้าน
[28:52] หลังร้านพี่เวยพวกเราแสดงได้ไม่เลวใช่ไหม
[28:56] ไอ้หนูคนนั้นติดกับดักเต็มๆเลยนิ้วของฉัน
[28:59] แข็งค้างอยู่บนขวดโค้กนั่นคือเสียงของไอ้
[29:02] ผมเหลืองหุบปากพูดเบาๆหน่อยเป็นเสียงของ
[29:05] หลินเวยเดี๋ยวฉันโอนเงินให้คราวหน้าก็
[29:08] ระวังปากหน่อยเลือดในกายฉันเย็นเฉียบใน
[29:11] ทันทีเป็นหลินเวยแต่โทนเสียงของเธอไม่
[29:14] นุ่มนวลเหมือนตอนที่พูดกับฉันเลยแต่กลับ
[29:17] เย็นชาและเหนือกว่าฉันมองผ่านช่องว่างของ
[29:20] ฉันวางสินค้าไปยังด้านหลังร้านหลินเวยยืน
[29:23] อยู่ตรงนั้นเบื้องหน้าคือพวก 3 คนวุ่นวาย
[29:26] ในซอยนั้นเธอหยิบมือถือขึ้นมากดโอนเงิน
[29:28] ให้พวกนั้นพวก 3 คนวุ่นวายยกยักหน้าหือๆ
[29:32] ท่าทางนอบน้อมจนไม่เหมือนคนขอบคุณค่ะคุณ
[29:35] หลินเวยครั้งหน้าถ้ามีเรื่องแบบนี้อีกมา
[29:38] หาพวกเราอีกนะพวกผมยิ้มอย่างออดอ้อน
[29:41] หลินเวยพูดเสียงเย็นชาใสหัวไปขวดน้ำผลไม้
[29:45] ในมือฉันเกือบจะหล่นลงพื้นทั้งหมดนี้คือ
[29:48] สิ่งที่เธอวางแผนไว้ฉากที่ฮีโร่มาช่วย
[29:51] ชีวิตความหวาดกลัวของเธอน้ำตาพุ่งเข้ามา
[29:54] ในอ้อมกอดฉันสั่นระริกทั้งหมดคือการแสดง
[29:57] ความเย็นยเยือกแผ่ซ่านจากปลายเท้าไปถึง
[29:59] กระดูกสันหลังฉันค่อยๆถอยหลังอยากจะหนีไป
[30:03] ตอนที่พวกเขาไม่ทันสังเกตเพียงชั่วพริบตา
[30:06] ที่ฉันหันหลังขวดเครื่องดื่มไม่กี่ขวดบน
[30:09] ฉันก็พลันล้มลงมาส่งเสียงกระทบกันดังใส
[30:12] ใครอยู่ตรงนั้นเสียงของหลินเวียนลงอย่าง
[30:15] น่าตกใจฉันไม่คิดมากแล้วรีบวิ่งผลักประตู
[30:19] ร้านสะดวกซื้อออกฉันพุ่งออกไปสู่แสงแดด
[30:22] อันร้อนแรงยามบ่ายหัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุ
[30:25] อกเสียงตะโกนของหลินเวยดังมาจากข้างหลัง
[30:28] โจมิ่งฉันไม่หันกลับไปวิ่งสุดชีวิตไปข้าง
[30:32] หน้าเลี้ยวเข้าซอยเล็กๆเหนือซึมเสื้อยืด
[30:35] ของฉันอย่างรวดเร็วลมหายใจเริ่มหอบถี่
[30:38] เลี้ยวผ่านหัวมุมถนนฉันคิดว่าตัวเองหลุด
[30:41] พ้นจากเธอแล้วแต่กลับตกใจพบว่าเธอยืนอยู่
[30:44] ไม่ไกลวิ่งอะไรหลินเวยเดินเข้ามาหาฉันบน
[30:49] ใบหน้ามีรอยยิ้มแปลกๆฉันถอยหลังไป 239
[30:53] หลังชนกำแพงสีหน้าของเธอไม่ใช่ความอ่อนแอ
[30:56] ไร้เดียงสาที่แสร้งทำเหมือนปกติอีกต่อไป
[30:58] แต่เป็นความตื่นเต้นที่ทำให้ฉันขนลุก
[31:01] ประกายอันตรายวูบไหวในดวงตาเธอเจอฉันแล้ว
[31:04] สินะเธอหัวเราะคิกคักเสียงหวานจนขนลุกแต่
[31:07] คุณไม่คิดว่าเราเข้ากันมากเหรอคุณช่วยฉัน
[31:10] ไว้หล่อมากทั้งหมดนั่นคือคุณวางแผนไว้
[31:14] นั่น
[31:15] ทั้งหมดนั่นคือคุณวางแผนไว้
[31:18] ทั้งหมดนั่นคือคุณวางแผนไว้นั่นทั้งหมด
[31:21] นั่นคือคุณวางแผนไว้เสียงของฉันสั่นเครือ
[31:25] ทำไมต้องทำแบบนี้เธอเดินเข้ามา 1 ก้าฉัน
[31:28] ไม่มีที่ไปแล้วปลายนิ้วของเธอแตะเบาๆที่
[31:31] ใบหน้าฉันเพราะฉันชอบคุณไงคะชอบที่คุณ
[31:34] เป็นแบบนี้คุณมันบ้าอย่ากลัวเลยเธอ
[31:38] หัวเราะเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสาเรายังมี
[31:41] เวลาอีกมากค่อยๆเล่นกันนะวันอาทิตย์เจอ
[31:43] อีกนะพูดจบเธอหันหลังเดินจากไปก้าวเดิน
[31:47] เบาและเร็วเด็กสาวข้างหลังฉันจงใจหลบ
[31:50] เลี่ยงเธอและจงใจไม่พูดกับเพศตรงข้ามคน
[31:53] ไหนเลยทุกอย่างดูเหมือนจะสงบสุขในที่สุด
[31:56] ก็ขึ้นหมู่ 3 ทุกคนต่างยุ่งกับการเรียน
[32:00] ไม่มีเวลามาคิดเรื่องอื่นต่อมาก็เกิด
[32:03] เรื่องจนได้วันนั้นผมกำลังแก้โจทย์
[32:06] คณิตศาสตร์ยากๆอยู่เพื่อนร่วมชั้นคนอื่น
[32:08] ไปกินข้าวกันหมดแล้วเหลือแค่กรรมการนัก
[32:11] เรียนกับผมเธอเดินมาหาผมโจมิ่งโจทย์ข้อ
[32:15] นั้นคุณทำได้ไหมจริงๆผมไม่อยากคุยกับเธอ
[32:19] กลัวจะหาเรื่องเดือดร้อนแต่ว่าตอนนั้น
[32:22] หลินเวลหยุดไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนและ
[32:25] กรรมการนักเรียนก็หยิบสมุดของผมขึ้นมาทัน
[32:28] ทีดูขั้นตอนการคำนวณของผมอ๋อเป็นแบบนี้
[32:31] นี่เองตรงนี้ใช้ทฤษฎีค่ามัธยฐานของลากรอง
[32:35] หลังจากที่เธอเข้าใจแล้วก็ปรบมือเสียงดัง
[32:39] ว้าวโจมิ่งคุณฉลาดเกินไปแล้วคุณคือไอดอล
[32:43] ของฉันเลยเธอตะโกนด้วยความดีใจผมก็ดีใจ
[32:46] มากในชั่วขณะนั้นเราสบตากันก็รู้สึกอึด
[32:50] อัดขึ้นมาทันทีในตอนนั้นเองผมรู้สึกถึง
[32:54] สายตาเย็นชาจากนอกหน้าต่างผมรีบหันไปดู
[32:57] แต่กลับไม่เห็นใครเลยผมตกใจมากหรือว่า
[33:01] หลินเวยเห็นเข้าแล้วไม่น่าจะใช่เธอไม่ได้
[33:05] ลายหยุดไปแล้วเหรอวันรุ่งขึ้นกรรมการนัก
[33:08] เรียนไม่มาโรงเรียนหลังจากนั้นเธอก็ย้าย
[33:11] โรงเรียนไปเลยผมไม่เคยเจอเธออีกเลยหลัง
[33:14] จากหลินเวยกลับมาโรงเรียนผมจับข้อมือเธอ
[33:17] ถามคุณทำอะไรกับเธอเธอสะบัดมือเบาๆลูก
[33:22] แก้มผมพูดอย่างอ่อนโยนว่าฉันแค่ทำให้เธอ
[33:25] เข้าใจว่าบางสิ่งบางอย่างไม่ใช่ของที่เธอ
[33:28] จะแตะต้องได้ผมนั่งนิ่งอยู่กับที่ในใจ
[33:31] เต็มไปด้วยความเสียใจและความเกลียดชังที่
[33:33] ไร้ขอบเขตชีวิตแบบนี้มันอึดอัดเกินไปแล้ว
[33:37] จริงๆในที่สุดผมก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้
[33:41] วันแรกที่รายงานตัวที่มหาวิทยาลัยผมลาก
[33:44] กระเป๋าเดินทางยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน
[33:47] เหงื่อไหลลงมาตามแผ่นหลังจนเสื้อยืดเป็น
[33:49] รอยด่างสีเข้มน้องใหม่เหรอคะนักเรียนหญิง
[33:53] ผมหางม้าสูงคนหนึ่งวิ่งมาจากจุดต้อนรับ
[33:55] ป้ายอาสาสมัครบนหน้าอกของเธอแกว่งไปมา
[33:58] ต้องการความช่วยเหลือไหมคะผมพยักหน้าคอ
[34:01] แห้งผากจนแทบสำลักคณะคอมพิวเตอร์โจมิ่ง
[34:05] บังเอิญจังเลยฉันก็อยู่คณะคอมพิวเตอร์
[34:08] เหมือนกันเธอยิ้มจนตาหยีเป็นรูปพระจันทร์
[34:11] เสี้ยวรับจดหมายตอบรับของผมไปฉันชื่อ
[34:14] ซูฉิงเป็นรุ่นพี่คุณ 2 ปีมานี่เดี๋ยวฉัน
[34:18] พาคุณไปรับกุญแจหอพักก่อนผมหางม้าของเธอ
[34:21] เด้งไปมาใต้แสงแดดเหมือนเปลวไฟที่สดใสมี
[34:24] ชีวิตชีวาขณะที่เธอกำลังชี้ไปที่ห้องสมุด
[34:27] ที่อยู่ไกลออกไปเพื่อแนะนำให้ผมฟังผมก็
[34:30] รู้สึกหนาวสะท้านที่แผ่นหลังขึ้นมาทันที
[34:33] ราวกับมีใครบางคนใช้มีดน้ำแข็งกรีดเบาๆไป
[34:36] ตามกระดูกสันหลังของผมผมหันไปมองใต้ต้นพอ
[34:40] โลเนียที่หน้าประตูโรงมีเงาร่างคุ้นตาของ
[34:43] ใครบางคนยืนอยู่หลินเวยสวมชุดเดรสสีขาวผม
[34:47] ดำยาวสยายเธอยิ้มเล็กน้อยและโบกมือให้ผม
[34:50] ในมือของเธอมีขวดน้ำท่าทางของเธอสบายๆราว
[34:54] กับกำลังร่วมงานปาร์ตี้ในสวนเลือดในกายผม
[34:57] แข็งตัวในทันทีหลังสอบเกาเข่าเสร็จผมตั้ง
[35:00] ใจเลือกมหาวิทยาลัยที่อยู่ห่างจากบ้านนับ
[35:03] พันลี้แม้แต่งานเลี้ยงจบการศึกษาผมก็ยัง
[35:06] แอบหนีออกมาโดยไม่เข้าร่วมตลอด 3 เดือน
[35:09] ที่ผ่านมาผมคิดว่าตัวเองหนีหนีจากฝันร้าย
[35:11] นั้นได้แล้วโจมิ่งมือของซูฉิงโบกไปมาตรง
[35:15] หน้าผมคุณดูน่าซีดจังเป็นลมแดดหรือเปล่า
[35:19] เปล่าไม่เป็นไรผมบังคับตัวเองให้ละสายตา
[35:22] แต่เงาร่างของหลินเวยได้ประทับลงบนจอ
[35:25] ประสาทตาของผมแล้ว 3 วันต่อมาซูฉิงขี่
[35:29] จักรยานลงเนินแล้วเบรกแตกชนเข้ากับรัว
[35:31] กั้นได้ยินว่าขาซ้ายของเธอต้องใส่เหล็ก 3
[35:34] เส้นวันรับสมัครชมรมกีตาร์ผมก็ไม่รู้ว่า
[35:38] ผีเข้าสิงอะไรถึงได้ไปสมัครรุ่นพี่ที่ใน
[35:41] ชมรมกีตาร์สอนผมจับขอด้วยมือของเธอเอง
[35:44] เส้นผมของเธอตกลงมามีกลิ่นมะลิจางๆนิ้ว
[35:48] ของคุณยาวมากเหมาะกับการเล่นกีตาร์เธอ
[35:51] ยิ้มแล้วพูดนิ้วหัวแม่มือของเธอแตะที่
[35:53] ปลายนิ้วของผมเบาๆตรงนี้ต้องออกแรงหน่อย
[35:57] นะหลังจากนั้นรุ่นพี่คนนั้นถูกพบในห้อง
[36:00] ซ้อมดนตรีในสภาพที่ไม่ได้สติตำรวจบอกว่า
[36:03] เธอแพ้ถั่วลิสง์อย่างรุนแรงและดื่ม
[36:05] เครื่องดื่มที่มีส่วนผสมของเนยถั่วเข้าไป
[36:07] โดยไม่ตั้งใจและเธอแพ้ถั่วลิสง์อย่างรุน
[36:10] แรงชมรมกีตาร์จึงต้องระงับกิจกรรมไป 2
[36:13] สัปดาห์ผมเริ่มเข้าใจว่านี่คือระบบเตือน
[36:16] ภัยทุกครั้งที่ผมพยายามสร้างความสัมพันธ์
[36:19] ปกติกับคนอื่นโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้
[36:21] ใกล้ชิดกับผู้หญิงอุบัติเหตุก็จะเกิดขึ้น
[36:24] อย่างแม่นยำหลินเวยไม่เคยยอมรับว่าเกี่ยว
[36:27] ข้องกับเรื่องพวกนี้แต่เธอมักจะเอ่ยถึง
[36:30] เรื่องพวกนี้อย่างไม่ตั้งใจหลังจากเหตุ
[36:31] การณ์เกิดขึ้นได้ยินว่ารุ่นพี่ชมรมกีตาร์
[36:34] ต้องเข้าโรงพยาบาลเลยเหรอน่าสงสารจังตลอด
[36:38] 4 ปีในมหาวิทยาลัย
[36:40] ผมใช้ชีวิตเหมือนเกาะร้างไม่เข้าร่วมชมรม
[36:43] ไม่คบเพื่อนปฏิเสธคำเชิญไปงานเลี้ยงทั้ง
[36:46] หมดตอนแรกเพื่อนร่วมห้องยังพยายามชวนผม
[36:49] เล่นเกมด้วยกันแต่ต่อมาพวกเขาก็เริ่มมอง
[36:51] ผมเป็นตัวประหลาดชีวิตของผมเรียบง่ายจน
[36:54] น่าเบื่อห้องเรียนห้องสมุดหอพักบางครั้ง
[36:58] ก็ถูกหลินเวยลากออกไปเดินเล่นกินข้าวดู
[37:02] หนังโจมิ่งยิ้มหน่อยสิในโรงภาพยนตร์
[37:06] หลินเวยหยิบป๊อบคเม็ดหนึ่งมาจ่อะที่ปากผม
[37:09] นั่นนานทีจะได้ออกมาเดชกันนะพระเอกนางเอก
[37:12] บนจอภาพยนตร์กำลังจูบกันเพลงประกอบฉาก
[37:15] เร้าอารมณ์จนหน้าอึดอัดผมอ้าปากออกอย่าง
[37:17] เครื่องจักรความหวานของป๊อปคอร์นละลายบน
[37:20] ลิ้นอร่อยไหมเธอขยับเข้ามาใกล้หน้าผากแทบ
[37:24] จะชนกับของผมในความมืดผมได้กลิ่นมะลีคุ้น
[37:27] เคยจากตัวเธออืมผมจ้องมองมือที่กุมกันของ
[37:31] คู่รักที่นั่งอยู่แถวหน้าลำคอแห้งผากหลิน
[37:34] เวยจู่ๆก็จับใบหน้าของผมแสงจากจอภาพยนตร์
[37:38] สะท้อนในดวงตาของเธอกลายเป็นเปลวไฟเรือง
[37:41] แสง 2 ดวงที่เต้นระลิกจ้องมองผมเธอสั่ง
[37:44] นิ้วของเธอเชยคางผมขึ้นจ้องมองมาที่ผม
[37:47] เท่านั้นแล้วเธอก็จูบผมริมฝีปากของเธอ
[37:51] นุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อมีรสหวานเหมือน
[37:53] ป๊อปคอร์นผมยืนแข็งทื่ออยู่กับที่สมองส่ง
[37:57] สัญญาณเตือนภัยอย่างรุนแรงแต่ร่างกายกลับ
[38:00] ทรยศผมหัวใจของผมเต้นเร็วขึ้นฝ่ามือมี
[38:03] เหงื่อออกร่างกายยังแสดงปฏิกิริยาที่น่า
[38:06] อับอายยิ่งกว่านั้นร่างกายนี้เหมือนคน
[38:09] ทรยศที่ไร้ยางอายตอบสนองต่อความกลัวและ
[38:12] ความสุขในแบบเดียวกันเห็นไหมเมื่อพระออก
[38:15] เธอยิ้มอย่างพึงพอใจใช้นิ้วหัวแม่มือลูบ
[38:18] ไร้ริมฝีป้ากลางของผมปฏิกิริยาของร่างกาย
[38:21] คุณซื่อสัตย์กวใจของคุณเยอะเลยนะผมผลัก
[38:24] เธอออกไปอย่างแรงแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำ
[38:27] ทุกครั้งที่ผมเข้าใกล้เธอมากเกินไปผมก็จะ
[38:30] จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความเกลียดชังตัวเอง
[38:33] ทั้งเกลียดการควบคุมของเธอและยิ่งเกลียด
[38:36] ปฏิกิริยาของร่างกายตัว
[38:38] ระหว่างทางกลับหอพักหลินเวยฮำเพลงและ
[38:41] คล้องแขนผมราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
[38:43] เมื่อครู่ไฟถนนทอดเงาของเราให้ยาวออกไป
[38:47] เธอเดินมาอยู่ข้างหน้าผมเงาของเธอทับเงา
[38:50] ของผมจนมิดเธอยิ้มแล้วพูดว่าเห็นไหมแม้
[38:53] แต่เงาของเรายังอยากอยู่ด้วยกันเลยผมไม่
[38:56] ได้พูดอะไรครู่ต่อมาเธอโอบแขนผมแล้วสั่ง
[39:00] ว่าต่อไปนี้ทุกสุดสัปดาห์คุณต้องมากิน
[39:03] ข้าวกับฉันแล้วก็ดูหนังด้วยกันสัปดาห์ละ
[39:05] ครั้งผมพยักหน้าอย่างเงียบๆการปฏิเสธไม่
[39:09] มีความหมายเธอมีวิธีที่จะบรรลุเป้าหมาย
[39:12] เสมอผมเคยปฏิเสธที่จะกินข้าวกลางวันกับ
[39:15] เธอวันรุ่งขึ้นหลี่ห่าวเพื่อนร่วมโต๊ะ
[39:17] อาหารของผมก็ข้อเท้าแพลงในสนามบาสเกตบอล
[39:20] ดังนั้นผมทำได้แค่ทำตามเธอทุกอย่างปล่อย
[39:24] ให้เธอจัดแจงไม่กี่วันก่อนเรียนจบ
[39:26] มหาวิทยาลัยที่ใต้หอพักหลินเวยเขย่งปลาย
[39:30] เท้าจูบแก้มผมราตรีสวัสดิ์พรุ่งนี้เจอกัน
[39:33] นะผมนอนอยู่บนเตียงจ้องมองรอยร้าวบนเพดาน
[39:37] หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นเป็นข้อความจาก
[39:40] หลินเวยฝันถึงคุณนะในฝันคุณกอดฉันเองเลย
[39:43] นะผมไม่ได้ตอบกลับแต่กลับอีเมลเพื่อดู
[39:46] จดหมายตอบรับการทำงาน 1 สัปดาห์ก่อนหน้า
[39:49] นี้ผมได้รับข้อเสนอจากบริษัทแห่งหนึ่งใน
[39:52] เมืองเอสห่างจากเมืองนี้ 1,000 กม.
[39:55] กระเป๋าเดินทางถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย
[39:57] แล้วซ่อนอยู่ใต้เตียงข้างในมีแต่ของ
[40:00] จำเป็นที่สุดเอกสารสำคัญโทรศัพท์สำรอง
[40:04] เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนในพิธีจบการศึกษา
[40:07] หลินเวยเป็นตัวแทนนักศึกษาดีเด่นขึ้น
[40:09] กล่าวสุนทรพจน์เธอสวมชุดครุยยืนอยู่บน
[40:12] เวทีเสียงของเธอดังไปทั่วหอประชุมผ่าน
[40:15] ไมโครโฟนขอบคุณทุกคนที่ช่วยเหลือฉันตลอด 4
[40:18] ปีที่ผ่านมาโดยเฉพาะโจมิ่งคนที่ฉันรักมาก
[40:21] ที่สุดเสียงปรบมือดังสนั่นจากด้านล่าง
[40:24] เวที
[40:25] ผมนั่งอยู่ตรงมุมมองข้อมูลตั๋วรถไฟบน
[40:28] โทรศัพท์รถไฟเที่ยวสุดท้ายเวลา 20:00 น.
[40:30] กระเป๋าเดินทางถูกฝากไว้ที่สถานีแล้วซิม
[40:34] การ์ดโทรศัพท์ใหม่ซ่อนอยู่ใต้พื้นรองเท้า
[40:36] แม้แต่เพื่อนร่วมห้องก็ไม่รู้จุดหมายปลาย
[40:38] ทางที่แท้จริงของผมครั้งนี้ฉันจะไม่ยอม
[40:42] ให้เธอหาฉันเจอเด็ดขาดสถานีรถไฟผู้คนพลุก
[40:45] พล่านฉันหันกลับไปมองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจน
[40:48] กระทั่งรถไฟเริ่มเคลื่อนตัวหัวใจที่เต้น
[40:51] ระรัวจึงค่อยๆสงบลงทิวทัศน์ที่พุ่งผ่าน
[40:54] หน้าต่างไปอย่างรวดเร็วราวกับตัดขาดวงจร
[40:57] ชีวิต 4 ปีที่ผ่านมาในที่สุดฉันก็สามารถ
[41:00] บอกลาอดีตได้เสียทีชีวิตในเมืองเอสสงบ
[41:03] กว่าที่คิดฉันทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์ที่
[41:05] บริษัทขนาดกลางในนิคมอุตสาหกรรมเทคโนโลยี
[41:08] อาศัยอยู่ในอพาร์ทเมนต์สำหรับคนโสดที่
[41:11] บริษัทจัดหาให้ในออฟฟิศส่วนใหญ่เป็นผู้
[41:14] ชายสายวิศวะที่ก้มหน้าเขียนโค้ชผู้หญิงคน
[41:16] เดียวที่ฉันติดต่อด้วยบ่อยๆคือเสี่ยวหลี่
[41:19] ฝ่ายธุรการเด็กสาวที่ร่าเริงน่ารักพี่โจ
[41:22] เอกสารนี้ต้องให้พี่เซ็นค่ะบ่ายวันศุกร์
[41:25] เสี่ยวหลี่เดินถือแฟ้มมาที่โต๊ะทำงานของ
[41:28] ฉันจริงสิพี่จะไปงานเลี้ยงแผนกช่วงสุด
[41:31] สัปดาห์ไหมคะคงต้องไปแหละฉันรับเอกสารมา
[41:34] เงยหน้าขึ้นยิ้มให้เธองานเลี้ยงแผนกจัด
[41:37] ขึ้นที่ร้านหม้อไฟแห่งหนึ่งในเมืองชาย
[41:39] ทะเลนมตรงฉันผลักประตูบานกระจกเข้าไป
[41:43] กลิ่นหอมฉุนของหม้อไฟปะทะเข้ากับเสียง
[41:45] หัวเราะครื้นเครงของเพื่อนร่วมงานโจมิ่ง
[41:49] ทางนี้ค่ะเสี่ยวหลี่ยืนขึ้นโบกมือวันนี้
[41:52] เธอใส่ชุดเดรสสีฟ้าอ่อนผมรวบขึ้นอย่าง
[41:55] หลวมๆขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปสายตาเหลือบ
[41:59] ไปเห็นเงาเอาร่างคุ้นตาที่มุมห้องผมยาวสี
[42:02] ดำใบหน้าด้านข้างที่งดงามรอยยิ้มบางๆที่
[42:05] มุมปากฝีเท้าของฉันหยุดชะงักทันทีเลือดใน
[42:09] กายเย็นเฉียบในพริบตาเป็นอะไรไปคะ
[42:12] เสี่ยวหลี่มองตามสายตาของฉันอย่างสงสัย
[42:15] ที่มุมห้องมีคู่รักธรรมดาๆดาคู่หนึ่งไม่
[42:18] ใช่หลินเวยเลยฉันส่ายหน้าบังคับตัวเองให้
[42:21] เดินไปหาเพื่อนร่วมงานคงจะเครียดเกินไป
[42:25] ช่วงนี้ทำงานล่วงเวลาบ่อยจนเห็นภาพหลอน
[42:27] พี่โจหน้าตาดูไม่ดีเลยไม่สบายหรือเปล่าคะ
[42:31] เพื่อนร่วมงานคนใหม่ถามด้วยความเป็นห่วง
[42:33] ไม่เป็นไรอาจจะแค่เป็นหวัดนิดหน่อยฉันรับ
[42:37] เบียร์ที่เสี่ยวหลียื่นให้ดื่มอึกใหญ่ของ
[42:40] เหลวเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอแต่ไม่อาจดับ
[42:43] ความกระวนกระวายในใจได้งานเลี้ยงดำเนินไป
[42:46] ครึ่งทางฉันไปล้างหน้าในห้องน้ำในกระจก
[42:49] ใต้ตาของฉันมีรอยคล้ำหนาเตอะตลอดครึ่งปี
[42:52] ที่ผ่านมาฉันคิดว่าตัวเองหนีจากฝันร้าย
[42:55] ได้แล้วแต่ความกลัวได้ซึมลึกเข้าไปใน
[42:57] กระดูกแล้วไม่ได้เจอกันนานเลยนะโจมิ่ง
[43:01] เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังฉันในกระจกเงา
[43:04] ร่างที่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้ฉันผมยาวสี
[43:07] ดำใบหน้าที่งดงามและรอยยิ้มที่มุมปากที่
[43:10] ฉันไม่มีวันลืมได้ฉันหันตัวกลับไปอย่าง
[43:13] รวดเร็วหลังของฉันกระแทกเข้ากับอ่างล้าง
[43:16] หน้าเธอทำให้ฉันตามหาแทบแย่เลยนะหลินเวย
[43:19] ก้าวเข้ามาอีกก้าวยื่นมือมาลูบแก้มฉัน
[43:23] ปลายนิ้วของเธอเย็นเฉียบเหมือนความทรงจำ
[43:25] ฉันปัดมือเธอออกอย่างแรงเธออย่ามาแต่ต้อง
[43:29] ฉันหลินเวยอร์ยิ้มรอยยิ้มแบบนั้นที่ทำให้
[43:32] ฉันขนลุกหวานแต่แฝงไปด้วยอันตรายเธอยังคง
[43:35] น่ารักเหมือนเดิมเลยนะรู้ไหมฉันมาอยู่ที่
[43:38] นี่เกือบครึ่งปีแล้วเธอเพิ่งมาได้ไม่กี่
[43:41] วันฉันก็มาแล้วทุกวันของเธอทำอะไรบ้างฉัน
[43:45] รู้หมดความเย็นยะเยือกแล่นขึ้นมาตามสัน
[43:47] หลังเธอต้องการอะไรกันแน่ฉันลดเสียงลง
[43:51] พยายามควบคุมอาการสั่นเธอเอียงคอเหมือน
[43:54] เด็กไร้เดียงสาแน่นอนว่าฉันต้องการคุณงา
[43:58] เราไม่ใช่คู่ที่ฟ้าลิขิตไว้เหรอตั้งแต่ใน
[44:01] เกมนั่นมันแค่เกมฉันแทบจะกรีดร้องออกมา
[44:04] แต่ก็ข่มเสียงไว้ฟังนะหลินเวยเธอต้องการ
[44:08] ความช่วยเหลือความหมกมุ่นแบบนี้มันไม่
[44:11] ปกติฉันช่วยหาจิตแพทย์ให้เธอได้นะชูนิ้ว
[44:14] ของเธอจู่ๆก็กดลงบนริมฝีปากของฉันชู่นิ้ว
[44:19] ของเธอจู่ๆก็กดลงบนริมฝีปากของฉันเพื่อน
[44:22] ร่วมงานผู้หญิงของคุณกำลังตามหาคุณอยู่
[44:25] จริงด้วยเสียงของเสี่ยวหลีดังมาจากข้าง
[44:27] นอกพี่โจสบายดีไหมคะหายไปนานเลยดวงตาของ
[44:32] หลินเวยเปล่งประกายอันตรายภายใต้แสงไฟเธอ
[44:35] เรียกคุณว่าพี่โจสนิทกันจังเลยนะนิ้วของ
[44:38] เธอค่อยๆเลื่อนมาบีบคอฉันแรงไม่มากแต่
[44:42] เต็มไปด้วยการคุกคามฉันไม่ชอบให้ใครมา
[44:45] ยุ่งกับของฉันฉันผลักเธอออกไปอย่างแรง
[44:48] วิ่งออกจากห้องน้ำเกือบชนเสี่ยวหลี่เป็น
[44:51] อะไรไปคะหน้าซีดเชียวเสี่ยวหลี่ประคอง
[44:54] ร่างที่สั่นเทาของฉันไว้ไม่มีอะไรครับแค่
[44:57] รู้สึกไม่ค่อยสบายฉันฝืนยิ้มฉันอยากกลับ
[45:00] ก่อนแล้วตอนออกจากโรงอาหารฉันหันกลับไป
[45:04] มองหลินเวยยืนอยู่ที่ประตูยิ้มและโบกมือ
[45:07] ลาฉันหลายวันต่อมาฉันลาป่วยและซ่อนตัว
[45:11] อยู่ในอพาร์ทเมนต์ปิดม่านสนิทตรวจสอบกลอน
[45:14] ประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่าแม้แต่สั่งอาหารก็ให้
[45:17] วางไว้หน้าประตูเช้าวันหนึ่งหลังจากนั้น
[45:19] ไม่กี่วันในที่สุดฉันก็รวบรวมความกล้าไป
[45:22] ทำงานแต่กลับพบว่ามีรถเก๋งสีดำหรูหราจอด
[45:26] อยู่หน้าอาคารบริษัทฉันหันหลังกลับทันที
[45:29] โบกแท็กซี่ตรงไปสนามบินบนรถฉันจองตั๋ว
[45:32] เครื่องบินเที่ยวบินที่ใกล้ที่สุดไปยัง
[45:34] เมืองเอไม่ได้เอาอะไรมาเลยนอกจากบัตร
[45:37] ประชาชนและโทรศัพท์มือถือถึงแล้วครับ
[45:40] เสียงคนขับปลุกฉันฉันรีบเดินไปยังอาคาร
[45:43] ผู้โดยสารฝูงชนทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยขึ้น
[45:46] มาบ้างฉันหันกลับไปมองซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่
[45:50] พบเงาที่น่ากลัวนั้นเช็คอินการตรวจความ
[45:53] ปลอดภัยทุกอย่างราบรื่นทันใดนั้นผู้โดย
[45:56] สารที่จะเดินทางไปยังเมืองเอโปรดทราบ
[45:59] เที่ยวบิน CA6688 ของท่านล่าช้าเนื่องจาก
[46:02] การควบคุมการจราจรทางอากาศเวลากำหนดการ
[46:05] ขึ้นบินจะแจ้งให้ทราบภายหลังประกาศจาก
[46:07] วิทยุทำให้ฉันหนาวไปทั้งตัวเที่ยวบินล่า
[46:10] ช้าบังเอิญอะไรอย่างนี้เสียงนี้ทำให้ฉัน
[46:13] รู้สึกเหมือนตกอยู่ในขุมนรกน้ำแข็งหลิน
[46:16] เวยมานั่งข้างฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่
[46:18] รู้ในมือถือแก้วกาแฟท่าทางสบายๆปล่อยฉัน
[46:22] ไปเถอะเสียงฉันแทบจะหายไปแล้วสุดท้ายสุด
[46:25] ท้ายแล้วเธอต้องการอะไรกันแน่เธอขยับแก้ว
[46:28] กาแฟเบาๆฉันบอกไปแล้วฉันต้องการเธอไงตั้ง
[46:32] แต่ครั้งแรกที่เราจับคู่กันในเกมฉันก็รู้
[46:35] แล้วว่าเธอพิเศษแค่ไหนเธอหันมามองฉันแวว
[46:38] ตาคลั่งคล้เธอช่วยฉันไว้ไม่มีใครเหมือน
[46:42] เธอเลยที่ใส่ใจฉันขนาดนี้ฉันช่วยเธอทั้ง
[46:45] หมดนั่นคือสิ่งที่เธอวางแผนไว้ฉันกระซิบ
[46:48] เสียงเบาหลินเวยยิ้มแต่ปฏิกิริยาของเธอ
[46:52] จริงจังมากไม่ใช่เหรอเธอคว้ามือฉันไว้
[46:55] กทันหันกลับบ้านไปกับฉันนะโจมิ่งฉัน
[46:58] เตรียมที่พิเศษไว้ให้เธอแล้วฉันสะบัดมือ
[47:01] เธอออกอย่างแรงลุกขึ้นแล้ววิ่งไปผ่าน
[47:04] เคาน์เตอร์เช็คอินที่แออัดพุ่งเข้าไปใน
[47:06] ห้องน้ำชั้นล็อคประตูห้องข้างในมือสั่น
[47:10] เทากไก่ดเด็ก 110 สวัสดีครับศูนย์บริการ
[47:14] 110 รับแจ้งเหตุมีคนกำลังตามฉันมาผู้
[47:17] หญิงคนหนึ่งเธออยู่ที่สนามบินประตูห้อง
[47:21] น้ำถูกพังเข้ามาอย่างกะทันหันเจ้าหน้าที่
[47:23] รักษาความปลอดภัยหลายคนยืนขวางประตูอยู่
[47:26] โทรศัพท์มือถือของฉันถูกแย่งไปเจ้าหน้า
[47:29] ที่รักษาความปลอดภัยส่งโทรศัพท์ให้
[47:31] หลินเวยอย่างนอบน้อมเธอพุ่งไปที่โทรศัพท์
[47:34] เธอพูดอย่างอ่อนโยนไม่พอใจเหรอเพื่อนฉัน
[47:37] มีปัญหาทางจิตนิดหน่อยกดผิดแล้วก็วางสาย
[47:41] ไปฉันอยากจะตะโกนแต่กลับถูกเจ้าหน้าที่
[47:44] รักษาความปลอดภัยหลายคนควบคุมตัวไว้ฉัน
[47:47] ถูกจับไว้ที่จมูกทันใดนั้นความรู้สึก
[47:50] มึนงงภาพของฉันเริ่มพร่ามัวภาพสุดท้ายคือ
[47:54] เสียงกระซิบแผ่วเบาของหลินเวยนอนซะฉันถูก
[47:57] หลินเวยขังไว้ในห้องใต้ดินทุกวันเธอจะให้
[48:00] ยาฉันบังคับให้ร่างกายฉันตอบสนองเธอเช้า
[48:03] วันหนึ่งเมื่อ 2 สัปดาห์ก่อนเธอวิ่งเข้า
[48:06] มาอย่างตื่นเต้นพร้อมที่ตรวจคันดูสิ 2
[48:09] ขีดเราจะมีเจ้าตัวน้อยแล้วเธอจะหนีจากฉัน
[48:12] ไปไม่ได้อีกแล้วท้องฉันปวดบิดยายบ้าคนนี้
[48:16] คิดมาถึงขั้นนี้ได้ยังไงตอนนี้เธอต้อง
[48:19] แต่งงานกับฉันเธอหัวเราะอย่างหวานชื่นปลด
[48:22] ล็อคสายรัดของฉันเพื่อเจ้าตัวน้อยใช่ไหม
[48:26] ฉันพยักหน้าอย่างเชื่องช้าแต่ในใจกำลัง
[48:29] วางแผนหนีหลินเวยดูเหมือนจะเชื่อการยอม
[48:31] จำนนของฉันค่อยๆผ่อนคลายความระแวงเธอ
[48:35] เริ่มวางแผนงานแต่งงานและอนุญาตให้ฉันมี
[48:38] อิสระในห้องได้ 250 เพียงแต่ประตูใหญ่ถูก
[48:42] ล็อคตลอดไป 3 เดือนต่อมาก่อนงานแต่งงานฝน
[48:46] ตกตอนกลางคืนฉันใช้จังหวะที่เธออาบน้ำวาง
[48:50] แผนจะหนีตอนที่ผมปีนข้ามกำแพง
[48:53] และวิ่งไปที่ถนนหลินเวยกลับวิ่งตามมา
[48:56] โจมิ่งผมเปียกชุ่มของหลินเวยมีน้ำหยดลงมา
[49:00] ในมือเธอกำมีดไวเล่มหนึ่งเธอถามทั้งน้ำตา
[49:04] ฉันรักคุณมากขนาดนี้ทำไมคุณถึงยังอยากหนี
[49:07] ไปอีกผมค่อยๆถอยหลังหลินเวยนี่ไม่ใช่ความ
[49:11] รักแต่มันคือความครอบครองที่ป่วยไข้มัน
[49:14] ต่างกันตรงไหนโจมิ่งหลายปีมานี้ตั้งแต่ 16
[49:18] จนถึงตอนนี้ 7 ปีแล้วนะคุณไม่รู้สึกถึง
[49:21] ความรักของฉันเลยเหรอเธอพูดช้าๆฉันรักคุณ
[49:25] ยิ่งกว่าทุกสิ่งรวมถึงตัวฉันเองด้วยแววตา
[49:29] ของเธอพลันเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวคุณไป
[49:31] เถอะถ้าคุณไม่ต้องการฉันและไม่ต้องการลูก
[49:34] ของเรางั้นเราก็คงต้องตายกันหมดก่อนที่ผม
[49:37] จะทันได้ตอบสนองเธอก็แทงมีดเข้าที่ท้อง
[49:40] ของตัวเองแล้วเลือดสดๆทะลักออกมาทันที
[49:43] เบ่งบานเป็นดอกไม้สีแดงฉานบนชุดนอนสีขาว
[49:46] ของเธอคุณทำอะไรลงไปผมพุ่งเข้าไปกดแผลของ
[49:50] เธอไว้เลือดอุ่นๆไหลซึมออกมาไม่หยุดจาก
[49:53] ร่องนิ้วเธอหัวเราะอย่างอ่อนแรงมือที่
[49:56] เปื้อนเลือดรูปใบหน้าของผมตอนนี้คุณจะ
[49:59] เรียกหน่วยกู้ภัยให้ฉันแล้วใช่ไหมคุณไม่
[50:01] ยอมให้ฉันตายใช่ไหมผมสั่นเทาขณะกด
[50:04] โทรศัพท์ 120 ในใจสับสนปนเป้าคนนี้สุด
[50:09] โต่งเกินไปแล้วในโถงทางเดินของโรงพยาบาล
[50:12] หมอบอกผมว่าหลินเวยตั้งครรภได้ 3 เดือน
[50:15] แล้วมีดเล่มนั้นเกือบจะทำร้ายเด็กในครรภ
[50:18] โชคดีที่เด็กไม่เป็นอะไรผมทรุดตัวลงนั่ง
[50:21] คนม้านั่งยาวตระหนักว่าตัวเองได้ตกหลุม
[50:24] พรางของเธออย่างสมบูรณ์แล้วตอนนี้ไม่ใช่
[50:27] แค่เรื่องกฎหมายและศีลธรรมแต่ยังมีชีวิต
[50:30] น้อยๆที่บริสุทธิ์อีก 1 ชีวิตตอนที่
[50:32] หลินเวยถูกเห็นออกมาจากห้องผ่าตัดใบหน้า
[50:35] ของเธอซีดขาวราวกับกระดาษแต่เธอก็ยังยิ้ม
[50:37] อย่างผู้ชนะให้ผมเธอจับมือผมอย่างอ่อนแรง
[50:41] ฉันจงใจแทงมีดตรงที่อยู่ด้านบนไม่ได้ทำ
[50:44] ร้ายลูกเลยฉันจะทำร้ายลูกของเราได้อย่าง
[50:47] ไรเธอร้องไห้และถามว่าคุณจะอยู่กับฉันใช่
[50:51] ไหม
[50:51] คุณจะอยู่กับฉันและลูกของเราใช่ไหมเราคือ
[50:54] ครอบครัวเดียวกันผมมองไปที่ท้องน้อยของ
[50:57] เธอที่นั่นมีชีวิตที่ไม่ควรมีอยู่กำลัง
[51:00] เติบโตเธอทำลายชีวิตผมและผูกมัดผมไว้ข้าง
[51:04] กายด้วยวิธีที่รุนแรงที่สุดแต่เมื่อเธอ
[51:06] นอนอยู่บนเตียงคนไข้มองผมด้วยแววตาที่น่า
[51:09] สงสารเช่นนั้นผมกลับพบว่าตัวเองไม่สามารถ
[51:12] พูดคำปฏิเสธได้เลยแต่เป็นเพราะความกลัวผม
[51:16] กลัวว่าคนบ้าคนนี้จะทำเรื่องที่รุนแรง
[51:18] ยิ่งกว่านี้กลัวว่าเด็กที่ยังไม่เกิดจะ
[51:20] เดินตามรอยเท้าของเธอเพราะเราคือครอบครัว
[51:24] เดียวกันผมพูดเบาๆหลินเวยหลับตาลงอย่าง
[51:27] พึงพอใจส่วนผมมองออกไปนอกหน้าต่างคิดว่า
[51:31] ฝันร้ายนี้จะจบลงเมื่อไหร่บางทีอาจจะไม่
[51:34] มีวันจบเมื่อสายสัมพันธ์ระหว่างเรา
[51:36] เปลี่ยนจากความหลงไหลที่ผิดปกติกลายเป็น
[51:38] เด็กที่ถูกกำหนดมาความสัมพันธ์ที่บิด
[51:41] เบี้ยวนี้ไม่มีทางคลี่คลายได้อีกแล้ววัน
[51:44] เวลาต่อมาหลินเวยดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเธอ
[51:47] ไม่ควบคุมผมอีกแล้วไม่โกรธง่ายๆเหมือน
[51:50] เมื่อก่อนแต่กลับลูกท้องของเธออย่างอ่อน
[51:52] โยนอยู่เสมอและเล่าให้ผมฟังว่าเธอเฝ้ารอ
[51:55] การมาของชีวิตน้อยๆนี้มากแค่ไหนผมมองดู
[51:58] เธอที่อ่อนโยนลงมากก็ค่อยๆไม่ได้รังเกียจ
[52:01] เธออีกต่อไปผมดูเหมือนจะเริ่มคุ้นเคยกับ
[52:04] การมีเธออยู่ข้างๆในแต่ละวันผมมองดูท้อง
[52:08] ของเธอที่โตขึ้นทุกวันมองดูท่าทางที่เดิน
[52:11] อุ้ยอ้ายของเธอมองดูดวงตาที่เปลี่ยมด้วย
[52:13] รอยยิ้มของเธอในบางช่วงเวลาผมก็เผลอใจไป
[52:17] ที่จริงแล้วเธอสวยมากจริงจริงเป็นคนที่
[52:20] สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเมื่อตั้ง
[52:23] ครรภ์ได้ 8 เดือนหลินเวยกลับมีเลือดออก
[52:26] มากกะทันหันในห้องฉุกเฉินหมอแจ้งภาวะ
[52:29] วิกฤตวิกฤตผมยืนอยู่บนทางเดินพลันรู้สึก
[52:33] สับสนวุ่นวายหวาดกลัวเจ็บปวดผมภาวนาในใจ
[52:37] ขอให้ลูกปลอดภัยถ้าหากสามารถรักษาแม่และ
[52:40] ลูกให้ปลอดภัยได้ผมยินดีแลกด้วยชีวิตของ
[52:43] ผมในตอนนั้นผมก็ตกตะลึงไปชั่วขณะผมเพิ่ง
[52:47] ตระหนักได้ว่าผมไม่อยากเสียเธอไปมากขนาด
[52:50] นี้ที่จริงแล้วผมรักเธอมากขนาดนี้บางทีผม
[52:55] อาจจะรักเธอมานานแล้วคนไข้ยืนยันที่จะพบ
[52:58] คุณค่ะพยาบาลรีบออกมาบอกหลินเวยนอนอยู่บน
[53:01] เตียงคนไข้ใบหน้าของเธอซีดขาวกว่าผนังโรง
[53:05] พยาบาลเสียอีกเธอกุมมือผมอย่างอ่อนแรงเผย
[53:08] สีหน้าเปราะบางที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเป็น
[53:10] ครั้งแรกถ้าฉันตายไปคุณจะจำฉันได้ไหมเธอ
[53:14] ถามน้ำตาไหลรินจากหางตาไม่ใช่ในฐานะ
[53:17] สต๊อกเกอร์ที่น่ากลัวคนนั้นแต่ในฐานะคน
[53:20] ที่รักคุณในวินาทีนั้นความเกลียดชังทั้ง
[53:23] หมดก็พังทลายลงอย่างกะทันหันผมกุมมือเธอ
[53:27] แน่นราวกับว่าถ้าปล่อยมือเธอจะหายไป
[53:30] เหมือนวีร่าที่หายไปเมื่อตอนอายุ 16 อย่า
[53:32] พูดจาเหลวไหลคุณกับลูกจะต้องปลอดภัยเสียง
[53:36] ของผมแหบพร่าเพิ่งรู้ตัวว่าน้ำตาไหลอาบ
[53:39] แก้มไปหมดแล้วโชคดีที่เธอรอดชีวิตมาได้
[53:43] และให้กำเนิดลูกชายที่แข็งแรงเมื่อผมอุ้ม
[53:46] ชีวิตน้อยๆนั้นและมองดูหลินหินเวยที่หลับ
[53:49] ไหลอยู่บนเตียงคนไข้ความสงบอันแปลก
[53:51] ประหลาดก็ปกคลุมผมบางทีนี่อาจจะเป็นโชค
[53:54] ชะตาฤดูร้อนเมื่อตอนอายุ 16 ในโลกเสมือน
[53:58] จริงนั้นจิตวิญญาณของเราก็ได้จดจำซึ่งกัน
[54:01] และกันแล้วคนหนึ่งคือสัตว์ประหลาดที่
[54:03] กระหายความรักอีกคนคือคนธรรมดาที่กลัว
[54:06] ความโดดเดี่ยวตอนนี้ทุกครั้งที่ผมตื่น
[54:09] ขึ้นมากลางดึกและเห็นใบหน้าหลับไหลอย่าง
[54:11] สงบของคนที่อยู่ข้างหมอนผมก็อตคิดถึงคำ
[54:14] ถามนั้นไม่ได้ถ้าตอนนั้นพ่อไม่ได้ยกเลิก
[54:17] บัญชีนั้นถ้าหลินเวยไม่ได้มาอยู่ข้างๆผม
[54:20] ชีวิตของผมจะเป็นอย่างไรแต่โชคชะตาไม่มี
[54:24] คำว่าถ้าเหมือนที่หลินเวยพูดเสมอเราถูก
[54:27] กำหนดมาให้อยู่ด้วยกันจากโลกเสมือนจริง
[54:30] สู่ความเป็นจริงจากเกิดจนตายไป